ဓားဧကရာဇ်မြို့တော်မှ ပိုင်ဝူရွှမ် "မင်း..."

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်လှပသည့်အမျိုးသမီးက ချင်ဖုန်းကို လက်ညှိုးထိုးရင်း သူမ၏ပန်းနုရောင်နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ်ပွင့်ဟသွားသော်လည်း သူမ စကားပြောရန် ချီတုံချီတုံဖြစ်နေသည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်လည်း မိုးကြိုးယုန်လိုမျိုး ရှားပါးတဲ့အရသာရှိတဲ့အစားအစာကို မြည်းစမ်းကြည့်ချင်လို့ပါ" ချင်ဖုန်းက လက်သီးဆုပ်အရိုအသေပေးခြင်းဖြင့် တောင်းပန်လိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်၊

"ဒီသခင်လေးက ငွေသား ခုနစ်ထောင်ပေးထားပါတယ်။ ဆက်ပြီးဈေးပြိုင်ချင်တဲ့သူ ရှိပါသေးလား။"

စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ဆိုင်ရှင်က လှပသည့်အမျိုးသမီး၏လားရာဘက်သို့ တမင်တကာကြည့်လိုက်သည်။ ကြည့်ရှုနေသူများအကြားတွင် သူမတစ်ဦးတည်းသာ ဆက်လက်ဈေးပြိုင်ရန် ဘဏ္ဍာရေးဆိုင်ရာစွမ်းဆောင်နိုင်မှုရှိသည်ကို သူ ပြောနိုင်သည်။

လှပသည့်အမျိုးသမီးက သူမ၏ငွေသွားများကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ချင်ဖုန်းကိုစိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏လက်ကိုမြှောက်လိုက်သည်၊

"ငါ ရှစ်ထောင်ပေးတယ်။"

သူမစကားမဆုံးမီမှာပင် သူမ၏ဘေးမှအဘိုးကြီးတစ်ဦးက သူမကို အလျင်အမြန်တားဆီးလိုက်သည်၊

"သခင်မလေး၊ ဒီလိုလုပ်လို့မရဘူး။ ကျွန်တော်တို့ထွက်လာတုန်းက ငွေသားတစ်သောင်းပဲယူလာခဲ့တယ်ဆိုတာ မေ့နေပြီလား။"

"ငါတို့မှာ တစ်သောင်းရှိမှတော့ ရှစ်ထောင်ထုတ်သုံးတာ အဆင်ပြေပါတယ်"

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်လှပသည့်အမျိုးသမီးက မျက်ခုံးအနည်းငယ်ကြုတ်လိုက်သည်၊ သူမ ဤယုန်ကိုရရှိရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီးဖြစ်သည်။

"ဒါပေမဲ့ သခင်မလေး၊ ခင်ဗျား ဒီကိုလာရာလမ်းမှာ ငွေသားသုံးထောင်ကျော် သုံးစွဲခဲ့ပြီးပြီလေ။

ငွေသားရှစ်ထောင် ဘယ်မှာကျန်တော့လို့လဲ"

ဦးလေးဝူက ကူကယ်ရာမဲ့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

(သခင်မလေးက အရာအားလုံးမှာတော်ပေမယ့် သူ့ပါးစပ်ကိုတော့ မထိန်းနိုင်ဘူး။)

"ဘာ؟"

လှပသူမမှာ ဤသည်ကိုကြားသောအခါ စိတ်ပျက်သောအမူအရာ ပြသလိုက်သည်။ ဆိုင်ရှင်မှာလည်း အခြားတစ်ဖက်မှသူမ ဆက်လက်၍ဈေးမပြိုင်နိုင်တော့သည်ကို သိရှိသွားသဖြင့် ချက်ချင်းပင် သဘောတူညီမှုကို အဆုံးသတ်လိုက်သည်။ ချင်ဖုန်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် "အရှုံးပေးတဲ့အတွက် သခင်မလေးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။ ငွေကိုကုန်ပစ္စည်းနှင့်လဲလှယ်ပြီးနောက် ချင်ဖုန်းက ယုန်လှောင်အိမ်ကိုသယ်ဆောင်ကာ 'အနန္တဓားဂိုဏ်း'၏လားရာဘက်သို့ ဦးတည်သွားသည်။

