ဧည့်သည်အခန်းကို ရှင်းလင်းဖို့ ချင်အာကို ကူညီခိုင်းချင်လား။

ကောင်းကင်မိုးလင်းစပြုသည်နှင့် မြူခိုးဝေပြီး မြင့်မားသောတောင်ထိပ်များ၏ ခြေရင်းရှိမြို့ငယ်လေးတွင် မြင်းရထားနှစ်စီးသည် တောင်ဘက်သို့ဦးတည်နေသည်။

မြင်းရထားထဲတွင် ပြည့်နှက်နေသော အမျိုးသမီး၏ရနံ့ကိုရှူရှိုက်ရင်း ဘေးမှလှပသော သခင်မလေးကိုကြည့်ကာ ချင်ဖုန်းသည် ဒီကိုလာတုန်းက ဆရာ၏ခြေထောက်နံ့ဆိုးကို ပြန်လည်အမှတ်မရဘဲမနေနိုင်။

ဆက်ဆံပုံကွာခြားချက်က တကယ်ပဲ ကမ္ဘာနှစ်ခုလောက်ကွာခြားလှသည်။

သူသည် ခန်းဆီးကိုမလိုက်ပြီး အနန္တဓားဂိုဏ်း၏ တောင်ထိပ်ပေါင်းများစွာကို နောက်ပြန် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ဤခရီးသည် အဆုံးသတ်သွားပြီဖြစ်သည်။

သခင်မလေးသည် ဓားနတ်ဘုရားနယ်ပယ်သို့ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး ဓားပြိုင်ပွဲကိုအနိုင်ရကာ ဓားသိုင်းဂိုဏ်းကြီးသုံးခုသည် ဓားမဟာမိတ်အဖွဲ့ကိုတည်ထောင်ပြီး ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းမှ သိုင်းသမားများအတွက် လမ်းသစ်တစ်ခုကို ဖွင့်လှစ်ပေးခဲ့သည်။

ကောင်းတဲ့ကိစ္စတစ်ခုလိုပဲထင်ရလား။

သို့သော် ချင်ဖုန်းသည် မီးလျှံဂူဘေးဒုက္ခနှင့် ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူများကို မမေ့သေးပေ။ မီးလျှံဂူကို သတ်ပြီးသော်လည်း ထိုလူများ၏ တကယ့်ရည်ရွယ်ချက်ကို မသိရှိသေးပေ။ ဒါပေမယ့် ငါ့ဆရာရဲ့စွမ်းရည်နဲ့ဆိုရင် သူက သဲလွန်စတချို့ကို သတိပြုမိသင့်တယ်၊ သူက ငါ့ကိုမပြောပြခဲ့တာပဲ။

ပြီးတော့ သိုင်းအိမ်တော်က အဲ့ဒီလူငယ်လေး၊ ကျွန်တော့်မိန်းမနဲ့ အဲ့ဒီကောင်မလေး ပိုင်ဝူရွှမ်းတို့က လူအများကြီးရှေ့မှာ အနိုင်ယူခဲ့တာ၊ သူပြန်သွားရင် ငိုများငိုနေမလားမသိဘူး။

လီလော့က တောင်ပိုင်းနယ်မြေရဲ့စစ်သူကြီးရဲ့တပည့်ပဲ။ ဒါက ငါပထမဆုံးကြားဖူးတာပဲ။

စကားမစပ်၊ ဘာလို့ တောင်ပိုင်းနယ်မြေရဲ့စစ်သူကြီးက ငါ့ကို မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနကို ဝင်ဖို့ခန့်အပ်ခဲ့တာလဲ။ ချင်ဖုန်းသည် သူ၏ခါးမှစိမ်းပြာရောင်ကျောက်စိမ်းပြားကိုထိကာ အတွေးထဲတွင် နစ်မြောနေသည်။

ရုတ်တရက် သူသည် ချီယွမ်မြို့တည်းခိုခန်းတွင် တွေ့ခဲ့သောလူသုံးယောက်ကို ပြန်လည် အမှတ်ရသွားသည်။ တစ်ယောက်က လီလော့၊ နောက်တစ်ယောက်က လှံနတ်ဘုရား စီးမာခုံ၊ ပြီးတော့ နောက်ဆုံးတစ်ယောက်က ကောလာဟလထဲက တောင်ပိုင်းကောင်းကင်နဂါးများ ဖြစ်နိုင်မလား။

