ဓားတစ်သောင်းအစီအရင်

"လူ့ခန္ဓာကိုယ်က တကယ်ပဲ အားနည်းတာပဲ။" အနက်ရောင်ဝတ်ရုံအောက်မှ ထူးဆန်းသောလေသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ၎င်းမှာ အသက်ကြီးပြီး သေခါနီးလူတစ်ယောက်လို အသံက ဝါးနေပြီး အခြားအချိန်များတွင်မူ မွေးကင်းစကလေးတစ်ယောက်လို စူးရှနေသည်။ မိမိကိုယ်မိမိ စေ့စေ့စပ်စပ်ကြည့်ရှုပြီးနောက် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့်ပုံရိပ်မှာ ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ သူ၏ညာလက်မှာ ဆန့်တန်းထွက်လာပြီး တစ္ဆေမျက်နှာနှင့်ပုဂ္ဂိုလ်၏လည်ပင်းကို တိုက်ရိုက်ဆွဲညှစ်လိုက်သည်။ သူတို့မှာ လွန်ခဲ့သောခဏလေးကပင် ရှင်းလင်းစွာ နှစ်ပေအကွာတွင် ရှိနေသော်လည်း သူ၏ရှေ့မှနေရာလွတ်မှာ ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်နေသည့်အလား။

"မင်း ငါ့ရဲ့နောက်ဆုံးမျိုးဆက်ကို တကယ်ပဲသတ်ခဲ့တာလား၊ ဘယ်သူက မင်းကို သတ္တိပေးလိုက်တာလဲ။" တစ္ဆေမျက်နှာနှင့်ပုဂ္ဂိုလ်က ခပ်ပေါ့ပေါ့ပြန်ဖြေသည်၊

"မင်းရဲ့ဝိညာဉ်ကို ခရမ်းရောင်မိုးကြိုးနတ်ဘုရားတံဆိပ်တော်က မရေမတွက်နိုင်သောခေတ်ကာလများအထိ တံဆိပ်ခတ်ထားခဲ့တာ။ မင်းရဲ့မျိုးဆက်တွေရဲ့ဦးခေါင်းတွေသာမရှိခဲ့ရင် အဲ့ဒါကို ထုတ်ယူဖို့က မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒါ့အပြင် မင်းလို နတ်ဘုရားတွေနဲ့မိစ္ဆာတွေကိုတောင် ဝါးမြိုရဲတဲ့တစ်ယောက်အတွက် ဒီလိုအရာတွေကို ဂရုစိုက်နေမှာလား။"

ခေတ္တမျှတိတ်ဆိတ်ပြီးနောက် ရူးသွပ်စွာရယ်မောသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီး အနက်ရောင်ဝတ်ရုံမှာ တစ္ဆေမျက်နှာနှင့်ပုဂ္ဂိုလ်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ ဝတ်ရုံအောက်မှ ဧရာမ၊ အနက်ရောင်မီးတောက်လျှာတစ်ခု ဆန့်တန်းထွက်လာပြီး တံတွေးများ စီးကျနေသည်။ ၎င်းမှာ နတ်ဘုရားတို့၏ ပွဲတော်ကြီးညမှ အားကောင်းသောစွမ်းအားဖြင့်ပြည့်နှက်နေသော အသားနှင့်သွေး၏အရသာကြောင့် ယစ်မူးနေသည့်အလား။ ၎င်းမှာ မီးလျှံဂူပင်၊ နတ်ဘုရားတို့၏ ပွဲတော်ကြီးညမတိုင်မီက ၎င်းမှာ ကြမ်းတမ်းရက်စက်သောသားရဲတစ်ကောင်သာ ဖြစ်နေဆဲ။

"ပြောစမ်း၊ ဘာလို့ ငါ့ဝိညာဉ်ကိုလွှတ်ပေးပြီး ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ပေးရတာလဲ။" တစ္ဆေမျက်နှာနှင့်ပုဂ္ဂိုလ်က ပြန်ဖြေသည်၊ "ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ငါတို့က မင်းကို 'အနန္တဓားဂိုဏ်း'ကို အလုံးစုံဖျက်ဆီးရာမှာ ငါတို့နဲ့အတူ ပူးပေါင်းစေချင်လို့ပဲ။"

