ပဋိပက္ခ

လရောင်ခြည်ပြခန်းအတွင်းမှ မြို့သူမြို့သားများသည် ဘာဖြစ်သွားသည်ကို သိချင်နေကြဆဲတွင် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသော လူတစ်စု ပြေးဝင်လာသည်။

ရှေ့ဆုံးမှဦးဆောင်လာသော ပုဂ္ဂိုလ်နှစ်ဦးမှာ ယန်ဟယ်နှင့် ကျန်းထျန်းနန်တို့ပင်။

သူတို့သည် ခန်းမကို လျင်မြန်စွာစစ်ဆေးလိုက်ပြီး သူတို့၏အကြည့်သည် မကြာမီ ချင်ဖုန်းထိုင်နေသော စားပွဲပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

ယန်ဟယ်က အံ့ဩတကြီးမေးလိုက်သည်။

"ချင်ဖုန်း၊ မင်း ဘယ်တုန်းကပြန်ရောက်တာလဲ။"

ချင်ဖုန်း မဖြေမီမှာပင် သူသည် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့်အလှမယ်ကို သတိပြုမိသွားပြီး ချက်ချင်းပင် သတိအနေအထားဖြစ်သွားသည်။

"ချင်ဖုန်း၊ မြန်မြန်ဒီကိုလာ၊ အဲ့ဒီအမျိုးသမီးက အန္တရာယ်ရှိတယ်။"

ချင်ဖုန်း၏မျက်နှာသည် တွန့်သွားသည်။ အခြေအနေများသည် အမှန်တကယ်ပင် ဤအဆင့်သို့ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်သော်လည်း သူသည် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန၏ အရည်အချင်းကို သံသယဝင်လာသည်။

အကယ်၍ အစ်မမော့သာ တကယ်ပဲယုတ်မာသောမိစ္ဆာဖြစ်ပါက ယန်ဟယ်နှင့်အခြားသူများ မိစ္ဆာများကိုနှိမ်နင်းရန်လာခြင်းသည် လရောင်ခြည်ပြခန်းမှမြို့သူမြို့သားများကို အန္တရာယ်ဖြစ်စေမည်မဟုတ်လော။

ထို့နောက် ယန်ဟယ်က ထပ်မံပြောလိုက်သည်။

"ချင်ဖုန်း၊ မကြောက်နဲ့။ ငါတို့ လရောင်ခြည်ပြခန်းအပြင်ဘက်မှာ နယ်ပယ်ဖွဲ့စည်းမှုတစ်ခု တပ်ဆင်ထားပြီးပြီ။ ဒီမိစ္ဆာရဲ့အစွမ်းက သေချာပေါက်ကန့်သတ်ခံထားရမှာပဲ။ ကျန်တဲ့လူတွေ၊ ဘာကိုစောင့်နေကြတာလဲ။ မြန်မြန်ထွက်ပြေးကြ။"

လူအုပ်သည် မတုံ့ပြန်မီမှာပင် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန၏စကားအရ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့်အမျိုးသမီးသည် လူမဟုတ်ဘဲ မိစ္ဆာတစ်ကောင်တဲ့လား။

သို့သော် ဤလောကတွင် ဒီလောက်ရုပ်ချောသောမိစ္ဆာများ ဘယ်မှာရှိနိုင်မည်နည်း။

ချင်ဖုန်းသည် ရှင်းပြရန်ထရပ်လိုက်သော်လည်း သူ၏ရင်ခွင်ထဲမှ ရှောင်ပိုင်သည် ငြိမ်ငြိမ်မထိုင်နိုင်တော့ပေ။ လွန်ခဲ့သောမကြာမီကမှ အသွင်ပြောင်းခဲ့သောကြောင့် သူမသည် လူသားဘာသာစကားကို မကျွမ်းကျင်သေးဘဲ သူမ၏စကားမှာ မပီမသဖြစ်နေသည်။

"ဆူညံလိုက်တာ။"

