အလုံးစုံဖျက်ဆီးခြင်းမိုးကြိုး ဆင်းသက်ခြင်း

ချင်ဖုန်းက 'ကြယ်လမင်းတောင်ထွတ်'ပေါ်မှ ဆိုင်းတွဲနေသော ဓားအစီအရင်ကို အချိန်အတော်ကြာ ငေးမောကြည့်နေသည်။ သူ၏စိတ်ထဲတွင် ပြင်းထန်သောခံစားချက်တစ်ခု ရှိနေသည်။ သူနှင့်သူ၏မိန်းမကြားတွင် နက်ရှိုင်းသောချောက်နက်ကြီးထဲမှ ဆက်သွယ်မှုတစ်ခုရှိနေသည့်အလား။ (ကောင်းကင်ဘုံကပ်ဘေးက ဒီနေ့ ကျရောက်လိမ့်မယ်။)

"ငါ နောက်ထပ်မစောင့်နိုင်တော့ဘူး၊ ငါ ကြိုတင်ပြီး နေရာယူထားရမယ်။" ချင်ဖုန်းက သူ၏လက်သီးများကိုဆုပ်ကာ သူ၏စိတ်ကို ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

နေ့လည်ခင်းသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်နှင့် ပင်မခန်းမဆောင်မှနေ့လည်စာမှာ အသင့်ပြင်ဆင်ပြီးဖြစ်သည်။ လန်နင်ရွှမ်က သူမ၏တူများကိုချထားလိုက်ပြီး စပ်စုသောမျက်နှာဖြင့် ပတ်ပတ်လည်ကြည့်ကာ "သခင်လေး ဘယ်မှာလဲ။ သူ ဧည့်သည်ခန်းထဲမှာ ရှိနေတုန်းပဲလား။ ပိုင်ချိုး၊ အခုချက်ချင်းမစားနဲ့ဦး။ ငါတို့ သခင်လေးကိုစောင့်ပြီးမှ အတူတူစားကြတာပေါ့" ဟု မေးလိုက်သည်။

စားပွဲပေါ်တွင် ကြွယ်ဝသောအစားအသောက်များ ခင်းကျင်းထားပြီး ပိုင်ချိုး၏ပါးစပ်မှာ ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် တံတွေးများပြည့်လာသည်။ သို့သော် သူမ တစ်လုတ်မျှမမျိုချနိုင်ဘဲ အလွန်အမင်းမသက်မသာဖြစ်နေသည်။

(ဒီစိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာကောင်းတဲ့ကောင်၊ ဘာလို့ ထမင်းစားချိန်မှာ လျှောက်သွားနေရတာလဲ။)

မီးသွေးခေါင်းက မတ်တပ်ရပ်ကာ "ကျွန်တော် ဧည့်သည်ခန်းကိုသွားပြီး သခင်လေးကို ခေါ်လိုက်ပါ့မယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ။" လန်နင်ရွှမ်က အသာအယာခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သို့သော် တစ်ခဏအကြာတွင် သူတစ်ယောက်တည်းသာ ပြန်ရောက်လာသည်။

"သခင်လေးကော ဘယ်မှာလဲ" လန်နင်ရွှမ်က စပ်စုပြီးမေးလိုက်သည်။ မီးသွေးခေါင်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"သူ ဒီအချိန်မှာ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ။ သူ ခြေထောက်တွေမှာ ဒဏ်ရာရနေတုန်းပဲဆိုတာ သိနေတာပဲ။" လန်နင်ရွှမ်က စိုးရိမ်သောမျက်နှာထားဖြစ်နေသည်။

"အစ်မနင်၊ သူ့အတွက်စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါတို့ အရင်စားကြစို့။ 'အနန္တဓားဂိုဏ်း'အတွင်းမှာတော့ အန္တရာယ်တစ်ခုခုမရှိသင့်ပါဘူး၊ မဟုတ်ရင်တော့..." စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ပိုင်ချိုး၏မျက်နှာ ရုတ်တရက်တောင့်တင်းသွားသည်။ သူမ နံနက်ခင်းကဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်အရာကို စဉ်းစားမိလိုက်သည်၊

(အဲ့ဒီကောင်က ကျန့်လီ ကောင်းကင်ဘုံကပ်ဘေးကိုရင်ဆိုင်တဲ့အခါ 'ကြယ်လမင်းတောင်ထွတ်'ကို သွားချင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တာ။)