အရုဏ်တက်ခါနီးအချိန်တွင် အချိန်အတော်ကြာအိပ်ပျော်နေခဲ့သော ချင်ဖုန်းမှာ သူ၏မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။ မနေ့က သူ 'အနန္တဓားဂိုဏ်း'ပတ်ပတ်လည်တွင် တစ်နေကုန် ပြေးလွှားခဲ့သည်။ ယခုပင်လျှင် သူ၏ဦးခေါင်းမှာ လေးလံနေဆဲဖြစ်ပြီး သူ၏ကိုယ်မှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်။ ရေဆာသည်ဟုခံစားရသဖြင့် သူ ထကာ ရေတစ်ခွက်ငှဲ့ရန် လိုလားသော်လည်း သူ၏ခြေထောက်များပေါ်မှစောင်မှာ လေးလံသောအရာဝတ္ထုတစ်ခုဖြင့် ဖိထားသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အပြာရောင်အဝတ်အစားနှင့်အမျိုးသမီးတစ်ဦး အိပ်ရာဘေးတွင် လဲလျောင်းရင်း တိတ်ဆိတ်စွာ အိပ်ပျော်နေသည်။ ထိုသူမှာ လန်နင်ရွှမ်ပင်။ သူမ၏မျက်တောင်များမှာ ရှည်လျားပြီး သူမ၏ညီညာသောအသက်ရှူသံနှင့်အတူ အနည်းငယ် တုန်ခါနေသည်။ သူမ၏မျက်လုံးထောင့်တွင် မှိန်ဖျော့သောမျက်ရည်စွန်းကွက်များကို မြင်တွေ့နိုင်သေးသည်။ ချင်ဖုန်းမှာ သူမကိုမနိုးစေချင်ပေ။ ထို့ကြောင့် ဂရုတစိုက် သူ သူ၏ခြေထောက်များကို စောင်အောက်မှ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ခြေထောက်နှစ်ဖက်လုံးတွင် ပတ်ထားသောပတ်တီးမှာ သူ၏ဘေးမှအိပ်ပျော်နေသောအလှပဂေး၏ လက်ရာဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားနေသည်။

ချင်ဖုန်းက ထလိုက်ပြီး လန်နင်ရွှမ်၏အိပ်မောကျနေသောမျက်နှာကိုကြည့်ကာ သူမ၏နဖူးရှေ့မှဆံနွယ်စများကို သပ်တင်လိုက်ပြီး သူမကို အပေါ်အင်္ကျီတစ်ထည်ဖြင့် ညင်သာစွာ ဖုံးအုပ်ပေးလိုက်သည်။ အခန်းထဲမှလက်ဖက်ရည်ခွက်မှာ ဗလာဖြစ်နေသည်။ ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် ချင်ဖုန်းမှာ အခန်းမှထွက်ခွာပြီး ဧည့်ခန်းဆောင်သို့ သွားရန်သာ တတ်နိုင်တော့သည်။ သူ၏ခြေထောက်များပေါ်မှဒဏ်ရာများ မပျောက်ကင်းသေးသင့်ဘဲ လမ်းလျှောက်လျှင် နာကျင်နေသင့်သည်ဟု သူထင်ခဲ့သော်လည်း ပတ်တီးများမှထူးဆန်းသောခံစားချက်အနည်းငယ်မှလွဲ၍ နာကျင်မှုအရိပ်အယောင်တစ်စွန်းတစ်စမျှမရှိပေ။

