နက်ရှိုင်းသော ညီအစ်မသံယောဇဉ်လား။

"လူတိုင်း၊ ကျွန်တော်နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ကြပါ။ ခင်ဗျားတို့ရဲ့အနားယူရာနေရာက ရှေ့မှာပါ" 'အနန္တဓားဂိုဏ်း'၏တပည့်တစ်ဦးက ရိုသေစွာဆိုလိုက်သည်။ သူ၏နောက်တွင် 'ဓားဧကရာဇ်မြို့တော်'မှအုပ်စု လိုက်ပါလာပြီး အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်လှပသည့်အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် ရိုးရှင်းသောအဝတ်အစားနှင့် သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးက ဦးဆောင်နေသည်။

"ဟူး"

ပိုင်ဝူရွှမ်မှာ နေ့ဘက်က သူမလွဲချော်ခဲ့သော 'မိုးကြိုးယုန်'ကိုစဉ်းစားရင်း အခါအားလျော်စွာ သက်ပြင်းချမိသည်။

(ဒါက တကယ်ပဲ ရှားပါးတဲ့အရသာရှိတဲ့အစားအစာပဲ။)

"ဂွီ"

ထူးဆန်းသောအသံတစ်ချက် ပဲ့တင်ထပ်လာပြီး 'အနန္တဓားဂိုဏ်း'၏တပည့်က လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့ ဂိုဏ်းတူအစ်မကျန့်လီကဲ့သို့ လှပသော အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်အမျိုးသမီး သူမ၏ဝမ်းဗိုက်ကိုထိကိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး ဗိုက်ဆာနေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

"ငါတို့ ဘယ်တော့ ညစာစားကြမှာလဲ" ပိုင်ဝူရွှမ်က တိုးညင်းစွာမေးလိုက်သည်။

"သခင်မလေး!"

ဦးလေးဝူ၏မျက်နှာ အနေရခက်သွားသည်။ 'ဓားဧကရာဇ်မြို့တော်'မှအခြားသူများမှာလည်း သူတို့၏ခေါင်းများကိုလွှဲလိုက်ကြပြီး တည့်တည့်ကြည့်ရန် ရှက်နေကြသည်။ အမျိုးသားတပည့်မှာ ခြောက်ကပ်စွာရယ်မောလိုက်ပြီး "ခင်ဗျားတို့ အနားယူရာနေရာကိုရောက်တာနဲ့ ကျွန်တော် စီစဉ်ပေးပါ့မယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ။" ပိုင်ဝူရွှမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထိုစဉ်မှာပင် မှိန်ဖျော့သောရနံ့တစ်ခု လွင့်မျောဝင်ရောက်လာပြီး သူမ၏နှာခေါင်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သူမ၏လှပသောမျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

(ဒါ ဘယ်လိုရနံ့မျိုးလဲ။ တစ်ချက်ရှူလိုက်ရုံနဲ့ တွန်းလှန်လို့မရနိုင်ဘူး။)

ရနံ့နောက်သို့လိုက်ရင်း သူမ နေရာကွက်ကျားမီးရောင်များ တဖျပ်ဖျပ်တောက်နေပြီး အဖြူရောင်မီးခိုးငွေ့များ လွင့်မျောနေသော အဝေးမှတောင်ထွတ်တစ်ခုဆီသို့ ကြည့်လိုက်သည်။

(တစ်ယောက်ယောက်က အရသာရှိတဲ့တစ်ခုခု ချက်ပြုတ်နေတာပဲ။)

ပိုင်ဝူရွှမ်က တံတွေးတစ်လုပ်မျိုချလိုက်ပြီး တောင်ကိုလက်ညှိုးထိုးကာ "ငါ အဲ့ဒီကိုသွားပြီး သူတို့နဲ့အတူစားလို့ရမလား" ဟု မေးလိုက်သည်။ အမျိုးသားတပည့်မှာ မှင်တက်သွားပြီး မည်သို့ပြန်ဖြေရမည်ကို မသိတော့ပေ။

