အပြောင်းအလဲဖြစ်လာခြင်း

"မြောက်ပိုင်းနယ်မြေမှာ ခင်ဗျားပျောက်သွားတုန်းက လူတိုင်းက ခင်ဗျားကို နတ်ဘုရားစားသုံးတဲ့မိစ္ဆာဝိညာဉ်နဲ့အတူတူသေသွားပြီလို့ ထင်ခဲ့ကြတာ၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက မိန်းမတစ်ယောက်ကြောင့်ဆိုတာကိုတော့ ဘယ်သူမှမသိခဲ့ဘူး။"

နန်ထျန်းလုံက စကားကို ခဏရပ်လိုက်ပြီး "ဆရာက အရင်ကဖြစ်ခဲ့တဲ့ကိစ္စအတွက် အပြစ်ရှိသလိုခံစားနေရတာ" ဟု ပြောသည်။

ချင်ကျန့်အန်းက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "သူနဲ့မဆိုင်ပါဘူး။ ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး ကျွန်တော်နားလည်လာခဲ့ပါပြီ။ သူ့ဘေးမှာ ကျွန်တော်မရှိခဲ့တာက ကျွန်တော့်အမှားပါ။"

သူတို့နှစ်ယောက်ပြောနေသော မိန်းမဆိုသည်မှာကား ချင်ဖုန်း၏အမေကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်ပေသည်။

လွန်ခဲ့သော ဆယ့်ရှစ်နှစ်က မဟာချန်ပြည်၏ နယ်မြေလေးခုတွင် မိစ္ဆာများနှင့် တစ္ဆေများ အဓိကရုဏ်းဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး ဂဠုန်မျိုးနွယ်ကလည်း သူတို့၏အစွယ်ကို ထုတ်ပြခဲ့သည်။

ထိုအချိန်က ကမောက်ကမတွေဖြစ်ကာ တောကန္တာရထဲတွင် အရိုးများ ဗလာကျင်းနေပြီး မိုင်ပေါင်းများစွာတိုင်အောင် ကြက်တွန်သံတစ်ချက်ပင် မကြားရတော့ပေ။

ထိုအချိန်တွင် ချင်ဖုန်းကလည်း မွေးကာစသာရှိသေးပြီး သူ၏မိခင်မှာလည်း စောင့်ရှောက်မှု လိုအပ်နေချိန်ဖြစ်သည်။ သို့သော် မြောက်ပိုင်းနယ်မြေတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သားရဲကြီးတစ်ကောင်ပေါ်လာပြီး တစ်ညတည်းဖြင့် မိုင်တစ်ရာအတွင်းရှိ သက်ရှိအားလုံးကို ဝါးမျိုစားသောက်သွားခဲ့သည်။

ချင်ကျန့်အန်းသည် မြောက်ပိုင်းနယ်မြေ၏ စစ်သူကြီးတစ်ဦးအနေဖြင့် လက်ပိုက်ကြည့်မနေနိုင်ဘဲ အန္တရာယ်ကိုရင်ဆိုင်ကာ တာဝန်ယူခဲ့ရသည်။

ပြင်းထန်သောတိုက်ပွဲကြီးက ထိုဒေသတစ်ခုလုံးကို အပြောင်းအလဲဖြစ်စေခဲ့ပြီး မိုင်တစ်ရာပတ်လည်သည် သက်မဲ့အပျက်အစီးပုံကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

သူအနိုင်ရခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှာ အဆုံးရှုံးကြီးမားသော အောင်ပွဲတစ်ခုသာဖြစ်သည်။ နတ်ဘုရားညစာစားပွဲတော်တွင် ပါဝင်ခဲ့သော မိစ္ဆာများမှာ မည်မျှတောင် အားကြီးလိုက်ပါသနည်း။

ထို့အပြင် မြောက်ပိုင်းနယ်မြေကို ကျူးကျော်ခဲ့သည့်တစ်ကောင်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ် အကောင်းဆုံးထဲတွင် ပါဝင်ခဲ့သည်။

သူသည် ကံကောင်းစွာဖြင့် အသက်ရှင်ခဲ့ပြီး တိုက်ပွဲကြီးမှ အတွေးအမြင်အသစ်များရကာ သူ၏ခွန်အားကို ပိုမိုတိုးတက်စေခဲ့သည်။

သို့သော် ကောင်းကင်ဘုံမြို့တော်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါတွင်မူ သူ၏နှလုံးသားနှင့် စိတ်ဝိညာဉ်တို့ကို ကြေမွသွားစေမည့် မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသလို သတင်းဆိုးက ကြိုဆိုနေခဲ့သည်။

