မင်းအဖေက မရိုးရှင်းဘူး
Vol. 20 Ch. 288
ရင်းနှီးသောနည်းလမ်း၊ ရင်းနှီးသောအရသာ။
ချင်ဖုန်းသည် သူ၏ပါးစပ်ထောင့်ကို တွန့်လိုက်ပြီး ဘာတွေဖြစ်နေသည်ကို ယေဘုယျခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။
အကြီးအကဲကျိုးသည် အစ်မမော့နှင့် ရင်ဆိုင်ရန် ယုံကြည်မှုမရှိဘဲ မလိုအပ်ဘဲ ရန်သူမဖြစ်လိုပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် သခင်စီးကို အခြေအနေများကို ငြိမ်းချမ်းစွာဖြေရှင်းရန် ကြိုးစားစေလွှတ်ခဲ့သည်။
သို့သော် ထိုကောင်လေး ယန်ဟယ်သည် ဤအချက်ကို ရှင်းလင်းစွာနားမလည်ပေ။ သူသည် အကြီးအကဲကျိုးကို လာရောက်ပြီး အစ်မမော့ကို ကိုင်တွယ်ရန် အဆက်မပြတ်တောင်းဆိုနေသည်။
အကြီးအကဲကျိုး၏ စရိုက်ကိုသိသောကြောင့် သူသည် ဤနေရာကို သူ၏ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် အဆက်မပြတ်စောင့်ကြည့်နေရမည်ဖြစ်သည်။ သည်းမခံနိုင်တော့သောအခါ သူသည် ယန်ဟယ်အတွက် သွယ်ဝိုက်သောနည်းဖြင့် ဒုက္ခပေးလိုက်သည်။ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးက တာဝန်တစ်ခုကို မပြီးမြောက်နိုင်လျှင် ခေါင်းဆောင်ကို ဆက်တိုက်လုပ်ခိုင်းခြင်းသည် မိမိကိုယ်ကို အခက်တွေ့အောင်လုပ်ခြင်းပင် မဟုတ်လော။
စီးကျန့်သည် ယန်ဟယ်၏ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းခါလိုက်ကာ လူတိုင်းကို မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနသို့ ပြန်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ သို့သော် မထွက်ခွာမီ သူသည် ချင်ဖုန်းအား ရှင်းပြလိုက်သည်။
"ကောင်လေး၊ ဒီနှစ်ယောက်ကို မင်းကိုပဲထားခဲ့လိုက်မယ်။"
"စိတ်မပူပါနဲ့ ။" ချင်ဖုန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် အနှောင့်အယှက်သည် ပြီးဆုံးသွားသော်လည်း ခန်းမထဲတွင် စားသောက်နေစဉ်က သက်ဝင်လှုပ်ရှားသော vibe ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ လူများ၏လှုပ်ရှားမှုများသည် ပိုမိုတိတ်ဆိတ်သွားပြီး သူတို့သည် ရံဖန်ရံခါ မော့ကြည့်တတ်ကြသည်။ ဤရလဒ်သည် ချင်ဖုန်း၏မျှော်လင့်ချက်အတွင်း၌ပင် ရှိသည်။
အစ်မမော့နှင့် ရှောင်ပိုင်တို့သည် ဤအရာကို သတိမပြုမိဘဲ သူတို့၏အစားအစာကို ဆက်လက်စားသုံးနေကြသည်။ သူတို့ကျေနပ်သွားပြီးနောက် ချင်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။
"ခင်ဗျားတို့ အနက်ရောင်မြူခိုးတောကို ပြန်သွားဦးမှာလား။"
အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် အလှမယ်သည် ပျင်းရိစွာ အကြောဆန့်လိုက်ရာ သူမ၏စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသော ကိုယ်ခန္ဓာအချိုးအစားသည် လူတို့၏သွေးကို ဆူပွက်စေသည်။ ချင်ဖုန်းသည် မသိမသာ ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး သူ၏အကြည့်ကို လွှဲလိုက်သည်။ ရှောင်ပိုင်သည် သူမကိုအတုခိုးကာ ပျင်းရိစွာအကြောဆန့်လိုက်သော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဘာမှထူးထူးခြားခြားမရှိပေ။
"အနက်ရောင်မြူခိုးတောလား။ ငါတို့မပြန်တော့ဘူး။ နဂါးသွေးကြောက ကျင့်ယန်မြို့မှာရှိတယ်ဆိုတာ ငါတို့သိပြီးမှတော့ ဒီမြို့မှာကျင့်ကြံတာက သဘာဝအတိုင်း နှစ်ဆပိုထိရောက်မှာပဲ။"
ချင်ဖုန်းသည် သူမ၏စကားကြောင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ အစ်မမော့၏အဆိုအရ နဂါးကာကွယ်ရေးကျောက်တိုင်သည် နဂါးသွေးကြောမှ မွေးမြူထားသော ဝိညာဉ်ချီအများစုကို စုပ်ယူခဲ့သော်လည်း ကျန်ရှိနေသောဝိညာဉ်ချီသည် ကျင့်ကြံမှုကို အရှိန်မြှင့်တင်ပေးသည့်အာနိသင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
ထိုအခိုက်တွင် သူသည် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားမိပြီး ထပ်မေးလိုက်သည်။
"ဒါပေမဲ့ မြို့ထဲမှာ နေစရာနေရာရှိလို့လား။"
ဤမေးခွန်းမေးလိုက်သည်နှင့် ချင်ဖုန်းသည် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့်အလှမယ် သူ့ကိုကြည့်ကာ မျက်တောင်ကို ကစားသလိုခတ်ပြနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဆိုလိုရင်းမှာ အတော်လေးရှင်းလင်းနေသည်။
ချင်ဖုန်းသည် အစ်မမော့နှင့် ရှောင်ပိုင်ကို ချင်စံအိမ်သို့ ပြန်ခေါ်လာခဲ့သည်။ တံခါးစောင့်သည် သခင်လေးက မိန်းကလေးနှစ်ယောက်၊ တစ်ယောက်ကကြီးပြီး တစ်ယောက်ကငယ်သည်ကို ပြန်ခေါ်လာသည်ကိုမြင်သော် သူ၏မျက်လုံးများ ကျယ်ပြန့်သွားပြီး ဇာတ်လမ်းပေါင်းများစွာကို လျင်မြန်စွာ စိတ်ကူးယဉ်လိုက်သည်။ ခဏတာနှုတ်ဆက်ပြီးနောက် သူသည် ခန်းမဆောင်ကြီးဆီသို့ အလျင်အမြန်ပြေးသွားပြီး သခင်နှင့်သခင်မကြီးအား အကြောင်းကြားလိုက်သည်။
ချင်ဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်တော့်အဖေနဲ့ မေမေလေးက အကျိုးသင့်အကြောင်းသင့်ရှိတဲ့လူတွေပါ။ သူတို့ ခင်ဗျားတို့ကို နေခွင့်ပြုမှာပါ။"
"ခင်ဗျားတို့ သူတို့ကိုတွေ့ရင် နှုတ်ဆက်လိုက်ရုံပါပဲ။"
အစ်မမော့သည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပတ်ပတ်လည်ကိုကြည့်လိုက်ပြီး ရှောင်ပိုင်က ပျော်ရွှင်စွာခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ခဏအကြာတွင် အဖေနှင့်မေမေလေးတို့သည် တံခါးသို့ရောက်လာကြသည်။ အဖေသည် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့်အမျိုးသမီးကို ကြည့်ပြီး အနည်းငယ်မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ အစ်မမော့သည်လည်း ချင်၏အဖေကို လေးနက်သောမျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏အစွမ်းဖြင့် ဤလူလတ်ပိုင်းအရွယ်လူနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ သူမသည် အတွင်းမှ ပင်ကိုအသိစိတ်ဖြင့် ကြောက်ရွံ့မှုကို မမျှော်လင့်ဘဲ ခံစားလိုက်ရသလော။
