ကြက်သွေးရောင် ရွှေမြွေ

နောက်နေ့နံနက်ခင်း။

မှောင်မိုက်ခြင်းသည် တဖြည်းဖြည်း လင်းရောင်ခြည်သို့ ဖယ်ရှားပေးကာ နေရောင်ခြည်တစ်စင်းသည် မြူခိုးများကို ထိုးဖောက်၍ ဝါးစိမ်းတောင်၏ တည်ငြိမ်အေးချမ်းသော တောင်ထိပ်ပေါ်သို့ ထွန်းလင်းလာသည်။

ဤအချိန်တွင် မျိုးနွယ်စု၏ အများစုသည် ကျင့်ကြံနေကြဆဲ သို့မဟုတ် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်စက်နေကြဆဲဖြစ်သည်။ လင်းထျန်းမင်သည် သူ၏ ခြံဝင်းငယ်မှ ထွက်ခွာကာ တောင်တံခါးဘက်သို့ ပျံသန်းသွားသည်။

လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်သောက်လောက်ကြာသော အချိန်တစ်ခု ကုန်လွန်သွားပြီး လင်းထျန်းမင်သည် တောင်တံခါးရှိ ရင်ပြင်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

သတ်မှတ်ထားသော အချိန်မတိုင်မီ အချိန်အနည်းငယ် ကျန်နေသေးပြီး လင်းရှစ်ကန်နှင့် လင်းရှီဟွာ နှစ်ဦးစလုံး မရောက်သေးသဖြင့် လင်းထျန်းမင်သည် အကောင်းဆုံးလုပ်စရာမရှိသဖြင့် ပြန်လည်တည်ဆောက်ထားသော တောင်တံခါးကို လေ့လာခဲ့သည်။

ကြီးမားသော တိုက်ပွဲပြီးကတည်းက နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး တစ်ချိန်က ပျက်စီးခဲ့သော တောင်တံခါးသည် ကြာမြင့်စွာကတည်းက ပြန်လည်တည်ဆောက်ပြီးစီးခဲ့သည်။

နှစ်နှစ်ကြာ တည်ဆောက်ခဲ့ပြီး အသစ်ဆောက်လုပ်ထားသော တောင်တံခါးသည် တောင်ကုန်းငယ်နှစ်ခုကြားတွင် တည်ရှိသည်။ အောက်ဘက်ရှိ ရင်ပြင်ပေါ်တွင် မြင့်မားသော တံတိုင်းအများအပြားနှင့် အလျားတစ်ရာတာ ကျယ်ဝန်းသော ချောက်သည် မျိုးနွယ်စုနယ်မြေ၏ အတွင်းပိုင်းကို ဆက်သွယ်ထားပြီး အပြာရောင်ကျောက်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ကြီးမားသည့် တောင်တံခါးသည် ခမ်းနားထည်ဝါပြီး ခန့်ညားထည်ဝါလှသည်။

များစွာ ပြောင်းလဲသွားသော တောင်တံခါးကို ကြည့်လိုက်သောအခါ နောက်ဆုံးတွင် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းမိသားစု၏ အရှိန်အဝါ အနည်းငယ် ရှိလာခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် လင်းရှစ်ကန်နှင့် လင်းရှီဟွာတို့သည် ချောက်ထဲမှ ပျံထွက်လာပြီး ရင်ပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာကြသည်။

လင်းထျန်းမင်သည် တစ်လှမ်းတိုး၍ အကြီးအကဲနှစ်ဦးအား ဦးညွှတ်အရိုအသေပြုလိုက်သည်။

“ထျန်းမင် တတိယအဘိုးနဲ့ ဆယ့်နှစ်ကြိမ်မြောက် အဘိုးတို့ကို အရိုအသေပြုပါတယ်”

လင်းရှစ်ကန်က လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လင်းထျန်းမင်ဘေးသို့ ရပ်လိုက်ပြီး လင်းရှစ်ကန်၏ နောက်ထပ်ညွှန်ကြားချက်များကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

“ထျန်းမင် မင်းရဲ့ ခရမ်းရောင်ရွှေရောင်လင်းယုန်ကို စီးပြီး ခရီးသွားကြစို့”

