တကယ်ပဲ မင်းလား။

လန်နင်ရွှမ်နှင့် မီးသွေးခေါင်းတို့ ဒါကိုကြားသောအခါ နှစ်ဦးလုံး သက်ပြင်းချကြသည်၊ "သခင်လေးရဲ့စိတ်ကူးက ကောင်းပေမယ့် ကံမကောင်းစွာနဲ့ လက်တွေ့အကောင်အထည်ဖော်ဖို့က အရမ်းခက်ခဲလွန်းတယ်။"

"ဟုတ်တယ်။" ချင်ဖုန်းက အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် အဘိုးကြီးက ဆိုသည်၊

"ဆန္ဒရှိလျှင် နည်းလမ်းရှိသည်။"

ချင်ဖုန်းမှာ ချက်ချင်းပင်မှင်တက်သွားသည်။ သူ၏ဤဆရာမှာ ဘယ်တော့မှ ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ စကားမပြောပေ။ ရုတ်တရက် ဤစကားများကိုဆိုလိုက်ရာ တကယ့်ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခု ရှိနေတာများလား။ သူ မနေ့ညက ဆရာနှင့် အကြီးအကဲဓားဧကရာဇ်တို့ ဆွေးနွေးခဲ့သော လေးနက်သည့်ကိစ္စကို စဉ်းစားမိလိုက်သည်။

သူ ဓားဧကရာဇ်က သူ၏သမီး ပိုင်ချိုးကို 'အနန္တဓားဂိုဏ်း'သို့ ဓားသိုင်းပညာသင်ယူရန် စေလွှတ်ခဲ့သည့်အချက်ကို စဉ်းစားမိလိုက်သည်။ သတ္တိရှိသောစိတ်ကူးတစ်ခု သူ၏စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက်ပေါ်ပေါက်လာသည်။

('အနန္တဓားဂိုဏ်း'နဲ့ 'ဓားဧကရာဇ်မြို့တော်'က အချိန်အတော်ကြာကတည်းက သူတို့ရဲ့သိုင်းပညာတွေကို အပြင်လောကကိုဖြန့်ဝေဖို့ စဉ်းစားခဲ့ကြတာများလား။ ပြီးတော့ ပိုင်ချိုး 'အနန္တဓားဂိုဏ်း'ကို ဓားသိုင်းပညာသင်ယူဖို့လာတာက အခွင့်အရေးတစ်ခုလား။)

သူ၏မိန်းမက ယခင်က ဂိုဏ်းချုပ်မှာ ဓားဧကရာဇ်ဘွဲ့ထူးကိုသိမ်းပိုက်ရန် ပိုင်ချိုးကို တိုက်ရိုက်တပည့်အဖြစ်လက်ခံခဲ့သည်ဟု သူ့ကိုပြောခဲ့သော်လည်း ချင်ဖုန်းမှာ ဤရှင်းပြချက်ကို ယုံကြည်ရန်ခက်ခဲသည်ဟု အမြဲခံစားနေရသည်။

ကျောက်တိုင်ရှေ့တွင်ရပ်နေသောပုံရိပ်မှာ သူ၏စိတ်ထဲတွင် ပေါ်ထွက်နေဆဲဖြစ်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွား၍မရပေ။ 'အနန္တဓားဂိုဏ်း'ကိုတည်ထောင်ခြင်း၏မူလရည်ရွယ်ချက်နှင့် အထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်ပေါ်တွင် ထွင်းထုထားသော မရေမတွက်နိုင်သောအမည်များမှာလည်း သူ့ကို အချိန်အတော်ကြာ လက်မလွှတ်နိုင်အောင် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ သူ၏စိတ်ထဲမှ အဓိကဓားဂိုဏ်းကြီးသုံးခု ပေါင်းစည်းပြီး သိုင်းပညာကို အပြင်သို့သင်ကြားပေးရန် သူ မျှော်လင့်ခဲ့သည်။

၎င်းကို တကယ်ပဲ အောင်မြင်နိုင်ခဲ့ပါက အခြားဂိုဏ်းများနှင့်သိုင်းပညာမိသားစုများမှာ ဂရုမစိုက်ဘဲ နေနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