သူငေးကြောင်နေစဉ်မှာပင် သူ၏နောက်မှ သူ၏မိန်းမ၏ကြည်လင်သောအသံထွက်ပေါ်လာသည်-

"ဘာတွေငေးနေတာလဲ။"

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။"

ချင်ဖုန်းသည် ခေါင်းခါပြီး မြင်းရထားခန်းဆီးကိုချရန်ပြင်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် ရင်းနှီးသောအရိပ်နှစ်ခုသည် သူ၏နောက်မှတောင်ပေါ်လမ်းတွင် လင်းလက်ပ ျောက်ကွယ်သွားသည်။ ကျောပေါ်တွင် ဓားသေတ္တာတစ်လုံးနှင့် နုနယ်သောလူငယ်တစ်ဦးနှင့် မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံနှင့် အဖြူအနက်ဆံပင်ရှုပ်ပွနေသော လူလတ်ပိုင်းတစ်ဦး။

ဤနှစ်ဦးသည် ချင်ဖုန်းကိုလည်း ရှင်းလင်းစွာမြင်တွေ့လိုက်သည်။ လူလတ်ပိုင်းအရွယ်လူသားသည် ခေါင်းညိတ်ပြုံးပြနှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး လူငယ်မှာမူ နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ခေါင်းလွှဲသွားသည်။

မြင်းရထားနှစ်စီးသည် မရပ်တန့်ဘဲ လမ်းတစ်လျှောက် အလျင်အမြန်မောင်းထွက်သွားသည်။ လူနှစ်ဦး၏အရိပ်များသည်လည်း လွင့်ပျံနေသောဖုန်မှုန့်များနောက်ကွယ်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သို့သော် ချင်ဖုန်း၏ရှေ့တွင် ဆရာနှင့်အဖေထိုင်နေသောမြင်းရထားတွင် ခန်းဆီးသည် တဖျပ်ဖျပ်ခတ်သွားပြီး စက္ကူတစ်ရွက်သည် လူလတ်ပိုင်းအရွယ်လူ၏လက်ထဲသို့ လွင့်မျောဝင်ရောက်လာသည်။

"ဆရာ၊ ဒါဘာလဲ" လီလော့က သိချင်စိတ်ဖြင့်မေးလိုက်သည်။

နန်ထျန်းလုံသည် သူ၏လက်ထဲမှစာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်သွားသည်။ ထို့နောက် စာရွက်သည် လှုပ်ခါပြီး ကြေမွသွားကာ ဖုန်မှုန့်အဖြစ်ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသည် လူငယ်၏မေးခွန်းကိုမဖြေဘဲ သူ၏အကြည့်သည် ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသည်။

အနန္တဓားဂိုဏ်း၊ ချင်ဖုန်းနှင့်သူ၏အဖွဲ့ မူလကနားခိုခဲ့သောနေရာ။

ပိုင်ဝူရွှမ်းသည် စားပွဲပေါ်တွင် တံတောင်ဆစ်ထောက်ကာ သက်ပြင်းချနေသည်။ စားဖိုမှူးက ထွက်သွားပြီ၊ သူမ၏အနာဂတ်ဘဝသည် မျှော်လင့်ချက်တစ်ခုခု ကင်းမဲ့နေပုံရသည်။

"အစ်မ၊ ဒီပေါင်မုန့်ကို မစားချင်ဘူးလား" ပိုင်ချိုးက သူမအစ်မ၏ပန်းကန်ထဲမှ ပေါင်မုန့်ကိုညွှန်ပြရင်းမေးလိုက်သည်။

ပိုင်ဝူရွှမ်းသည် ထိုစကားကြောင့် နောက်တစ်ကြိမ်သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ အရသာရှိသောအစားအစာများကို ကျင့်သားရနေပြီဖြစ်သောကြောင့် သာမန်အစားအစာများကို အရသာမရှိဟု သူမတွေ့ရှိလိုက်သည်။

သူမအစ်မ မလှုပ်ရှားသည်ကိုမြင်သော် ပိုင်ချိုးသည် ပေါင်မုန့်ကိုလှမ်းယူရန်ကြံသော်လည်း တိုက်ရိုက်ပင် ရိုက်ထုတ်ခံလိုက်ရသည်။

"ချိုးအာ၊ နင့်အစ်မ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတာကို မမြင်ဘူးလား" ပိုင်ဝူရွှမ်းက မေးသည်။

