အဖေ၊ အဖေ တကယ်ပဲ ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ။

အရင်ကသာဆိုလျှင် ချင်ဖုန်းသည် သူ၏ကိုယ်ပိုင်ဖခင်ကို ကျော်ကြားသော တစ္ဆေခေါင်းနှင့် ဘယ်တော့မှ ဆက်စပ်မိမည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် အစ်မမော့က ပြောလိုက်သောအခါ သူသည် အရာများစွာသည် အလွန် တိုက်ဆိုင်လွန်းနေသည်ကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။

ပထမဦးစွာ တစ္ဆေခေါင်းသည် ဤကျင့်ယန်မြို့တွင် တသီးတသန့် နေထိုင်သည်။

ဒုတိယအချက်မှာ ကျင့်ယန်မြို့ သို့မဟုတ် သူနှင့်ချင်မိသားစု အန္တရာယ်ကြုံတွေ့သည့်အခါတိုင်း တစ္ဆေခေါင်းသည် အမြဲတမ်း အချိန်မီပေါ်လာတတ်သည်။

ချင်ဖုန်းသည် စဉ်းစားလေလေ၊ သူ၏စိတ်ထဲတွင် မအေးမချမ်းဖြစ်မှုက ပိုမိုကိုက်စားလာလေဖြစ်သည်။

ကျွန်တော်တို့ ချင်မိသားစုဘိုးဘေးတွေက တတိယတန်းဗိုလ်ချုပ်ကြီးတွေအဖြစ် လေးစားခံခဲ့ရတယ်။ မျိုးရိုးက အားနည်းသွားနိုင်ပေမယ့် ငါတို့ ဒီအခြေအနေအထိ ကျဆင်းလာတာက သံသယဖြစ်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် မြန်ဆန်နေတယ်။

ပြီးတော့ အဖေ အလုပ်ကိစ္စနဲ့ အပြင်ထွက်တိုင်း သူ အမြဲတမ်း ဘေးကင်းစွာပြန်လာတယ်။ သူက မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနကလူတွေကို သူ့ကိုအစောင့်အရှောက်လိုက်ပေးဖို့ ငှားရမ်းပေမယ့် သူ ဘယ်တော့မှ အန္တရာယ်တစ်ခုခုနဲ့ မကြုံတွေ့ခဲ့ရဘူး၊ ဒါက သိပ္ပံမကျလွန်းဘူး။

ပြီးတော့ အဲ့ဒီ တစ္ဆေတစ်ရာညခင်းလျှောက်လမ်းပွဲညက အဖေက ပျောက်သွားတဲ့ပိုက်ဆံအိတ်ကို သွားရှာတယ်လို့ပြောပြီး နောက်ဆုံးမှာ ပြည့်တန်ဆာအိမ်မှာ အဆုံးသတ်သွားတယ်တဲ့လား။

တိုက်ဆိုင်စွာပင် သူပျောက်ဆုံးနေစဉ်အတွင်း တစ္ဆေခေါင်းပေါ်လာပြီး အကြွင်းမဲ့အစွမ်းဖြင့် ထိုမိစ္ဆာကို သတ်ပစ်ခဲ့သည်။ အဖေနဲ့ တစ္ဆေခေါင်းက အမြဲတမ်း မတူညီတဲ့အချိန်တွေမှာ ပေါ်လာကြတယ်။

ချင်ဖုန်းသည် ပို၍ပင် သံသယဝင်လာသည်။ ဒါပေမဲ့ အဖေ၊ အဲ့ဒီ တလွဲတချော်လုပ်တတ်ပြီး ယုံကြည်လို့မရတဲ့လူက တကယ်ပဲ တစ္ဆေခေါင်းဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။ သူက အရင်က အပြင်းအထန်ဒဏ်ရာရခဲ့ပြီး ခြံဝင်းရဲ့ လေးလံတဲ့နက်ရှိုင်းတဲ့ဖွဲ့စည်းမှုထဲမှာ ပိတ်မိနေခဲ့တာလေ။ သူရဲ့ပုံမှန်အမူအရာက ကျွမ်းကျင်တဲ့သရုပ်ဆောင်မှုတစ်ခု မဟုတ်ရင်တော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။