"သခင်မလေး!" ဦးလေးဝူ၏လေသံမှာ စိတ်မရှည်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေသည်။ ကျန်ရှိသော 'ဓားဧကရာဇ်မြို့တော်'မှလူများမှာ သူတို့၏နဖူးများကိုထိကိုင်ကာ ခေါင်းငုံ့လိုက်ကြသည်။

(သူတို့လာတုန်းက ဓားများပေါ်တွင်ပျံသန်းလာကြပြီး အခြားသူများ၏အားကျမှုနှင့်မနာလိုမှုကို ခံစားခဲ့ကြတာ။)

(ဒါပေမဲ့ ဒီအခိုက်အတန့်မှာတော့ သူတို့ ပုန်းအောင်းဖို့အတွက် အပေါက်တစ်ပေါက်သာ ရှာဖွေချင်နေကြပြီ။)

"ငါက နောက်နေတာပါ"

ပိုင်ဝူရွှမ်က စိတ်မပါ့တပါနဲ့ ထပ်ပြောလိုက်သော်လည်း သူမ၏မျက်လုံးများမှာ မီးခိုးငွေ့ထွက်နေသောတောင်ထွတ်ကို လှမ်းကြည့်နေဆဲ။ အမျိုးသားတပည့်မှာ သူမ၏စကားကြောင့် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး 'ဓားဧကရာဇ်မြို့တော်'မှလူတိုင်းကို အနားယူရာနေရာသို့ဦးဆောင်သွားကာ ထို့နောက် ညစာစီစဉ်ရန် သွားရောက်ခဲ့သည်။

သို့သော် 'ဓားဧကရာဇ်မြို့တော်'မှလူများ သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ သူတို့ သူတို့၏သခင်မလေး၏ပုံရိပ်ကို မမြင်တွေ့နိုင်တော့ပေ။

"အိုး မဟုတ်တော့ဘူး။" ဦးလေးဝူမှာ တစ်စုံတစ်ခုကိုခန့်မှန်းမိဟန်ရှိသည်။

စားပွဲပေါ်မှ ဟော့ပေါ့အိုးမှာ အနီရောင်ဟင်းရည်ဖြင့် ပွက်ပွက်ဆူနေပြီး ချင်ဖုန်းနှင့်သူ၏အဖွဲ့မှာ ၎င်းပတ်လည်တွင် ထိုင်နေကြသည်။ နာရီဝက်ကြာ အားထုတ်မှုအပြီးတွင် ယနေ့ည၏ဟင်းပွဲများမှာ နောက်ဆုံးတွင် ကောင်းမွန်စွာပြင်ဆင်ပြီးဖြစ်သည်။

ပိုင်ချိုးက နို့စို့ကလေးအရွယ်အစားရှိသော ကင်ထားသည့်ယုန်ကို စိတ်မရှည်စွာကြည့်နေသည်။ သူမ လျင်မြန်စွာတစ်ပိုင်းကို ကောက်ယူကာ သူမ၏ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ အရည်များ စီးကျလာပြီး ရနံ့များ နှာခေါင်းပေါက်ကို ပြည့်နှက်သွားကာ ငရုတ်သီးမှစပ်သောလှုံ့ဆော်မှုက မိုးကြိုးယုန်၏အရသာရှိမှုကို အပြည့်အဝ ပေါ်လွင်စေသည်။ အခြားသူများ မြည်းစမ်းပြီးနောက် သူတို့လည်း ချီးကျူးစကားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

မီးသွေးခေါင်းက အော်ပြောလိုက်သည်၊

"ကျွန်တော် ဒီလောက်အရသာရှိတဲ့အစားအစာမျိုး တစ်ခါမှမမြည်းစမ်းဖူးဘူး။"

လန်နင်ရွှမ်က သူမ၏ပါးပြင်များကိုဖုံးအုပ်ထားရင်း ပျော်ရွှင်သောမျက်နှာထား ပြသလိုက်သည်။

"အရသာဘယ်လိုလဲ" ချင်ဖုန်းက ခေါင်းလှည့်ကာ လျို့ကျန့်လီကို မေးလိုက်သည်။ လျို့ကျန့်လီက တိုးညင်းစွာပြန်ဖြေသည်၊