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်လှပသူမမှာ ချင်ဖုန်း၏ထွက်ခွာသွားသောပုံရိပ်များကို တောက်လောင်နေသောမျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။

အိုး၊ ပို၍တိတိကျကျဆိုရလျှင် သူမ လှောင်အိမ်ထဲမှမိုးကြိုးယုန်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ဦးလေးဝူ။" "ဘာဖြစ်လို့လဲ သခင်မလေး။"

"ငါတို့ မျက်နှာတွေကိုဖုံးကွယ်ထားပြီး ဘယ်သူမှမရှိတဲ့နေရာတစ်ခုရှာပြီး ယုန်ကိုလုယူလိုက်ရင် ဘယ်လိုလဲ"

လှပသူမ၏တောက်ပသောမျက်လုံးများ အနည်းငယ်မှေးစင်းသွားပြီး အန္တရာယ်ရှိသော အငွေ့အသက် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်သည်။

"ဒါက မဖြစ်နိုင်ပါဘူး သခင်မလေး၊ ခင်ဗျား ဆရာကအကျဉ်းချထားတာကို ခံချင်လို့လား။"

အရပ်ရှည်ပြီးသွယ်လျသောအနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်အမျိုးသမီးမှာ တုန်ယင်သွားပြီး ထိုတိတ်ဆိတ်ပြီး ဆိတ်ငြိမ်ခြောက်သွေ့သော ဓားထောင်ကို စဉ်းစားမိလိုက်သည်။

(အကျဉ်းချခံရတာက အသေးအဖွဲကိစ္စတစ်ခုပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အရေးကြီးတဲ့အပိုင်းကတော့ အတွင်းထဲမှာနေရင်း အရသာရှိတဲ့အစားအစာတွေ မခံစားနိုင်ဘဲနေရမှာပဲ။)

တစ်ခဏတာအတွင်းစိတ်ပဋိပက္ခအပြီးတွင် သူမ နှုတ်ခမ်းစူလိုက်ပြီး "အဖေက 'ဓားဧကရာဇ်မြို့တော်'မှာ ရှိနေသင့်သေးတယ်။ ငါတို့သာ လျင်မြန်ပြီးထိရောက်စွာလှုပ်ရှား၊ ယုန်ကိုလုယူပြီး ထွက်ပြေးသွားရင် ဘယ်သူမှသတိပြုမိမှာမဟုတ်ဘူးလို့ ငါထင်တယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"သခင်မလေး သေချာလို့လား။ သခင်ကြီးက နေရာတိုင်းမှာ ရှိနေပါတယ်" ဦးလေးဝူက တိုးညင်းသောအသံဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။

လှပသည့် အမျိုးသမီး၏မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွားပြီး သူမ လူအုပ်ကြီး ရှုပ်ယှက်ခတ်နေသည်နှင့်အမျှ ပတ်ပတ်လည် အလျင်အမြန်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ သူမ၏ဖခင်၏လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး ခန့်မှန်းရခက်သော တည်နေရာများအကြောင်း၊ ထို့အပြင် ထောင့်များမ ှတိတ်တဆိတ်လေ့လာစောင့်ကြည့်တတ်သော သူ၏အကျင့်ဆိုးအကြောင်းကို စဉ်းစားမိလိုက်သည်။ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် သူမ တံတွေးတစ်လုပ်မျိုချလိုက်သည်။

(မဟုတ်ဘူး၊ မဖြစ်နိုင်ဘူး။)

သူမ သူမ၏ဖခင် 'ဓားဧကရာဇ်မြို့တော်'မှ ထွက်ခွာသွားပြီလားဆိုသည်ကို လောင်းကြေးထပ်ရန် မဝံ့ရဲသဖြင့် သူမ သက်ပြင်းချကာ ကူကယ်ရာမဲ့စွာ လက်လျှော့လိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

ထိုစဉ်မှာပင် ကောင်းကင်ယံ၌ လေခွင်းသံ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။ လူတိုင်း မော့ကြည့်လိုက်ရာ အနက်ရောင်နှင့်အပြာရောင်ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသော လူတစ်စု ဓားများပေါ်တွင်ပျံသန်းရင်း 'အနန္တဓားဂိုဏ်း'၏လားရာဘက်သို့ ဦးတည်သွားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"'ဓားဧကရာဇ်မြို့တော်'က လူတွေပဲ!" တစ်စုံတစ်ယောက်က အော်ပြောလိုက်သည်။