ခန်းမဆောင်သို့ရောက်ရှိသောအခါ သူ၏အဖေ နှင့် ပေါပေါပဲပဲဆရာ၏ အရိပ်အယောင်မရှိပေ။ မီးသွေးခေါင်းက မတ်တပ်ရပ်ကာ "သခင်လေး၊ အခု ဘယ်လိုခံစားနေရလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ငါ တစ်ညလုံးအိပ်ပျော်သွားခဲ့ပြီး တော့ဒါက ပြဿနာတစ်ခု မဟုတ်တော့ပါဘူး။"

အခြားတစ်ဖက်သို့တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ မမျှော်လင့်ထားသောပုံရိပ်တစ်ခု ခန်းမဆောင်ထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။

"ဘာလို့ ဒီကိုရောက်နေတာလဲ။" ချင်ဖုန်းက အံ့ဩစွာမေးလိုက်သည်။ ဤသည်ကိုကြားသောအခါ ပိုင်ချိုးက မျက်လုံးများကိုလှန်လိုက်ပြီး ဒေါသတကြီးဆိုသည်၊

"အစ်မနင်ရွှမ်က ကျွန်မကိုမရှာခဲ့ရင် ကျွန်မလာမှာမဟုတ်ဘူး။ အစ်မနင်ရွှမ်က တကယ်ပဲ၊ ရှင့်ခြေထောက်က ပွန်းရာသေးသေးလေးတစ်ခုအတွက်နဲ့ သူက ကျွန်မရဲ့ 'နှင်းဖြူမက်မွန်ဆေးအနှစ်'ကို တောင်းနေတာ။ အဲ့ဒီပစ္စည်းက ရှင့်အပေါ်မှာ ဖြုန်းတီးပစ်လိုက်တာပဲ။"

ချင်ဖုန်းက ရုတ်တရက်သဘောပေါက်သွားသည်။

(ဒါကြောင့် ငါ့ခြေထောက်ပေါ်ကဒဏ်ရာက ဒီလောက်မြန်မြန်ပျောက်ကင်းသွားတာကိုး၊ သူက 'နှင်းဖြူမက်မွန်ဆေးအနှစ်' လိမ်းပေးခဲ့လို့ပဲ။)

အိပ်ရာပေါ်တွင်လဲလျောင်းနေသော အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့်လှပသူမကိုစဉ်းစားရင်း သူ၏စိတ်ထဲတွင် နွေးထွေးသောခံစားမှုတစ်ခု ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဒါနဲ့ မင်းခြေထောက်ပေါ်ကဒဏ်ရာက နာသေးလား။ အိုး၊ ဒါက မနေ့ကကျန်ခဲ့တဲ့ 'နှင်းဖြူမက်မွန်ဆေးအနှစ်'ပဲ။ ငါက သုံးပြီးသားအရာတွေကို ညစ်ပတ်တယ်လို့ထင်တယ်၊ ဒါကြောင့် ငါ အဲ့ဒါကိုမလိုချင်တော့ဘူး။" ပိုင်ချိုးက အဖြူရောင်ပုလင်းတစ်လုံးကို ပစ်ပေးရင်း ဆိုလိုက်သည်။ ချင်ဖုန်းက ဖမ်းယူလိုက်ပြီး ပုလင်းအတွင်းမှဆေးအနှစ်မှာ ပြည့်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ရှင်းလင်းသည်မှာ ၎င်းမှာ အသစ်ဖြစ်ပြီး အသုံးပြုပြီးသားမဟုတ်ပေ။

(ဒီကောင်မလေးက ပါးစပ်ကကြမ်းပေမယ့် စိတ်ရင်းကောင်းတယ်။)

"ကျေးဇူးပဲ။" ချင်ဖုန်းက 'နှင်းဖြူမက်မွန်ဆေးအနှစ်'ကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ သူ အခုမလိုအပ်သော်လည်း ဤသို့သောအရာကောင်းများကို ငြင်းပယ်မနေသင့်ပေ။

"ဘယ်သူက မင်းရဲ့ကျေးဇူးတင်စကားကို လိုချင်လို့လဲ။" ပိုင်ချိုးက နှာမှုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ခေါင်းကိုလွှဲကာ စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ်ထပ်ပြောလိုက်သည်၊