စကားဆုံးသည်နှင့် သူမ၏ပါးစပ်ငယ်လေးပွင့်လာပြီးနောက် လေအမြောက်တစ်ခု ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ အနက်ရောင်မြူခိုးတောထဲက အဲ့ဒီနှာချေသံလေးလိုမျိုးပင်။ သို့သော် အစွမ်းမှာတော့ အထင်မသေးသင့်ပေ။

ဘုန်း

ကျယ်လောင်သောအသံနှင့်အတူ လရောင်ခြည်ပြခန်း၏တံခါးမကြီးသည် ကြေမွသွားသည်။ ထိုမြင်ကွင်းကိုမြင်သော် ယန်ဟယ်နှင့် ကျန်းထျန်းနန်၊ အခြားမိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူများနှင့်အတူ မှင်တက်သွားကြသည်။ အကယ်၍ ထိုတိုက်ကွက်သည် တံခါးမကြီးအစား သူတို့ကိုသာ ပစ်မှတ်ထားခဲ့မည်ဆိုလျှင် အကျိုးဆက်များမှာ စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်လောက်အောင်ပင်။

"မိန်းကလေးငယ်ကလည်း မိစ္ဆာတစ်ကောင်ပဲကိုး။ ချင်ဖုန်း၊ သူ့ကိုမြန်မြန်လွှတ်လိုက်။" ယန်ဟယ်က စိုးရိမ်တကြီး တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

ခန်းမထဲမှလူများသည်လည်း သတိပြန်ဝင်လာကြပြီး ချက်ချင်းပင်ထိတ်လန့်ကာ ထွက်ပြေးလိုကြသည်။ သို့သော် နောက်ဆက်တွဲဖြစ်ပျက်ခဲ့သောအရာသည် သာမန်လူများကို မှင်တက်သွားစေရုံသာမက ယန်ဟယ်နှင့်အခြားသူများကိုပါ ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြစ်သွားစေသည်။

ချင်ဖုန်းသည် ရှောင်ပိုင်ကိုကောက်ယူပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဘာလို့ တည်းခိုခန်းတံခါးကို ရိုက်ခွဲလိုက်တာလဲ။"

ရှောင်ပိုင်က အားနည်းစွာပြန်ဖြေသည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့က ကျွန်မစားနေတာကို နှောင့်ယှက်လို့၊ ပြီးတော့ ကျွန်မက သူတို့ကိုခြောက်ချင်လို့။"

"မင်း သူတို့ကိုခြောက်ချင်တယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ လူတွေကိုခြောက်လှန့်ဖို့ နည်းလမ်းတွေအများကြီးရှိတယ်။ ဘာလို့ တံခါးမကြီးကို ရိုက်ခွဲရတာလဲ။ အဲ့ဒါကိုပြင်ဖို့ ပိုက်ဆံဘယ်လောက်ကုန်လဲဆိုတာ မင်းသိလား။"

ချင်ဖုန်းသည် နာကျင်နေပုံရသည်။ လရောင်ခြည်ပြခန်း၏တံခါးမကြီးသည် တန်ဖိုးကြီးသော ဟွားဟွာလီသစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်။"

ရှောင်ပိုင်က မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး ချစ်စဖွယ်ကြည့်လိုက်သည်။

ချင်ဖုန်း၏မျက်နှာထားသည် နူးညံ့သွားပြီး သူမ၏ခေါင်းငယ်လေးကိုပွတ်သပ်ကာ သက်ပြင်းချပြီး ဆုံးမလိုက်သည်။

"နောက်တစ်ခါ ဒီလိုမလုပ်နဲ့တော့နော်၊ ဟုတ်ပြီလား။"

"ကျွန်မသိပါပြီ။" "ကဲ၊ ကလေးလိမ္မာလေး။"

ယန်ဟယ်သည် ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြစ်သွားပြီး ကျန်းထျန်းနန်သည်လည်း တုန်လှုပ်သောအမူအရာဖြင့် ရှိနေသည်။ ချင်ဖုန်းသည် ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အစွမ်းရှိသော မိစ္ဆာငယ်လေးကို သူ၏ကိုယ်ပိုင်ကလေးကို ဆုံးမနေသကဲ့သို့ ဆုံးမနေသည်။