အဓိကဓားဂိုဏ်းကြီးသုံးခုအကြား မည်သည့်ဂိုဏ်းကအကောင်းဆုံးဖြစ်သည်ဟူသောငြင်းခုံမှုမှာ ဆက်လက်ဖြစ်ပွားနေသည်။ သို့သော် အကယ်၍ မည်သည့်ဂိုဏ်းက အလှပဆုံးဖြစ်သည်ကိုပြောရမည်ဆိုပါက 'ဓားဧကရာဇ်မြို့တော်'မှာ မလွဲမသွေ ပထမပင်။ တခြားဘာမှမပြောဘဲ ဓားများပေါ်တွင်ပျံသန်းခြင်းဓားနည်းစနစ်သက်သက်ကပင် သူတို့၏ပြိုင်ဘက်ကင်းသော သိုင်းပညာစွမ်းရည်ကို ပြသနေသည်။

ဦးလေးဝူက တစ်ချက်သာကြည့်လိုက်ပြီး "သခင်မလေး၊ သူတို့ရောက်နေမှတော့ 'အနန္တဓားဂိုဏ်း'ကို သွားကြစို့" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်အမျိုးသမီးက အသာအယာခေါင်းညိတ်ကာ သဘောတူညီလိုက်ပြီး 'အနန္တဓားဂိုဏ်း'မှအစားအစာများ၏အရသာအကြောင်းကို သူ၏စိတ်ထဲတွင် တွေးတောနေသည်။ သူမမှာ ဓားဧကရာဇ်၏သမီး၊ ပိုင်ဝူရွှမ်ပင်တည်း။ နှစ်ဦးသား လူအုပ်ထဲတွင်ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တောင်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားကြသည်။

စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်၏ ဒုတိယထပ်တွင် ခန့်ညားသောအသွင်အပြင်နှင့် သန့်စင်သော အမူအရာရှိသော သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားတစ်ဦး ပြတင်းပေါက်မှကွက်လပ်ကို ညင်သာစွာပိတ်လိုက်သည်။ အခန်းထဲသို့ကြည့်လိုက်ရာ စားပွဲမှာ အမျိုးမျိုးသောအရသာရှိသည့်အစားအစာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

(မိုးကြိုးယုန်၊ နောက်ဆုံးငါစားခဲ့တာ သုံးနှစ်အကြာကပဲ။ ဘယ်လောက်လွမ်းဆွတ်ဖွယ်ရာအမှတ်တရလဲ။)

အခြားတစ်ဖက်တွင် လူအုပ်ကြီးအလယ်၌ မီးသွေးခေါင်းက ပြုံးလျက် "ကျွန်တော်က သခင်လေးက အလှတရားကိုတန်ဖိုးထားပြီး အဲ့ဒီအမျိုးသမီးနဲ့ ယုန်အတွက်မပြိုင်ဆိုင်လောက်ဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"သာမန်ကုန်ကြမ်းတွေသာဆိုရင် ငါ ပြိုင်ဆိုင်ဖို့စိတ်အနှောင့်အယှက်မခံဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီမိုးကြိုးယုန်က အလွန်ရှားပါးတယ်။ ငါမြင်မှတော့ သဘာဝအတိုင်း လက်လွတ်မခံချင်ဘူး။ ဒါ့အပြင် ငါ မင်းတို့သခင်မလေးကို လောကမှာအရသာအရှိဆုံးအစားအစာကို မြည်းစမ်းစေချင်တယ်။"

ဤရက်များအတွင်း ပိုင်ချိုးမှာ သူမ၏စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းနိုင်ခဲ့ပေ၊ တစ်ပိုင်းတစ်စမှာ သူမ မကြာမီသူမ၏မိသားစုနှင့်တွေ့ဆုံရတော့မည်ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ပိုင်းမှာ သူမ ဓားဧကရာဇ်၏သမီးဖြစ်သောအထောက်အထား ပေါ်သွားမည်ကိုကြောက်ရွံ့ကာ သူမနှင့်'အနန္တဓားဂိုဏ်း'ကြားတွင် ကွာဟမှုတစ်ခုဖြစ်ပေါ်စေမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