ချင်ဖုန်း၏အမေ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ။

နယ်မြေလေးခုလုံးတွင် မိစ္ဆာများက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖျက်ဆီးနေစဉ် ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားများ၊ မိစ္ဆာများနှင့်ပင် ယှဉ်နိုင်သော အားကြီးသည့်မိစ္ဆာတစ်ကောင်က ကောင်းကင်ဘုံမြို့တော်ကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။

ထိုမိစ္ဆာသည် နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်တော်၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ရှုံးနိမ့်ကာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခြမ်း ကြေမွလျက် ကောင်းကင်ဘုံမြို့တော်မှ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားခဲ့သော်လည်း ချင်ဖုန်း၏အမေမှာမူ ဘုရားကျောင်းတစ်ခုအတွင်း ထာဝရအိပ်စက်သွားခဲ့ရသည်။

သူမသည် ချင်ကျန့်အန်း၏ ဘေးကင်းရေးအတွက် ဆုတောင်းပြီး သူပြန်လာမည်ကို မျှော်လင့်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် ကံကြမ္မာက မျက်နှာသာမပေးခဲ့ပေ။ ချင်ကျန့်အန်း အသက်ရှင်လျက်ပြန်လာခဲ့သော်လည်း သူမမှာမူ ထွက်ခွာသွားခဲ့လေပြီ။

ထိုအချိန်မှစ၍ ချင်ကျန့်အန်းသည် မြောက်ပိုင်းနယ်မြေ၏ စစ်သူကြီးရာထူးကို စိတ်ကုန်သွားပြီး သူ၏မိသားစုကိုသာ ကာကွယ်ပေးလိုတော့သည်။

"ဆရာက အဲ့ဒီမိစ္ဆာကို တွန်းလှန်ပြီးတဲ့နောက်မှာ သူ့ရဲ့ခြေရာလက်ရာတွေကို တောင်ပိုင်းနယ်မြေမှာ တွေ့ခဲ့ရတယ်" ဟု နန်ထျန်းလုံက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

"ငါသိတယ်" ဟု ချင်ကျန့်အန်းက ပြန်ဖြေသည်။

တစ်ခါတစ်ရံ သူသည် အလုပ်ကိစ္စဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် ကျင့်ယန်မြို့မှ ထွက်ခွာသွားတတ်သော်လည်း နောက်ကွယ်တွင်မူ လွန်ခဲ့သောနှစ်များက နတ်ဘုရား၊ မိစ္ဆာများကဲ့သို့ အားကြီးသော မိစ္ဆာ၏သဲလွန်စများကို ခြေရာခံလိုက်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် နှစ်ပေါင်းများစွာ လိုက်လံရှာဖွေခဲ့သော်လည်း ဘာမှမထူးခြားခဲ့ပေ။

ကံကောင်းစွာပင် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ၏ချွေးမအတွက် စိတ်ပူ၍ အနန္တဓားဂိုဏ်းသို့ လိုက်လာခဲ့ရာမှ သဲလွန်စအချို့ကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ဤသို့ အတူတကွ စကားမပြောဖြစ်သည်မှာ အတော်ကြာပြီဖြစ်ပြီး သူတို့ဆရာ၏ လက်အောက်တွင် သိုင်းပညာသင်ယူခဲ့သည့် နေ့ရက်များကို ပြန်လည်အမှတ်ရနေကြသည်။

သူတို့သည် 'တောင်ပိုင်းကောင်းကင်နဂါး' နှင့် 'မြောက်ပိုင်းတစ္ဆေခေါင်း' တို့က မြောက်ပိုင်းနှင့် တောင်ပိုင်းနယ်မြေများကို စောင့်ရှောက်ခဲ့ကြသည့် နေ့ရက်များကို ပြန်လည်တမ်းတနေကြသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်များသည် ထာဝရကုန်ဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်းကို သူတို့နှစ်ဦးလုံး နားလည်ထားကြသည်။

အချို့အရာများမှာ ဆုံးရှုံးသွားပြီးမှသာ ပို၍တန်ဖိုးထားတတ်ကြသည်။

"မင်းရဲ့သားကို မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနထဲ ဝင်ခိုင်းလိုက်တာကို မင်းငါ့ကိုအပြစ်တင်မှာလား" ဟု နန်ထျန်းလုံက ရုတ်တရက်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက သူ့ရွေးချယ်မှုပဲ" ဟု ချင်ကျန့်အန်းက တည်ငြိမ်စွာပြန်ဖြေသည်။