"ချင်ဖုန်း၊ မင်း... မင်း သူတို့နှစ်ယောက်ကို သိလို့လား။" ချင်ဖုန်းသည် ရှောင်ပိုင်ကို ထိုင်ခုံပေါ်သို့ပြန်ချလိုက်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"သူတို့က ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းတွေပါ။ ခင်ဗျားတို့အားလုံးကြားမှာ နားလည်မှုလွဲတာတစ်ခုခုရှိနေပုံပဲ။ ကျွန်တော့်ကိုယုံပါ၊ သူတို့က ကျင့်ယန်မြို့ကို ခြိမ်းခြောက်မှာမဟုတ်ပါဘူး။" မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှ အဖွဲ့ဝင်များသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏သတိထားသောအမူအရာများသည် အနည်းငယ်လျော့ကျသွားသည်။

ထိုအခိုက်တွင် သူ၏ခေါင်းနောက်စေ့ကိုကိုင်ထားသော လူတစ်ဦးက ကျယ်လောင်စွာအော်လိုက်သည်။ "ဘာနားလည်မှုလွဲတာလဲ။ သူတို့ရဲ့အသွင်အပြင်ကို မလှည့်စားခံကြနဲ့၊ အားလုံးပဲ။ ကျွန်တော် တံခါးကိုသေချာစောင့်နေတာ။ ဒီနှစ်ယောက်မြို့ထဲဝင်လာတော့ ကျွန်တော်က ပုံမှန်အတိုင်းပဲ မှတ်ပုံတင်ချင်ခဲ့တာ။ မထင်မှတ်ဘဲ အဲ့ဒီအနက်ရောင်ဝတ်ရုံနဲ့အမျိုးသမီးက ကျွန်တော်နဲ့ နောက်လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ယောက်ကို အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ သတိလစ်အောင်ရိုက်ပြီး လမ်းဘေးမှာပစ်ထားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်နဲ့ကျွန်တော့်လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်က သူ့ကို ဘာမှမ စပြသနာ မလုပ်ခဲ့ဘူး။"

ဤစကားကိုကြားသော် ချင်ဖုန်းသည် ခေါင်းလှည့်ကာ အလျှင်အမြန်စားနေဆဲဖြစ်သော အစ်မမော့ကိုကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် မျက်ခုံးပင့်ပြီး မျက်လုံးချင်းမဆုံဘဲရှောင်လိုက်ရာ အပြစ်ရှိသလိုခံစားနေရသည်မှာ ရှင်းနေသည်။

ယန်ဟယ်သည် ဤစကားကိုကြားသော် လုံခြုံရေးအတွက် တစ္ဆေတစ်ရာအသံလွှင့်နည်းကိုအသုံးပြုပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ချင်ဖုန်း၊ အရင်ဆုံးဒီဘက်ကိုလာခဲ့။ သူတို့ရဲ့အစွမ်းက မိစ္ဆာသော့ခတ်ဖွဲ့စည်းမှုကြောင့် တံဆိပ်ခတ်ခံထားရလို့ ရန်လိုမှုမပြသေးတာဖြစ်နိုင်တယ်။ သူတို့ကို မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနကို ခေါ်ဆောင်သွားပြီး အကြီးအကဲကျိုးကို လွှဲအပ်ပြီးမှ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလို့ရတယ်။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဒီမိစ္ဆာနှစ်ကောင်က အန္တရာယ်မပြုရင် အကြီးအကဲကျိုးက သူတို့ကိုဒုက္ခပေးမှာမဟုတ်ဘူး။"