လင်းထျန်းမင်က သေချာပေါက် ငြင်းဆန်မည်မဟုတ်ဘဲ ခရမ်းရောင်ရွှေရောင်လင်းယုန်ကို အလျင်အမြန် လွှတ်လိုက်သည်။

လူသုံးဦးသည် ခရမ်းရောင်ရွှေရောင်လင်းယုန်၏ ကျောပေါ်သို့ တက်လိုက်ကြသည်။ လင်းရှစ်ကန်သည် သူ၏လက်ထဲရှိ မြေပုံကို စစ်ဆေးကာ လမ်းကြောင်းကို အတည်ပြုပြီးနောက် အကာအကွယ်မျိုးနွယ်စုဖွဲ့စည်းမှုကို ဖွင့်လိုက်သည်။

“သွားကြစို့”

ခရမ်းရောင်ရွှေရောင်လင်းယုန်သည် ၎င်း၏အတောင်ပံများကို ခတ်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားကာ အကာအကွယ်မျိုးနွယ်စုဖွဲ့စည်းမှုကို ဖြတ်သန်း၍ ထူထပ်သော မြူခိုးများထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး အနောက်ဘက်ရှိ လော့ယွမ်တောင်တန်းဘက်သို့ ဦးတည် ပျံသန်းသွားသည်။

နေ့တစ်ဝက်ခန့် ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။

မွန်းတည့်ချိန်တွင် လော့ယွမ်တောင်တန်း၏ အစွန်အဖျား၊ အတွင်းပိုင်းဧရိယာနှင့် နီးစပ်သော ခြောက်သွေ့တောင်ကုန်းတစ်ခုပေါ်တွင် လူသုံးဦး၏ ပုံရိပ်များ ပေါ်လာသည်။

အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အဋ္ဌမအဆင့်လင်းရှစ်ကန်က နောက်မှနေ၍ အကာအကွယ်ပေးထားသည့်အတွက် ခရီးစဉ်သည် အတော်လေး ချောမွေ့ခဲ့သည်။ သူတို့၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့နေသော ပထမအဆင့် နတ်ဆိုးတိရစ္ဆာန်အချို့ကို အခက်အခဲမရှိ အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။

ခဏတာ ရပ်နားပြီးနောက် လင်းရှစ်ကန်သည် သူတို့၏ လမ်းကြောင်း မှန်ကန်ကြောင်း အတည်ပြုရန် မြေပုံကို ထပ်မံ ထုတ်ယူကြည့်ရှုသည်။

“မကြာခင် တောင်တန်းရဲ့ အတွင်းပိုင်းကို ရောက်တော့မယ်၊ ဒုတိယအဆင့် နတ်ဆိုးတိရစ္ဆာန် တွေနဲ့ တွေ့ဆုံဖို့ အခွင့်အလမ်းက သိသိသာသာ များလာမယ်။ ခရမ်းရောင်ရွှေရောင်လင်းယုန် ကို ခရီးသွားဖို့ ဆက်ပြီး သုံးလို့မရတော့ဘူး။ အခုကစပြီး မင်းတို့နှစ်ယောက် ငါ့နောက်ကနေ ကပ်ပြီး လိုက်ကြ။ နောက်မကျစေနဲ့။ မမျှော်လင့်တဲ့ အခြေအနေတစ်ခု ဖြစ်လာရင် မင်းတို့နှစ်ယောက်က အခြေအနေအရ ဆောင်ရွက်ကြ” ဟု သူက ညွှန်ကြားခဲ့သည်။

“ဟုတ်ကဲ့”

လင်းရှစ်ကန်ညွှန်ကြားချက်များ ပေးပြီးနောက် နှစ်ဦးစလုံး ခေါင်းညိတ်ကြသည်။ လင်းထျန်းမင် သည် ခရမ်းရောင်ရွှေရောင်လင်းယုန်ကို စိတ်ဝိညာဉ်တိရစ္ဆာန်လက်စွပ်ထဲသို့ သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး သုံးဦးစလုံး သူတို့၏ လက်နက်များကို ထုတ်ယူကာ ပြင်ဆင်ပြီးသား ဖြစ်နေသည်။

လင်းရှစ်ကန်သည် ရှေ့မှနေ၍ ခုန်တက်သွားပြီး ကျန်နှစ်ဦးက နောက်ကပ်လျက် လိုက်ပါသွားကာ သစ်တောထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