"မြင်တယ်လေ၊ ဒါကြောင့် အစ်မ စားချင်စိတ်မရှိလောက်ဘူးထင်လို့၊ ပြီးတော့ အစားအသောက်ကိုလည်း မဖြုန်းတီးချင်လို့ ကျွန်မကူညီပေးမလို့။"

စကားဆုံးသည်နှင့် ပိုင်ချိုးသည် သူမ၏ပန်းကန်ထဲမှ ပေါင်မုန့်တစ်လုံး ပျောက်ဆုံးနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

ပေါင်မုန့်ကိုဝါးရင်း ပိုင်ဝူရွှမ်းက ခေါင်းခါပြီး ပြောလိုက်သည်။

မဟုတ်ဘူး၊ နင့်အစ်မ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတာကိုမြင်ရင် သူ့ကိုနှစ်သိမ့်ဖို့ ပေါင်မုန့်ကို ပေးသင့်တယ်"

"နင် ငါ့မုန့်ကို ထပ်ခိုးနေပြန်ပြီ"

ပိုင်ချိုးက ပေါင်မုန့်ကိုပြန်လုရန်ကြိုးစားရင်း ကန့်ကွက်လိုက်သော်လည်း သူမက ပိုင်ဝူရွှမ်းနှင့် ဘယ်လိုယှဉ်နိုင်မည်နည်း။ ခန်းမထဲတွင် အနက်နှင့်အဖြူအရိပ်နှစ်ခုသည် ပတ်ပတ်လည်ပျံဝဲနေပြီး နောက်မှလိုက်သူသည် ရှေ့မှသူကို မမီနိုင်ပေ။

သတိမပြုမိဘဲ အဖြူရောင်အဝတ်အစားနှင့် ရုပ်ချောသောလူတစ်ဦးသည် ပြတင်းပေါက်အက်ကွဲကြောင်းမှ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ဤသမီးနှစ်ယောက်သည် သူ့ကို တကယ်ပဲစိတ်မအေးချမ်းစေပေ။

ခဏအကြာတွင် ခန်းမထဲမှနှစ်ယောက်သည် ရပ်တန့်သွားသည်။ ပိုင်ဝူရွှမ်းသည် သူမ၏ဗိုက်ကို ပွတ်သပ်ပြီး ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

"ချိုးအာ၊ ငါလည်း ချင်ဖုန်းနဲ့လက်ထပ်ရင် နေ့တိုင်းအစားကောင်းကောင်းစားရမယ်လို့ထင်လား"

"အစ်မ၊ ဘယ်လိုအဲ့လိုစကားတွေပြောရတာလဲ။ အဲ့ဒီလူက အစ်မကျန့်လီရဲ့ခင်ပွန်းလေ။"

"အိုး၊ ငါက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပြောကြည့်တာပါဟယ်။"

ခဏအကြာတွင် ပိုင်ဝူရွှမ်းက အကြံတစ်ခုရသွားသည်၊

"ငါလည်း သူ့ဆီက မိန်းမဆိုတဲ့ဘွဲ့တစ်ခုရရင်ကော။ ဓားမဟာမိတ်အဖွဲ့လိုမျိုးပေါ့။ ချိုးအာ၊ ဒါဖြစ်နိုင်မယ်လို့ထင်လား။"

ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင် ပိုင်ယန်သည် ဤစကားကိုကြားသော် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသောရန်သူနှင့် ရင်ဆိုင်ရသလိုခံစားလိုက်ရသည်။ သူ ထိုလူအတွက် အဲ့ဒီအမှတ်တံဆိပ်ကို လုပ်ပေးခဲ့မိတာကို နောင်တရသွားသည်။

အိမ်ပြန်ခရီးသည် သဘာဝအတိုင်း လာလမ်းကဲ့သို့ အလျင်စလိုမဖြစ်ပေ။ လေးရက်အကြာတွင် ချင်ဖုန်းနှင့်သူ၏အဖွဲ့သည် နောက်ဆုံးတွင် ကျင့်ယန်မြို့သို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။

ရင်းနှီးသောမြို့တံခါးနှင့်လမ်းများကိုကြည့်ရင်း ချင်ဖုန်းသည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

မသိလိုက်ဘဲ ရက်ပေါင်းနှစ်ဆယ်နီးပါး ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီး အိမ်တွင်အရာရာအဆင်ပြေနေသေးရဲ့လားဟု သူတွေးမိသည်။ ချင်စံအိမ်၏တံခါးကိုခေါက်လိုက်ရာ တံခါးစောင့်သည် သခင်နှင့်သခင်လေး ပြန်လာသည်ကိုမြင်သော် ချက်ချင်းပင် စံအိမ်ထဲသို့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာအော်ခေါ်လိုက်သည်။