သို့သော် နှစ်ဦးသားမျက်လုံးချင်းဆုံနေသောမြင်ကွင်းကို မေမေလေး၏အမြင်တွင်မူ တစ်မျိုးတစ်ဖုံ အဓိပ္ပာယ်ကောက်ယူသွားသည်။ သူမသည် မထင်မရှားပြုံးလိုက်ပြီး "သခင်ကြီး၊ ဘာတွေကြည့်နေတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။ ဤစကားကိုကြားသော် ချင်ဖုန်း၏အဖေသည် အလျင်အမြန်သူ၏အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။
"ဘာမှမကြည့်ပါဘူး။"
မေမေလေးသည် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့်အမျိုးသမီးကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရန်သူနှင့် ရင်ဆိုင်ရသကဲ့သို့ ကြည့်လိုက်သည်။ အစ်မမော့သည် ငယ်ရွယ်ပြီးလှပသောမိန်းကလေးတစ်ဦးမဟုတ်ဘဲ ရင့်ကျက်သောအလှမယ်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ ထိုသို့သောအမျိုးသမီးများသည် ယောက်ျားများအတွက် ကြီးမားသောဆွဲဆောင်မှုရှိသည်ကို မေမေလေး ကောင်းစွာသိသည်။ သူမသည် သတိကြီးစွာကြည့်လိုက်သည်။
"ဖုန်းအာ၊ ဒီနှစ်ယောက်က ဘယ်သူတွေလဲ။"
ချင်ဖုန်း မပြောမီမှာပင် ရှောင်ပိုင်က မပီမသဖြင့် "ဖေဖေ" ဟု ပြောလိုက်သည်။ ဤစကားသည် လူတိုင်းကိုတုန်လှုပ်သွားစေပြီး ချင်ဖုန်း၏အဖေသည် နေရာမှာတင် ကြက်သေသေရပ်နေတော့သည်။ အနီးအနားမှအစေခံများသည်လည်း မျက်လုံးများပြူးကျယ်သွားကြသည်၊ သူတို့သည် ထိုအခြေအနေသည် ရှုပ်ထွေးလာနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
" ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ ရှင် ရှင်းပြရမယ်။ ရှင့်က ဒီလူနဲ့ ဘယ်တုန်းကတွေ့ခဲ့တာလဲ၊ ကလေးက ဒီလောက်တောင်ကြီးနေပြီ" မေမေလေးက အော်လိုက်သည်။
"မိန်းမ အထင်မလွဲနဲ့နော်။ ဒီကလေးက အလကားလျှောက်ပြောနေတာ၊ ငါ သူ့ကို လုံးဝမသိဘူး"
အဖေ့၏ခုခံကာကွယ်မှုသည် လူတိုင်းအတွက် အလွန်အားနည်းနေပုံရသည်။
ချင်ဖုန်းသည် အဖေ ဒုက္ခရောက်နေသည်ကိုမြင်ပြီး ကျေနပ်ကာ ဘေးတွင်ရပ်ရင်း ချက်ချင်းဝင်မရှင်းပြဘဲ မြင်ကွင်းကို ကြည့်နေလိုက်သည်။ မေမေလေးသည် အဖေ့ကို သေချာစစ်ဆေးမေးမြန်းတော့မည်အပြုတွင် ရှောင်ပိုင်သည် ကြည်လင်သောအသံဖြင့် ထပ်မံပြောလိုက်သည်။
"မေမေ"
ထိုအခိုက်တွင် လေထုသည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ပွဲကြည့်ပရိသတ်များ မှင်တက်သွားကြသည်။ ဤအခြေအနေတွင် အလှည့်အပြောင်းတစ်ခု ရှိနိုင်သလော။