"အရသာရှိတယ်။" ချင်ဖုန်းက ကျေနပ်စွာပြုံးလိုက်ပြီးနောက် မည်သူ့ထက်မဆိုအရင် ယုန်ပေါင်တစ်ပိုင်းကိုကောက်ယူကာ သူမ၏ပန်းကန်လုံးထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

"အရသာရှိတယ်၊ များများစား။ မိုးကြိုးယုန်ရဲ့ပေါင်သားက အကျစ်ဆုံးပဲ။"

သူ့အဖေ၏တူများမှာ လေထဲတွင်ဆိုင်းတွဲနေသည်၊ သူ ထိုယုန်ပေါင်ကို အချိန်အတော်ကြာကတည်းက မျက်စိကျနေခဲ့သော်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက်က ပို၍လျင်မြန်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ သူ စိတ်ထဲတွင်ကျိန်ဆဲလိုက်သည်၊

(ဒီကောင်စုတ်လေး၊ မိန်းမရတာနဲ့ သူ့အဖေကိုမေ့သွားတယ်။)

အဘိုးကြီးပိုင်လီက လူတိုင်းကိုတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ယုန်ဦးခေါင်းကို အရှက်ကင်းမဲ့စွာ ကောက်ယူလိုက်သည်။ မိုးကြိုးယုန်၏တကယ့်အရသာရှိမှုမှာ သူ၏ဦးခေါင်းထဲတွင်ရှိသည်ကို သူ ကောင်းစွာသိသည်။

စားပွဲဝိုင်းတွင် လူတိုင်း ပျော်ရွှင်စွာစားသုံးနေကြသည်။ ပိုင်ချိုးက နောက်ထပ်ယုန်အသားတစ်ပိုင်းကို ကောက်ယူတော့မည်ပြုစဉ် တူတစ်စုံမှာ နောက်မှဆန့်တန်းထွက်လာပြီး သူမမျက်စိကျနေသောအပိုင်းကို ယူဆောင်သွားသည်။ ထို့နောက် အလွန်ကျေနပ်သော "အင်း~"ဟူသောအသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဘယ်သူလဲ။"

ပိုင်ချိုးက မကျေမနပ်ဖြင့်ဆိုကာ သူမ၏ခေါင်းကိုလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ မျက်လုံးများပြူးကျယ်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး လုံးဝမှင်တက်သွားသည်၊

"အစ်မ၊ အစ်မလား။"

အခြားအများအပြားမှာ အသံနောက်သို့လိုက်ကြည့်လိုက်ကြရာ ပိုင်ချိုး၏နောက်တွင်ရပ်နေသော အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်လှပသည့်အမျိုးသမီးတစ်ဦးကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။ ချင်ဖုန်းမှာ သဘာဝအတိုင်း သူအပေါ် အထင်အမြင်ကောင်းတစ်ခုရှိသော်လည်း ပိုင်ချိုး၏ပါးစပ်မှ 'အစ်မ'ဟူသောစကားလုံးကို ကြားသောအခါ သူ၏စိတ်ထဲမှထိတ်လန့်မှုမှာ မဖော်ပြနိုင်လောက်အောင်ပင်။

(ပိုင်ချိုးရဲ့အစ်မ၊ ပိုင်ဝူရွှမ် မဟုတ်ဘူးလား။)

(ငါ့မိန်းမနဲ့အတူ ဓားသိုင်းပညာရဲ့သခင်မအဖြစ် လူသိများတဲ့ 'ဓားဧကရာဇ်မြို့တော်'က ပါရမီရှင်က ဒီတစ်ယောက်ဖြစ်နေတာကိုး။)

"ချိုးအာ؟"

ပိုင်ဝူရွှမ်က အနည်းငယ်မရှင်းလင်းစွာဆိုလိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမ၏ပါးစပ်ထဲတွင် ယုန်အသားကို ဝါးစားနေဆဲဖြစ်ပြီး သူမ၏နီဆွေးသောနှုတ်ခမ်းများမှာ ဆီများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ ညီအစ်မနှစ်ဦး မျက်နှာချင်းဆိုင်လိုက်ကြပြီး ပြင်းထန်သောမိသားစုသံယောဇဉ်တစ်ခု ပေါက်ဖွားနေသည့်အလားပင်။