(ဖြစ်နိုင်တာက တစ်နေ့နေ့မှာ လူအများစုက နတ်သိုင်းပညာရဲ့အဆင့်မြင့်နယ်ပယ်ကို ရောက်ရှိနိုင်ပြီး အဲ့ဒီအခါကျရင် လူသားမျိုးနွယ်က မိစ္ဆာနဲ့တစ္ဆေတွေရဲ့ခြိမ်းခြောက်မှုအောက်မှာ ကြောက်ရွံ့စွာနေထိုင်စရာမလိုတော့ဘူး။)

"သခင်လေး၊ သခင်လေး؟" လန်နင်ရွှမ်က အော်ခေါ်လိုက်သည်။

"အာ؟ ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

ချင်ဖုန်းက လက်တွေ့ဘဝသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။

"ဘာလို့ နေ့ခင်းကြောင်တောင် အိပ်မက်မက်နေတာလဲ။ ဒီဆန်ပြုတ်ကို အခုချက်ချင်းမသောက်ရင် အေးသွားလိမ့်မယ်။"

"အိုး၊ ကောင်းပြီ။"

ချင်ဖုန်းက ဆန်ပြုတ်ကိုကောက်ယူကာ တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး အဘိုးကြီးပြောခဲ့သော "ဆန္ဒရှိလျှင် နည်းလမ်းရှိသည်" ဟူသောစကားလုံးများမှာ သူ၏စိတ်ထဲတွင် ပို၍ပို၍ ရှင်းလင်းလာသည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူ၏စွမ်းရည်များမှာ ကန့်သတ်ထားသည်။ သူသာ ထိုသို့သောအခြေအနေမျိုးကို ဖြစ်ပေါ်စေလိုသည့်တိုင်အောင် သူ ဆန္ဒရှိသော်လည်း အစွမ်းအစမဲ့နေသည်။

နတ်ဘုရားဆန်သောတောင်ထွတ်များအပြင်ဘက်မှမြို့ငယ်လေးတွင် ပုံရိပ်နှစ်ခုမှာ 'အနန္တဓားဂိုဏ်း'၏ လားရာဘက်သို့ လူအုပ်ကြားမှ လျှောက်လှမ်းနေကြသည်။ ရှုပ်ယှက်ခတ်နေသောလမ်းမပေါ်တွင် လူများ လာကြသွားကြသော်လည်း ထူးဆန်းသည်မှာ မည်သူမျှ ဤပုဂ္ဂိုလ်နှစ်ဦးကို မထိတွေ့နိုင်ပေ။ မမြင်နိုင်သော အကာအကွယ်တစ်ခု သူတို့ကိုဝန်းရံထားပြီး အခြားလူတိုင်းကို အနားမကပ်အောင် ထားသည့်အလား ဖြစ်သည်။

သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်မှဆူညံသောအသံများကိုနားထောင်ရင်း လီလော့က စပ်စုသောမျက်နှာဖြင့် "ဘယ်သူက ဓားပြိုင်ပွဲအကြောင်း သတင်းကိုပေါက်ကြားစေခဲ့တာလဲ၊ ပြီးတော့ ဘာလို့ ဒီလောက်များတဲ့လူတွေက အဲ့ဒါကိုသိနှင့်နေကြပြီလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။ နန်ထျန်းလုံက 'အနန္တဓားဂိုဏ်း'၏ အနည်းငယ် အားကိုးမရသောဂိုဏ်းချုပ်ကိုစဉ်းစားမိသော်လည်း မေးခွန်းကိုပြန်မဖြေခဲ့ပေ။ သူ လူငယ်လေးကို ကိုယ်ချင်းစာသောအကြည့်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဆရာ၊ ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို ဒီလိုကြည့်နေရတာလဲ။"

လီလော့က ထူးဆန်းသောအကြည့်ကိုအာရုံခံမိပြီး နားမလည်နိုင်ဖြစ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဒီတစ်ကြိမ် ဓားပြိုင်ပွဲမှာ မင်းအစွမ်းကုန်သာ ကြိုးစားလိုက်တော့။"