"စကားမစပ် မင်းရဲ့ပုံစံအမှန်ကို သူတို့ကို ဘယ်တော့မှထုတ်ပြမှာလဲ။ မင်းတစ်သက်လုံးတော့ ဖုံးကွယ်ထားလို့မရဘူးလေ" ဟု နန်ထျန်းလုံက ဆက်ပြောသည်။

ဤစကားများကြောင့် ချင်ကျန့်အန်းသည် အနည်းငယ် တွေဝေသွားဟန်ပြလာသည်။ သူသည် နန်ထျန်းလုံထံမှ ဝိုင်ဘူးကိုယူကာ အကုန်မော့ချလိုက်ပြီးနောက် ပါးစပ်ထောင့်မှ သေရည်စက်များကို သုတ်လိုက်သည်။

သူ၏ပုံစံအမှန်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ခြင်းသည် မလိုအပ်သောဒုက္ခများကို မလွဲမသွေ ယူဆောင်လာလိမ့်မည်။

ဖုန်းအာနှင့် အန်းအာတို့တွင် မိမိကိုယ်ကိုယ်ကာကွယ်နိုင်လောက်သည့် စွမ်းရည် အလုံအလောက်မရှိသေးရာ ဖခင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် စိတ်မချနိုင်သေးပေ။

"အဲ့ဒီနေ့ရောက်လာမှာပါ၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့မဟုတ်သေးဘူး။"

" လီရှိုးကျူး ကသဘောမတူခဲ့ဘူး" ရှေးဟောင်းအဆောင်ထဲတွင် ယွဲ့ဟယ်ရွှမ်းက အဘိုးကြီး ပိုင်လီအား သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ဒီအမွေဆက်ခံတဲ့မိသားစုတွေက အကုန်လုံး ရှေးရိုးစွဲပြီး ခေါင်းမာကြတာပဲ။ သူတို့ကိုပြောင်းလဲဖို့လုပ်တာက လွယ်တဲ့ကိစ္စမဟုတ်ဘူး" ဟု အဘိုးကြီးက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အနန္တဓားဂိုဏ်းနဲ့ ဓားဧကရာဇ်မြို့တော်တို့ကပဲ သိုင်းပညာကို အပြင်လူတွေကို သင်ပေးမယ်လို့ ကြေညာရမှာလား။"

"ဒီကိစ္စကို အစီအစဉ်ဆွဲလာတာ နှစ်ပေါင်းများပြီ။ အခု တောင်ပိုင်းနယ်မြေက ဟွားရန်လမ်းမကြီးလည်း တည်ထောင်ပြီးပြီ၊ မိစ္ဆာတွေနဲ့တစ္ဆေတွေကလည်း သောင်းကျန်းနေကြတော့ ဒါကို အကောင်အထည်ဖော်ဖို့ အကောင်းဆုံးအချိန်ပဲ" ယွဲ့ဟယ်ရွှမ်းကတော့ ဒီအခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်မခံချင်ပေ။

ကျောက်ပြားပေါ်ရှိ ကွယ်လွန်သွားသော ဂိုဏ်းတူညီအစ်ကိုများ၏ အမည်များကို မြင်တိုင်း သူသည် ဆုံးရှုံးမှုကို ခံစားရသည်။

"လောကကြီးမှာ အဆင့်မြင့်သိုင်းပညာရှင်တွေ ပိုများလာရင် မလိုအပ်တဲ့စတေးမှုတွေက သေချာပေါက်လျော့ကျသွားမှာပဲ။"

ဤသည်မှာလည်း သူမြင်တွေ့လိုသောအရာပင် ဖြစ်သည်။

"လူတွေရဲ့အတွေးအခေါ်ကိုပြောင်းလဲဖို့ဆိုရင် ဓားသိုင်းကျောင်းတော်ကြီးသုံးခုက မရှိမဖြစ်လိုအပ်တယ်" ဟု ပိုင်လီက ခေါင်းခါရင်းပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ လီရှိုးကျူးက ခေါင်းမာတယ်။ ဒီမနက် ကျွန်တော်သူ့ကိုသွားတွေ့တော့ သူက လီမိသားစုရဲ့အကြီးအကဲကိုလွှတ်ပြီး ကျွန်တော့်ကိုပြန်လွှတ်ခိုင်းတယ်၊ တွေ့ဖို့တောင်ငြင်းသေးတယ်။ ရှင်းနေတာပဲ၊ သူက ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးသွားပြီ" ယွဲ့ဟယ်ရွှမ်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