(မဟုတ်ဘူး၊ မဖြစ်နိုင်ဘူး။)

ပိုင်ချိုး၏တောက်ပသောမျက်လုံးများထဲတွင် မသက်မသာဖြစ်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု လျှပ်တပြက်ဖြတ်သန်းသွားသည်။

"ဘာက မဖြစ်နိုင်တာလဲ"

လန်နင်ရွှမ်က သူမကိုကြည့်လိုက်သည်။ ထိုစဉ်မှာပင် ခန်းမဆောင်ထဲမှလူအများအပြား ။ ကြီးမားသောကျောက်တုံးကြီးတစ်ခု သူတို့၏နှလုံးသားများပေါ်တွင် ဖိထားသည့်အလား နှလုံးတုန်ခါမှုကို ခံစားလိုက်ရသည် ။

ခန်းမဆောင်အပြင်ဘက်တွင် နေ့အလင်းရောင်ရှိနေဆဲဖြစ်သော်လည်း မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကောင်းကင်မှာ ညဉ့်နက်ရောက်ရှိလာသည့်အလား ချက်ချင်းပင် မှောင်မိုက်သွားသည်။ ပိုင်ချိုးနှင့်အခြားသူများ ဘာတွေဖြစ်ပျက်နေသည်ကို ခန့်မှန်းမိပြီး ခန်းမဆောင်မှ အလျင်အမြန်ပြေးထွက်သွားကာ မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကောင်းကင်မှာ မှင်ဖြင့်စိမ်ထားသည့်အလား၊ မှင်ဖြင့်လုံးဝဆိုးဆေးခြယ်ထားသော ရေပြင်ကဲ့သို့ပင်။ အဆုံးမရှိသောမည်းမှောင်သောတိမ်တိုက်များ တိုးဝှေ့လာပြီး 'အနန္တဓားဂိုဏ်း'တစ်ခုလုံးကို လုံးဝဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ အထူးသဖြင့် 'ကြယ်လမင်းတောင်ထွတ်'အထက်တွင် နိမ့်ဆင်းနေသောမည်းမှောင်သောတိမ်တိုက်များက ကောင်းကင်ပြိုကျတော့မည့်အလားပင် ဖြစ်သည်။

ကပ်ဘေးတစ်ခု ကျရောက်တော့မည်။

'အနန္တဓားဂိုဏ်း'မှလူတိုင်း သူတို့လုပ်ဆောင်နေသောအရာများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အားလုံး ကောင်းကင်သို့ လေးနက်တည်ကြည်သောအမူအရာများဖြင့် ကြည့်ရှုနေကြသည်။ သူတို့ ဤကပ်ဘေး၏စွမ်းအားမှာ ယခင်တစ်ကြိမ်ထက် ကျော်လွန်သွားမည်ကို ရှင်းလင်းစွာခံစားမိနိုင်သည်။ အစွမ်းအစနိမ့်ပါးသောတပည့်အချို့မှာ အသက်ရှူရခက်ခဲခြင်းကိုပင် ကြုံတွေ့ရပြီး သူတို့၏ကိုယ်များမှာ တည့်မတ်စွာမရပ်နိုင်ဘဲ ရွှံ့နွံထဲတွင်ပိတ်မိနေသည့်အလား ဖြစ်သည်။

ခန့်ညားထည်ဝါသောအသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်၊

"'အနန္တဓားဂိုဏ်း'မှတပည့်အားလုံး၊ အမိန့်အတိုင်းလိုက်နာကြ၊ 'ကြယ်လမင်းတောင်ထွတ်'မှ ခွာခွာနေကြ။" စကားဆုံးသည်နှင့် ပင်မခန်းမဆောင်ထဲတွင် အပြာရင့်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ဆင်ထားသော ယွဲ့ဟယ်ရွှမ်က လေထဲသို့ခုန်တက်သွားပြီး ထူထပ်သိပ်သည်းနေသောတိမ်တိုက်များကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ ထို့အပြင် အခြားတောင်ထွတ်သခင်တစ်ဆယ့်နှစ်ဦးမှာလည်း လေထဲတွင်ပျံဝဲနေပြီး အလွန်အမင်းသတိကြီးစွာထားနေကြသည်။

