ချစ်စဖွယ် မိုးကြိုးယုန်

မြင့်မားသောတောင်ထွတ်များမှာ အဆုံးမရှိဆန့်တန်းနေပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ရှားပါးငှက်များနှင့် သားရဲများ တောင်တန်းတစ်လျှောက် နေထိုင်ကြသည်။ သေရည်ဆိုင်၏စီးပွားရေးမှာ မန်နေဂျာဖုန်ထံသို့ အပြည့်အဝအပ်နှင်းထားသော်လည်း ချင်ဖုန်းမှာ တကယ့်နောက်ကွယ်မှသူဌေးတစ်ဦးအနေဖြင့် သဘာဝအတိုင်း လုံးဝမပါဝင်ဘဲ နေ၍မရပေ။

ဒီတစ်ကြိမ် သူ ဟော့ပေါ့ဟင်းပွဲအမျိုးအစားများကို တိုးချဲ့ရန်ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် သားရဲအသားများဝယ်ယူရန် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ 'အနန္တဓားဂိုဏ်း'နှင့်နီးကပ်မှုနှင့် မကြာမီကျင်းပတော့မည့် ဓားပြိုင်ပွဲကြောင့် မြို့ထဲမှဈေးမှာ တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် လူပင်လယ်တစ်ခုအဖြစ် ဖော်ပြနိုင်သည်။

ချင်ဖုန်းက လူအုပ်ကြီးနှင့်အတူ ရှေ့သို့ရွေ့လျားသွားပြီး ဈေးနှုန်းများကိုစုံစမ်းရင်း လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဆန်းသစ်သောကုန်ကြမ်းအချို့ကို ဝယ်ယူလိုက်သည်။ ဒီနည်းဖြင့် သူ အတော်အတန်များများကို ရိတ်သိမ်းနိုင်ခဲ့သည်။ ရုတ်တရက် ဆူညံနေသောဆိုင်တစ်ဆိုင်က ချင်ဖုန်းနှင့်သူ၏အဖော်၏အာရုံကို ဖမ်းစားလိုက်သည်။ ၎င်းမှာလည်း သားရဲအသားရောင်းချသော ဆိုင်တစ်ဆိုင်ဖြစ်သော်လည်း သူတို့ရောင်းချသောအရာမှာ သာမန်နှင့်လုံးဝမတူပေ။

ချင်ဖုန်းက ချောင်းမြောင်းကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်နှာမှာ ပျော်ရွှင်မှုဖြင့်တောက်ပသွားသည်၊

"ဒါ တကယ်ပဲ မိုးကြိုးယုန်လား။"

'မဟာချန်မှ မိစ္ဆာတစ်ရာမှတ်တမ်း'တွင် ၎င်းအကြောင်းမှတ်တမ်းတစ်ခုရှိသည်၊ လုံးဝအဖြူရောင်၊ မိုးကြိုးကဲ့သို့လျင်မြန်ပြီး မဟာချန်၌ ၎င်း၏အရသာရှိသောအသားအတွက် ကျော်ကြားသည်။ မိုးကြိုးယုန်များ ရှားပါးမှုနှင့် ၎င်းတို့ကိုဖမ်းဆီးရန်ခက်ခဲမှုတို့ကြောင့် တော်ဝင်မြို့တော်၌ပင်လျှင် ၎င်းတို့မှာ ရှားပါးသောအရသာတစ်မျိုးပင်။ ချင်ဖုန်းမှာ ဤသို့ရှားပါးသောကုန်ကြမ်းမျိုးကို ဤနေရာ၌ ယနေ့ကြုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်မှ စိတ်လှုပ်ရှားသောစကားဝိုင်းများကိုနားထောင်ရင်း မီးသွေးခေါင်းက စပ်စုသောမျက်နှာဖြင့် "သခင်လေး၊ ဒီယုန်က တကယ်ပဲ သူတို့ပြောသလောက် အရသာရှိတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းက ပြန်ဖြေသည်၊

"ငါ ကိုယ်တိုင်တော့မမြည်းစမ်းဖူးဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကောင်းကင်ဘုံမြို့တော်မှာ ကောလာဟလတွေရှိခဲ့တယ်။ လက်ရှိဧကရီဘုရင်မက တောင်တန်းတွေနဲ့ပင်လယ်တွေက အရသာရှိတဲ့အစားအစာတွေကို ငြီးငွေ့လာပြီးတဲ့နောက် အစားစားချင်စိတ်မရှိတော့ဘဲ တဖြည်းဖြည်း ကိုယ်အလေးချိန်ကျလာခဲ့တယ်တဲ့။"

