အစ်မမော့ရဲ့ ကလေးက ဒီလောက်တောင် ကြီးနေပြီလား။

မန်နေဂျာဖုန်နှင့် စကားပြောရာတွင် ချင်ဖုန်းသည် ကိစ္စ၏အစအဆုံးကို နားလည်လာခဲ့သည်။

မူလက အုပ်ချုပ်ရေးမှူးလီက သူ့အားပေးခဲ့သော မြေစာချုပ်သုံးခုသည် ချီယွမ်မြို့၏ အစည်ကားဆုံးလမ်းမပေါ်တွင် တည်ရှိပြီး သြဇာကြီးပြီး ချမ်းသာသောကုန်သည်အများစုက တပ်မက်သော ရတနာသိုက်တစ်ခုဟု ယူဆနိုင်သော မြေကွက်တစ်ခုဖြစ်သည်။

"အပြစ်မရှိသောသူသည် ကျောက်မျက်ရတနာတစ်လုံးကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်သော်လည်း ၎င်းကိုခိုးယူသည်ဟု စွပ်စွဲခံရသည်" ဟူသော ဆိုရိုးစကားအတိုင်းပင်။ ဤသို့တန်ဖိုးကြီးသောမြေသည် အပြင်မြို့မှ ပြင်ပလူတစ်ဦး၏လက်ထဲသို့ ရောက်သွားသောအခါ သဘာဝအတိုင်း မနာလိုမှုနှင့် ဒုက္ခများကို ဆွဲဆောင်သည်။

ထို့ကြောင့် ဆိုင်ခွဲတည်ထောင်ရာတွင် ပြဿနာရှာသူများ မကြာခဏရှိခဲ့သည်။

သို့သော် မန်နေဂျာဖုန် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဖြစ်နေစဉ်မှာပင် ရတနာစုစည်းပြခန်းမှဟုဆိုသော လူလတ်ပိုင်းအရွယ်လူတစ်ဦးက ကူညီရန် အစပြု၍ ရောက်လာခဲ့သည်။

ထိုလူလတ်ပိုင်းအရွယ်လူ၏ အဆင့်အတန်းမှာ ရှင်းလင်းစွာပင် မနိမ့်ကျပေ။ သူကြားဝင်ပြီးနောက် ပြဿနာအားလုံးသည် လွယ်ကူစွာ ဖြေရှင်းပြီးသွားသည်။

"အဲ့ဒီလူလတ်ပိုင်းအရွယ်လူရဲ့ နာမည်ကို သိလား" ချင်ဖုန်း၏စိတ်ထဲတွင် မထင်မရှား ခန့်မှန်းချက်တစ်ခုရှိနေသည်။

"သူ့ရဲ့ တိကျတဲ့နာမည်ကိုတော့ ကျွန်တော်မသိပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီပြဿနာရှာတဲ့သူတွေက သူ့ကို လေးစားစွာနဲ့ 'မစ္စတာမော့' လို့ခေါ်ကြတယ်။"

မစ္စတာမော့၊ သူက ယန်အန်းရဲ့အစောင့် မော့လင်ထျန်းဖြစ်ဖို့ အလားအလာအများဆုံးပဲ။ ချင်ဖုန်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

"အဲ့ဒီမစ္စတာမော့က အဲ့ဒီဒုက္ခပေးတဲ့ကိစ္စတွေကို ဖြေရှင်းပေးရုံသာမက ဒီသိုလှောင် ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးကို သခင်လေးကိုပေးဖို့လည်း ကျွန်တော့်ကိုပြောခဲ့ပါတယ်" ပြောရင်း မန်နေဂျာဖုန်သည် သူ၏ရင်ဘတ်ထဲမှ ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းသည် ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးကိုယူကာ သူ၏နတ်ဘုရားအာရုံဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်ရာ အတွင်း၌ ငွေများပါသော ပိုက်ဆံသေတ္တာများစွာကို တွေ့ရှိလိုက်သည်၊ ၎င်းတို့မှာ ယစ်မူးနတ်ဘုရားလေလံပွဲမှ အမြတ်ငွေများဖြစ်နိုင်သည်။