အဘိုးကြီးက သူ၏လက်ထဲမှ ဝိုင်ခွက်ကိုလှည့်ရင်း "သိုင်းအိမ်တော်က ကိုယ်ပိုင်ခွန်အားကို တိုးတက်စေတာထက် ဓားကိုပြုစုပျိုးထောင်တာနဲ့ ဓားကိုထိန်းချုပ်တဲ့အနုပညာကိုပဲ အမြဲအလေးပေးခဲ့တယ်။ ဒီလိုလုပ်တာက သူတို့ရဲ့ဓားသိုင်းကို ပြိုင်ဘက်ကင်းဖြစ်စေပေမယ့် သူတို့ရဲ့မလုံလောက်တဲ့ ခွန်အားကြောင့် ဂိုဏ်းသားတွေက ဓားထိန်းချုပ်မှုကိုလေ့ကျင့်တဲ့အခါ ပြင်းထန်စွာဒဏ်ရာရပြီး ဓားစွမ်းအင်ရဲ့နောက်ပြန်သက်ရောက်မှုကို ခံစားရလေ့ရှိတယ်။"

ယွဲ့ဟယ်ရွှမ်းက သူ၏ရည်ရွယ်ချက်ကို နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားသည်။

"တစ်ခုခုရဖို့ဆိုရင် တစ်ခုခုကိုစွန့်လွှတ်ရမှာပဲလေ။ သိုင်းအိမ်တော်ရဲ့အားနည်းချက်တွေက လျှို့ဝှက်ချက်တွေမှ မဟုတ်တာ။ ဘာလို့ရုတ်တရက်ကြီး ဒီအကြောင်းကို ထုတ်ပြောလာတာလဲ။"

အဘိုးကြီးက ပြုံးပြီးပြောသည်မှာ "ငါမှတ်မိသလောက်တော့ ဒီတစ်ခေါက် လီရှို့ကျစ်နဲ့အတူလိုက်လာတဲ့ အကြီးအကဲက ငယ်ငယ်တုန်းက ဓားစွမ်းအင်ကြောင့် ဒဏ်ရာရခဲ့ဖူးတယ်။ သူ့ရဲ့ညာဘက်လက်က သွေးကြောသုံးခု ကြေမွသွားပြီး သူ့တစ်သက်မှာ တတိယအဆင့်နယ်ပယ်ကို ဘယ်တော့မှမရောက်နိုင်တော့ဘူး။ စဉ်းစားကြည့်လေ၊ တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ရဲ့သွေးကြောပျက်စီးမှုကို ကုသပေးပြီးတော့ ဒါကိုအခွင့်ကောင်းယူပြီး လီရှို့ကျစ်နဲ့ ထပ်စကားပြောကြည့်ရင် အခွင့်အရေးပိုမများနိုင်ဘူးလား။"

ဤစကားကိုကြားလိုက်သောအခါ ယွဲ့ဟယ်ရွှမ်း၏မျက်လုံးထဲတွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲဖြစ်သွားသည်။

လီမိသားစုမှ အကြီးအကဲသည် မျိုးနွယ်ထဲတွင် ရာထူးကြီးပြီး လီရှို့ကျစ်၏ဦးလေးတော်စပ်ကာ သိုင်းစွမ်းရည် စတုတ္ထအဆင့်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိထားသူဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ၏လက်ချောင်းများရှိ သွေးကြောများ ပြတ်တောက်နေသောကြောင့် ချီစွမ်းအင်သည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် မစီးဆင်းနိုင်တော့ဘဲ သူ၏တစ်သက်တာတွင် တတိယအဆင့်နယ်ပယ်သို့ ဘယ်တော့မှ ခြေချနိုင်တော့မည်မဟုတ်ပေ။

တစ်စုံတစ်ယောက်ကသာ သူ၏ဒဏ်ရာများကို ကုသပေးနိုင်မည်ဆိုလျှင် ၎င်းသည် လီမိသားစုအတွက် ကြီးမားသောကျေးဇူးတစ်ခုဖြစ်မည်မှာ သေချာသည်။

လွန်ခဲ့သောနှစ်အနည်းငယ်ကကဲ့သို့ပင် တော်ဝင်မိသားစုဝင်များသည် လီမိသားစုနှင့် ဆက်သွယ်လိုကြသည်။ သူတို့သည် တော်ဝင်သမားတော်တစ်ဦးကို လီမိသားစုထံခေါ်လာပြီး အကြီးအကဲ၏ပြတ်တောက်နေသောသွေးကြောများကို ကုသရန်ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

