လျိုကျန့်လီကို တကယ်မနာလိုဖြစ်မိတယ်

ညနေစောင်းရောက်သော် ချင်ဖုန်းသည် အိမ်အပြင်ဘက်တွင် ဟော့ပေါ့အိုးကို နောက်တစ်ကြိမ် တည်လိုက်ပြန်သည်။

ပွက်ပွက်ဆူနေသော အနီရောင်ဟင်းရည်မှ ရေနွေးငွေ့များ ထွက်နေပြီး အစာစားရန် အကောင်းဆုံးအချိန်ဖြစ်သည်။ တောင်ပေါ်လမ်းမှ လှပကျော့ရှင်းသော အရိပ်နှစ်ခု ပေါ်လာရာ ပိုင်ဝူရွှမ်းနှင့် ပိုင်ချိုးတို့ပင် ဖြစ်ကြသည်။

လန်နင်ရွှမ်က "ချိုးအာ၊ တစ်နေ့လုံးမတွေ့ပါလား။ ဘယ်တွေသွားနေတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ပိုင်ချိုးက "မနေ့ညက အဖေက အရမ်းပြင်းပြင်းထန်ထန်လုပ်လိုက်တော့ အစ်မက ခုနလေးတင်မှ အိပ်ရာကနိုးတာ" ဟု တိုင်တောလိုက်သည်။

ဤစကားကိုကြားသော် ချင်ဖုန်းသည် သူ၏ခေါင်းနောက်စေ့ကို ပွတ်နေဆဲဖြစ်သော ပိုင်ဝူရွှမ်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ စွမ်းအင်များ မကုန်သေးပုံရသည်။

သူ့အဖေအရင်းပဲလေ ဒီလိုပဲနေမှာပေါ့ စစ်ဆေးနေစရာကို မလိုဘး

ပိုင်ဝူရွှမ်းသည် မနေ့ညက မူးပြီးနောက် ရိုင်းစိုင်းစွာ ပြုမူမိသည့်အတွက် ဦးစွာ တောင်းပန်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မွှေးကြိုင်နေသော ဟော့ပေါ့အိုးကို ကြည့်ကာ "ညစာစားကြမလို့လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် "အတူတူစားကြမလား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူစကားမဆုံးမီမှာပင် အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လှပသောထိုအမျိုးသမီးသည် စားပွဲတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ရင်ဘတ်ထဲမှ တူတစ်စုံကို ကျွမ်းကျင်စွာထုတ်ယူကာ "တစ်နေ့လုံး အိပ်နေလိုက်ရတာ။ တကယ်ဗိုက်ဆာနေပြီ" ဟု ယစ်မူးဖွယ်ကောင်းသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ငါက ယဉ်ကျေးမှုအရပြောလိုက်တာကို၊ နင်က တကယ်ပဲ မျက်နှာမရှက်တတ်ပါလား။ ပြီးတော့ တူကို ဆောင်ထားတာက ဘာသဘောလဲ။ အစကတည်းက လာစားဖို့ အစီအစဉ်ရှိခဲ့တာလား။

ချင်ဖုန်း၏ မျက်နှာထားမှာ တောင့်တင်းသွားသည်။

လူတိုင်းထိုင်လိုက်ကြသောအခါ ချင်ဖုန်းသည် သူ၏တူကိုကိုင်ပြီး အစားအစာအချို့ကို ယူမည်အပြုတွင် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားကာ "အဖေနဲ့ဆရာမရှိတုန်း ဒီနေ့ သိုင်းအိမ်တော်က ပါရမီရှင် ရောက်လာတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ပိုင်ဝူရွှမ်းနှင့် ပိုင်ချိုးတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပြိုင်ဘက်တစ်ဦးကို ကြည့်နေသည့်အလားပင်။