ဒါပေမဲ့ ဒါက ဖြစ်နိုင်လို့လား။

ရှင်းလင်းစွာ အားကြီးတဲ့လူတစ်ယောက်က ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ကြာအောင် သာမန်လူတစ်ယောက်လို၊ သာမန်လူတစ်ယောက်ထက်တောင် ဆိုးတဲ့ပုံစံနဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အမြဲတမ်းပြုမူနေနိုင်မှာလဲ။

ဒါ့အပြင် အဖေက တကယ်ပဲ တစ္ဆေခေါင်းဆိုရင် ဘာလို့ သူက သူ့ရဲ့ဒုတိယသားကို သိုင်းပညာအစဉ်အလာကို မသင်ပေးဘဲ သူ့ဘာသာသူ စူးစမ်းလေ့လာခိုင်းရတာလဲ။

ချင်ဖုန်းသည် ရှုပ်ထွေးသွားသော်လည်း ဤအတွေးသည် သူ့ကို မငြိမ်မသက်ဖြစ်စေသည်။ သူသည် အမှန်တရားကို သိချင်စိတ်ပြင်းပြနေသည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ ငါ ဒါကို ဖော်ထုတ်ရမယ်။" ချင်ဖုန်းသည် မျက်လုံးများကိုမှေးလိုက်ပြီး မိမိကိုယ်ကို တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

"အဟမ်း၊ အဟမ်း။"

ခန်းမထဲတွင် လက်ဖက်ရည်သောက်နေသော အဖေသည် ရုတ်တရက် လက်ဖက်ရည်သီးသွားသည်။

ဘေးမှ မေမေလေးသည် ဂရုမစိုက်ဘဲ မှိန်ပြပြအပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"လက်ဖက်ရည်သီးတယ်ဆိုတော့ တခြားတစ်ယောက်ယောက်ကို စဉ်းစားနေလို့များလား။ ဒီနေ့ရောက်လာတဲ့ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနဲ့အမျိုးသမီးက မိစ္ဆာသားရဲကနေ အသွင်ပြောင်းလာပေမယ့် ရှင့်မိန်းမဖြစ်တဲ့ ကျွန်မတောင်မှ သူ့ကို ရင်သပ်ရှုမောဖွယ်အလှတွေ တွေ့မိတယ်။"

"မိန်းမ ဘာမဟုတ်ကဟုတ်ကတွေ ပြောနေတာလဲ။ ငါ့မျက်စိထဲမှာ မင်းကလွဲရင် အမျိုးသမီးအားလုံးက သာမန်ပါပဲ။"

ချင်ကျန့်အန်းက ယုံကြည်ချက်ရှိစွာ ပြောလိုက်သည်။

ဒုတိယဇနီးသည် နောက်ဆုံးတွင် ကျော့ရှင်းသောသခင်မလေးတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ဤစကားကိုကြားရသောအခါ သူမ အနည်းငယ်ရှက်သွားသော်လည်း သူမ၏မျက်နှာသည် အနည်းငယ်နီမြန်းသွားပြီး သူ့ကိုဆူပူလိုက်ရာ သူမ၏အတွင်းပိုင်းမကျေနပ်မှုအများစုသည် ချက်ချင်းပျောက်ကွယ်သွားသည်။

နှစ်ဦးသား ခဏတာစကားစမြည်ပြောပြီးနောက် အဖေသည် ရုတ်တရက်ထရပ်လိုက်သည်။

" ဘယ်သွားမလို့လဲ။"

"ငါ ဖုန်းအာကို သွားရှာမလို့။ အဲ့ဒီနှစ်ယောက်ကို မိစ္ဆာသားရဲတွေအဖြစ် ငါအပြည့်အဝ မယုံကြည်နိုင်သေးဘူး၊ ဒါကြောင့် သူ့ကို နောက်တစ်ခေါက်ထပ်သတိပေးဖို့လိုတယ်။"

"ဟုတ်သားပဲ။"

ဒုတိယသခင်မက ခေါင်းညိတ်ပြီး ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"ပြီးတော့ ဖုန်းအာကို အဲ့ဒီအနက်ရောင်ဝတ်ရုံနဲ့အမျိုးသမီးနဲ့ အကွာအဝေးတစ်ခုထားဖို့ ပြောလိုက်ဦး။ ကျန့်လီကို အတွေးတွေဝင်မသွားစေနဲ့။"