ထို့အပြင် အတွင်း၌ စာအိတ်တစ်အိတ်လည်း ရှိနေသည်။ သူဖွင့်လိုက်ရာ စာပေါ်မှလက်ရေးသည် လှပကျော့ရှင်းပြီး စာပေဟန်ပန်တစ်ခုကို ပြသနေသည်၊ ၎င်းမှာ ယောက်ျားအဖြစ် အယောင်ဆောင်ခဲ့သော အမျိုးသမီးက ရေးသားခဲ့ခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ထိုစဉ်က သူမသည် သူ၏လက်ရေးဆိုးဝါးခြင်းကို အမြဲအပြစ်တင်ခဲ့သည်။

စာ၏အကြောင်းအရာများသည် ရိုးရှင်းပြီး အဓိကအားဖြင့် ယစ်မူးနတ်ဘုရားလေလံပွဲအပြီး ရရှိသောငွေနှင့် သူမနုတ်ယူခဲ့သော အခကြေးငွေများအကြောင်းဖြစ်သည်။ ချင်ဖုန်းသည် မြင့်မားသောအခကြေးငွေများကိုမြင်သော် သူ၏မျက်ခွံများ တွန့်သွားပြီး ထိုကုန်သည်မကို စိတ်ထဲတွင် ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

ထို့အပြင် စာထဲတွင် လရောင်ခြည်ပြခန်းခွဲဖွင့်လှစ်ရာတွင် သူတို့၏ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုအကြောင်းကိုလည်း ဖော်ပြထားသည်။ မူလက ယန်အန်းသည် အသေးစိတ်ဆွေးနွေးရန် လူကိုယ်တိုင်လာရောက်လိုသော်လည်း သူမသည် အလွန်အလုပ်များနေပြီး လုံးဝမအားလပ်နိုင်ပေ။ ထို့အပြင် တောင်ပိုင်းနယ်မြေတွင် ဟွားရန်လမ်းမကြီးတည်ထောင်ပြီးနောက် အမျိုးမျိုးသောမိစ္ဆာများနှင့်တစ္ဆေများသည် မကြာခဏ ပြဿနာရှာကြသည်။ သူမသည် သူမ၏လုံခြုံရေးကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပြီး ပေါ့ပေါ့ဆဆ သွားလာရန်မရဲသောကြောင့် မော့လင်ထျန်းကို စေလွှတ်ခဲ့သည်။

ချင်ဖုန်းသည် စာကိုသိမ်းလိုက်သော်လည်း သူသည် အနည်းငယ် သိချင်စိတ်ဖြစ်နေသည်။ ရတနာစုစည်းပြခန်းသည် မဟာချန်ပြည်အနှံ့တွင် ပျံ့နှံ့နေပြီး ကောင်းကင်ဘုံမြို့တော်မှ လူများက ၎င်းကို ထောက်ပံ့နေသည်။ ချမ်းသာသောစီးပွားရေးသမားများက ရတနာစုစည်းပြခန်းကို မျက်နှာသာပေးခြင်းမှာ ပုံမှန်ပင်။ သို့သော် ယန်အန်းသည် ယုလင်မြို့၏ လူငယ်ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ သူမကိုယ်တိုင် ချီယွမ်မြို့မှ အသေးအဖွဲလူဆိုးများကို ကိုင်တွယ်လျှင် အဆင်ပြေမည်။ အဘယ်ကြောင့် သူမ၏အစောင့်တစ်ဦးက ဤမျှကြီးမားသော သြဇာလွှမ်းမိုးမှုရှိနေရသနည်း။ သူ့ကိုပင် အခြားသူများက 'သခင်မော့' ဟု လေးစားစွာခေါ်ဝေါ်ကြသည်။

ချင်ဖုန်းသည် ယောက်ျားအဖြစ်အယောင်ဆောင်ခဲ့သော ထိုသူကို သူအထင်သေးခဲ့သည်ဟု အမြဲခံစားနေရသည်။ တစ်ဖက်လူ၏အထောက်အထားသည် သူထင်ထားသည်ထက် များစွာပိုမိုမြင့်မားနိုင်ပေသည်။