နန်ထျန်းလုံက ရှောင်လွှဲသောနည်းဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ ဤသည်ကိုကြားသောအခါ လီလော့က သူ၏လက်များကို ရင်ဘတ်တွင်ယှက်လိုက်ပြီး ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် "ကျွန်တော် အစွမ်းကုန်ကြိုးစားရုံတင်မကဘူး၊ 'စစ်အိမ်တော်'က ဓားဂိုဏ်းသုံးခုထဲမှာ နံပါတ်တစ်သိုင်းပညာဂိုဏ်းဖြစ်တယ်ဆိုတာကိုပါ လောကကြီးကို သိစေချင်တယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

နန်ထျန်းလုံမှာ ကတိကဝတ်မပြုဘဲ အကြောင်းအရာပြောင်းလိုက်သည်၊

"ဒီတစ်ကြိမ် လျို့ကျန့်လီရဲ့ခင်ပွန်းကလည်း 'အနန္တဓားဂိုဏ်း'ကို ရောက်လာတယ်လို့ ဆိုကြတယ်။"

"လျို့ကျန့်လီရဲ့ခင်ပွန်း ဟုတ်လား" လီလော့က အော်ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဒါ့အပြင် လျို့ကျန့်လီရဲ့သွေးကြော ပျက်စီးမှုကို သူ့ခင်ပွန်းက ကုသပေးခဲ့တာ။"

ဤသည်ကိုကြားသောအခါ လီလော့၏မျက်နှာအမူအရာမှာ ပို၍ပင်ထိတ်လန့်သွားသည်။

(ဒါဆိုရင် ငါ သူ့ခင်ပွန်းက ဘယ်လိုပုံစံမျိုးလဲဆိုတာ သွားကြည့်ရမယ်။)

နန်ထျန်းလုံက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး သူ၏အမှတ်တရမှာ ချီယွမ်မြို့မှသေရည်ဆိုင်သို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသောသီချင်းများသီဆိုနေသည့် အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်ပုံရိပ်မှာ သူ၏စိတ်ထဲတွင် ထင်ထင်ရှားရှား ရှိနေသည်။ သူ၏အထောက်အထားနှင့်စွမ်းရည်များဖြင့် သူ ချင်ဖုန်း၏သတင်းအချက်အလက်များကို အချိန်အတော်ကြာကတည်းက သိရှိခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ မဟုတ်လျှင် ခန့်အပ်လွှာမှာ သူ၏လက်ထဲသို့ ကျရောက်လာမည်မဟုတ်ပေ။

"ငါက အရင်ကလိုပဲ မောက်မာတဲ့လူငယ်တစ်ယောက်ပါပဲ။ ငါ ဘာမှမပြောင်းလဲခဲ့ဘူး။ အချိန်ဆိုတာ စမ်းသပ်မှုတစ်ခုသက်သက်ပဲ။ ငါ့နှလုံးသားထဲမှာစိုက်ပျိုးထားတဲ့ယုံကြည်ချက်က လုံးဝမမှေးမှိန်သွားခဲ့ဘူး။"

ချင်ဖုန်းက သီချင်းတစ်ပုဒ်ကိုဆိုရင်း ရေစီးကြောင်းတစ်ခု ကောင်းကင်တွင် လှပသောမျဉ်းကွေးတစ်ခုဆွဲသွားသည်။ သူ၏ကိုယ်ကိုလှုပ်ခါလိုက်ပြီး သူ၏ခါးပတ်ကို စည်းနှောင်ကာ ခန်းမဆောင်ဘက်သို့ ပြန်လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူ လမ်းဘေးမှ ကျောက်တုံးများ၏မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် လုံးဝအရည်မပျော်သေးသောနှင်းခဲများကို တွေ့လိုက်ရပြီး ပြီးခဲ့သည့်ညက နတ်ဘုရားဓားတစ်လက်ကိုင်စွဲထားသော အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့်ပုံရိပ်ကို ပြန်လည်သတိရလိုက်သည်။

(ပိုင်ဝူရွှမ်နဲ့ ငါ့မိန်းမကို ဓားပါရမီရှင်တစ်ယောက်လို့ခေါ်ဆိုခံရတာက တကယ်ပဲ ထူးကဲပြောင်မြောက်တာပဲ။ ဓားဧကရာဇ်သာ အချိန်မီမရောက်ရှိခဲ့ရင် 'ရေခဲအရိပ်ဓား'ရဲ့စွမ်းအားက ထုတ်ဖော်ပြသတဲ့အခါ ဘယ်လောက်အံ့ဩဖို့ကောင်းမလဲဆိုတာ ငါမသိဘူး။)