ချင်ဖုန်းသည် ရှုပ်ထွေးသောမျက်နှာထားဖြင့် ရှိနေသည်။

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လှပသောအမျိုးသမီးသည် ရုတ်တရက်သူမ၏တူကိုချလိုက်ပြီး မကျေမနပ်ဖြင့်ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလို့ တိတ်တဆိတ်ပြောနေရတာလဲ။ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းမပြောနိုင်တဲ့အရာတစ်ခုခုရှိလို့လား။ မိစ္ဆာသော့ခတ်ဖွဲ့စည်းမှုလား။ အပြင်မှာ ကော်နဲ့ကပ်ထားတဲ့စက္ကူလိုမျိုးအရာကို ပြောနေတာလား။"

အစ်မမော့သည် လက်ဖျောက်တီးလိုက်ရာ လရောင်ခြည်ပြခန်းသည် အနည်းငယ်တုန်ခါသွားသည်။ ထို့နောက် တစ်စုံတစ်ခုကွဲအက်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ချင်ဖုန်း၏အကြည့်အောက်တွင် မှိန်ပြပြစိမ်းလန်းသောအလင်းရောင်သည် ဒီရေကဲ့သို့ နောက်ဆုတ်သွားသည်။

ယန်ဟယ်သည် အံ့ဩတကြီးစိုက်ကြည့်နေသည်။

"မိစ္ဆာသော့ခတ်ဖွဲ့စည်းမှု ကျိုးပေါက်သွားပြီ။"

"မိစ္ဆာသော့ခတ်ဖွဲ့စည်းမှုကို မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနက အဘိုးကြီးက ချထားခဲ့ရင် ငါခေါင်းကိုက်ရနိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့အတွက်တော့ ဒါက အားစိုက်ရကျိုးမနပ်ဘူး။ တခြားဘာမှမရှိရင် မြန်မြန်ထွက်သွားပြီး ငါစားနေတာကို မနှောင့်ယှက်နဲ့။ တိုက်ချင်ရင်တော့ မင်းတို့အရည်အချင်းမမီဘူး။ အဲ့ဒီအဘိုးကြီးကိုခေါ်လိုက်၊ ငါမလှုပ်ရှားရတာကြာပြီ၊ ဒါကြောင့် ငါ့ကြွက်သားတွေကို ဆန့်ထုတ်လို့ရတယ်။" အစ်မမော့က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပြောလိုက်သည်။

"မာနကြီးလိုက်တာ။"

ယန်ဟယ်သည် ဒေါသဖြင့်တုန်ယင်နေသည်။ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန၏ ကြယ်သုံးဆယ့်ခြောက်လုံးထဲက တစ်ဦးဖြစ်သော အကြီးအကဲကျိုးကို မိစ္ဆာတစ်ကောင်က အဘိုးကြီးဟု မည်သို့ခေါ်ဝံ့သနည်း။

ချင်ဖုန်းသည် အခြေအနေရုတ်တရက်တင်းမာလာသည်ကိုမြင်ပြီး အလျင်အမြန်ကြားဝင်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုယန်၊ အစ်မမော့ရဲ့စရိုက်က ဒီလိုပဲ၊ အလေးအနက်မထားပါနဲ့။"

"ချင်ဖုန်း၊ မင်းများများစားစားပြောစရာမလိုဘူး။ ငါအကြီးအကဲကျိုးကို သွားရှာပြီး ဒီမိစ္ဆာကိုဖမ်းဆီးမယ်။" ယန်ဟယ်က ကြေညာလိုက်သည်။

စကားဆုံးသည်နှင့် လရောင်ခြည်ပြခန်း၏ဝင်ပေါက်အပြင်ဘက်တွင် နောက်ထပ်အရိပ်တစ်ခု ခြေချဝင်ရောက်လာသည်။ ဝင်လာသူမှာ စီးကျန့်ပင်။ သူသည် ပထမဦးစွာ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှလူများကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် သူ၏အကြည့်ကို အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့်အမျိုးသမီးဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ သူသည် သက်ပြင်းမချဘဲမနေနိုင်။

"ကျင့်ယန်မြို့မှာ နဂါးသွေးကြောတစ်ခု ပေါ်လာပြီ။ မင်း ဘယ်လိုသတ္တိနဲ့ မြို့ထဲကို ပေါ့ပေါ့ဆဆဝင်လာရတာလဲ။ မဟာချန်ရဲ့ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနကို မကြောက်ဘူးလား။"

ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဟန်ဖြင့် အစ်မမော့သည် သူမ၏မေးစေ့ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့်ထောက်ကာ တူဖြင့်အနီရောင်ဟင်းရည်ကိုမွှေလိုက်သည်။

"ငါလာချင်လို့လာတာ။ မင်းငါ့ကို ဘယ်လိုတားနိုင်မှာလဲ။"

စီးကျန့် မပြောမီမှာပင် ယန်ဟယ်သည် သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ "ဒါ အရမ်းလွန်လွန်းတယ်။ သခင်စီး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး သူ့ကိုဒီမှာစောင့်ကြည့်ပေးပါ။ ကျွန်တော် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနကိုသွားပြီး အကြီးအကဲကျိုးကို ဒီမိစ္ဆာကိုနှိမ်နင်းဖို့ လာခိုင်းလိုက်မယ်။"

ဤစကားကိုကြားသော် စီးကျန့်သည် ခေါင်းလှည့်ကာ ယန်ဟယ်ကို ထူးဆန်းသောအမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ဒီလူငယ်က ဒီအနက်ရောင်ဝတ်ရုံနဲ့အမျိုးသမီး ဘယ်လောက် ကြောက်စရာကောင်းလဲဆိုတာကို လုံးဝမသိဘူး။ အကြီးအကဲကျိုးသာ သူမကိုကိုင်တွယ်နိုင်မယ်ဆိုရင် သူက သူ့ကိုလွှတ်မှာမဟုတ်ဘူး။

ယန်ဟယ်ကိုလျစ်လျူရှုပြီး စီးကျန့်သည် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့်အမျိုးသမီးကို ထပ်မံစကားပြောလိုက်သည်။

"ထားလိုက်ပါတော့၊ မင်း အရမ်းမလွန်ကဲတဲ့အရာတွေမလုပ်သရွေ့ ကျင့်ယန်မြို့ကို မင်းသဘောအတိုင်း လာလို့ရပါတယ်။"

မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန၏တာဝန်သည် မိစ္ဆာများနှင့်မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းရန်ဖြစ်သော်လည်း လူသားမျိုးနွယ်ကို ခြိမ်းခြောက်မှုမရှိသော ထိုမိစ္ဆာများအပေါ်တွင်မူ သူတို့သည် အနည်းငယ် လျှော့ပေါ့သောသဘောထားကို ကျင့်သုံးကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် အားကြီးသောရန်သူများကို အကြောင်းမဲ့မဖန်တီးချင်ကြပေ။

ယန်ဟယ်က အံ့ဩတကြီးအော်လိုက်သည်။

"သခင်စီး၊ နဂါးသွေးကြောရှိတဲ့ ဒီလိုအရေးကြီးတဲ့နေရာကို မိစ္ဆာတွေကို ဘယ်လိုဝင်ခွင့်ပြုနိုင်မှာလဲ။ သူမက အားကြီးရင်တောင်မှ ငါတို့သူ့ကိုကြောက်စရာမလိုဘူး၊ အထူးသဖြင့် အကြီးအကဲကျိုးရှိနေတာပဲလေ။"

သူစကားဆုံးသည်နှင့် ကျိုးခိုင်၏အသံသည် လူတိုင်း၏နားထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ကျင့်ယန်မြို့အနောက်ဘက် မိုင်ခြောက်ရာမှာ တောင်တန်းတစ္ဆေတွေ ပြဿနာရှာနေတယ်။ ယန်ဟယ်၊ ချက်ချင်းထွက်ခွာပြီး သွားသတ်လိုက်။ လဝက်အကြာမှာ လူတွေရဲ့လုံခြုံရေးကို အတည်ပြုပြီးမှ ပြန်လာခဲ့။ ကျန်တဲ့လူတွေ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနကို ပြန်ကြ။"

ဤစကားကိုကြားသော် ယန်ဟယ်သည် နေရာမှာပင် ကြက်သေသေရပ်နေတော့သည်။