"မင်း ငါ့ကို ဘယ်လိုခေါ်လိုက်တာ"
မေမေလေးသည် တုံ့ဆိုင်းနေပြီး မသေချာမရေရာဖြစ်နေသည်။
"မေမေ"
မေမေလေးသည် တုန်လှုပ်မှုကိုမခံနိုင်တော့ဘဲ ယိမ်းယိုင်ကာ လဲကျလုမတတ်ဖြစ်သွားသည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် အဖေက အချိန်မီ ဖမ်းလိုက်နိုင်ပြီး မေးလိုက်သည်။
"ဖုန်းအာ၊ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ"
ခန်းမဆောင်ကြီးတွင် အဖေနှင့်မေမေလေးတို့သည် ချင်ဖုန်း၏ရှင်းပြချက်ကိုကြားပြီးနောက် သူတို့၏အကြည့်များကို အစ်မမော့နှင့် ရှောင်ပိုင်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်ကြသည်။ မေမေလေးသည် အံ့ဩသွားသည်၊ ဤအနက်ရောင်ဝတ်အမျိုးသမီးနှင့် ကျော့ရှင်းစွာ ဖန်တီးထားသော မိန်းကလေးငယ်သည် ဒဏ္ဍာရီလာသတ္တဝါများဖြစ်နိုင်သည်ကို သူမ မည်သို့စိတ်ကူးနိုင်မည်နည်း။
ချင်ဖုန်းက ရှောင်ပိုင်အား လေးနက်စွာပြောလိုက်သည်။
"ဖေဖေနဲ့မေမေက ငါသူတို့ကိုခေါ်တဲ့ပုံစံပဲ။ မင်းသူတို့ကိုခေါ်ချင်ရင် ဦးလေးနဲ့အဒေါ်လို့ ခေါ်လို့ရတယ်။"
ရှောင်ပိုင်က ခေါင်းညိတ်ပြီးနောက် ကလေးအသံဖြင့် အဖေနှင့်မေမေလေးကို ပြောလိုက်သည်။
"ဦးလေး၊ အဒေါ်"
ဤစကားကိုကြားသော် မေမေလေးသည် ရှောင်ပိုင်ကိုကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ချစ်စဖွယ် အသွင်အပြင်ကြောင့် စွဲမက်သွားကာ သူမ၏နှလုံးသား အရည်ပျော်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ရှောင်ပိုင်သည် ဖုန်းအာ ငယ်စဉ်ကနှင့်တူသည်—နှင်းဆီရောင်နှုတ်ခမ်း၊ ဖြူဖွေးသောသွားများနှင့် ထူးခြားသောကျော့ရှင်းမှု။
"ဒီကိုလာ၊ အဒေါ် ပွေ့ချီပါရစေ။"
မေမေလေးသည် သူမ၏လက်များကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ရှောင်ပိုင်သည် ချင်ဖုန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူက သဘောတူကြောင်းခေါင်းညိတ်ပြသည်။ သူမသည် သတိဖြင့် ချဉ်းကပ်သွားပြီး မေမေလေး၏ရင်ခွင်ထဲသို့ ရောက်သွားသည်။
"ဖုန်းအာ၊ သူတို့နေစရာမရှိမှတော့ သူတို့ကိုဒီမှာပဲနေခိုင်းလိုက်ပါ။ နောက်မှ ချင်အာကို သူတို့အတွက် ဧည့်သည်အခန်းတစ်ခု ပြင်ဆင်ခိုင်းလိုက်" မေမေလေးက ပြုံးပြီးအကြံပြုလိုက်သည်။
သူမ၏အသက်အရွယ်တွင် သူမအမျှော်လင့်ဆုံးအရာမှာ မြေးယောက်ျားလေး သို့မဟုတ် မြေးမလေးတစ်ယောက်ကို ချီပိုးပြီး မိသားစုဘဝ၏ပျော်ရွှင်မှုကို ခံစားနိုင်ရန်ဖြစ်သည်။
ကံမကောင်းစွာဖြင့် အန်းအာသည် လက်မထပ်ရသေးဘဲ ဖုန်းအာထံမှလည်း သတင်းမကြားရသေးပေ။ ယခု ရှောင်ပိုင်ကိုမြင်သောအခါ သူမသည် သူမ၏ကိုယ်ပိုင်မြေးမလေးကို မြင်နေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သဘာဝအတိုင်း အလွန်ပျော်ရွှင်နေသည်။