"ကောင်းပြီ၊ ငါနားလည်ပြီ။"

ချင်အဘိုးကြီးက ပြန်ဖြေပြီးနောက် ခန်းမထဲမှ အလျင်အမြန်ထွက်ခွာသွားသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချင်ဖုန်းသည် အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်လောင်ကျွမ်းစာအချိန်ကို အသုံးပြုကာ သူ၏ဖခင် ပုံမှန်နေထိုင်သောအခန်းရှိ စာအုပ်များကို လှန်လှောကြည့်ရှုခဲ့သော်လည်း သံသယဖြစ်ဖွယ်သဲလွန်စတစ်ခုမျှမတွေ့ပေ။

စဉ်းစားကြည့်တော့ အဖေက တကယ်ပဲ တစ္ဆေခေါင်းဆိုရင် သူ့မှာ သိုလှောင်ပစ္စည်းတစ်ခုနှစ်ခုလောက် ဘယ်လိုလုပ်ပြီးမရှိဘဲနေမှာလဲ။ သူ့ရဲ့အထောက်အထားကို အတည်ပြုနိုင်တဲ့အရာတစ်ခုက သူအမြဲဆောင်ထားတဲ့အရာဖြစ်ရမယ်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ရှာဖွေဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုခု ငါရှာနိုင်လောက်တယ်။ ချင်ဖုန်းသည် မေးစေ့ကိုပွတ်သပ်ရင်း စဉ်းစားလိုက်သည်။

ထိုအခိုက်တွင် သူသည် စားပွဲပေါ်မှ သစ်သားသေတ္တာတစ်လုံးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဤသစ်သားသေတ္တာ၏အနေအထားသည် အလွန်ထင်ရှားသောကြောင့် သာမန်လူတစ်ယောက်က သူဖုံးကွယ်လိုသောအရာကို ဤမျှထင်ရှားသောနေရာတွင် မည်သို့ထားနိုင်မည်နည်း။ ထို့ကြောင့် ချင်ဖုန်းသည် ၎င်းကို လျစ်လျူရှုထားခဲ့သည်။ သို့သော် ယခု စာကြည့်ခန်းတစ်ခုလုံးကို ရှာဖွေပြီးဖြစ်ရာ ဤသစ်သားသေတ္တာမှလွဲ၍ ဘာမှမကျန်တော့ပေ။

ချင်ဖုန်းသည် မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး သေတ္တာကိုဖွင့်လိုက်ရာ မွှေးရနံ့တစ်ခု လေထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားသည်။ အတွင်း၌ လှပစွာပြုလုပ်ထားသော အမွှေးနံ့သာအိတ်တစ်ခုရှိပြီး ၎င်း၏မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ဆောင်းဦးမေပယ်ပုံနှင့် ရွှေချည်ဖြင့်ထိုးထားသော စာလုံးငယ်လေးလုံး ရှိနေသည်။

"ဆောင်းဦးမေပယ် ဆောင်းဦးကိုကြိုဆိုခြင်း"

အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ချင်ဖုန်း ဤအမွှေးနံ့သာအိတ်ကိုမြင်သောအခါ ထူးဆန်းသောဝမ်းနည်းမှုတစ်ခု သူ၏အတွင်းမှ တိုးဝှေ့လာသည်။ အမွှေးနံ့သာအိတ်သည် ရင်းနှီးသလိုလို မရင်းနှီးသလိုလို ခံစားရသည်။

သူအတွေးထဲတွင် နစ်မြောနေစဉ်မှာပင် နောက်ကွယ်မှ အသံတစ်ခု ရုတ်တရက်ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဖုန်းအာ၊ ဘာလုပ်နေတာလဲ။"

ချင်ဖုန်းသည် လန့်သွားပြီး လျင်မြန်စွာလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ထူးဆန်းသောမျက်နှာထားနှင့် သူ၏ဖခင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော် ဒီကိုလာပြီး အရင်က လရောင်ခြည်ပြခန်းရဲ့ စာရင်းတွေကိုကြည့်ပြီး လက်ရှိစီးပွားရေးအမြတ်အစွန်းတွေနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ချင်လို့ပါ"