သူ မူလက ဤဓားသိုင်းပြိုင်ပွဲတွင် သခင်မလေးမှာ အောင်ပွဲကိုလက်ထဲတွင်ကိုင်စွဲထားပြီးသားဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း အရာများမှာ သူစိတ်ကူးထားသလောက် ရိုးရှင်းပုံမရပေ။

(နာမည်ကြီးတစ်ခုအောက်မှာ သာမညပုဂ္ဂိုလ်တွေမရှိဘူး။ ပိုင်ဝူရွှမ်က တကယ်ပဲအားကောင်းတယ်။ 'စစ်အိမ်တော်'က လူငယ်ပါရမီရှင်၊ သူ့ရဲ့အစွမ်းအစကလည်း လိုအပ်ချက်မရှိသင့်ဘူး။)

(ငါ့မိန်းမက အရင်တုန်းက သူ့ကို လက်တစ်ချောင်းတည်းနဲ့ ပုတ်ထုတ်ခဲ့ပေမယ့် ဒီလောက်အချိန်အကြာကြီးကုန်လွန်သွားမှတော့ ပြိုင်ဘက်က ဘယ်လောက်တောင် ပိုအားကောင်းလာပြီလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ။)

(ဒီတစ်ခေါက်တော့ ငါ့မိန်းမက သူ့ကို သုံးကွက်အတွင်းမှာ ပုတ်ထုတ်နိုင်ပါစေလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။) ချင်ဖုန်းက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ပြန်ရောက်သောအခါ မီးသွေးခေါင်းမှာ ဧည့်သည်အိမ်အပြင်ဘက်တွင် သိုင်းချီထိန်းချုပ်ခြင်းကို လေ့ကျင့်နေသည်။ ထူးဆန်းသောအသံတစ်သံ ခန်းမဆောင်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်၊ ဧည့်သည်အသစ်တစ်ဦးဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။ ချင်ဖုန်းက စပ်စုပြီးမေးလိုက်သည်၊

"ဘယ်သူရောက်နေတာလဲ။"

ရှင်းရှန့်က သူ၏လက်ထဲမှလှံရှည်ကိုချထားလိုက်ပြီး ပြန်ဖြေသည်၊

"အဖြူရောင်အဝတ်အစားနဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်ပါ၊ သူ့ကျောပေါ်မှာ ကြီးမားတဲ့ဓားသေတ္တာ တစ်လုံးထမ်းပိုးထားတယ်။ သူက 'စစ်အိမ်တော်'ကလူတစ်ယောက်ဖြစ်မယ် ထင်တယ်။"

"စစ်အိမ်တော်ကလား။ ဘာလို့ သူက အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ဒီကိုလာရတာလဲ။"

"သူက သခင်မလေးကိုရှာဖို့ ဒီကိုရောက်လာပုံပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အသေးစိတ်ကိုတော့ ကျွန်တော်မသိဘူး။"

မီးသွေးခေါင်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ချင်ဖုန်းက နားလည်ပြီး ခန်းမဆောင်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ တံခါးသို့ချဉ်းကပ်သောအခါ သူ သူတို့၏စကားဝိုင်းထဲမှ 'တစ္ဆေသရဲစစ်သည်တော် ဓားသေတ္တာ'ဟူသောစကားလုံးများကို ရုတ်တရက်ကြားလိုက်သည်။

(တစ္ဆေသရဲစစ်သည်တော် ဓားသေတ္တာ၊ သိုင်းလောကမှာ နှစ်တစ်ရာကြာပျောက်ဆုံးနေခဲ့တာလား။ အဲ့ဒီလူငယ်လေးက 'စစ်အိမ်တော်'ကလား။)

ချင်ဖုန်းက သူ၏ခြေလှမ်းများကို အရှိန်မြှင့်လိုက်ပြီး အခြားတစ်ဖက်မှသူ၏အသွင်အပြင်ကို မြင်တွေ့ရန် စိတ်အားထက်သန်နေသည်။