ပိုင်ချိုး၏မျက်လုံးများ အနည်းငယ်နီရဲနေပြီး သူမ ရှိုက်သံများဖြင့် ဆို့နင့်နေသည်။ အချိန်ကုန်လွန်သွားပြီး သူတို့ ငါးနှစ်ကြာ ခွဲခွာခဲ့ကြသည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ရခြင်း၊ 'ဓားဧကရာဇ်မြို့တော်'မှထွက်ခွာလာရခြင်းအကြောင်းရင်းများနှင့် သူမ၏အထောက်အထားကို ဓားဧကရာဇ်၏သမီးအဖြစ်ဖုံးကွယ်ထားခြင်းမှာ ယခု အရေးမကြီးတော့ဟု ထင်ရသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူမ သူမ၏အစ်မကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ်ပွေ့ဖက်ကာ သူမ၏နူးညံ့သောရင်ဘတ်ကိုပွတ်သပ်ရင်း အတိတ်ကို ပြန်လည်တမ်းတလိုသည်။

"အစ်မ!"

ပိုင်ချိုးက မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏လက်များကိုဖွင့်ကာ သူမကိုကြိုဆိုရန် ရှေ့သို့တိုးလိုက်သည်။ ချင်ဖုန်းနှင့်အခြားသူများမှာလည်း စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ရာ ပြန်လည်ဆုံတွေ့မှုကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။ သို့သော် နောက်ဆက်တွဲမြင်ကွင်းမှာ သူတို့ကို မှင်တက်သွားစေသည်။ အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်လှပသူမမှာ ပိုင်ချိုးထံမှရွေ့လျားသွားပြီး သူမ၏မူလနေရာကို ယူလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပဲ ချိုးအာ။ ထိုင်ပြီးစားရတာက တကယ်ပဲအသက်သာဆုံးပဲ။ ဒီရေနွေးငွေ့ထနေတဲ့ အနီရောင်ဟင်းရည်က ဘာလဲ။ အနံ့က အရမ်းကောင်းတာပဲ~"

ပိုင်ဝူရွှမ်က ဟော့ပေါ့အိုးထဲမှအသားတစ်ပိုင်းကိုကောက်ယူကာ သူမ၏ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ အသားမှာ အလွန်ပူသောကြောင့် သူမ သူမ၏ပါးစပ်ထဲတွင် ဟူးကနဲ့ သံတစ်ခုပြုလုပ်လိုက်သည်။ သူမ တစ်ခါမျှမကြုံဖူးသောအရသာရှိသည့်အရသာမှာ သူမကို ပျော်ရွှင်သောအမူအရာပြသစေသည်။

"အစ်မ!"

ပိုင်ချိုးက မကျေမချမ်းဖြစ်နေဟန်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

(ငါးနှစ်ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီး အခြားတစ်ဖက်မှသူမှာလုံးဝမပြောင်းလဲခဲ့ပေ၊ သူမ ရောက်ရောက်ချင်းပဲ သူမရဲ့အရာတွေကို လုယူနေတုန်းပဲ။)

ပိုင်ဝူရွှမ်၏တူလှုပ်ရှားမှုများမှာ လျင်မြန်ပြီး ဟော့ပေါ့အိုးထဲမှကုန်ကြမ်းများမှာ လျင်မြန်စွာ လျော့နည်းလာသည်။ ဤသည်ကိုမြင်သောအခါ ပိုင်ချိုးမှာ ပြန်လည်ဆုံတွေ့ရခြင်း၏ ပျော်ရွှင်မှုနှင့်စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို နောက်ထပ်ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ သူမ၏အစ်မ၏စားချင်စိတ်ကို သိသည်။ သူမသာ အမြန်မလှုပ်ရှားခဲ့လျှင် ဟင်းချိုပူပူတစ်ငုံပင် ရလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

"အစ်မ၊ မလုနဲ့။ အဲ့ဒီယုန်အသားတစ်ပိုင်းက ငါ့ဟာ။"