(မင်းက ဆရာတူအစ်မကျန့်လီရဲ့ကောင်းချီးမင်္ဂလာတွေအတွက် ဆုတောင်းရင်း ဒဏ်ရာရသွားတာသာမဟုတ်ခဲ့ရင် ငါ မင်းကို 'နှင်းဖြူမက်မွန်ဆေးအနှစ်' ပေးမှာမဟုတ်ဘူး။)

မှတ်သားဖွယ်ရာမှာ ပြီးခဲ့သည့်ညက ကျန်းကွမ်းနှင့်အခြားသူများ ပြန်သွားပြီးနောက် သူတို့ ချင်ဖုန်း ဆရာတူအစ်မကျန့်လီအတွက်ဆုတောင်းရင်း သတိလစ်သွားသည့်အဖြစ်အပျက်ကို ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ကြေညာခဲ့သည်။ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံး ပွက်လောရိုက်သွားသည်။ မရေမတွက်နိုင်သောအမျိုးသမီးတပည့်များမှာ သူတို့၏အနာဂတ်ခင်ပွန်းများသာ သခင်လေးချင်၏ဆယ်ပုံတစ်ပုံလောက်ကောင်းခဲ့လျှင် သူတို့ ဤဘဝတွင် နောင်တရစရာမရှိတော့ဘူးဟု ထင်မြင်ချက်များပင် ဖော်ပြခဲ့ကြသည်။

နှစ်ဦးသား ခေတ္တမျှ သာမန်စကားများပြောဆိုနေကြပြီး ရုတ်တရက် ခန်းမဆောင်အပြင်ဘက်တွင် ကျယ်လောင်သောဓားသံတစ်ချက် ကောင်းကင်ယံ၌ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ဆူညံသံကိုကြားသောအခါ ချင်ဖုန်းက ခန်းမဆောင်မှ အလျင်အမြန်ပြေးထွက်သွားပြီး အသံလာရာသို့ ကြည့်လိုက်သည်။ မရေမတွက်နိုင်သောဓားလက်နက်များ လေထဲသို့တက်သွားပြီး ဆိုင်းတွဲရပ်တည်နေသည်။

(ဒါက 'ဓားတစ်သောင်းအစီအရင်'ပဲ။) အစီအရင်၏အလယ်ဗဟိုတွင် လျှပ်စီးမျဉ်းကွေးများဖြင့်ဖြာထွက်နေသော ခရမ်းရောင်မိုးကြိုးနတ်ဘုရားဓားမှာ အထူးတလည် ထင်ရှားနေသည်။

"ဖြစ်နိုင်တာက ငါ့မိန်းမ၊ သူမ ကောင်းကင်ဘုံကပ်ဘေးကို စတင်တော့မှာလား။" ချင်ဖုန်းက စိုးရိမ်တကြီးမေးလိုက်သည်။ ပိုင်ချိုးက ကောင်းကင်ဆီသို့ကြည့်လိုက်ပြီး ထူးခြားသောလက္ခဏာတစ်စုံတစ်ရာမမြင်ရဘဲ ခေါင်းခါကာ "ဆရာတူအစ်မကျန့်လီ နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် ကောင်းကင်ဘုံကပ်ဘေးကို ဖြတ်ကျော်တုန်းက အခြေအနေကိုထည့်သွင်းစဉ်းစားရင် အခုအချိန်မတန်သေးဘူးဖြစ်သင့်တယ်။"

"ထူထပ်သိပ်သည်းတဲ့အနက်ရောင်တိမ်လွှာက ကောင်းကင်ပြိုကျတော့မလိုပဲ။"

"ငါသာမမှားဘူးဆိုရင် ဒီဆူညံသံက ဆရာတူအစ်မကျန့်လီ 'ဓားတစ်သောင်းအစီအရင်'ကို လုံးဝထိန်းချုပ်နိုင်သွားလို့ ဖြစ်သင့်တယ်။"

