အကြီးအကဲချုပ်အား ကုသပေးခြင်း

နောက်တစ်နေ့နံနက်တွင် နေရောင်ခြည်သည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်လာပြီး အခန်းတွင်းရှိ ဖုန်မှုန်များကို လှုပ်ရှားကခုန်စေလျက် ထွန်းလင်းတောက်ပနေသည်။

"မိန်းမ။" ချင်ဖုန်း၏ နှုတ်ခမ်းများသည် ပြုံးယောင်သမ်းသွားပြီး တစ်ကိုယ်တည်း တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

အလင်းရောင်က သူ၏မျက်လုံးများကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်နှင့် သူသည် ဖြည်းညှင်းစွာ နိုးထလာသည်။

မျက်နှာတစ်ခုသည် မြင်ကွင်းထဲသို့ ဝင်လာရာ သူသည် အစပိုင်းတွင် သူ၏မိန်းမဟု ထင်မှတ်ခဲ့သည်။ သို့သော် အနီးကပ်ကြည့်လိုက်သောအခါတွင်မူ ၎င်းမှာ အိုမင်းရင့်ရော်နေသော မျက်နှာတစ်ခုဖြစ်ပြီး စနောက်နေသော အမူအရာဖြင့် မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်ထားသည်။

လန့်သွားပြီး ချင်ဖုန်းသည် ထိုင်လိုက်ကာ "ဆရာ၊ ဘာလို့ ကျွန်တော့်အခန်းထဲ ရောက်နေတာလဲ" ဟု အော်လိုက်သည်။

တစ်ဖက်လူ၏ ကောက်ကျစ်သော အမူအရာကို မြင်သော် သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူသည် စောင်ကို အမြန်မလိုက်ပြီး မိမိကိုယ်ကို အဝတ်အစားပြည့်စုံစွာနှင့် ဒဏ်ရာမရှိဘဲ တွေ့ရသဖြင့် စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

သူသည် စိတ်အေးသွားပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဒီကောင်စုတ်လေး၊ မင်း ဘာတွေတွေးနေတာလဲ" ဟူသော ကျယ်လောင်သော အော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။" ချင်ဖုန်းသည် သူ၏ခေါင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

အဘိုးကြီးသည် ဆက်မငြင်းတော့ဘဲ လှည့်ထွက်သွားပြီး လက်နောက်ပစ်ကာ "ထတော့၊ ငါနဲ့ လမ်းလျှောက်လိုက်ခဲ့" ဟု ပြောသည်။

"ဘယ်ကိုလဲ" ချင်ဖုန်းက ရှုပ်ထွေးစွာ မေးလိုက်သည်။

"ရောက်ရင် မင်းသိလိမ့်မယ်။"

"လီလော့ ဘယ်မှာလဲ။ သူက အနန္တဓားဂိုဏ်းကို ရောက်နေတာ သေချာပေမယ့် မနေ့က ထွက်သွားပြီးကတည်းက သူ့ကို မတွေ့ရတော့ဘူး" ဟု လီရှိုးကျူးက မေးလိုက်သည်။

"သူက တောင်ပိုင်းနယ်မြေရဲ့ နဂါးသခင်နဲ့ သိုင်းပညာသွားသင်နေတယ်၊ ဓားပြိုင်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်နေတာ။"

ခဏအကြာတွင် အကြီးအကဲချုပ်က "ယွဲ့ဟယ်ရွှမ်း နောက်တစ်ခေါက်ရောက်လာပြန်ပြီ、 ဓားဧကရာဇ် ပိုင်ယန်လည်း သူနဲ့အတူပါတယ်။"

လီရှိုးကျူးက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး "သူ့ကို ပြန်လွှတ်လိုက်" ဟု ပြောသည်။

အကြီးအကဲချုပ်က ခေါင်းခါပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ကမ်းပေးလိုက်သည်၊ "ယွဲ့ဟယ်ရွှမ်းက ခင်ဗျားကို တွေ့ချင်တယ်လို့ မပြောဘူး၊ ဒီစာကိုပဲ ပေးခိုင်းလိုက်တာ။ ဒီထဲက အကြောင်းအရာကို ဖတ်ပြီးရင် ခင်ဗျားက သူ့ကို အလိုလို ရှာလာလိမ့်မယ်လို့ ပြောသွားတယ်။"

"မဟုတ်ကဟုတ်က။" လီရှိုးကျူးသည် စာအိတ်ကိုဖွင့်ကာ အဖြူရောင်စက္ကူကိုထုတ်ပြီး ဖတ်လိုက်သည်။ သူ၏မျက်လုံးများသည် ကျယ်ပြန့်သွားပြီး ဘေးမှအကြီးအကဲချုပ်ကို ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာလို့ ဒီလိုမျက်နှာထားဖြစ်သွားတာလဲ။ စာထဲမှာ ဘာရေးထားလို့လဲ။"