"ဧကရာဇ်က အရသာရှိတဲ့ဟင်းပွဲတွေအများကြီး မှာကြားခဲ့ပေမယ့် ဘယ်ဟာမှအကျိုးသက်ရောက်မှုမရှိခဲ့ဘူး။"

"တစ်နေ့ကျတော့ နန်းတွင်းစားဖိုမှူးတစ်ယောက်က မိုးကြိုးယုန်ကို အဓိကထားပြုလုပ်ထားတဲ့ဟင်းချိုတစ်ခွက်ကို ဆက်သခဲ့တဲ့အထိပဲ။"

"ဧကရီဘုရင်မက တစ်ငုံလောက်သောက်ပြီးတဲ့နောက် သူ့ရဲ့ပုံရိပ်ကိုဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ဟင်းချိုတစ်ခွက်လုံးကို သောက်သုံးခဲ့တယ်တဲ့။"

"အဲ့ဒီအခိုက်အတန့်ကစပြီး မိုးကြိုးယုန်က တော်ဝင်မိသားစုအတွက် အထူးဧည့်သည်တွေကိုဧည့်ခံဖို့ ထူးခြားတဲ့ဟင်းပွဲတစ်ပွဲ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။" ရှင်းရှန့်က နားလည်သဘောပေါက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှလူများ ဆိုင်ရှင်ထံမှဈေးနှုန်းများကိုစုံစမ်းမေးမြန်းနေစဉ် ချင်ဖုန်းမှာလည်း လှောင်အိမ်များထဲတွင်သော့ခတ်ထားသော ဖြူစင်သောအဖြူရောင်ယုန်များကို ကြည့်လိုက်သည်။ တောက်ပသောခရမ်းနုရောင်မျက်လုံးများ၊ ကြံ့ခိုင်သောနောက်ခြေကြွက်သားများ—ကြောက်မက်ဖွယ်ရာပေါက်ကွဲအား၏လက္ခဏာပင်။

'မိစ္ဆာတစ်ရာမှတ်တမ်း'တွင်မှတ်တမ်းတင်ထားသည်မှာ မိုးကြိုးယုန်များ အံ့ဩဖွယ်ရာ အရှိန်အဟုန်ရှိရခြင်းအကြောင်းရင်းမှာ သူတို့အတွင်း၌ မိုးကြိုးဝိညာဉ်အရိပ်အယောင် တစ်ခုရှိနေသောကြောင့်ဖြစ်ပြီး ၎င်းကို သူတို့၏နောက်ခြေများသို့ထိုးသွင်းနိုင်ကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာအရှိန်အဟုန်တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နိုင်သည်။ အကယ်၍ မိုးကြိုးယုန်တစ်ကောင် တတိယကပ်ဘေးစက်ဝန်း သို့ရောက်ရှိခဲ့ပါက ပဉ္စမအဆင့် နတ်လှုပ်ရှားမှုနယ်ပယ်မှ သိုင်းသမားတစ်ဦးပင်လျှင် အသက်ရှူချိန်ဆယ်ကြိမ်အတွင်း ၎င်းကိုမထိတွေ့နိုင်ဟု ဆိုကြသည်။

ရှားပါးပြီး ဖမ်းရန်ခက်ခဲကာ အရသာရှိသောအရသာနှင့်ပေါင်းစပ်ထားပြီး တော်ဝင်မိသားစု၏အထူးဟင်းပွဲဖြစ်ရာ မိုးကြိုးယုန်၏ ဈေးနှုန်းမှာ သဘာဝအတိုင်း မြင့်မားသည်။ ဆိုင်ရှင် စတင်ဈေးနှုန်းတစ်ခု ကိုးကားပြီးနောက် ဈေးပြိုင်ခြင်းပြင်းထန်လာသည်နှင့် ဈေးနှုန်းမှာ သဘာဝအတိုင်း ထိုးတက်သွားသည်။ ခဏအကြာတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ငွေသားငါးထောင်အထိ ဈေးပေးပြီးဖြစ်သည်။