ထိုသို့ဖြင့် ပိုင်ဝူရွှမ်ထပ်တိုးလာသည်နှင့် မူလကသဟဇာတဖြစ်သော စားပွဲဝိုင်းမှာ စစ်မြေပြင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ချင်ဖုန်းနှင့်အခြားသူများ တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး အားလုံး အံ့ဩသောအမူအရာများ ပြသကြသည်။

(သူတို့ ဒီအမျိုးသမီးငယ်လေးကို အတူတူစားသောက်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ပုံမပေါ်ဘူး။)

မုန်တိုင်းအပြီးတွင် ပိုင်ဝူရွှမ်မှာ သစ်သားကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ကျေနပ်စွာထိုင်ရင်း ပျင်းရိစွာ အကြောဆန့်လိုက်သည်။ သူမ၏အပြစ်ကင်းစင်သော ကောက်ကြောင်းများမှာ ဤအခိုက်အတန့်တွင် အပြည့်အဝပေါ်လွင်နေသည်။ ချင်ဖုန်းက တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏စိတ်ထဲတွင် ဤသုံးသပ်ချက်ကို ပေးလိုက်သည်၊

(စွဲဆောင်မှုက ငါ့မိန်းမနဲ့ နှိုင်းယှဉ်နိုင်လောက်ပေမယ့် နင်ရွှမ်လောက်တော့ မကောင်းသေးဘူး။)

(လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူ များများစားစားမကြည့်ဘဲ လျင်မြန်စွာ သူ၏အကြည့်ကိုရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။)

(ဟုတ်ပါတယ်၊ အဓိကအကြောင်းရင်းကတော့ နင်ရွှမ်နဲ့လျို့ကျန့်လီတို့ ဘေးမှာထိုင်နေရတာ နောက်ပြီး သိုင်းသမားတစ်ယောက်ရဲ့လေ့လာစောင့်ကြည့်မှုစွမ်းရည်တွေက တော်တော်စူးရှတယ်လေ။)

ပိုင်ဝူရွှမ်က အခြားတစ်ဖက်မှအဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် တည်ငြိမ်သောပုံရိပ်ကိုကြည့်ကာ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းဆိုသည်၊

"အဖေက ကျွန်မကိုမလှည့်စားခဲ့ဘူး။ ရှင့်ရဲ့သွေးကြောပြတ်တောက် ပျက်စီးမှုက လုံးဝပြန်လည်ကောင်းမွန်သွားပြီး ရှင့်ရဲ့အစွမ်းအစကလည်း တိုးတက်လာခဲ့တယ်။"

လေထုမှာ လေးနက်တည်ကြည်သွားသည်။ ချင်ဖုန်းက အနည်းငယ်မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး လျို့ကျန့်လီမှာမူ တိတ်ဆိတ်နေဆဲ၊ ဆက်လက်ပြောမည့်အရာကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ရက်က ကျွန်မ အဖေ့ဆီကနေ 'ဘီးလှည့်ဓားသိုင်းနည်းစနစ်'ရဲ့ အဆုံးစွန်လျှို့ဝှက်ချက်ကို သင်ယူခဲ့တယ်။ အဲ့ဒါကို 'သုံးရက်တာနတ်ဘုရားစည်းလုံးခြင်း'လို့ခေါ်ပြီး ကျွန်မ အဲ့ဒါနဲ့စမ်းသပ်ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာချင်နေခဲ့တာ။ ရှင် စိတ်ဝင်စားလား။"

လှပသောအမျိုးသမီးနှစ်ဦး တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏အရှိန်အဝါများမှာ လေကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်မှဖုန်မှုန့်များကို တိုက်ခတ်ဖယ်ရှားသွားသည်။ ချင်ဖုန်း၏မျက်နှာ အနည်းငယ်အရုပ်ဆိုးသွားသည်။

(ဘယ်လိုလူမျိုးက အစားစားပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်းထချချင် ရတာလဲ။)

(စာအုပ်တစ်မျက်နှာလှန်တာထက် ပိုမြန်အောင် ရန်လိုစိတ်ပြောင်းလဲနေတာလား။)