စကားတစ်ခွန်းမှမပြောဘဲ သူတို့သည် ဟင်းအိုးထဲမှ အသားလွှာတစ်ဇွန်းကို ခပ်ယူကာ သူတို့၏ပန်းကန်ထဲသို့ အမြန်ထည့်လိုက်ကြသည်။

"အိုး" အဖေ၏ စိတ်ဝင်စားမှုမှာ နွေးထွေးခြင်းမရှိပေ။

မီးသွေးခေါင်းမည်းက အံ့ဩသွားပြီး "အဲ့ဒီလူငယ်က သိုင်းအိမ်တော် လီမိသားစုရဲ့ ပါရမီရှင်ကိုး။ သူ့နာမည်က ဘယ်သူလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

လျိုကျန့်လီက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် "လီ..." ဟု ဆိုသည်။

သူမသည် စကားတစ်ဝက်တွင် ရပ်တန့်သွားပြီး လန်နင်ရွှမ်က အားမလိုအားမရဖြင့် "သခင်မလေး၊ သူ့နာမည်က လီလော့ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ သူ့နာမည်က လီလော့" ဟု လျိုကျန့်လီက ညင်သာစွာ ပြန်ဖြေသည်။

ချင်ဖုန်းသည် ထိုလူငယ်အတွက် နောက်တစ်ကြိမ် သနားသွားပြန်သည်။ နေ့ခင်းကြောင်တောင်တွင် သူ၏မိန်းမကို နောက်တစ်ကြိမ် ထိုလူငယ်အား နာမည်ဖြင့်ခေါ်ရန် သတိပေးခဲ့သည်မှာ ရှင်းနေသည်။

ပိုင်ဝူရွှမ်းနှင့် ပိုင်ချိုးတို့သည် စကားဝိုင်းတွင် မပါဝင်ကြပေ။ ညီအစ်မနှစ်ယောက်သည် သူတို့၏တူဖြင့် ဟင်းအိုးကိုမွှေကာ ငါးအသားလွှာတစ်ပုံကို ယူပြီး ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ရာ ရှူးရှူးရှဲရှဲအသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"သူ့ကျောပေါ်မှာ သယ်ထားတဲ့ ဓားသေတ္တာက ကောလာဟလထဲက တစ္ဆေသိုင်းဓားသေတ္တာလို့ ထင်တယ်၊ သာမန်ဓားသေတ္တာတွေနဲ့တော့ တကယ်ပဲမတူဘူး။"

"တစ္ဆေသိုင်းဓားသေတ္တာက သာမန်ဓားသေတ္တာထက် အများကြီးပိုကြီးပြီး မျက်နှာပြင်မှာ ဓားပုံစံခုနစ်မျိုး ထွင်းထုထားတယ်၊ တစ်ခုချင်းစီက ပုံစံမတူဘူး" ဟု ချင်ဖုန်းက ပြန်ပြောပြသည်။

အဘိုးကြီးက ဝိုင်တစ်ငုံသောက်ပြီး "တစ္ဆေသိုင်းဓားသေတ္တာထဲမှာ ဓားခုနစ်လက်ပါတယ်၊ သိုင်းအိမ်တော်က သတ်ခဲ့တဲ့ အားကြီးတဲ့မိစ္ဆာရဲ့ ကျောရိုးကနေ သန့်စင်ပြုလုပ်ထားတာလို့ ဆိုကြတယ်" ဟု ပြောသည်။

"သူတို့က ဇာစ်မြစ်တူတာကြောင့် ဓားခုနစ်လက်ကြားမှာ ဆက်သွယ်မှုရှိတယ်။ ဓားကိုထိန်းချုပ်တဲ့အခါ နည်းလမ်းပေါင်းထောင်ချီပြောင်းလဲနိုင်ပြီး အဆုံးမရှိတဲ့စွမ်းအားရှိတယ်။"