"အာ၊ ဒီလိုကိုး။" ချင်ဖုန်းက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။ သို့သော် ပိုင်ချိုးက စိုးရိမ်နေပုံရပြီး ထပ်မံဆိုသည်၊ "ဆရာတူအစ်မကျန့်လီက 'ဓားတစ်သောင်းအစီအရင်'ကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီးမှတော့ ကောင်းကင်ဘုံကပ်ဘေးက နောက်နှစ်ရက်အတွင်းမှာ ဖြစ်ပွားလိမ့်မယ်လို့ ငါစိုးရိမ်မိတယ်။"

ဤသည်ကိုကြားသောအခါ ချင်ဖုန်း၏မျက်နှာအမူအရာ လေးနက်တည်ကြည်သွားသည်။ သူ သူတည်ဆောက်ပြီးဖြစ်သော အစီအရင်ကြီးကိုစဉ်းစားမိပြီး နောက်ဆုံးအသက်သွင်းစရာ အမြုတေတစ်ခုသာ ထားရှိရန်ကျန်တော့သည်။ သူက "သူမ ကပ်ဘေးကိုဖြတ်ကျော်နေတဲ့အခါ ငါ 'ကြယ်လမင်းတောင်ထွတ်'ကို သွားလို့ရနိုင်မလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ပိုင်ချိုးက အော်ပြောလိုက်သည်၊ "မင်း ရူးနေတာလား။ အဲ့ဒီကောင်းကင်ဘုံကပ်ဘေးရဲ့စွမ်းအားက ဘယ်လောက်ကြောက်မက်ဖွယ်ရာကောင်းလဲဆိုတာ မင်းသိရဲ့လား။ နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် ဆရာတူအစ်မကျန့်လီ ကပ်ဘေးကိုဖြတ်ကျော်တုန်းက အဲ့ဒီမိုးကြိုးရဲ့စွမ်းပကားက 'အနန္တဓားဂိုဏ်း'ရဲ့ ဓားတောင်ထွတ်နှစ်ခုကို ဖျက်ဆီးခဲ့တယ်။ မင်းရဲ့အစွမ်းအစနဲ့ဆိုရင် ကပ်ဘေးရဲ့ကျန်ရှိနေသောစွမ်းအားကတောင် မင်းအသက်ကို လွယ်လွယ်ကူကူယူသွားနိုင်တယ်။"

"ငါသိတယ်" ချင်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာဆိုလိုက်သည်။

(သူ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏လွှမ်းမိုးမှုကိုအတည်ပြုခြင်းအတွင်း ကောင်းကင်ဘုံကပ်ဘေး၏စွမ်းပကားကို မည်သို့ မသိဘဲနေနိုင်မည်နည်း။)

"ဒါဆိုရင် ဘာလို့ မင်းက သွားချင်နေသေးတာလဲ" ပိုင်ချိုးက နားမလည်နိုင်ဖြစ်ကာ မေးလိုက်သည်။ ချင်ဖုန်းက ပြန်မဖြေ၊ သူ၏မျက်လုံးများမှာ ခိုင်မာနေသည်။

(သူ 'ကြယ်လမင်းတောင်ထွတ်'ကို သွားရမည်၊ အကြောင်းမှာ အဲ့ဒါက အစီအရင်၏အမြုတေကို ထားရှိရန်လိုအပ်သောနေရာဖြစ်သောကြောင့်ပင်။)

(အမြုတေကို အောင်မြင်စွာထားရှိပြီးမှသာ သူ အစီအရင်ကြီးကိုအသက်သွင်းနိုင်ပြီး လျို့ကျန့်လီအတွက် အလုံးစုံဖျက်ဆီးခြင်းမိုးကြိုးကို တစ်ခဏတာမျှ နှောင့်နှေးစေနိုင်မည်။)