ဘုန်း! မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့သော ဟိန်းဟောက်သံတစ်ချက်နှင့်အတူ လောကကြီး ရုတ်တရက်တောက်ပသွားသည်။ 'ကြယ်လမင်းတောင်ထွတ်'အထက်တွင် လျို့ကျန့်လီမှာ လေထဲတွင်ပျံဝဲနေပြီး သူမ၏အဖြူရောင်ဝတ်စုံမှာ လှုပ်ခတ်နေကာ သူမ၏အနက်ရောင်ဆံနွယ်များ လွင့်ပျံနေသည်။ သူမ ခပ်ဖွဖွလေကိုမှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး 'အနန္တဓားဂိုဏ်း'ဧည့်သည်ခန်းများရှိရာ ဓားတောင်ထွတ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုညက အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်ထိုသူ၏ပုံရိပ်မှာ သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။ ယခင်ညကမေးခွန်းလေးခုမှာ သူမ၏နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

လျို့ကျန့်လီက သူမ၏ညာလက်ဖြင့်အမူအရာတစ်ခုပြုလုပ်လိုက်ရာ အောက်မှဓားအိမ် ပွင့်ထွက်သွားပြီး ရေလှိုင်းဂယက်တစ်ခု လေဟာနယ်ကိုဖြတ်သန်းကာ သူမ၏လက်ထဲသို့ကျရောက်လာသည်—'ရေအေးဓား'ပင်။

"ကျွန်မ ရှင့်ကို ကတိပေးပါတယ်။" သူမက ဆိုလိုက်သည်၊ သူမ၏နီဆွေးသောနှုတ်ခမ်းလွှာများ ခပ်ဖွဖွပွင့်ဟကာ စကားလုံးလေးလုံးမှာ လေဟာနယ်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ၎င်းမှာ သူမ၏လက်ရှိခိုင်မာသောဆုံးဖြတ်ချက်ကို ကိုယ်စားပြုနေသည်။

ဘုန်း!

နောက်ထပ်မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့သော ဟိန်းဟောက်သံတစ်ချက်က မိုးကြိုးနဂါးက မည်းမှောင်သောတိမ်တိုက်များကိုခွဲထုတ်ကာ သူ၏အစွယ်များကိုထုတ်ဖော်ပြသပြီးနောက် ပြင်းထန်စွာဆင်းသက်လာပြီး ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။ 'အနန္တဓားဂိုဏ်း'မှတပည့်အားလုံး ထိတ်လန့်ပြီး ဖြူဖျော့သွားကြသည်။

သူတို့ ယခင်ကတစ်ကြိမ်ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသည့်တိုင်အောင် သူတို့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အပြည့်အဝပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် ဤကောင်းကင်ဘုံကပ်ဘေး၏စွမ်းပကားမှာ သူတို့၏စိတ်ကူးထက် အများကြီးကျော်လွန်နေသည်။

မိုးကြိုးကိုရင်ဆိုင်ရာတွင် လျို့ကျန့်လီမှာ တည်ငြိမ်နေသည်။ ညာလက်ထဲမှဓားတစ်လက်ဖြင့် သူမ ကောင်းကင်ဆီသို့ ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။ ဓားစွမ်းအင်မှာ တိုးဝှေ့စီးဆင်းနေသောမြစ်တစ်စင်းအလား လည်ပတ်နေပြီး မိုးကြိုးနဂါးနှင့် ရစ်ပတ်သွားသည်။

ခဏအကြာတွင် မိုးကြိုးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ဓားတစ်ချက်တည်း၏စွမ်းအားမှာ ကောင်းကင်ဘုံကပ်ဘေးကိုပင် လွှမ်းမိုးသွားပြီး နှိုင်းယှဉ်လျှင် မှေးမှိန်သွားစေသည်။ 'အနန္တဓားဂိုဏ်း'၏တပည့်များမှာ ဤမြင်ကွင်းကြောင့် သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။

သို့သော် သူတို့ စိတ်အေးလက်အေးမဖြစ်နိုင်မီမှာပင် ဒုတိယမိုးကြိုးမှာ အနီးကပ်လိုက်ပါလာသည်။ ထို့နောက် တတိယ၊ စတုတ္ထ။ မိုးကြိုးမှာ ပို၍ကျယ်လောင်စွာဟိန်းဟောက်လာပြီး တစ်စင်းချင်းစီမှာ ယခင်ကထက် ပို၍ပြင်းထန်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ရာကောင်းနေသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ 'ကြယ်လမင်းတောင်ထွတ်'အထက်မှကောင်းကင်ရှိ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့်ပုံရိပ်မှာ မလှုပ်မယှက်ရပ်တည်နေသည်။

