သူ့ကို ကျွန်မကို ပေးလိုက်ရင်ကော။

ချင်ဖုန်းသည် မျက်လုံးများပြူးကျယ်သွားပြီး သူ၏ဘေးမှ တူတူအံ့ဩနေသော အဘိုးကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ၊ ထို့နောက် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားသော သခင်တစ္ဆေခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သခင်တစ္ဆေခေါင်း ဘာကြောင့်ရုတ်တရက်ပေါ်လာသည်ကို သူ မသိသော်လည်း ဤမြင်ကွင်းအပြီးတွင် သူ၏အဘိုးကြီးသည် သခင်တစ္ဆေခေါင်းမဟုတ်ကြောင်း သူ အတည်ပြုလိုက်သည်။ ချင်ဖုန်းသည် သက်ပြင်းချလိုက်သော်လည်း အနည်းငယ် နောင်တရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏အဘိုးကြီးသည် သူသိသော ရင်းနှီးသောလှည့်စားတတ်သည့်စရိုက်အတိုင်းပင် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ပြောင်းလဲရန်အလားအလာမရှိတော့ပေ။

"တကယ်ပဲ ထူးခြားတယ်၊ သူရဲကောင်းနတ်တစ်ပါးလိုပဲ။" သူ့အဖေချင်က လေးစားစွာ ချီးကျူးလိုက်သည်။

"အိုး ဟုတ်သားပဲ၊ ဖုန်းအာ၊ ခုနက မင်းဘာမေးတော့မလို့လဲ။"

ချင်ဖုန်းသည် သတိပြန်ဝင်လာသည်။ သူ၏အဘိုးကြီး၏အထောက်အထားနှင့်ပတ်သက်သော သံသယများ ပြေပျောက်သွားသဖြင့် သူသည် သစ်သားသေတ္တာထဲမှ အမွှေးနံ့သာအိတ်ကို စဉ်းစားမိသွားသည်။

"အဖေ၊ အမေက တကယ်ပဲ ဘယ်လိုလူစားမျိုးလဲ။"

သူ၏မိခင်ကွယ်လွန်ချိန်တွင် သူသည် အလွန်ငယ်သေးသည်၊ ဤလောကတွင် ဓာတ်ပုံများမရှိသလို သူ၏မိခင်သည်လည်း ပုံတူပန်းချီများ မထားခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူ၏ကိုယ်ပိုင်မိခင်အပေါ် သူ၏အထင်အမြင်သည် လုံးဝမရှိဟု ဆိုနိုင်သည်။ သူ၏အဘိုးကြီးသည် ထိုမေးခွန်းကြောင့် သက်ပြင်းချပြီး စကားစလိုက်သည်။

သူ၏မိခင်သည် လှပသောအမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး တက်ကြွလန်းဆန်းကာ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နေတတ်သည်။ သူမသွားလေရာရာတွင် ရယ်မောသံများနှင့် ပျော်ရွှင်မှုများ အမြဲရှိနေသည်။ အမေသည် ဆောင်းဦးရာသီ၊ မေပယ်ရွက်များ၊ စာဖတ်ခြင်းနှင့် ထူးဆန်းသောအရာများကို ကြိုက်နှစ်သက်သည်။

"မင်းအမေက ထူးခြားတယ်၊ သူ့မှာ အပြစ်ကင်းစင်တဲ့ မှတ်ဉာဏ်ရှိတယ်။ စာအုပ်တစ်အုပ်ဖတ်ပြီးရင် သူက အဲ့ဒီထဲကအကြောင်းအရာအများစုကို မှတ်မိနိုင်တယ်။ မင်းရဲ့ဉာဏ်ရည်၊ စာပေသူတော်စင်လမ်းကြောင်းထဲကို ခြေချနိုင်တာက မင်းအမေ့ရဲ့အရည်အချင်းတချို့ကို သေချာပေါက်အမွေဆက်ခံထားလို့ပဲဖြစ်ရမယ်။ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ သူက သာမန်လူတစ်ယောက်ပဲ။ သူသာ မဟာစာပေတက္ကသိုလ်ကိုဝင်ပြီး စာပေသူတော်စင်တာအိုမျိုးဆက်ကို ကျင့်ကြံခဲ့ရင် သူ့ရဲ့အောင်မြင်မှုတွေက သေချာပေါက်မနိမ့်ကျလောက်ဘူး။"

ဤစကားကိုကြားသော် ချင်ဖုန်းသည် အံ့ဩသွားသည်။ အပြစ်ကင်းစင်သောမှတ်ဉာဏ်လား။ ဒါက သူ့ရဲ့မျက်လုံးအစုံတန်ခိုးနဲ့ အတိအကျတူတူပဲမဟုတ်လား။ သူ့ရဲ့မျက်လုံးတန်ခိုးက သူ့အမေဆီက အမွေဆက်ခံခဲ့တာများလား။ ဒါပေမဲ့ နောက်ထပ်မေးခွန်းတစ်ခုရှိသည်-

မူလပိုင်ရှင်သည် စာအုပ်များကို ဆယ်နှစ်ကျော်ဖတ်ခဲ့ပြီး မျက်လုံးအစုံတန်ခိုးကို ဘယ်တော့မှ မနိုးထခဲ့ပေ။ သူ ဤခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ကူးပြောင်းဝင်ရောက်လာမှသာ ထိုစွမ်းရည်သည် အသက်ဝင်လာခဲ့သည်။ ဒီစွမ်းရည်နိုးထဖို့အတွက် အချို့သောအခြေအနေတွေလိုအပ်ပြီး သူကူးပြောင်းလာတာက အစပျိုးပေးလိုက်တာများလား။