ခဏအကြာမှာပင် မေမေလေးနှင့် ဒုတိယညီသည် အလျင်အမြန်ပြေးထွက်လာကြပြီး လူအုပ်စုကိုကြည့်ကာ သူတို့၏ရင်ထဲတွင် လွမ်းဆွတ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ဒုတိယသခင်လေးသည် နုနယ်ပုံပေါက်သော်လည်း သူသည် သူ၏မိခင်ကဲ့သို့ စိတ်ခံစားမှုမလွယ်သော တကယ့်ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ သို့သော် မေမေလေးမှာတော့ မတူပေ။ သူမ ချင်ဖုန်းနှင့်အခြားသူများကိုမြင်သည်နှင့် သူမ၏မျက်လုံးများ နီရဲလာသည်။

လူတိုင်းအဝေးရောက်နေသော ရက်ပေါင်းနှစ်ဆယ်အတွင်း သူမ စိုးရိမ်ပူပန်မှုမရှိသော နေ့တစ်နေ့မျှမရှိခဲ့ပေ။ ယခု လူတိုင်းဘေးကင်းစွာပြန်ရောက်လာသည်ကိုမြင်သော် သူမ၏ဆိုင်းငံ့ထားသောနှလုံးသားသည် နောက်ဆုံးတွင် အေးချမ်းသွားသည်။

ချင်၏အဖေသည် ဤမြင်ကွင်းကိုကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်ရာ ကြီးမားသောခြံဝင်းနှင့် ချင်မိသားစုသည် သူမရှိဘဲ အမှန်တကယ်ပင် မပြည့်စုံဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ရှေ့သို့တိုးပြီး မေမေလေးကို နှစ်သိမ့်လိုသည်။

သို့သော် သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ဖြတ်သွားရုံသာဖြစ်သည်။

မေမေလေးသည် ချင်ဖုန်းဆီသို့လာပြီး နွေးထွေးစွာမေးလိုက်သည်။

"ဖုန်းအာ၊ မင်းအဝေးရောက်နေတုန်း အစာကောင်းကောင်းစားရဲ့လား။ ပြင်းထန်တဲ့ဆောင်းရာသီမှာ ငါမင်းကိုယူသွားခိုင်းတဲ့အဝတ်အစားတွေကို ဝတ်ဖို့သတိရရဲ့လား"

စကားစမြည်အနည်းငယ်ပြောပြီးနောက် ချင်ဖုန်းက ခရီးလမ်းချောမွေ့ကြောင်း ထပ်ခါတလဲလဲကြေညာမှသာ မေမေလေးသည် နောက်ဆုံးတွင် စိတ်ပူပန်မှုရပ်တန့်သွားသည်။

"အဟမ်း။"

ချင်ဖုန်း၏အဖေသည် ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး မေမေလေးနှင့်အခြားသူများ၏အာရုံကို ဆွဲဆောင်ရန်ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် မေမေလေးသည် သူ့ကို လုံးဝလျစ်လျူရှုပြီး လျိုကျန့်လီကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်မ ပြန်ရောက်ပါပြီ" လျိုကျန့်လီကသူ၏နီထွေးသောနှုတ်ခမ်းကိုဖွင့်ဟကာ ပြောလိုက်သည်။

မေမေလေးသည် သူ၏ချွေးမ၏လက်များကိုကိုင်ကာ သူ၏ခံစားချက်များကို မရပ်မနားဖော်ပြသည်

"မင်းပြန်လာတာ ကောင်းတယ်။ မင်းပြန်လာတာ ကောင်းတယ်။ ဒီခရီးမှာ မင်းပင်ပန်းခဲ့ပြီ။ မြန်မြန်အနားယူ၊ ပြီးတော့ ညနေပိုင်းမှာ မီးဖိုချောင်ကို မင်းတို့ကိုပြန်ကြိုဆိုဖို့ အရသာရှိတဲ့အစားအစာတချို့ပြင်ဆင်ခိုင်းလိုက်မယ်။"

လှည့်ထွက်သွားသောအခါ မေမေလေးသည် ချင်ဖုန်း၏အဖေရဲ့ အကြည့်နှင့်ဆုံသွားပြီး ချက်ချင်းပင် ငေါက်လိုက်သည်။