အခန်းထဲသို့ခြေချသည်နှင့် သူ စားပွဲတွင်ထိုင်နေသောပုံရိပ်ကို ချက်ချင်းပင်မြင်တွေ့လိုက်ရသည်၊ သူစိမ်းတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း အနည်းငယ်ရင်းနှီးသောပုံရိပ်နှင့်။ အဖြူရောင် အဝတ်အစား ဝတ်ဆင်ထားပြီး အနက်ရောင်ခေါင်းစည်းပဝါကို ဦးခေါင်းပတ်လည်တွင်စည်းနှောင်ထားကာ လက်ရာမြောက်သောဓားပုံစံခုနစ်ခုထွင်းထုထားသော ကြီးမားသည့်ဓားသေတ္တာတစ်လုံးကို ထမ်းပိုးထားသည်၊ အနီးကပ်စစ်ဆေးကြည့်ရာတွင်။

(ဘာလို့ ဒီဓားသေတ္တာက ငါ တစ်နေရာရာမှာ မြင်ဖူးသလို ခံစားနေရတာလဲ။)

ချင်ဖုန်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး အသေးစိတ်ပြန်လည်သတိရစပြုတော့သည်။

"သခင်လေး" လန်နင်ရွှမ်က နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"အင်း؟" စကားပြောနေသော အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူငယ်က လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မျက်လုံးများပြူးကျယ်သွားသည်၊

"မင်းပဲ!" လီလော့မှာ ဤသူကိုမှတ်မိသည်။ ချီယွမ်မြို့မှသေရည်ဆိုင်တွင် ထိုသူမှာ မောက်မာသောသီချင်းစာသားများကိုဆိုနေပြီး သူ့ကိုပင် ညီငယ်လေးဟု ခေါ်ခဲ့သေးသည်။

ချင်ဖုန်းမှာလည်း လီလော့ကိုမှတ်မိပြီး အော်ပြောလိုက်သည်၊

"မင်းက ငါ့မိန်းမက နှာခေါင်းကို လက်တစ်ချောင်းနဲ့ထိုးလိုက်လို့ မျက်ရည်တွေနဲ့ငိုခဲ့တဲ့ သိုင်းပညာပါရမီရှင်လား။"

"အိုး မဟုတ်တော့ဘူး"

ချင်ဖုန်း၏မျက်နှာ တောင့်တင်းသွားပြီး သူ သူ့စိတ်ထဲကအတွေးတွေကို မတော်တဆ ထုတ်ပြောမိလိုက်သည်။ သူ အခြားတစ်ဖက်မှသူကို သတိကြီးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

လူငယ်လေးက သူ၏လက်သီးများကို ဆုပ်လိုက်ပြီး သူ၏နဖူးပေါ်က သွေးကြောတွေ တဒိတ်ဒိတ်ခုန်နေသည်။ အခြားသူများမှာလည်း အံ့ဩတကြီးအကြည့်များ ပို့လွှတ်လိုက်ကြသည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်၊ ငါ စကားလွန်သွားတယ်။" ချင်ဖုန်းက တောင်းပန်လိုက်သည်။

လူငယ်လေးမှာ တိတ်ဆိတ်နေဆဲပြီးနောက သူ အသက်ပြင်းပြင်းအနည်းငယ်ရှူလိုက်ပြီး သူ၏ညာလက်ကို လက်သီးအဖြစ်ပြောင်းလိုက်သည်။ စွမ်းအင်ပေါက်ကွဲမှုတစ်ခု တိုက်ခတ်သွားပြီး လေးလံသော အသံတစ်ချက်နှင့်အတူ ကြီးမားသောဓားအိမ်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆောင့်ကျသွားပြီး အက်ကွဲကြောင်းများ ပင့်ကူအိမ်ကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ အိမ်၏မျက်နှာပြင်ပေါ်မှ ဓားပုံစံခုနစ်ခုမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆက်တိုက်လင်းလက်လာသည်။ ချင်ဖုန်းက တစ်ခုခုမှားနေပြီဟုအာရုံခံမိပြီး စိုးရိမ်တကြီးမေးလိုက်သည်၊

"မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ။" လူငယ်လေးက အလေးပေးပြောကြားသည်၊

"ဒီနေ့ ငါ မင်းကို ကောင်းကောင်းသင်ခန်းစာပေးရမယ်။"