အတိတ်ကိုပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်လျှင် သူမ 'ဓားဧကရာဇ်မြို့တော်'မှထွက်ခွာလာပြီး 'အနန္တဓားဂိုဏ်း'သို့ ရုတ်တရက်စိတ်ကူးပေါက်၍ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူမ၏ပြိုင်ဘက်ကင်းသောအစ်မမှာ အလွန်ပြီးပြည့်စုံလွန်းသည်—လှပပြီး ဓားသိုင်းပညာ၌ ထူးကဲစွာပါရမီရှိသည်။ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျှင် သူမမှာ သူမ၏အစ်မ၏အရိပ်အောက်တွင်နေထိုင်ရသော အရုပ်ဆိုးဘဲကလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခံစားခဲ့ရသည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူမ နားလည်နိုင်သောအားငယ်စိတ်အချို့ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သို့သော် သူမ 'ဓားဧကရာဇ်မြို့တော်'မှထွက်ခွာလာခဲ့ရခြင်း၏တကယ့်အကြောင်းရင်းမှာ အားငယ်စိတ်ကြောင့်မဟုတ်ပေ။ အကြောင်းရင်းမှာ သူမ၏မုန်းစရာကောင်းတဲ့အစ်မက သူမ၏ပါးပြင်များကို အမြဲတမ်းဆွဲညှစ်လိုပြီး အရသာရှိတဲ့အစားအစာအတွက်ပင် သူမနှင့်ပြိုင်ဆိုင်လိုခြင်းကြောင့်ပင်။

အထူးသဖြင့် နောက်ဆုံးအချက်အတွက် တစ်စုံတစ်ယောက်၏အစားအစာကိုခိုးယူခြင်းမှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သောရာဇဝတ်မှုသက်သက်ပင်။ သူမ၏သတိပေးမှုများရှိသော်လည်း သူမအစ်မ၏ဆိုးသွမ်းမှုမှာ ဆက်လက်တည်ရှိနေခဲ့သည်။

ဒေါသအရှိန်ဖြင့် သူမ 'ဓားဧကရာဇ်မြို့တော်'မှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ သို့သော် ဤကျယ်ပြန့်သောလောကကြီးတွင် သူမ အဘယ်သို့သွားနိုင်မည်နည်း။

ထိုစဉ်မှာပင် သူမ၏ဆရာက သူမကို လူပင်လယ်ထဲတွင် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ နောက်ဆက်တွဲအနေဖြင့် သူမ၏'အနန္တဓားဂိုဏ်း'မှကျင့်ကြံမှုနေ့ရက်များ စတင်ခဲ့သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ငါးနှစ်ကြာမြင့်သွားသည်။

ရိုးစင်းသောစိတ်ရှိသောပိုင်ချိုးပင်လျှင် လွမ်းဆွတ်မှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မခံစားဘဲမနေနိုင်။ သူမလည်း သူမ၏အစ်မကိုနောက်တစ်ကြိမ်မြင်တွေ့ရသောအခါ မည်သို့သောမြင်ကွင်းမျိုးဖြစ်မည်ကို တွေးတောနေမိသည်။ သူမ၏အစ်မ ပြောင်းလဲသွားပြီလော။

(အချိန်အတော်ကြာခွဲခွာပြီးတဲ့နောက် သူက လိုက်လျောညီထွေဖြစ်သင့်ပြီး ငါနဲ့အတူ အစားအစာအတွက် နောက်ထပ်မပြိုင်ဆိုင်တော့ဘူးမလား။)

သူမ အတွေးများထဲတွင်နစ်မြောနေစဉ်မှာပင် တပည့်တစ်ဦးရောက်လာပြီး "ဂိုဏ်းတူအစ်မ၊ သခင်လေးချင်က သူ့နေရာမှာ ခင်ဗျားကိုလာဖို့တောင်းဆိုနေပါတယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။ "သူလား؟" ပိုင်ချိုးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ နှာမှုတ်လိုက်သည်၊