ချင်ဖုန်းမှာလည်း အနည်းငယ်စိတ်ဝင်စားသွားသည်၊ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ တော်ဝင်မိသားစု၏အစားအစာများ မည်သို့အရသာရှိသည်ကို မြည်းစမ်းလိုသည်။ ထို့အပြင် သူ၏လက်ရှိချမ်းသာမှုဖြင့် ငွေသားတစ်သောင်းအတွင်းမှ မည်သည့်အရာမဆိုမှာ အသင့်အတင့်လက်ခံနိုင်ဖွယ်ရာရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ သူ ဈေးပေးရန် လက်မြှောက်တော့မည်ပြုစဉ်မှာပင် သူ၏ဘေးမှ တိုးညင်းသောအသံတစ်သံက "ငွေသား ခြောက်ထောင်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူမ၏ဆံပင်မှာ နောက်တွင်ရိုးရှင်းစွာစည်းနှောင်ထားကာ ဆံနွယ်တစ်မျှင် သူမ၏နားသယ်စပ်တွင် ကျနေပြီး သူမ၏ဘေးတိုက်မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ လက်ရာမြောက်သော ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ နူးညံ့သိမ်မွေ့သည်။

သူမ၏မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ ပြီးပြည့်စုံစွာဟန်ချက်ညီပြီး သူမ၏အသားအရေမှာ နေရောင်ခြည်အောက်တွင် နူးညံ့သောအလင်းရောင်တစ်ခု ထုတ်လွှတ်နေသည်။ အနက်ရောင်ဝတ်စုံဖြင့်ပုံဖော်ထားသော သူမ၏ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာ လှပကျော့ရှင်းပြီး လူးလွန့်နေသောတောင်တန်းများနှင့်မြစ်များကဲ့သို့ပင် လက်ရာမြောက်ပြီး နတ်ဘုရားဆန်သည်။

(ဒါက ချင်ဖုန်း သူ့မိန်းမနဲ့ အသွင်အပြင်အရ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်တဲ့အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ပထမဆုံးအကြိမ်မြင်တွေ့ဖူးခြင်းပဲ။)

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လှပသည့်အမျိုးသမီးမှာ လှောင်အိမ်ထဲမှမိုးကြိုးယုန်ကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း စိုက်ကြည့်နေပြီး သူမ၏မျက်လုံးများမှာ လျှပ်တပြက်တောက်ပနေကာ သူမ ဘာတွေ စဉ်းစားနေသည်ကို မရှင်းလင်းပေ။ ချင်ဖုန်းက ထိုအမျိုးသမီးမှာ ကရုဏာသက်သွားပြီး မိုးကြိုးယုန်ကို အခြားတစ်ယောက်လက်ထဲသို့မကျရောက်စေရန် ကယ်တင်လိုသည်ဟု မှန်းဆလိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ၏အရင်ဘဝက သူမကဲ့သို့အမျိုးသမီးများမှာ "ဒီလောက်ချစ်စရာကောင်းတဲ့ယုန်ငယ်လေးတွေကို ဘာလို့စားရမှာလဲ" ကဲ့သို့သောစကားများ မကြာခဏ ပြောတတ်ကြသည်။

သို့သော် သူ ရုတ်တရက် အသေးစိတ် အချက်တစ်ချက်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်သည်။ ထိုအမျိုးသမီး မိုးကြိုးယုန်ကို ကြည့်သောအခါ ငန်းလည်တိုင်ကဲ့သို့သော သူမ၏လည်ချောင်းမှာ တံတွေးမျိုချနေသည်မှာ ရှင်းလင်းနေသည်။ ထို့အပြင် သူမ၏ဘေးတွင် ဓားအိမ်တစ်လုံးကို ထောင့်ဖြတ်လွယ်ထားသော ရိုးရှင်းစွာဝတ်ဆင်ထားသည့် အဘိုးကြီးတစ်ဦးက "သခင်မလေး၊ ကျွန်တော်တို့အပြင်ထွက်လာတုန်းက ငွေအများကြီးမယူလာခဲ့ဘူး။ ဒီအရာတွေပေါ်မှာ မလိုအပ်တဲ့ငွေတွေ မသုံးကြရအောင်နော်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ထိုအမျိုးသမီးက မျက်ခုံးအနည်းငယ်ကြုတ်လိုက်ပြီး မကျေမနပ်ဖြင့် "ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မလိုအပ်ဘဲနေမှာလဲ။ မိုးကြိုးယုန်က ဒီလောက်အရသာရှိတာ၊ တစ်သက်မှာတစ်ခါတောင် မြည်းစမ်းခွင့် ရချင်မှရမှာ။ ဒီနေ့ကြုံတွေ့မှတော့ ငါတို့ လက်လွတ်မခံသင့်ဘူး" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