ချင်ဖုန်းသည် အရေးပေါ်အခြေအနေတွင် အကြောင်းပြချက်တစ်ခုကို အလျင်အမြန် တီထွင်လိုက်သည်။ ဤစကားကိုကြားသော် သူ၏ဖခင်မျက်နှာသည် တောင့်တင်းသွားသည်။

"အရင်က လရောင်ခြည်ပြခန်းကို ငါ့လက်အောက်မှာထားတုန်းက အမြဲတမ်းအရှုံးပေါ်နေခဲ့တာ။ လက်ရှိဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်နေတဲ့စီးပွားရေးနဲ့ နှိုင်းယှဉ်လို့မရဘူး။ စာရင်းအဟောင်းတွေကို နှိုင်းယှဉ်တာက ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိလို့လဲ။"

မှားတွက်မိသွားပြီ။ ငါ့အဖေက 'မေ့လျော့တတ်သောကလေး' ဆိုတာ ငါမေ့သွားတယ်။

ချင်ဖုန်းသည် နှုတ်ခမ်းကိုစေ့လိုက်ပြီး သစ်သားသေတ္တာထဲမှ အမွှေးနံ့သာအိတ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ အကြောင်းအရာကို လျင်မြန်စွာပြောင်းလိုက်သည်။

စကားမစပ် အဖေ၊ ခုနက စာရင်းစာအုပ်တွေ လှန်ကြည့်နေတုန်း ဒါကို မရည်ရွယ်ဘဲတွေ့မိတယ်။ ဒါက အမေ့ရဲ့ အမွှေးနံ့သာအိတ်များလား။"

ဤစကားကိုကြားသော် အဖေသည်လည်း သစ်သားသေတ္တာထဲမှ အမွှေးနံ့သာအိတ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏မျက်လုံးများတွင် ဝမ်းနည်းမှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသော်လည်း သူသည် ၎င်းကို လျင်မြန်စွာဖုံးကွယ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဒီအရာက မင်းအမေထားခဲ့တာအမှန်ပဲ။ မင်းအမေ သူ့ဘဝမှာ အကြိုက်ဆုံးအရာက ဆောင်းဦးရာသီက မေပယ်နီပဲ။ အဲ့ဒီရာသီရောက်တိုင်း သူက ငါ့ကို ကောင်းကင်ဘုံမြို့တော်က မီးလျှံမေပယ်တောင်ကို လိုက်ပို့ခိုင်းပြီး မီးလျှံလိုတောက်လောင်နေတဲ့မေပယ်ရွက်တွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေတဲ့တောင်တွေကို ကြည့်တယ်။ ပြီးတော့ မင်းနာမည်ကိုလည်း အဲ့ဒါကြောင့်ပေးခဲ့တာ။"

ချင်ဖုန်းသည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ မူလပိုင်ရှင်၏အမှတ်တရများအရ အဖေက သူ့ကိုပြောခဲ့သည်မှာ သူ၏မိခင်သည် သူ့ကိုမွေးပြီးမကြာမီ နာတာရှည်ရောဂါကြောင့် ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။

"အဖေ၊ အမေက အဲ့ဒီတုန်းက တကယ်ပဲ ဘာရောဂါဖြစ်ခဲ့တာလဲ။"

ချင်ကျန့်အန်းသည် ခဏတာတုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီတုန်းက မင်းကငယ်သေးတော့ ငါမင်းကိုလိမ်ဖို့ အကြောင်းပြချက်တစ်ခုလုပ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုမင်းကြီးလာပြီဆိုတော့ အဲ့ဒီတုန်းကဖြစ်ခဲ့တဲ့အမှန်တရားကို မင်းသိသင့်ပြီ။ တကယ်တော့ မင်းအမေက ရောဂါနဲ့သေတာမဟုတ်ဘဲ မြို့ကိုကျူးကျော်ခဲ့တဲ့ မိစ္ဆာသတ္တဝါတွေကြောင့်ပဲ။"