"အဘိုးကြီး၊ ဘာလို့ဒီမှာရပ်နေသေးတာလဲ။ မီးဖိုချောင်ကိုမြန်မြန်သွားပြီး အစေခံတွေကို အစားအသောက်ပြင်ဆင်ခိုင်းလိုက်"

ချင်ဖုန်း၏အဖေသည် နေရာမှာပင်ရပ်နေပြီး ရှင်းလင်းစွာ ရှုပ်ထွေးနေသည်။ သူလည်း ချင်မိသားစုမှ ရက်ပေါင်းနှစ်ဆယ်နီးပါး ထွက်ခွာခဲ့သည်၊ သို့ဖြစ်ရာ သူရရှိသောဆက်ဆံမှုသည် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှကွာခြားနေရသနည်း။ လူတိုင်း ချင်စံအိမ်သို့ဝင်ရောက်သွားသောအခါ ချင်ဖုန်း၏အဖေသည် သတိမပြန်ဝင်သေးဘဲ အိမ်ထောင်ဦးစီးအဖြစ် သူ၏အခန်းကဏ္ဍတွင် အနည်းငယ်လိုအပ်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ခဏအကြာတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်ချဉ်းကပ်လာသည်။ ချင်ကျန့်အန်းသည် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ထွက်ခွာပြီးနောက်ပြန်လာသော ချင်ဖုန်းဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အဖေ၊ မေမေလေးက အဖေ့ကိုရှာနေတယ်။"

ဤစကားကိုကြားသော် ချင်ကျန့်အန်းသည် ရုတ်တရက်သဘောပေါက်သွားသည်

"အိုး၊ ငါသိပြီ။ မင်း မေမေလေးက နည်းနည်းရှက်တတ်တယ်။ ခုနက လူအများကြီးရှေ့မှာ သူလွမ်းနေတဲ့ခံစားချက်တွေကို မပြချင်လို့ မင်းကို ငါ့ကိုသီးသန့်ရှာခိုင်းလိုက်တာပဲ။"

ချင်ဖုန်းသည် ဤစကားကိုကြားသော် ထူးဆန်းသောအမူအရာပြသည်-

"အဖေ၊ ဘာတွေပြောနေတာလဲ။ ခုနက မေမေလေးက ကျွန်တော်မရှိတဲ့ရက်တွေအတွင်း အဖေ အပြင်မှာပျော်ပါးနေခဲ့သလားလို့ ကျွန်တော့်ကိုမေးတယ်။"

အဖေ့မျက်နှာ တောင့်တင်းသွားသည်- "မင်း ဘယ်လိုပြန်ဖြေခဲ့လဲ။"

"ကျွန်တော်မသိဘူးလို့ပြောလိုက်တယ်" ချင်ဖုန်းက အမှန်အတိုင်းပြန်ဖြေသည်။

"မသိဘူးလား။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီးမသိရမှာလဲ။ ငါမင်းနဲ့အမြဲတမ်းအတူတူရှိနေခဲ့တာမဟုတ်ဘူးလား။ မင်းရဲ့မေမေလေးက သံသယများတဲ့သဘာဝရှိတယ်။ ဒီလိုဖြေလိုက်တာက ငါ့ကိုပဲထိခိုက်စေမှာ။"

"အဖေ၊ အနန္တဓားဂိုဏ်းကိုရောက်ပြီးတဲ့နောက်မှာ ကျွန်တော်အဖေ့ကို ခဏ ခဏရှာမတွေ့ဘူးလေ။ အဖေဘာတွေလုပ်နေလဲ ဘယ်သူသိမှာလဲ။ ကျွန်တော်မေမေလေးကို လိမ်လို့မရဘူးလေ၊ ဟုတ်တယ်မလား" ချင်ဖုန်းက ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။

အဖေ့ပါးစပ် အနည်းငယ်ဟသွားသည်၊ သူစကားပြောချင်သော်လည်း တွန့်ဆုတ်နေသကဲ့သို့ပင်။ သူသည် အလျင်အမြန်ရှင်းပြရန်ကြိုးစားပြီး စံအိမ်ထဲသို့ဝင်ရန်ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် ချင်ဖုန်းက သူ့ကိုတားလိုက်သည်- "အိုး၊ စကားမစပ် အဖေ။"

"ဘာဖြစ်ပြန်ပြီလဲ။"

"ဧည့်သည်အခန်းကို ရှင်းလင်းဖို့ ချင်အာကို ကူညီခိုင်းချင်လား။"

အဖေ: ...