"ဟုတ်ကဲ့ မေမေလေး" ချင်ဖုန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ချင်အာ ဧည့်သည်အခန်းကို ပြင်ဆင်ပြီးနောက် ချင်ဖုန်းသည် အစ်မမော့နှင့် ရှောင်ပိုင်ကို နေရာချပေးလိုက်သည်။ သူ မီးဖိုချောင်သို့သွားပြီး အစေခံများကို ညစာအချို့ပြင်ဆင်ရန် ညွှန်ကြားတော့မည်အပြုတွင် အစ်မမော့၏ စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသောအသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
"ခုနကလူက မင်းရဲ့အဖေအရင်းလား။" ချင်ဖုန်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။
"ဟုတ်တာပေါ့၊ သူက ကျွန်တော့်အဖေအရင်းပဲ။ အဲ့လိုမေးတာက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။"
"မင်းအဖေက လုံးဝမရိုးရှင်းဘူး။ သူက ငါ့ကို ရင်တုန်စေခဲ့တယ်။ ငါနောက်ဆုံးတစ်ခေါက် ဒီလိုခံစားခဲ့ရတာက အိမ်က ငါ့အစ်မကြီးနဲ့အတူရှိတုန်းကပဲ။"
အစ်မမော့က သိချင်စိတ်ဖြင့်ပြောလိုက်သည်။
"ဟင်။ နောက်မနေနဲ့၊ ကျွန်တော့်အဖေက သာမန်လူတစ်ယောက်ပါပဲ။"
အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့်အမျိုးသမီးသည် ချင်ဖုန်းကို အချိန်အတော်ကြာစိုက်ကြည့်နေပြီး ထူးခြားမှုတစ်ခုခုမတွေ့မှ သူမ၏အကြည့်ကို ဖြည်းညှင်းစွာရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။
"မင်းမသိမှတော့ ငါမေးခဲ့တာကို မေ့လိုက်တော့။"
ရှုပ်ထွေးသွားသော ချင်ဖုန်းသည် ဧည့်သည်အခန်းမှထွက်ခွာခဲ့သော်လည်း သူ၏စိတ်ထဲတွင် အစ်မမော့ ခုနကပြောခဲ့သည်များကို အမြဲပြန်လည်စဉ်းစားနေသည်။ အစ်မမော့က ကြယ်သုံးဆယ့်ခြောက်လုံးထဲက အကြီးအကဲကျိုးကိုတောင် မကြောက်ဘူး။ သူ့ကိုရင်တုန်စေချင်ရင် အနည်းဆုံးတော့ နတ်စစ်သူကြီးဆယ့်နှစ်ဦးအဆင့်ကို ရောက်ရမယ်။
သို့သော် အဖေ... ချင်ဖုန်းသည် ခါးသီးစွာပြုံးပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူသည် နတ်စစ်သူကြီးဆယ့်နှစ်ဦးနှင့် ထိုလူယုတ်မာကို ဆက်စပ်ရန်ခက်ခဲပြီး အစ်မမော့၏အာရုံခံစားမှု မှားယွင်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
သို့သော် သူလမ်းလျှောက်နေစဉ် သူ၏အရိပ်သည် ရုတ်တရက်ရပ်တန့်သွားသည်။ အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် တစ္ဆေခေါင်း၏ပုံရိပ်သည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာသည်။ ထို့အပြင် ထိုအရိပ်သည် သူ၏ဖခင်နှင့် တဖြည်းဖြည်း ပေါင်းစပ်သွားသည်။ ချင်ဖုန်းသည် ဤအတွေးသည် အဓိပ္ပာယ်မရှိကြောင်းသိသော်လည်း ၎င်းသည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် အမြစ်တွယ်သွားပြီး မှေးမှိန်သွားရန်ငြင်းဆန်ကာ ပို၍ပင်အားကောင်းလာသည်။