"ဒါ့အပြင် ဓားခုနစ်လက်ကို ပေါင်းစပ်ပြီး အဲ့ဒီအားကြီးတဲ့မိစ္ဆာရဲ့ မွေးရာပါ သဘာဝလွန်စွမ်းအားကို အသက်သွင်းနိုင်တယ်။ တစ္ဆေသိုင်းဆိုတဲ့အသုံးအနှုန်းက ဒီကနေလာတာပဲ။"

ချင်ဖုန်းသည် စဉ်းစားတွေးတောစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြီး "ဒါဆိုရင်တောင် တတိယအဆင့်သိုင်းပညာရှင်ရဲ့ နယ်ပယ်ကိုတော့ မဖောက်ထွင်းနိုင်လောက်ဘူးမလား" ဟု ထပ်မေးလိုက်သည်။

လန်နင်ရွှမ်နှင့် မီးသွေးခေါင်းတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏သခင်မလေးနှင့် သက်ဆိုင်သောကြောင့် သဘာဝအတိုင်း အာရုံစိုက်နေကြသည်။

"ဒါကတော့ အဲ့ဒီလူငယ်ပေါ်မှာမူတည်တယ်၊ သူက တစ္ဆေသိုင်းဓားသေတ္တာကို ဘယ်လောက်ကျွမ်းကျင်သလဲဆိုတဲ့အပေါ်မှာပေါ့" ဟု အဘိုးကြီးက လျစ်လျူရှုစွာ ပြောလိုက်သည်။

လူအနည်းငယ် စကားပြောနေကြစဉ် ပိုင်ဝူရွှမ်းနှင့် ပိုင်ချိုးတို့သည် ဟင်းသီးဟင်းရွက်အားလုံးကို ဟင်းအိုးထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။ ခဏမျှပြုတ်ပြီးနောက် သူတို့သည် ကျွမ်းကျင်စွာ ပြန်ခပ်ထုတ်လိုက်ကြသည်။

ချင်ဖုန်း၏ မျက်နှာထားမှာ တင်းမာလာသည်။

"မင်း အဲ့လောက်တင်းမာနေစရာမလိုပါဘူး။ အဓိကနယ်ပယ်တွေကြားက ကွာဟချက်က ပြင်ပပစ္စည်းတွေနဲ့ အလွယ်တကူ ဖျောက်ဖျက်လို့ရတဲ့အရာမဟုတ်ဘူး။"

"သိုင်းအိမ်တော်က အဲ့ဒီလူငယ်က အဲ့ဒီအဆင့်ကိုရောက်ဖို့ အများကြီးလိုပါသေးတယ်။"

"နောက်ဆုံးတော့ ဒီဓားပြိုင်ပွဲက မဟာချန်ရဲ့ အမြင့်ဆုံးဓားသိုင်းပညာနှစ်ခုကြားက ပြိုင်ဆိုင်မှုတစ်ခုပဲ" ဟု အဘိုးကြီးက သူ၏ဝိုင်ခွက်ကိုချပြီး တူကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းသည် ချက်ချင်းပင် သူ၏ဘေးမှ မိန်းမကို ကြည့်လိုက်သည်။ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် ထိုအမျိုးသမီးသည် တည်ငြိမ်သောမျက်နှာထားဖြင့် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ထားသည်။

ထို့နောက် သူသည် ပိုင်ဝူရွှမ်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လှပသော ထိုအမျိုးသမီးသည် ထမင်းပန်းကန်ကိုကိုင်ကာ ပန်းကန်ထဲမှ ကျန်ရှိသောအစားအစာနှင့် ဟင်းရည်ကို သောက်နေသည်။ သူ၏အသွင်အပြင်ကို ဂရုမစိုက်မှုက သူ၏အလှကို ဖြုန်းတီးပစ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