"ချီယွမ်မြို့က ဆိုင်ခွဲက တည်ထောင်ပြီးပါပြီ၊ ကျွန်တော်လည်း စီမံခန့်ခွဲဖို့ ယုံကြည်ရတဲ့လူတွေကို လွှတ်ထားပါတယ်။ ပြဿနာမရှိသင့်ပါဘူး။"

ထို့နောက် မန်နေဂျာဖုန်သည် အကြောင်းအရာများစွာကို ရှင်းပြခဲ့သည်။

နားထောင်ပြီးနောက် ချင်ဖုန်းသည် ကျေနပ်စွာခေါင်းညိတ်ပြီး ဆိုသည်။

"ခင်ဗျား ပင်ပန်းခဲ့ပြီ"

"သခင်လေးအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေကို မျှဝေခံစားရတာ ကျွန်တော့်အတွက် ဂုဏ်ယူစရာပါ။ နေ့လယ်စာစားချိန်နီးနေပါပြီ။ သခင်လေးအတွက် သီးသန့်အခန်းတစ်ခု စီစဉ်ပေးရမလား။ စားပြီးမှ ထွက်ခွာလို့ရပါတယ်"

မန်နေဂျာဖုန်က လေးစားစွာမေးလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းသည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ နေရောင်ခြည်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ခေါင်းခါကာ "သီးသန့်အခန်းမလိုပါဘူး။ ကျွန်တော်က စည်ကားတဲ့ပင်မခန်းမဆောင်မှာပဲ စားရတာပိုကြိုက်တယ်။"

"ကောင်းပါပြီ၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားအတွက် စီစဉ်ပေးပါ့မယ်။"

လရောင်ခြည်ပြခန်း၏ စီးပွားရေးမှာ အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး ပထမထပ်ခန်းမဆောင်သည် အမြဲတမ်းလူစည်ကားနေသည်။ မန်နေဂျာဖုန် စီစဉ်ပေးသောနေရာမှာ ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ဖြစ်သည်။ ချင်ဖုန်းထိုင်ချပြီးနောက် သူ၏နားထဲတွင် လူများစကားပြောရယ်မောနေသော သက်ဝင်လှုပ်ရှားသည့် အသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ၎င်းမှာ အထူးတလည် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သလို ထင်ရသည်။ ချင်ဖုန်းသည် လူအုပ်ကြားတွင်ထိုင်ကာ သာမန်လူများပြောပြသော ကောလာဟလများနှင့် စိတ်ဝင်စားဖွယ်ဇာတ်လမ်းများကို နားထောင်ရခြင်းကို နှစ်သက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဤနေရာတွင် လူတန်းစားပေါင်းစုံမှလူများရှိပြီး အဝေးကြီးခရီးနှင်ခဲ့ကြရာ သဘာဝအတိုင်း မတူညီသောအရာများကို တွေ့ကြုံခံစားခဲ့ကြသည်။

ချင်ဖုန်းသည် သူ၏အစားအစာကို အရသာခံစားရင်း စိတ်ဝင်တစားနားထောင်နေစဉ် စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ရင်းနှီးသောအသံတစ်ခု သူ၏နားထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။ ၎င်းမှာ အလွန်ကျေနပ် အားရသော "အင်း~" ဟူသော အသံဖြစ်သည်။ အမျိုးသမီး၏အသံသည် ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး နားထောင်ရန် မခံနိုင်အောင်ဖြစ်စေသည်။

သိချင်စိတ်ဖြင့် ချင်ဖုန်းသည် အသံလာရာဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူမ၏မျက်နှာတစ်ခြမ်းသာ မြင်ရသည်။ သူမ၏ဆံပင်ကို အပေါ်တွင်စုစည်းထားပြီး သူမ၏မျက်နှာတစ်ခြမ်းသည် လှပကျော့ရှင်းကာ အသားအရေမှာ နှင်းကဲ့သို့ဖြူဖွေးနေသည်။