လျို့ကျန့်လီက 'ရေအေးဓား'ကို သူမ၏လက်ထဲတွင်ကိုင်စွဲထားပြီး အားကောင်းသောအရှိန်အဝါတစ်ခုက သူမ၏ပတ်ပတ်လည်တွင် ဒီရေလှိုင်းလုံးကြီးကဲ့သို့ တိုက်ခတ်နေသည်။ ကောင်းကင်တွင် ဓားတစ်သောင်း တုန်ခါသွားပြီး ကြည်လင်သောဓားသံများမှာ မိုးကြိုးနဂါး၏ဟိန်းဟောက်သံကိုပင် ကျော်လွှားသွားသည်။ ကိုးလွှာကောင်းကင်မိုးကြိုးကပ်ဘေးမှာ သူမ၏ 'ရေအေးဓား'နှင့် 'ဓားတစ်သောင်းအစီအရင်'ရှေ့တွင် ကြောက်ရွံ့စရာမရှိပေ။

နဝမမြောက်မိုးကြိုးကို 'ဓားတစ်သောင်းအစီအရင်'က ချေမှုန်းပြီးနောက် မူလကကြောက်ရွံ့နေခဲ့သောတပည့်များမှာ ဝမ်းမြောက်အော်ဟစ်ကြသည်။ သူတို့အတွက်မူ ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဆရာတူအစ်မကျန့်လီ၏ပုံရိပ်မှာ နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ အားကောင်းနေသည်။ ပိုင်ချိုးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကခုန်နေသည်၊

"မိုးကြိုးကပ်ဘေးကိုးခုလုံး ပြီးသွားပြီ၊ ဆရာတူအစ်မ နောက်ဆုံးတော့ တတိယနယ်ပယ်ကိုဝင်ရောက်သွားပြီ။"

ရှင်းလင်းသည်မှာ ၎င်းမှာ ပျော်ရွှင်ဖွယ်ရာအခါသမယတစ်ခုဖြစ်သော်လည်း ဘေးမှလန်နင်ရွှမ်နှင့် မီးသွေးခေါင်းတို့မှာ လေးနက်တည်ကြည်သောအမူအရာများဖြင့် ရှိနေသည်။ အကြောင်းမှာ သူတို့ အကြီးအကဲပိုင်လီနှင့် သခင်လေးတို့ပြောခဲ့သော အနီရောင်မိုးကြိုးအကြောင်းကို စဉ်းစားမိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်မှမည်းမှောင်သောတိမ်တိုက်များမှာ မကွဲလွင့်သွားဘဲ ထိုအစား ပို၍ထူထဲလာပြီး ချောက်နက်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ပို၍ပင်နက်ရှိုင်းလာသောကြောင့်ပင်။

ပိုင်ချိုးမှာလည်း ထူးခြားမှုတစ်ခုခုကို သိသာထင်ရှားစွာ သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူမ 'ကြယ်လမင်းတောင်ထွတ်'ကိုမော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏မျက်နှာအမူအရာမှာ မယုံကြည်နိုင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်၊

"ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။"

'အနန္တဓားဂိုဏ်း'တွင် တပည့်များမှာလည်း နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေကြသည်။

"ကောင်းကင်ဘုံမိုးကြိုးကပ်ဘေးကိုးခုလုံး ပြီးသွားပြီ၊ ဘာလို့ တိမ်တိုက်မည်းတွေက မကွဲလွင့်သွားတာလဲ။"

"ခင်ဗျားတို့ သတိပြုမိကြလား၊ တိမ်တိုက်မည်းက ပိုပြီးတော့တောင် နိမ့်ဆင်းလာနေပုံပဲ။"

"ငါ့နှလုံးက အရမ်းမြန်မြန်ခုန်နေတယ်၊ ငါ ကြောက်စရာတစ်ခုခုဖြစ်တော့မယ်လို့ အမြဲခံစားနေရတယ်။"

"ကြည့်စမ်း၊ အဲ့ဒါ ဘာကြီးလဲ။"