အခြားသူများ၏ အကြည့်ကို ခံစားမိသော် ပိုင်ဝူရွှမ်းသည် သူ၏ပန်းကန်နှင့်တူကို ချလိုက်သည်။ သူ၏ပါးစပ်ထောင့်တွင် အနီရောင်ဟင်းရည်စွန်းကွက်များ စွန်းထင်းနေသည်။ သူမသည် လျှာကိုထုတ်ကာ ထိုအစွန်းကွက်များကို လျက်လိုက်ပြီး "ဒီဟော့ပေါ့က အရမ်းအရသာရှိတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အထဲမှာ နည်းနည်းလေးပဲပါတာတော့ နှမြောစရာပဲ" ဟု တောက်ပစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

"နည်းတယ်؟" ချင်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး တစ်ခုခုမှားနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် လူဆယ်ယောက်စာအတွက် လုံလောက်သောဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။

ထိုအခိုက်တွင် ဆရာပိုင်လီသည် ဟင်းအိုးထဲမှ တူကို ထုတ်ယူလိုက်သော်လည်း ဘာမှမပါဘဲ ဟင်းရည်များသာ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

အဘိုးကြီးသည် ပိုင်ညီအစ်မနှစ်ယောက်ကို ထူးဆန်းသောမျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် ထိုနှစ်ယောက်၏ တူဖြင့် မရပ်မနားလှုပ်ရှားနေသည်ကို သဘာဝအတိုင်း မြင်တွေ့ခဲ့သည်။ သူတို့သည် အနည်းငယ်တော့ ချန်ထားလိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ရလဒ်အရ သူသည် သူတို့ကို အထင်ကြီးလွန်းသွားသည်ကို သိလိုက်ရသည်။

ပိုင်ချိုးသည် တူကို ထပ်မံယူကာ ဟော့ပေါ့အိုးကို ဝိုင်းမွှေပြီး "ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေရော။ ငါ သိပ်မစားရသေးဘူး။ မြန်မြန်လုပ်၊ ထပ်ယူဦး" ဟု တိုင်တောလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းသည် ပါးစပ်တစ်ခုလုံး အနီရောင်ဟင်းရည်များ စွန်းထင်းနေသော ထိုသူကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲတွင် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်သည်။ နောင်တွင် အစာစားလျှင် ထိုနှစ်ယောက်ကို သေချာပေါက် ရှောင်မည်။

"အစ်မ၊ နောက်ဆိုရင် လူရှင်းတဲ့အချိန်မှ လာကြရအောင်" ပိုင်ချိုးက သူ၏ဗိုက်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ကျေနပ်နေသောပုံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်" ပိုင်ဝူရွှမ်းက လေးပင်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

မနေ့ညက မိုးကြိုးယုန်ကို မပြောနှင့်၊ ၎င်းမှထွက်သောရနံ့နှင့် ဖြူးထားသော ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များမှာ သူမ တစ်ခါမှ မမြည်းစဖူးသောအရာများဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ဟော့ပေါ့ဟုခေါ်သော ဤဟင်းလျာသည် သူမအတွက် ကမ္ဘာသစ်တစ်ခု၏ တံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။

ကမ္ဘာပေါ်တွင် ဤမျှအရသာရှိသော အစားအစာများ ရှိနိုင်သည်ကို သူမ ယခုမှသာ သိလိုက်ရသည်။

ယခုတစ်ကြိမ် ဓားပြိုင်ပွဲသို့ လာရောက်သည့်အခါ သူမသည် နောက်ထပ်တိုးတက်မှုရရန် လျိုကျန့်လီနှင့် ဓားသိုင်းပညာ ဖလှယ်ရန် မူလက ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။

သို့သော် လွန်ခဲ့သောညနှစ်ညတွင် စားခဲ့ရသော အစားအစာများကပင် ဤခရီးသည် လာရကျိုးနပ်သည်ဟု သူမကို ခံစားစေသည်။

သို့သော် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများအပြီးတွင် သူမသည် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားမိသွားပြီး သူ၏တောက်ပသောမျက်လုံးများထဲမှ အလင်းရောင်သည် လျင်မြန်စွာ မှိန်ကျသွားသည်။