သူမ၏ပါးစပ်ညာဘက်ထောင့်မှ မှဲ့တစ်လုံးက သူမ၏စွဲဆောင်မှုကို ပိုမိုတိုးပွားစေသည်။ သူမ၏ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာ အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး တောင်ထိပ်များစုဝေးနေကာ လှိုင်းများ တိုးဝှေ့နေသည်။ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော သူမ၏ကျောပြင်အလှသည် အပြည့်အဝပေါ်လွင်နေသည်။ ယောက်ျားတစ်ဦး သူမအနားမှဖြတ်သွားတိုင်း သူသည် ပုစွန်ပြုတ်ကဲ့သို့ အလိုလိုပင် ဦးညွှတ်သွားသည်။

ချင်ဖုန်း၏မျက်လုံးများ ကျယ်ပြန့်သွားသည်။ ဤအနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့်အလှမယ်မှာ အစောပိုင်းက နှုတ်မဆက်ဘဲထွက်ခွာသွားသော အစ်မမော့ပင်။ သူသည် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ထရပ်လိုက်ပြီး သူမထံချဉ်းကပ်ကာ ဤရက်များအတွင်း ဘယ်ရောက်နေသလဲဟု မေးမြန်းလိုသည်။

သို့သော် တစ်ဝက်လောက်တွင် သူ၏အရိပ်သည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ ခုနက သူ၏မြင်ကွင်းသည် ပိတ်ဆို့နေပြီး အစ်မမော့ စားပွဲတွင် တစ်ယောက်တည်းမဟုတ်သည်ကို သူ မမြင်ခဲ့ပေ။ စားပွဲ၏တစ်ဖက်တွင် သူ၏ခါးလောက်ရောက်သော နောက်ထပ်မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး ရှိနေသည်။ သူမ၏ဆံပင်ကို နှစ်ဖက်ခွဲစည်းထားပြီး သူမ၏မျက်နှာသည် နုနယ်ပြီး အရုပ်မလေးကဲ့သို့ဖြစ်သည်။ သူမ၏မျက်နှာသည် အပြည့်အဝမရင့်ကျက်သေးသော်လည်း ဤမိန်းကလေးသည် အနာဂတ်တွင် မယုံနိုင်လောက်အောင် လှပလိမ့်မည်ဟု ခန့်မှန်းရန်မခက်ပေ။ အထူးသဖြင့် သူမ၏တောက်ပပြီး တလက်လက်တောက်နေသော မျက်လုံးကြီးများသည် မြင်သူတိုင်းကို ပျော်ရွှင်စေသည်။

ဒီမိန်းကလေးက ဘယ်သူလဲ၊ ပြီးတော့ အစ်မမော့နဲ့ ဘာတော်စပ်သလဲ။

ချင်ဖုန်းသည် အနီးသို့လျှောက်သွားရာ မိန်းကလေးငယ်က "မေမေ~" ဟုခေါ်သည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူသည် ချက်ချင်းပင် နေရာမှာတင် မှင်တက်သွားသည်။

ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ။ ရက်အနည်းငယ်ပဲရှိသေးတာကို အစ်မမော့ရဲ့ကလေးက ဒီလောက်တောင်ကြီးနေပြီလား။ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်က လူသားတွေလို ဆယ်လကိုယ်ဝန်ဆောင်ရတာကို အလေးမထားရင်တောင် ကလေးမွေးပြီး ပြုစုပျိုးထောင်တဲ့စွမ်းဆောင်ရည်က နည်းနည်းများ မြင့်မားလွန်းမနေဘူးလား။

ချင်ဖုန်း၏စိတ်ထဲတွင် ရောထွေးသောခံစားချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်၊ အစ်မမော့ မိခင်ဖြစ်လာသည့်အတွက် ပျော်ရွှင်မှုနှင့် ရှင်းပြမရနိုင်သော စိတ်ပျက်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခုပါ ရောနှောနေသည်။