သူတို့၏ ခြေသံများသည် ပေါ့ပါးပြီး အရှိန်အဟုန်သည် အလွန်လျင်မြန်သည်။ ရေပေါ်တွင် ရေပိုးကောင်များ ရွေ့လျားသကဲ့သို့ သစ်ပင်ထိပ်များပေါ်မှ လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သန်းသွားကြသည်။

နှစ်ရက်ကုန်လွန်သွားပြီးနောက် သုံးဦးစလုံး နေ့ဘက် ခရီးသွား၍ ညဘက် အနားယူကြသည်။ ၎င်းတို့သည် လော့ယွမ်တောင်တန်းအတွင်းပိုင်းသို့ မိုင်ရာပေါင်းများစွာ နက်ရှိုင်းစွာ စွန့်စားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်အတွင်း ပြင်ပဒေသများကဲ့သို့ စိတ်အေးလက်အေး မရှိခဲ့ပေ။ ၎င်းတို့၏ ခရီးစဉ်အတွင်း ဒုတိယအဆင့် အဆင့်နိမ့် နတ်ဆိုးတိရစ္ဆာန်နှစ်ကောင် ဦးဆောင်သော နတ်ဆိုးတိရစ္ဆာန်မျိုးနွယ်စုတစ်ခုနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ကြသည်။

တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားပြီးနောက် နတ်ဆိုးတိရစ္ဆာန်မျိုးနွယ်စုတစ်စုလုံးကို သတ်ဖြတ်ရန် အနည်းငယ် ကြိုးစားခဲ့ရသည်။

တိုက်ခိုက်ရေးဧရိယာကို ရှင်းလင်းပြီး သားရဲတိရစ္ဆာန်များ၏ နယ်မြေကို လုယူပြီးနောက် ဒုတိယအဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ဆေးအချို့ကိုသာ ရရှိခဲ့ရာ များစွာသော အကျိုးအမြတ်မဟုတ်သော်လည်း မတားဆီးနိုင်ဘဲ သူတို့ ထပ်မံ၍ ခရီးဆက်ခဲ့ကြသည်။

တစ်ရက်အကြာတွင် တိတ်ဆိတ်သော ချောက်တစ်ခု၏ အစွန်တွင် လင်းထျန်းမင်နှင့် အခြားသူများ ရပ်တန့်လိုက်ကြပြီး သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်၏ ထိပ်ပေါ်တွင် ရပ်နေကြသည်။

သူတို့ရှေ့တွင် မြင့်မားသော တောင်တန်းနှစ်ခုသည် မတ်မတ်ရပ်နေပြီး ကြည့်ရှုရန် အလွန်လှပသော မြင်ကွင်းဖြစ်သည်။

အလယ်တွင် အောက်ခြေမသိနိုင်သော ချောက်သည် ထူထပ်သော မြူခိုးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး စိမ်းလန်းသော သစ်တောများဖြင့် ဝန်းရံထားကာ လေထုသည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်၍ ထူးဆန်းသော အငွေ့အသက်များ ရှိနေသည်။

လင်းရှစ်ကန်သည် ပတ်ဝန်းကျင်မြေပြင်အနေအထားကို ကြည့်ရှုပြီး မြေပုံနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကာ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

“ရောက်ပြီ ငါတို့ရှေ့က ဒီချောက်က မြေပုံမှာ မှတ်သားထားတဲ့ နေရာပဲ”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လင်းထျန်းမင်နှင့် အခြားတစ်ဦးတို့သည် တည်ကြည်မှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှု အမူအရာကို ပြသခဲ့ကြပြီး ဆူဟီအား နက်ရှိုင်းစွာ စွဲမှတ်စေခဲ့သော ဤနေရာကို သူတို့လည်း စတင်လေ့လာခဲ့ကြသည်။

နတ်အာရုံဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် မြူခိုးများသည် နတ်အာရုံကို များစွာ ကန့်သတ်ထားကြောင်း တွေ့ရှိရသည်။ အတွင်းသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ဝင်လေ မြူဖုံးအုပ်မှုက ပို၍ လျော့ကျလေဖြစ်ပြီး မြင်တွေ့နိုင်သော နေရာများသည် ထူးဆန်းစွာ တိတ်ဆိတ်နေပြီး မူမမှန်မှုမရှိသယောင် ထင်ရသည်။