သူမ ဤအရသာရှိသော အစားအစာများကို ခံစားနိုင်ရခြင်းအကြောင်းရင်းမှာ သူမ အနန္တဓားဂိုဏ်းသို့ လာရောက်ပြီး လျိုကျန့်လီ၏ခင်ပွန်း ချင်ဖုန်းနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဓားပြိုင်ပွဲပြီးဆုံးပြီး သူမ အနန္တဓားဂိုဏ်းမှ ထွက်ခွာသွားသောအခါ ဤအရသာရှိသော အစားအစာများသည်လည်း သူမနှင့် ဝေးကွာသွားမည်မဟုတ်လော။

ဤသို့တွေးမိသော် သူမသည် စိတ်ပျက်အားငယ်သွားပြီး ငေးကြောင်စွာဖြင့် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေမိသည်။

"အစ်မ၊ ဘာဖြစ်နေတာလဲ" ပိုင်ချိုးက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ငါ လျိုကျန့်လီကို တကယ်မနာလိုဖြစ်မိတယ်။ သူမမှာ ချက်ပြုတ်ရာမှာ အရမ်းတော်တဲ့ ယောင်္ကျားတစ်ယောက်ရှိတယ်" ပိုင်ဝူရွှမ်းက စိတ်ခံစားမှုဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ဤစကားကိုကြားသော် ပိုင်ချိုးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ထိုစိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာကောင်းသော ကောင်လေးသည် အမှန်တကယ်ပင် အရသာရှိသော အစားအစာများကို ချက်ပြုတ်တတ်သည်။

ထိုအခိုက်တွင် ချင်မိသားစု၏ ဒုတိယသခင်လေး၏ ပုံရိပ်သည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် ထပ်မံပေါ်လာသည်။ သူမက 'နောင်တစ်ချိန်မှာ ချင်မိသားစုရဲ့ ဒုတိယသခင်လေးနဲ့ လက်ထပ်ရင် ငါလည်း ဒီအရသာရှိတဲ့ဟင်းတွေကို နေ့တိုင်းစားရမှာလား' ဟု တွေးလိုက်သည်။

ဤအတွေးဝင်လာသည်နှင့် သူမသည် သူ၏ပူနေသောပါးပြင်များကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့်အုပ်ကာ ခေါင်းကို အသာခါလိုက်သည်။

"ပိုင်ချိုး၊ နင် ဗိုက်မဝသေးဘူးလား။ ဘာလို့ အဲ့လိုမျက်နှာထားနဲ့လဲ" ပိုင်ဝူရွှမ်းက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

"အာ။ မဟုတ်ဘူး၊ ဘာမှမဟုတ်ဘူး။ ငါ ဗိုက်ဝပြီ" ပိုင်ချိုးက အားနည်းစွာ ပြန်ဖြေသည်။

"ဒါဆို နင် ဗိုက်ဝပြီပေါ့။ ဒါဆိုရင် မနက်ဖြန် အစာစားတဲ့အခါ နင့်အစ်မကို နည်းနည်းလောက် ပေးလို့ရမလား။ ငါ ဒီည ဗိုက်မဝသေးဘူး" ပိုင်ဝူရွှမ်းက မျက်တောင်ခတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါကိုတော့ စိတ်ကူးထဲတောင် မထည့်နဲ့။ တခြားမိသားစုတွေမှာဆို အစ်မက ညီမကို အလျော့ပေးတာ။ နင်က ဘာလို့အမြဲတမ်း ငါနဲ့ အစားလုချင်နေရတာလဲ" ပိုင်ချိုးက ဒေါသတကြီးဖြင့် ထွက်သွားသည်။

မအောင်မြင်သဖြင့် ပိုင်ဝူရွှမ်းသည် အားမလိုအားမရဖြင့် ခေါင်းခါကာ "ငါ လျိုကျန့်လီကို တကယ်ပဲမနာလိုဖြစ်မိတယ်" ဟု တစ်ကိုယ်တည်း ရေရွတ်လိုက်သည်။