'ဓားတစ်သောင်းအစီအရင်'ကြောင့်ဖြစ်ပေါ်လာသောဆူညံသံမှာ သိသာထင်ရှားပြီး ၎င်းမှာ သဘာဝအတိုင်းပင် ချင်ဖုန်းထက်ပိုသောသူများ၏အာရုံကို ဆွဲဆောင်လိုက်သည်။ ဂိုဏ်းအတွင်းမှတပည့်အားလုံး 'ကြယ်လမင်းတောင်ထွတ်'၏လားရာဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏မျက်နှာများမှာ ထိတ်လန့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

'ကြယ်လမင်းတောင်ထွတ်'၏ပင်မခန်းမဆောင်၌ ယွဲ့ဟယ်ရွှမ်နှင့် တောင်ထွတ်သခင်တစ်ဆယ့်နှစ်ဦးတို့လည်း ကောင်းကင်ကိုဖုံးလွှမ်းထားသောဓားအစီအရင်ကို မော့ကြည့်ကာ အတော်လေး စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။

(ခေတ်အဆက်ဆက် 'အနန္တဓားဂိုဏ်း'မှာ ဘယ်တပည့်ကမှ 'ဓားတစ်သောင်းအစီအရင်'ကို တစ်ဦးတည်းအသက်သွင်းနိုင်ပြီး ဒီလိုခမ်းနားတဲ့မြင်ကွင်းမျိုးကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့ဖူးခြင်းမရှိပေ။)

(ဟုတ်တယ်၊ လျို့ကျန့်လီက 'ဓားတစ်သောင်းအစီအရင်'ကို အောင်မြင်စွာအသက်သွင်းပြီးမှတော့ သူ့ရဲ့ပါရမီနဲ့ဆိုရင် သူ ဒီကောင်းကင်ဘုံကပ်ဘေးကို ဘေးကင်းစွာ ကျော်လွှားနိုင်သင့်တယ်။)

တောင်ထွတ်သခင်များအားလုံး မျှော်လင့်ချက်များထားရှိကြသော်လည်း ယွဲ့ဟယ်ရွှမ်တစ်ဦးတည်းသာ တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။။

သူက "တေင်ထွတ်သခင်ဖူ၊ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့အနက်ရောင်မီးတောက်အကြောင်း သဲလွန်စတစ်ခုခုများ ရှာတွေ့ခဲ့သေးလား" ဟု ဆိုလိုက်သည်။ ဖူကျားက ခေါင်းခါကာ ပြန်ဖြေသည်၊

"လောလောဆယ်တော့ ခြေရာလက်ရာတွေ မတွေ့ရှိရသေးပါဘူး။"

"ကျန့်လီက နှစ်ရက်အတွင်းမှာ ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးလွှမ်းမိုးမှုတံဆိပ်ကို ဖွင့်တော့မှာ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ခင်ဗျားတို့ရဲ့သတိကိုမလျှော့လိုက်ပါနဲ့၊ ပြိုင်ဘက်တွေကို အခွင့်ကောင်းယူခွင့်မပေးပါနဲ့" ယွဲ့ဟယ်ရွှမ်က လေးနက်တည်ကြည်စွာဆိုလိုက်သည်။

"နားလည်ပါပြီ။" တောင်ထွတ်သခင်အားလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်းတုံ့ပြန်လိုက်ကြပြီးနောက် လက်သီးဆုပ်ကာ အရိုအသေပြုပြီး ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် ယွဲ့ဟယ်ရွှမ်က ဖူကျားထွက်ခွာသွားသောလားရာဘက်သို့ကြည့်ရင်း သူ၏မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးနေသည်။ သူ သူ၏လက်ဖဝါးများကိုဖွင့်လိုက်ရာ စာရွက်တစ်ရွက်ပေါ်တွင် "ဘာတွေဖြစ်လာမလဲဆိုတာ စောင့်ကြည့်ရုံပဲ" ဟူသော စကားလုံးလေးလုံး ရေးသားထားသည်။

အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီးနောက် သူ သူ၏လက်သီးကို ညင်သာစွာဆုပ်လိုက်ရာ စက္ကူမှာ အပိုင်းအစများအဖြစ်ပြောင်းလဲကာ လေထဲတွင် လွင့်စင်သွားသည်။