အနီရောင်လျှပ်စီးမျဉ်းကွေးမျှင်များ မည်းမှောင်သောတိမ်တိုက်အတွင်း၌ တိုးဝှေ့ထွက်ပေါ်လာသည်။ ယခင်ကကဲ့သို့ နားကွဲလုမတတ်ဟိန်းဟောက်သံမရှိဘဲ ထိုအစား ကြောက်မက်ဖွယ်ရာတိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခု ရှိနေသည်။ လူတိုင်း သူတို့၏လည်ပင်းများ လည်မြိုညှစ်ခံထားရသည့်အလား၊ တစ်စုံတစ်ခုပြောလိုသော်လည်း မတတ်နိုင်ကြပေ။ သူတို့ မမြင်နိုင်သောလက်တစ်ဖက် သူတို့၏နှလုံးသားများကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူတို့၏ရှင်ခြင်းသေခြင်းကို ထိန်းချုပ်ထားသည်ဟုသာ ခံစားရသည်။ သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်မှလေမှာ လှုပ်ခတ်နေသော်လည်း သူတို့ မကြားနိုင်တော့ပေ။ သူတို့ သူတို့၏ကိုယ်ထဲမှ ခုန်နေသောနှလုံးခုန်သံကိုသာ ကြားနိုင်တော့သည်၊ သေခါနီးအခြေအနေ၌ ရှိနေသည့်အလား အားနည်းလှသည်။

"လာနေပြီ။"

'ကြယ်လမင်းတောင်ထွတ်'၏ပင်မခန်းမဆောင်ထဲတွင် အဘိုးကြီးပိုင်လီနှင့် မျက်နှာမဲ့မျက်နှာဖုံးနှင့်အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ဆင်ထားသောပုံရိပ်တို့ ကောင်းကင်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေကြသည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင် ဖူကျားမှာ လေထဲတွင်ဆိုင်းတွဲနေပြီး သူ၏မျက်လုံးများမှာ အနက်ရောင်မီးတောက်များဖြင့်တောက်ပနေကာ သူ၏မျက်နှာမှာ ပုံပျက်နေသည်။ "အလုံးစုံဖျက်ဆီးခြင်းမိုးကြိုး။" သူ၏လေသံမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့်ကြောက်ရွံ့မှုနှစ်မျိုးလုံး ပါဝင်နေသည်။

လျို့ကျန့်လီက တိုးဝှေ့နေသောအနီရောင်လျှပ်စီးမျှင်များကိုငေးကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူမ၏မျက်နှာအမူအရာမှာ ယခင်ကကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေခြင်းမရှိတော့ပေ။ သူမ မည်းမှောင်သောတိမ်တိုက်များအတွင်း၌ ပုန်းအောင်းနေသော ကြောက်မက်ဖွယ်ရာစွမ်းအားကို အာရုံခံမိနိုင်သည်။

(လူသားစွမ်းအား မခုခံနိုင်သော နတ်ဘုရားစွမ်းအားတစ်ခု။)

"ဂျိမ်း!" ကောင်းကင်ပြိုကျသကဲ့သို့သော အသံတစ်ချက်။

မည်းမှောင်သောတိမ်တိုက်များ ကွဲလွင့်သွားသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ သည်းခံပြီးနောက် အလုံးစုံဖျက်ဆီးခြင်းမိုးကြိုးမှာ နောက်ဆုံးတွင် လောက၏မျက်စိများရှေ့တွင် မကောင်းဆိုးဝါးဆန်သော အနီရောင်ဖြင့်နောက်တစ်ကြိမ်ပေါ်ထွက်လာသည်။

ကောင်းကင်ဘုံ၏တရားစီရင်မှုကဲ့သို့ လက်ဖဝါးတစ်ခုအလား ဆန့်တန်းထွက်လာသည်။ တိတ်ဆိတ်သော်လည်း ဖျက်ဆီးခြင်းစွမ်းအားကို သယ်ဆောင်ထားသည်။ တစ်ချက်ကြည့်ရုံမျှဖြင့် ဂိုဏ်းအတွင်းမှလူအများစုမှာ စိတ်ပျက်အားငယ်သော အားကိုးရာမဲ့မှုတစ်ခု ခံစားလိုက်ရသည်။ ၎င်း၏ရှေ့တွင် ကြိုဆိုရမည့်တစ်ခုတည်းသောရလဒ်မှာ သေဆုံးခြင်းပင်။