"ခင်ဗျားဆိုလိုတာက အဲ့ဒီလူငယ်လေးကို..." ယွဲ့ဟယ်ရွှမ်းသည် တစ်ခုခုကို ဖမ်းဆုပ်မိလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

အဘိုးကြီးက အဖြေမပေးဘဲ အဓိပ္ပာယ်ပါသော အပြုံးတစ်ခုကိုသာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ သိုင်းသမားလီမိသားစု၏ နားနေဆောင်၌:

ဝတ်ရုံရှည်ကိုဝတ်ဆင်ပြီး နားထင်တွင်ဆံပင်ဖြူများရှိသော လီမိသားစု၏အကြီးအကဲက "ကျုပ်တို့က ယွဲ့ဟယ်ရွှမ်းကို ပြန်လွှတ်လိုက်ပေမယ့် သူက ခင်ဗျားကိုပြန်လာရှာမယ်လို့ ကြေညာသွားတယ်။ သူက ဓားသိုင်းဂိုဏ်းကြီးသုံးခုကို သိုင်းပညာတွေ သင်ကြားပေးဖို့ တကယ်ပဲ စည်းရုံးချင်နေပုံပဲ၊ လက်ရှိဂိုဏ်းတွေနဲ့ မျိုးရိုးကြီးတွေက သူတို့ရဲ့သိုင်းပညာတွေကို ကိုယ်တိုင်ကာကွယ်နေတဲ့အခြေအနေကို ချိုးဖျက်ချင်နေတာ" ဟုပြောသည်။

လီရှို့ကျူက ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ကြည့်ရင်း တည်ငြိမ်စွာပြန်ဖြေသည်မှာ "ရှေးအချိန်ကတည်းက စွဲမြဲနေတဲ့အတွေးအခေါ်တွေက အဲ့လောက်လွယ်လွယ်နဲ့ ပြောင်းလဲလို့မရဘူး။"

အကြီးအကဲက ခေါင်းအသာငြိမ့်လိုက်သည်။

ထိုအခိုက်တွင် လီရှို့ကျူသည် အကြီးအကဲ၏ညာဘက်လက်တွင် ပတ်တီးစည်းထားသည်ကို သတိပြုမိသွားပြီး စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်မှာ

"အခု ဓားကိုထိန်းချုပ်တဲ့အခါ နာသေးလား။"

အကြီးအကဲက မငြင်းဘဲ "ဒီလောက်နှစ်တွေအကြာကြီးနေလာတော့ ကျုပ်လည်း အကျင့်ရနေပါပြီ" ဟုပြောလိုက်သည်။

သူသည် တစ်ခုခုကို စဉ်းစားမိသွားပုံရသည်။ ခဏမျှ တွေဝေနေပြီးမှ သူက စကားဆက်သည်မှာ "တကယ်တော့ သိုင်းအိမ်တော်ရဲ့ သိုင်းကျင့်စဉ်က တူညီတဲ့အဆင့်မှာ သာလွန်တဲ့တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်နိုင်ပေမယ့် ကိုယ်ပိုင်ကျင့်ကြံမှုကိုထက် ဓားကျင့်ကြံမှုကို အလေးပေးတဲ့နည်းလမ်းက လူငယ်တပည့်တွေအတွက် အရမ်းကို အန္တရာယ်များတယ်။ တကယ်လို့သာ အနန္တဓားဂိုဏ်းရဲ့သိုင်းကျင့်စဉ်ကို သင်ယူနိုင်မယ်ဆိုရင်တော့..."

"အကြီးအကဲ!" လီရှို့ကျူက အသာအယာ ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် စကားမှားသွားပါတယ်" အကြီးအကဲချုပ်က သက်ပြင်းချပြီး လက်သီးဆုပ်ကာ ထွက်သွားခဲ့သည်။

လီရှို့ကျူသည် ထွက်ခွာသွားသောအရိပ်ကိုကြည့်ရင်း အတန်ကြာမှ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

အကြီးအကဲ၏အခြေအနေသည် တစ်ဦးတည်းဖြစ်နေခြင်းမဟုတ်ပေ။ စစ်လေ့ကျင့်ရေးအတွက် အိမ်မှ ထွက်ခွာသော သိုင်းကျင့်စဉ်တွင် ငယ်ရွယ်စဉ်အခါက ဓားစွမ်းအင်၏ နောက်ပြန်သက်ရောက်မှုဒဏ်ကို ခံစားရပြီး နာတာရှည်ရောဂါများကျန်ခဲ့သည့် အရည်အချင်းရှိသူများ မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိနေသည်။