စကားပြောနေစဉ် သူမ မျက်ခုံးများကိုစောင်းလိုက်ပြီး သူမ၏လက်ချောင်းကိုစုပ်ကာ ပြုံးလျက် "ဦးလေးဝူ၊ ဒီယုန်ကိုဝယ်ပြီးရင် ငါတို့ကင်စားသင့်လား ဒါမှမဟုတ် ပြုတ်စားသင့်လား ဘယ်လိုထင်လဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။ ဦးလေးဝူဟုခေါ်သော အဘိုးကြီးမှာ သူ၏နဖူးကိုပွတ်သပ်ရင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်၊

"သခင်မလေးသဘောအတိုင်းပါပဲ။" သူ ငြင်းခုံရန် ပျင်းရိနေသည်။

"ကင်စားရင်တော့ မွှေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ယုန်က အရမ်းသေးတော့ တစ်ကိုက်နှစ်ကိုက်ထက်ပိုခံမှာမဟုတ်ဘူး။"

"ငါတို့ ဟင်းချိုလုပ်လိုက်ရင်ကော။ ဒီနည်းနဲ့ဆိုရင် ငါ နောက်ထပ်အနည်းငယ်ပိုပြီး သောက်လို့ရမှာပေါ့။"

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်အမျိုးသမီးက သူမ၏ခေါင်းကို အနည်းငယ်စောင်းရင်း မိမိကိုယ်မိမိ တိုးတိုးလေးရေရွတ်လိုက်သည်။

(ဒါက စားစရာတစ်ခုဖြစ်နေတာကိုး။)

ချင်ဖုန်း၏မျက်ဆံများ ကျယ်ပြန့်သွားပြီး သူ၏မျက်နှာအမူအရာမှာ အံ့ဩမှုအချို့ပြသနေသည်။

(မဟုတ်သေးဘူးလေ၊ ဒီလောက် ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ယုန်ငယ်လေးကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စားရက်မှာလဲ။)

"ဘာလို့ မင်း ငါ့ကိုစိုက်ကြည့်နေရတာလဲ" အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်အမျိုးသမီးက ဘေးသို့စောင်းငဲ့ ကြည့်လိုက်ပြီး ထိုကြည်လင်သောမျက်လုံးများထဲတွင် စပ်စုမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုနှင့် သိမ်မွေ့သော ဖိအားတစ်ခု ပါဝင်နေသည်။ ချင်ဖုန်း၏ စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားသည်။

(အိုး၊ ချောင်းနားထောင်တာကို ဇာတ်လိုက်က ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားပြီ။)

ကံကောင်းစွာဖြင့် စာပေပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်သောကြောင့် သူ ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်ပြီး ချက်ချင်းပင် တုံ့ပြန်မှုတစ်ခုကို စဉ်းစားမိလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က သခင်မလေးရဲ့အရင်ကချက်ပြုတ်နည်းက အနည်းငယ်မသင့်တော်ဘူးလို့ပဲ ထင်မိတာပါ။"

"ဘယ်နေရာမှာ မသင့်တော်လို့လဲ" အမျိုးသမီးမှာ စိတ်ဝင်စားလာသည်။

"အရည်အသွေးမြင့်ကုန်ကြမ်းတွေက သူတို့ရဲ့မူလအရသာကို ထိန်းသိမ်းဖို့အတွက် အများစုက အရိုးရှင်းဆုံးချက်ပြုတ်နည်းတွေကိုပဲ လိုအပ်ပါတယ်။ ပြုတ်ခြင်းကိုသုံးရင် မိုးကြိုးယုန်ထဲကအဆီတွေကို လျှံထွက်သွားစေပြီး သူ့ရဲ့သဘာဝရနံ့ကို ပျောက်ကွယ်သွားစေကာ ကုန်ကြမ်းတွေရဲ့တကယ့်အရသာကို အများကြီးသက်ရောက်မှုရှိစေပါလိမ့်မယ်။"

"ဒါကြောင့် ကျွန်တော်သာ ခင်ဗျားနေရာမှာဆိုရင် အသားကိုကင် ဒါမှမဟုတ် ကြော်ပြီးမှ အသားကို အကျက်တစ်ဝက်လောက်ချက်ပြီး အခြေခံဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်အနည်းငယ်ဖြူးကာ ကုန်ကြမ်းတွေရဲ့ တကယ့်အရသာကို အရသာခံစားသုံးမှာပါ။"