"အဲ့ဒီစိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာကောင်းတဲ့ကောင်က ငါ့ဆီကဘာလိုချင်လို့လဲ။ ငါ အခုစိတ်အခြေအနေမကောင်းဘူး၊ သူ့ကိုဖြေရှင်းဖို့အချိန်မရှိဘူး။ ငါ့အတွက် ဆင်ခြေတစ်ခုပြောပေးလိုက်၊ ငါက မကြာခင်ကျင်းပတော့မယ့် ဓားပြိုင်ပွဲအတွက်ပြင်ဆင်ဖို့ ဓားသိုင်းပညာလေ့လာရာမှာ အာရုံစိုက်နေတယ်လို့ပြောလိုက်။"

"ဒါပေမဲ့ ဂိုဏ်းတူအစ်မ၊ သခင်လေးချင်က ခင်ဗျားမသွားရင် နောင်တရလိမ့်မယ်လို့ အထူးတလည်ညွှန်ကြားခဲ့ပါတယ်" တပည့်က ချီတုံချီတုံဖြင့် ထပ်ပြောသည်။

"နောင်တရမှာလား" ပိုင်ချိုးက သူမ၏ခါးကိုထောက်လိုက်သည်၊

"ငါမသွားဘူးလို့ပြောပြီးမှတော့ ငါမသွားဘူး။ ငါပြောတာကိုသာ ပြန်ပြောလိုက်။" တပည့်က ကူကယ်ရာမဲ့စွာသက်ပြင်းချသည်၊

"ကောင်းပါပြီ၊ သခင်လေးချင်က မိုးကြိုးယုန်တစ်ကောင်ပြန်ယူလာပြီး အဲ့ဒါကိုချက်ပြုတ်ဖို့ ပြင်ဆင်နေပါတယ်။ သူက ခင်ဗျားကိုလာစားဖို့ ဖိတ်ခေါ်နေတာပါ။ ဂိုဏ်းတူအစ်မက မသွားချင်မှတော့ ကျွန်တော် ခင်ဗျားအတွက် သွားငြင်းပယ်ပေးလိုက်ပါ့မယ်။"

"မိုးကြိုးယုန် ဟုတ်လား။" ပိုင်ချိုး၏မျက်လုံးများ ထိုစကားများကြောင့် တောက်ပသွားသည်။ သူမ ချက်ချင်းပင်မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး အမျိုးသားတပည့်၏ပခုံးကိုဖိကာ မကျေမနပ်ဖြင့်ဆိုသည်၊ "နောက်တစ်ခါ အဓိကအကြောင်းအရာကို အရင်ပြောဖို့ သတိရ။" သူမစကားဆုံးသည်နှင့် သူမ သူမ၏လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သောနည်းစနစ်ကိုအသုံးပြုကာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ညဉ့်နက်လာပြီး ကောင်းကင်မှာ ကြယ်များဖြင့်ပြည့်နှက်နေသည်။ 'အနန္တဓားဂိုဏ်း'၏ ဧည့်သည်ခန်းအပြင်ဘက်တွင် ပိုင်ချိုးက လက်တစ်ဖက်စီတွင် တူတစ်စုံကိုင်ထားပြီး မနီးမဝေးမှမီးဖိုပေါ်တွင် ကင်နေသောယုန်အသားကိုကြည့်ကာ မွှေးပျံ့သောရနံ့ကိုရှူရှိုက်ရင်း သူမ၏ပါးစပ်ထောင့်မှ တံတွေးများ မထိန်းနိုင်ဘဲ စီးကျနေသည်။

"ချင်ဖုန်း၊ ယုန်အသားကင်ဖို့ ဘယ်လောက်ကြာဦးမှာလဲ။"

ချင်ဖုန်းမှာ သူမ၏မေးခွန်းကြောင့် လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။ နံ့သာတိုင်တစ်တိုင် လောင်ကျွမ်းစာအချိန်အတွင်းမှာပင် သူမ တူညီသောမေးခွန်းကို အကြိမ်တစ်ရာနီးပါး မေးခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ သူ ပိုင်ချိုးကိုဖိတ်ခေါ်ခဲ့မိတာကို နောင်တရစပြုလာသည်။