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လှပသောအမျိုးသမီးသည် ထိုစကားကိုကြားသော် ပါးစပ်ထဲမှအစားအစာကိုမျိုချပြီး သတိပေးလိုက်သည်။

"သခင်မလေး၊ ကျွန်မ ဘယ်နှကြိမ်ပြောရမလဲ။ အမေလို့မဟုတ်ဘဲ အဒေါ်လို့ခေါ်သင့်တယ်"

စွဲဆောင်မှုရှိသောမိန်းကလေးငယ်သည် ခေါင်းစောင်းလိုက်ပြီး မပီမသဖြင့် "အဒေါ်။ ဟိုအသားပန်းကန်ကို လိုချင်တယ်" ဟု ပူဆာလိုက်သည်။

"အင်း၊ ဒီတစ်ခါတော့ မှန်သွားပြီ။" အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့်အမျိုးသမီးသည် ကျေနပ်သွားပြီးနောက် ဝက်သားတစ်ပန်းကန်ကို သူမ၏ပန်းကန်ထဲသို့ ခြစ်ထည့်လိုက်သည်။

မိန်းကလေးငယ်သည် ဤမြင်ကွင်းကိုမြင်သော် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး နာကျင်ခံစားရကာ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ။ မိုးခြိမ်းနေတာလား"

ခန်းမထဲမှလူများသည် လန့်သွားကြသည်၊ မိုးခြိမ်းသံသည် သူတို့၏နားထဲတွင် ပေါက်ကွဲ ထွက်သွားသကဲ့သို့ပင်။ သို့သော် သူတို့ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ကောင်းကင်သည် တိမ်ကင်းစင်နေပြီး နေရောင်ခြည်သည် တောက်ပနေသည်—

မိုးခြိမ်းသံ ဘယ်လိုရှိနိုင်မည်နည်း။

ချင်ဖုန်းမှာမူ ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြစ်သွားသည်။ 'သခင်မလေး' နှင့် 'အဒေါ်' ဟူသောခေါင်းစဉ်များနှင့် နားကွဲလုမတတ် ဆူညံသံ။ အခြေအနေများ ဤသို့ဖြစ်လာသောအခါ ဤမရင်းနှီးသော မိန်းကလေးငယ်သည် အရင်က အနက်ရောင်မြူခိုးတောမှ သားရဲငယ်လေးဖြစ်သည်ကို သူဘယ်လိုလုပ်ပြီး နားမလည်ဘဲနေနိုင်မည်နည်း။

မှန်တယ်၊ အဲ့ဒီတုန်းက ငါအဲ့ဒီသားရဲငယ်လေးက အမဖြစ်တယ်ဆိုတာ သေချာစစ်ဆေးခဲ့တယ်။ သူက လူ့အသွင်ပြောင်းသွားလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။

ချင်ဖုန်း တုန်လှုပ်နေစဉ်မှာပင် စွဲဆောင်မှုရှိသောမိန်းကလေးငယ်သည် သူမ၏သွယ်လျသော နှာခေါင်းဖြင့် ညင်သာစွာအနံ့ခံလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် ချင်ဖုန်းကိုမြင်ပြီး ချက်ချင်းပင် သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်သောအမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ထိုင်ခုံမှ အလျင်အမြန်ဆင်းကာ သူမ၏ခြေထောက်ငယ်လေးများကိုကန်ပြီး ခုန်တက်ကာ ချင်ဖုန်း၏ရင်ခွင်ထဲသို့ ပစ်ဝင်လိုက်သည်။

"ဖေဖေ"

မိန်းကလေးငယ်က ကြည်လင်စွာခေါ်လိုက်သည်။

ခန်းမထဲမှလူများသည် အသံလာရာသို့လှည့်ကြည့်ကာ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့်အမျိုးသမီးကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် မိန်းကလေးငယ်ကိုကြည့်ကာ အားလုံးသည် မနာလိုသောအမူအရာများ ပြသကြသည်။ သို့သော် ချင်ဖုန်းမှာမူ မျက်နှာတွင် ငေးကြောင်သောပုံစံဖြင့် ရှိနေသည်။