လီရှိုးကျူးက အဖြေမပေးဘဲ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "သူ ဘယ်မှာလဲ။ သူ့ကိုသွားတွေ့ဖို့ ငါ့ကို ခေါ်သွားပါ။"

ခဏအကြာတွင် သိုင်းအိမ်တော် လီမိသားစု နားနေသည့်နေရာ၏ ပင်မခန်းမဆောင်တွင် လူတစ်စု စုရုံးနေကြသည်။

ယွဲ့ဟယ်ရွှမ်းက မျက်ခုံးပင့်ပြီး "ဓားပြိုင်ပွဲပြီးတဲ့အထိ မင်း ငါ့ကို ဆက်ရှောင်နေလိမ့်မယ်လို့ ထင်ထားတာ" ဟု ပြောသည်။

လီရှိုးကျူးသည် တစ်ဖက်လူ၏ ထူးဆန်းသောစကားများကို လျစ်လျူရှုပြီး လေးနက်စွာ "မင်းစာထဲမှာပြောတဲ့ အကြီးအကဲချုပ်ရဲ့ သွေးကြောဒဏ်ရာတွေကို ကုသပေးနိုင်တဲ့သူ ဘယ်မှာလဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဤစကားများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ခန်းမထဲရှိ လူတိုင်း၊ အထူးသဖြင့် သိုင်းအိမ်တော်မှ သိုင်းသမားများသည် အံ့ဩတကြီးဖြစ်နေသော မျက်နှာထားများ ဖြစ်သွားကြသည်။ သူတို့ထဲတွင် အံ့ဩဆုံးသူမှာ အကြီးအကဲချုပ်ကိုယ်တိုင် ဖြစ်သည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက် သူသည် ပျက်စီးနေသော သွေးကြောများကို ပြုပြင်ရန် မျှော်လင့်ချက်ကို စွန့်လွှတ်ထားခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ သို့သော် မျှော်လင့်ချက်ကို တစ်ဖန်ပြန်ကြားရသောအခါ သူ၏စိတ်ထဲတွင် လှိုင်းတံပိုးများ ထန်သွားသည်။

သို့သော် မျှော်လင့်ချက်ကြီးလေလေ၊ စိတ်ပျက်မှုကြီးလေလေ ဖြစ်သည်ကို သူ ကောင်းကောင်း နားလည်ထားသည်။ ထို့ကြောင့် ခဏတာ တုန်လှုပ်သွားပြီးနောက် သူ၏မျက်နှာထားသည် ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည်။

ယွဲ့ဟယ်ရွှမ်းသည် လူတိုင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် လှည့်အော်လိုက်သည်မှာ "အခု ဝင်လာလို့ရပြီ။"

လူတိုင်းသည် ချက်ချင်းပင် ခန်းမအပြင်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ ပုံမှန်အတွေးအခေါ်အရ အလွန်ကျွမ်းကျင်သော သမားတော်တစ်ဦးသည် မြို့တော်ရှိ တော်ဝင်သမားတော်များကဲ့သို့ ကျယ်ပြန့်သောအတွေ့အကြုံရှိသော အဘိုးအိုများ သို့မဟုတ် အနည်းဆုံး ရင့်ကျက်သော လူလတ်ပိုင်းတစ်ဦး ဖြစ်ရမည်။

သို့သော် အပြင်မှလူများ ခန်းမထဲသို့ ဝင်လာသောအခါ သူတို့သည် မှင်တက်သွားကြပြီး အချို့မှာ မယုံနိုင်အောင်ပင် ဖြစ်သွားကြသည်။

ဝင်လာသူမှာ အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် ရုပ်ချောသော လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်နေသည်။

ဤလူငယ်သည် သွေးကြောပျက်စီးမှုကို ကုသနိုင်စွမ်းရှိသည်တဲ့လား။

လီရှိုးကျူးက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူသည် ယွဲ့ဟယ်ရွှမ်း၏ လှည့်စားခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤမျှငယ်ရွယ်သော လူငယ်တစ်ဦးက ဤမျှအဆင့်မြင့်သော ဆေးပညာကျွမ်းကျင်မှုကို မည်သို့ပိုင်ဆိုင်နိုင်မည်နည်း။

သူပေါက်ကွဲတော့မည်အပြုတွင် မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံနှင့် စုတ်ပြတ်နေသော အဘိုးအိုတစ်ဦးသည် အနီးကပ် လိုက်ပါလာသည်။

ထိုအဘိုးအိုကို မြင်သော် လူတိုင်းသည် သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။