လင်းရှစ်ကန်သည် တည်ကြည်သော အမူအရာဖြင့် လင်းထျန်းမင်နှင့် အခြားတစ်ဦးအား ပြောသည်။

“မင်းတို့ နတ်အာရုံအပေါ် ကန့်သတ်ချက်တွေကို ခံစားမိမှာပါ။ ငါ စစ်ဆေးကြည့်တာတော့ ခရမ်းရောင် ယင်းမြက်ရှိနေတာကို မတွေ့သေးဘူး။ စိတ်ဝိညာဉ်ဆေးကို ရှာချင်ရင် အတွင်းကို ပိုဝင်ရလိမ့်မယ် ထင်တယ်”

လင်းရှစ်ကန်ဖော်ပြသော အခြေအနေကို သူတို့နှစ်ဦး သတိပြုမိပြီးသား ဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏ စစ်ဆေးနိုင်မှု အကွာအဝေး ကန့်သတ်ထားသည့်အတွက် သိသိသာသာ ထိခိုက်မှု မရှိခဲ့ပေ။

“မင်းတို့ ဘယ်လိုထင်လဲ။ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ပြောပါ”

လင်းရှစ်ကန်၏ မေးမြန်းမှုကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ လင်းရှီဟွာက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြတ်သားစွာ ပြောသည်။

“တတိယညီ ငါတို့ ဒီကို ရောက်နေပြီဆိုတော့ သဘာဝအားဖြင့် နည်းနည်းတော့ စူးစမ်းသင့်တယ်။ မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုနဲ့ ရွှေလေဓားရဲ့ အကူအညီနဲ့ တတိယအဆင့် နတ်ဆိုးတိရစ္ဆာန်နဲ့ မကြုံတွေ့သရွေ့ ဒုတိယအဆင့် နောက်ဆုံးအဆင့် သားရဲကို မတိုက်နိုင်ရင်တောင် မင်း ထျန်းမင်နဲ့အတူ လွတ်မြောက်နိုင်လိမ့်မယ်”

လင်းရှစ်ကန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး နှစ်ဦးစလုံး ဆုတ်ခွာရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ သူက ပြောသည်။

“ငါ အရင်ဝင်ပြီး ကင်းထောက်မယ်။ တိုက်ခိုက်ခံရရင်တော့ ဆူညံသံ ထွက်လာမှာ သေချာတယ်။ အဲဒီအခါကျရင် ငါတို့ သဘောတူထားတဲ့အတိုင်း အချက်ပြလိုက်၊ မင်းတို့နှစ်ယောက် ဝင်လာပြီး ငါ့ကို ကူညီပါ”

ထျန်းမင်နှင့် အခြားတစ်ဦးတို့ ခေါင်းညိတ်ကာ သဘောတူခဲ့ကြသည်။ လင်းရှစ်ကန်၏ စီစဉ်မှုများသည် ပိုမိုသတိထားသော ပုံစံဖြစ်သည်။ အတွင်းဘက်ဧရိယာက အလွန်အန္တရာယ်များနေပါက ၎င်းတို့ ဝင်ရောက်ခြင်းသည် များစွာ အကူအညီဖြစ်မည်မဟုတ်ဘဲ သူ့ကိုသာ အာရုံပျံ့လွင့်စေမည်ဖြစ်သည်။

“တတိယညီ သတိထားပါ။ နတ်ဆိုးတိရစ္ဆာန်ရဲ့ ခွန်အားက အရမ်းကြီးတယ်ဆိုရင် ဒီစစ်ဆင်ရေးကို လက်လျှော့လိုက်ပါ”

လင်းရှီဟွာစကားဆုံးပြီးနောက် ထျန်းမင်ကလည်း အကြံပေးသည်။

“ဆယ့်နှစ်ကြိမ်မြောက် အဘိုး ပြောတာ မှန်တယ်။ စိမ်းလန်းတဲ့ တောင်တန်းတွေ ရှိနေသရွေ့ ထင်းမလုံလောက်မှာကို ငါတို့ မကြောက်ဘူး။ နှစ်အနည်းငယ်ကြာရင် ငါတို့ မျိုးနွယ်စုမှာ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း မျိုးနွယ်စုဝင်တွေ ပိုများလာတဲ့အခါ ထပ်ပြီး ကြိုးစားနိုင်ပါတယ်”