"အပြင်ဘက်က ကြွပ်ရွနေတဲ့အလွှာ၊ လျှံထွက်နေတဲ့အသားရနံ့၊ တစ်ကိုက်ကိုက်လိုက်တာနဲ့ ပါးစပ်ထဲမှာအရည်ပျော်သွားပြီး အရည်တွေစီးကျလာတာကို စိတ်ကူးကြည့်လိုက်ပါ။ ဒီအချိန်မှာသာ ဝိုင်ကောင်းတစ်ခွက်နဲ့တွဲဖက်လိုက်ရင် ခံစားချက်က ပြိုင်ဘက်ကင်းရိုးရှင်းစွာပဲ။"

ချင်ဖုန်းက သက်ဝင်လှုပ်ရှားစွာဖော်ပြလိုက်ရာ အခြားသူများမှာ သူ့ကိုတစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး အားလုံး တံတွေးမျိုချကာ တောင့်တသောအမူအရာ ပြသကြသည်။

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်အမျိုးသမီးက သူမ၏လှပသောမျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်လိုက်ပြီးနောက် ချင်ဖုန်း၏ ပခုံးကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာပုတ်လိုက်သည်၊

"အင်း၊ မင်းဖော်ပြတာက အရသာရှိမှာသေချာတယ်။ မင်း အများကြီးသိတာပဲ၊ မင်းက တစ်နေရာရာက နာမည်ကြီးစားဖိုမှူးတစ်ယောက်လား။"

"ဘယ်ကလာ၊ နာမည်ကြီးစားဖိုမှုးလဲ?၊ သေရည်ဆိုင်အနည်းငယ်ဖွင့်ထားတဲ့ စားသောက်ဆိုင်ငယ်လေးတစ်ခုက ပိုင်ရှင်သက်သက်ပါပဲ၊ ပြီးတော့ ချက်ပြုတ်တာနဲ့ပတ်သက်ရင် ကျွန်တော် အနည်းငယ်ပဲနားလည်ပါတယ်" ချင်ဖုန်းက "သေရည်ဆိုင်အနည်းငယ်"ဟူသောစကားစုကို အလေးပေးပြောကြားလိုက်သည်။

ဦးလေးဝူက အလျင်အမြန်ကြားဖြတ်တားဆီးကာ "သခင်မလေး၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သူစိမ်းတစ်ယောက်ရဲ့ပခုံးကို ဒီလိုပုတ်ရတာလဲ။ ဒါက တော်တော်လေးမယဉ်ကျေးဘူး" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"အဆင်ပြေပါတယ်၊ ငါဂရုမစိုက်ပါဘူး" ချင်ဖုန်းက လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။ အဘိုးကြီးမှာ နားမလည်နိုင်ဖြစ်ကာ ကြည့်လိုက်သည်။

ငွေသားခြောက်ထောင်မှာ ဈေးမြင့်နေနှင့်ပြီ။ အခြားသူများ ချင်ဖုန်း၏ကျီစယ်မှုကြောင့် ပို၍ဈေးပေးရန် ယားယံနေသော်လည်း အစားတစ်နပ်အတွက် ပို၍ပေးချေခြင်းမှာ အနည်းငယ်ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှုမရှိပေ။ ဤသည်ကိုမြင်သောအခါ ဆိုင်ရှင်က ကျယ်လောင်စွာအော်ပြောလိုက်သည်၊

"တခြားဘယ်သူမှဈေးမပေးတော့ရင် ဒီမိုးကြိုးယုန်ကို ဒီအမျိုးသမီးငယ်လေးက ဝယ်ယူသွားမှာပါ"

"အင်း အင်း!" အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်အမျိုးသမီးက လေးလံစွာခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊ သူမ မွှေးပျံ့သောကင်ထားသည့်ယုန်က သူမကိုလက်ယပ်ခေါ်နေသည်ကို မြင်ယောင်နေသည့်အလား။

"ငွေသား ခုနစ်ထောင်။" ချင်ဖုန်းက အချိန်အခါမဟုတ်ဘဲ ဆိုလိုက်ရာ လှပသည့်အမျိုးသမီးကို ထိုနေရာတွင် မှင်တက်သွားစေသည်။