ချင်ဖုန်း၏မျက်နှာထားသည် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ဖခင်က ထိုနှစ်ကဖြစ်ရပ်များကို ပြန်ပြောပြသည်ကို နားထောင်နေလိုက်သည်။ လွန်ခဲ့သော ဆယ့်ရှစ်နှစ်က အဖေသည် အလုပ်ကိစ္စတစ်ခုဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံမြို့တော်မှ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီး ရလဒ်အနေဖြင့် အားကြီးသောမိစ္ဆာသတ္တဝါများသည် မဟာချန်ပြည်၏မြို့တော်ကို ကျူးကျော်ရန်ဝံ့ရဲခဲ့ကြသည်။ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနက ကြားဝင်ပြီး မိစ္ဆာသတ္တဝါများကို အပြင်းအထန်ဒဏ်ရာရစေခဲ့သော်လည်း ကောင်းကင်ဘုံမြို့တော်သည် ငါးပုံတစ်ပုံ ပျက်စီးခဲ့ရသည်။ မရေမတွက်နိုင်သောမိသားစုများ ကြေမွသွားပြီး များစွာသောအသက်များ ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။ ထို့အပြင် ချင်ဖုန်း၏မွေးမိခင်သည် ထိုနေ့မှစ၍ ထာဝရအိပ်စက်သွားခဲ့သည်။

အဖေက ထိုနေရာသို့ရောက်သောအခါ သူသည် မိမိကိုယ်ကိုအပြစ်တင်လိုက်သည်။

"အဲ့ဒီတုန်းက ငါမင်းအမေဘေးကနေ မခွာခဲ့ရင် ဒီလိုအကျိုးဆက်တွေ ဖြစ်လာမှာမဟုတ်လောက်ဘူး။"

ချင်ဖုန်းသည် အစပိုင်းတွင် ဤစကားများကို သူ၏ဖခင်က အပြစ်ရှိစိတ်ကြောင့် ပြောသည်ဟုထင်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကောင်းကင်ဘုံမြို့တော်တွင် ကျွမ်းကျင်သူများစွာရှိပြီး မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန၏တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် ကောင်းကင်ဘုံမြို့တော်ကို ကျူးကျော်ရန်ဝံ့ရဲပြီး အောင်မြင်စွာလွတ်မြောက်သွားသော မိစ္ဆာသတ္တဝါများသည် သေချာပေါက် ထူးခြားသည်။

သူ၏ဖခင်သာ သူ၏မိခင်ဘေးတွင် နေခဲ့လျှင်ပင် သူသည် အသုံးဝင်မည်မဟုတ်ဘဲ သူတို့သည် အတူတူပင် ကံကြမ္မာတူရင်ဆိုင်ရနိုင်ပေသည်။ သို့သော် သူ၏ဖခင်၏အထောက်အထားကို တစ္ဆေခေါင်းနှင့် ဆက်စပ်လိုက်သောအခါ ဤစကားများသည် နက်ရှိုင်းသော အဓိပ္ပာယ်ဆောင်သွားသည်။

ချင်ဖုန်းသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။ မူလက သူသည် ဖြည်းညှင်းစွာစုံစမ်းစစ်ဆေးပြီး သူ၏ဖခင်တွင် အမှားအယွင်းများရှာကာ သူ၏တကယ့်အထောက်အထားကို အတည်ပြုရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏မိခင်သေဆုံးမှုအမှန်တရားကို သိရှိပြီးနောက် သူ၏ဖခင်၏လက်ရှိအပြစ်ရှိသောအကြည့်ကိုမြင်သောအခါ သူသည် တိုက်ရိုက်မေးမြန်းလိုသည်

"အဖေ၊ အဖေ တကယ်ပဲ..."

သူစကားမဆုံးမီမှာပင် စာကြည့်ခန်းအပြင်ဘက်မှ အံ့ဩတကြီးအော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဖခင်နှင့်သားသည် အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ပြီး စာကြည့်ခန်းမှ အလျင်အမြန်ပြေးထွက်သွားရာ မလှမ်းမကမ်းရှိကောင်းကင်တွင် ပျံသန်းထွက်ခွာသွားသော အရိပ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အသွင်အပြင်အရ ၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် တစ္ဆေခေါင်းပင်။