“စိတ်မပူပါနဲ့ ငါ အန္တရာယ်တွေကို သိပါတယ်။ မင်းတို့နှစ်ယောက်လည်း သတိထားပါ။ ဒီနေရာက အခုတော့ နှိုင်းယှဉ်ရင် လုံခြုံတယ်။ ငါ ရန်သူကို မတောင့်ခံနိုင်ရင် မင်းတို့ ချက်ချင်း ထွက်သွားရမယ်”

ညွှန်ကြားပြီးနောက် လင်းရှစ်ကန်သည် သူ၏ မှော်ရတနာဖြစ်သော ရွှေလေဓားကို ထုတ်ယူကာ ချိုင့်ဝှမ်းဘက်သို့ သတိထားစွာ တွားသွားခဲ့သည်။

လင်းရှစ်ကန် သူတို့၏ နတ်အာရုံ အကွာအဝေးမှ ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ ထျန်းမင်နှင့် သူ၏ အဖော်သည် စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ဆိုင်းရင်း ချိုင့်ဝှမ်းကို သတိဝီရိယရှိစွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။

အချိန်က တဖြည်းဖြည်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး လင်းရှစ်ကန်သည် ဆယ်လီကျော်ခန့် ရှေ့သို့ တက်သွားခဲ့သည်။

ဤအချိန်တွင် ထူထပ်သော မြူခိုးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော ချိုင့်ဝှမ်းသည် ထူးဆန်းစွာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ သူ အတွင်းသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ဝင်လေလေ၊ သူ၏ အမြင်အာရုံနှင့် နတ်အာရုံ နှစ်ခုစလုံးသည် ပိုမိုဆိုးရွားစွာ ထိခိုက်လေလေဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော ခဏတာကပင် ကြည်လင်နေသော ကောင်းကင်သည် တဖြည်းဖြည်း မှောင်မိုက်လာသည်။

လင်းရှစ်ကန်သည် ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ကြည့်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အာရုံခံလိုက်သည်။

ဒုတိယအဆင့် နတ်ဆိုးတိရစ္ဆာန်များ ရှိနိုင်သည်ကို သိရှိထားသည့်အတွက် သူသည် လီတိုင်းတွင် ခဏရပ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စစ်ဆေးပြီး ဘေးကင်းကြောင်း သေချာမှသာ ဆက်လက်သွားခဲ့သည်။

ရာစုနှစ်တစ်ခုကြာ ကျင့်ကြံခဲ့ပြီးနောက် သူ၏ သတိကြီးစွာထားမှုကြောင့် အန္တရာယ်များစွာကို ဘေးကင်းစွာ ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူသည် မည်သည့်အခါမျှ မပေါ့ဆရဲတော့ပေ။

ဤအချိန်တွင် လင်းရှစ်ကန်သည် သူ၏ နတ်အာရုံကို အပြည့်အဝ ထုတ်လွှတ်ကာ သူ မစစ်ဆေးရသေးသော ဧရိယာများကို စူးစမ်းခဲ့သည်။

သူ၏ နတ်အာရုံ အကူအညီဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးသည် သူ၏စိတ်ထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး ပန်းတစ်ပွင့်၊ မြက်တစ်ပင်မျှပင် သူ့အာရုံမှ လွတ်မြောက်မသွားခဲ့ပေ။

“ဒါ ဘာလဲ…”

ရုတ်တရက် ကျောက်နံရံ၏ အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခုတွင် ပေါက်နေသော တစ်ပေခန့် မြင့်သည့် ခရမ်း-အမည်းရောင် အပင်ပုံရိပ်တစ်ခု သူ၏စိတ်ထဲသို့ လင်းလက်ဝင်ရောက်လာသည်။

“တကယ်ပဲ ရင့်မှည့်တဲ့ ခရမ်းရောင် ယင်းမြက်ရှိနေတာပဲ”

သေသေချာချာ စစ်ဆေးကြည့်သောအခါ သူ၏ နတ်အာရုံအစွန်အဖျားတွင် ပေါ်လာသော စိတ်ဝိညာဉ်မြက်သည် ရင့်မှည့်သော ခရမ်းရောင် ယင်းမြက်ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။