သူတို့စိတ်ထဲတွင် ဤအဘိုးအိုသည် သမားတော်ဖြစ်ရမည်ဖြစ်ပြီး အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် ရုပ်ချောသောလူငယ်မှာ သူ၏တပည့်သာ ဖြစ်သင့်သည်။

ထိုသူသည် လီမိသားစု၏ အကြီးအကဲ လီရှိုးကျူးပင်။ ထူးဆန်းလိုက်တာ၊ သနားစရာကောင်းပြီး နုနယ်တဲ့ကောင်လေး လီလော့ကို ဘာလို့မတွေ့ရတာလဲ။ သူသည် ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း သနားစရာလူငယ်လေးကို ရှာမတွေ့ပေ။

ကောင်းပြီလေ၊ အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စကိုပဲ အာရုံစိုက်ကြတာပေါ့။

"လီမိသားစုရဲ့ အကြီးအကဲချုပ်က ဘယ်သူလဲ" ချင်ဖုန်းက စကားစလိုက်သည်။

ဒီကိုလာတဲ့လမ်းမှာ သူသည် သူ၏အလကားရတဲ့ဆရာဆီက ကြားခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ဤအကြိမ်လာရောက်ခြင်းမှာ အကြီးအကဲချုပ်၏ သွေးကြောဒဏ်ရာများကို ကုသပေးပြီး ဓားသိုင်းမိသားစုကြီးသုံးခုအား သိုင်းပညာပြန့်ပွားရေးတွင် အဆင်ပြေချောမွေ့စေရန် ဖြစ်သည်။

သူသည် မဟာချန်ပြည်ရှိ ရပ်တန့်နေသော လက်ရှိအခြေအနေကို ချိုးဖျက်ရန် အမြဲမျှော်လင့်ခဲ့ပြီး သဘာဝအတိုင်း အားမနှမြောဘဲ ကြိုးစားမည်ဖြစ်သည်။

ဤစကားကိုကြားသော် အကြီးအကဲချုပ်သည် သက်ပြင်းအသာချပြီး လူအုပ်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

ချင်ဖုန်းသည် အနားကပ်ပြီး စစ်ဆေးရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း အကြီးအကဲချုပ်သည် သူ၏ရှေ့မှ တည့်တည့်ဖြတ်သွားပြီး သူ၏အလကားရတဲ့ဆရာရှေ့တွင် ရပ်ကာ "အကြီးအကဲ၊ ကျွန်တော်က လီမိသားစုရဲ့ အကြီးအကဲချုပ်ပါ။ ပျက်စီးနေတဲ့သွေးကြောတွေက ညာဘက်လက်က လက်သုံးချောင်းမှာပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

??? ချင်ဖုန်းသည် လုံးဝရှုပ်ထွေးသွားသည်။ မေးတာက ငါလေ၊ ဘာလို့ ဆရာဆီ တန်းသွားရတာလဲ။

အဘိုးကြီး၏ မျက်နှာသည် ထူးဆန်းသွားပြီး "ဘာလို့ ဒီအကြောင်းတွေ လာပြောနေတာလဲ။ ပျက်စီးနေတဲ့သွေးကြောတွေကို ကုသဖို့ဆိုရင် ငါမဟုတ်ဘူး၊ အဲ့ဒီကောင်စုတ်လေး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဘာ?!"

လူအုပ်သည် ချင်ဖုန်းကို အံ့ဩတကြီးဖြင့် ထပ်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သမားတော်က တကယ်ပဲ ဒီလူငယ်လေးလား။

"ခင်ဗျားတို့အားလုံး ဘာလို့အဲ့လိုကြည့်နေကြတာလဲ။ ကျွန်တော့်ကို အထင်သေးနေတာလား။ ကျွန်တော် ကျွန်တော့်အရည်အချင်းကို မပြရသေးပုံပဲ။ ကျွန်တော် ဘယ်လောက်စွမ်းလဲဆိုတာ ခင်ဗျားတို့မသိသေးဘူး" ချင်ဖုန်းသည် စော်ကားခံရသလို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏မျက်လုံးထဲတွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲဖြစ်သွားသည်။

သူသည် အကြီးအကဲချုပ်၏ ညာဘက်လက်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ယုံကြည်မှုရှိစွာ "ပျက်စီးနေတဲ့သွေးကြောတွေက လက်မ၊ လက်ညှိုးနဲ့ လက်သန်းမှာ။ ကျွန်တော်ပြောတာမှန်လား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လီရှိုးကျူး၏ မျက်လုံးများ ကျယ်ပြန့်သွားပြီး အကြီးအကဲချုပ်ပင်လျှင် အံ့ဩမှုပြလာသည်။ သူသည် လက်ကိုပင်မသုံးဘဲ ဒဏ်ရာကို ဆုံးဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။ ဤသို့သောနည်းလမ်းများသည် လွန်ခဲ့သောနှစ်များက တော်ဝင်သမားတော်များ၏ စွမ်းရည်ထက် ကျော်လွန်နေသည်။

"မမှားဘူး" အကြီးအကဲချုပ်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်လိုက်သည်။

"ဘယ်လိုကုသမလဲဆိုတာ မင်းသိလား။"

"ကျွန်တော်သိတယ်၊ ဒါပေမဲ့..."