ထိုမျှ ကြိုးစားအားထုတ်ပြီးနောက် ရင့်မှည့်သော ခရမ်းရောင် ယင်းမြက်ကို တွေ့ရှိရသောအခါ လင်းရှစ်ကန် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

သို့သော်လည်း သူသည် သူ၏ ကာကွယ်ရေးကို လုံးဝမလျှော့ချခဲ့ဘဲ လက်နက်ကိုင်ဆောင်ကာ ရှေ့သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ရွေ့လျားသွားပြီး မမြင်ရသော အန္တရာယ်များကို ရင်ဆိုင်ရန် အသင့်ပြင်ထားသည်။

ခရမ်းရောင် ယင်းမြက်နှင့် နီးလာသည်နှင့်အမျှ တစ်ချိန်က တိတ်ဆိတ်နေသော ချိုင့်ဝှမ်းမှ တိုးတိုးလေး အသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး မကြားရလောက်အောင်ပင်။

လေဖြတ်သံနှင့်အတူ ကြီးမားသော သစ်အယ်ရောင် မြွေကြီးတစ်ကောင်သည် ချိုင့်ဝှမ်း၏ မှောင်မိုက်ခြင်းထဲမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကြက်သွေးရောင်မြွေသည် ဆယ်ဇွန်းရှည်သော ကိုယ်ခန္ဓာရှိသော်လည်း အံ့ဩဖွယ်ရာ မြန်ဆန်စွာ လှုပ်ရှားနေသည်။ ပါးစပ်ကျယ်ကြီး ဖွင့်ထားကာ တစ်မီတာရှည်သော ခွဆုံလျှာက သူ့ထံသို့ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ပုံစံဖြင့် ထိုးနှက်လာသည်။

“အမှန်ပဲ ဒါ ဒုတိယအဆင့် နောက်ဆုံးအဆင့် ကြက်သွေးရောင် ရွှေမြွေပဲ”

လင်းရှစ်ကန်၏ မျက်နှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး အလျင်အမြန် ဆုတ်ခွာရင်း သူ၏လက်ထဲရှိ မှော်ပစ္စည်းဖြစ်သော ရွှေလေဓားကို ဝှေ့ယမ်းကာ ရွှေဓားချီအမျှင်များစွာကို ကြက်သွေးရောင် ရွှေမြွေဘက်သို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

“ချွမ်..ချွမ်…ချွမ်…”

ကြက်သွေးရောင် ရွှေမြွေသည် ၎င်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို ထူးဆန်းသော ပုံစံဖြင့် လိမ်ဖယ်သွားကာ သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။

ကြက်သွေးရောင် ရွှေမြွေ၏ နောက်တွင် မြင့်မားသော သစ်ပင်အများအပြားသည် သူ၏ တိုက်ခိုက်မှု၏ ဒဏ်ကို ခံခဲ့ရပြီး ချက်ချင်းပင် ပြိုကျသွားကာ ထူထပ်သော မြူခိုးများနှင့် ဖုန်မှုန့်များကို လှုပ်ရှားစေခဲ့သည်။

ကြက်သွေးရောင် ရွှေမြွေရှောင်တိမ်းနေသော အခိုက်အတန့်ကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ သူသည် ဇွန်းတစ်ရာခန့် အကွာအဝေးသို့ ဆုတ်ခွာခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

သူ တည်ငြိမ်သွားပြီး ဤနတ်ဆိုးတိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်တည်းသာ ရှိကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် သူ၏ ရွှေလေဓားကို ကောင်းကင်သို့ ထိုးတင်လိုက်ရာ ဓားချီ၏ ထူးခြားသော အမျှင်တစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ပေတစ်ထောင် မြင့်သည်အထိ ပျံတက်သွားသည်။

ရွှေဓားချီဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ရွှေရောင်ဝါးပုံစံသည် ကောင်းကင်ယံတွင် မြင့်မားစွာ ဆိုင်းငံ့နေပြီး ၎င်း၏ တောက်ပသော အလင်းရောင်သည် သုံးကြိမ်အသက်ရှူလောက်ကြာအောင် တောက်ပနေပြီးမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။