ချင်ဖုန်းသည် သူ၏ဆရာကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ယွဲ့ဟယ်ရွှမ်းနှင့် ပိုင်ယန်ကို ကြည့်ကာ တုံ့ဆိုင်းနေသည်။

ဘာလို့ ဘယ်သူမှ စကားမပြောကြတာလဲ။ အခုက အခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး စကားပြောရမယ့်အချိန်မဟုတ်ဘူးလား။ ကျွန်တော့်လို ဂျူနီယာတစ်ယောက်က ဒါကို ပြောရမှာလား။

"ဘာအခက်အခဲရှိလို့လဲ" အကြီးအကဲချုပ်က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

လီရှိုးကျူးသည် တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားမိသွားပုံရပြီး သူ၏မျက်ခုံးများ အနည်းငယ်တွန့်သွားသည်။

ထိုအခိုက်တွင် အဘိုးကြီးက "အရင်ဆုံး သူ့ဒဏ်ရာတွေကို ကုသပေးလိုက်။ ကျန်တာကို နောက်မှဆွေးနွေးလို့ရတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ။"

ချင်ဖုန်းသည် သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ သွေးကြောပြုပြင်ဆေးရည်ကို ထုတ်ယူပြီးနောက် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။ အဖြူရောင်အလင်းသည် သူ၏လက်ချောင်းထိပ်များတွင် စုစည်းလာသည်။

သူသည် အကြီးအကဲချုပ်ကို ထိုင်စေပြီး ညာဘက်လက်ကို လက်တင်တန်းပေါ်တွင် တင်စေကာ သူ၏ထူးခြားသောစွမ်းရည်ကို အသက်သွင်းပြီး လက်ချောင်းများရှိ ပျက်စီးနေသော သွေးကြောများပေါ်တွင် အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ယခင်ကကဲ့သို့ပင် သူသည် သူ၏စွမ်းရည်များကို အသုံးပြု၍ သွေးကြောများကို ချိန်ညှိပြီး ပျက်စီးနေသောနေရာများတွင် ကုသဆေးရည်ကို လိမ်းပေးလိုက်သည်။

ယန်အန်းမြို့တွင် အဓိကခွဲစိတ်ကုသမှုကို တွေ့ကြုံခဲ့ပြီး သူ၏မိန်းမ၏ အရေးကြီးသောအခြေအနေကို ကိုင်တွယ်ခဲ့ပြီးနောက် ပျက်စီးနေသော သွေးကြောများသည် ချင်ဖုန်းအတွက် ဘာအခက်အခဲမှမရှိတော့ပေ။

တစ်နာရီခွဲအကြာတွင် နောက်ဆုံးပျက်စီးနေသော သွေးကြောကို ဆေးကုသပြီးသောအခါ...

ဤအကြိမ်ဆေးကုသမှုသည် အလွန်အောင်မြင်သည်ဟု ယူဆနိုင်သည်။

"ပြီးပြီ။" ချင်ဖုန်းသည် သူ၏နဖူးမှချွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

ကုသမှုပြုလုပ်နေစဉ်တွင် သူ့ကိုမနှောင့်ယှက်စေရန် လူတိုင်းသည် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ကြသည်။ ယခု သူ၏စကားကိုကြားသော် သူတို့သည် "အကြီးအကဲချုပ်၊ ဘယ်လိုခံစားရလဲ" ဟု အလျင်အမြန် မေးလိုက်ကြသည်။

အကြီးအကဲချုပ်သည် အဖြေမပေးဘဲ ညာဘက်လက်ကိုသာ မြှောက်ကာ စေ့စေ့စိုက်ကြည့်နေသည်။

ခဏအကြာတွင် ကြည်လင်သောမျက်ရည်နှစ်စက်သည် သူ၏ပါးပြင်ပေါ်မှ လျှောကျလာသည်။ သူ၏အသံသည် တုန်ယင်လျက် "နှစ်ပေါင်းသုံးဆယ်ရှိပြီ။ ငါ ပြန်ကောင်းလာမယ့် နေ့တစ်နေ့ရှိလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ခဲ့ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။