"အဖေ၊ အမေ့ရဲ့အထောက်အထားက တကယ်ပဲဘာလဲ"

ချင်ဖုန်းက အလျင်အမြန်မေးလိုက်သည်။ အဖေက ပြန်ဖြေသည်။

"သာမန်လူတစ်ယောက်ပါပဲ။ သူက ဘယ်လိုအထောက်အထားမျိုးရှိနိုင်မှာလဲ။ ငါတို့က တိုက်ဆိုင်မှုသက်သက်နဲ့ တွေ့ဆုံပြီး ချစ်ကြိုက်ခဲ့ကြတာ။"

ချင်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမ၏အထောက်အထားကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သလား။ သို့မဟုတ် သူ၏မိခင်၏စွမ်းရည်နိုးထမှုသည်လည်း တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုကြောင့် ဖြစ်ပွားခဲ့သလား။ အရာရာတိုင်းသည် မသိရှိရသေးပေ။

မိခင်သေဆုံးရခြင်းအကြောင်းရင်းကို စဉ်းစားရင်း ချင်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။

"အရင်တုန်းက ကောင်းကင်ဘုံမြို့တော်ကို ကျူးကျော်ခဲ့တဲ့မိစ္ဆာတွေရဲ့သဲလွန်စကို ရှာလို့ရနိုင်သေးလား။"

ကောင်းကင်ဘုံမြို့တော်ကို ကျူးကျော်ရန်ဝံ့ရဲပြီး မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန၏ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် အသက်ရှင်လျက်ထွက်ခွာသွားနိုင်သောကြောင့် သူတို့၏အစွမ်းသည် ထူးခြားရမည်။ ထိုသို့သောမိစ္ဆာများသည် ဘယ်နေရာသွားသွား ဘေးဒုက္ခတစ်ခုပင်။

ဤစကားကိုကြားသော် ချင်ဖုန်း၏ဖခင်သည် မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး လေးနက်စွာပြောလိုက်သည်။

"ဖုန်းအာ၊ မင်းဒီမေးခွန်းကိုမေးတဲ့အကြောင်းရင်းကို ငါမသိပေမယ့် မင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောချင်တယ်။ အဲ့ဒီမိစ္ဆာရဲ့အစွမ်းက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတယ်၊ မင်း လက်စားချေဖို့ စိတ်မကူးရဘူး။ မင်းညီလေးကို ချင်အန်းလို့နာမည်ပေးခဲ့တဲ့အကြောင်းရင်းက မိသားစုအတွက် ငြိမ်းချမ်းတဲ့ဘဝကို ဆုတောင်းပေးချင်လို့ပဲ။ မင်းအမေသာ အသက်ရှင်နေသေးရင် သူလည်း သေချာပေါက် ဒီလိုပဲစဉ်းစားမှာပဲ။"

"အဖေ၊ အထင်လွဲနေပြီ။ ကျွန်တော် ကျွန်တော့်ရဲ့ကန့်သတ်ချက်တွေကို သိပါတယ်။ ကျွန်တော်ဒီမေးခွန်းကိုမေးတာက အဲ့ဒီမိစ္ဆာက နောက်တစ်ခေါက်ဒုက္ခပေးလာမှာကို စိုးရိမ်လို့ပါ"

ချင်ဖုန်းက အမှန်အတိုင်းပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့။"

သူ၏အဖေက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"မိစ္ဆာရဲ့တည်နေရာနဲ့ပတ်သက်ရင်တော့ ငါလိုသာမန်လူတစ်ယောက်က ဘယ်လိုသိနိုင်မှာလဲ။ ဒါက မင်းစိုးရိမ်စရာမလိုတဲ့ကိစ္စပဲ။ နောက်ဆုံးတော့ မဟာချန်ပြည်မှာ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနရှိတယ်၊ တစ်နေ့နေ့မှာ သူတို့က အဲ့ဒီမိစ္ဆာကို ရှင်းလင်းပေးလိမ့်မယ်။"

ရိုးရှင်းသောစကားတစ်ခွန်းဖြစ်သော်လည်း ချင်ဖုန်း၏နားထဲတွင်မူ ၎င်းသည် ကတိတစ်ခုကဲ့သို့ မြည်ဟည်းသွားသည်။

ဖခင်နှင့်သားသည် သူတို့၏အမေအကြောင်းကို ပိုမိုပြောဆိုကြပြီး မသိလိုက်ခင်မှာပင် ကောင်းကင်သည် မှောင်မိုက်သွားသည်။ သူ၏အဖေ ထွက်ခွာရန်ပြင်ဆင်နေစဉ် သူသည် ရုတ်တရက်တစ်ခုခုကို စဉ်းစားမိသွားသည်။

"အဲ့ဒီနှစ်ယောက်က မင်းသူငယ်ချင်းတွေဖြစ်ပေမယ့် သူတို့က မိစ္ဆာတွေလည်းဟုတ်တယ်။ သူတို့နဲ့ဆက်ဆံတဲ့အခါ မင်းသတိထားဖို့လိုတယ်။ ပြီးတော့ မင်းမေမေလေးက မင်းကို အဲ့ဒီအနက်ရောင်ဝတ်ရုံနဲ့အမျိုးသမီးနဲ့ အကွာအဝေးတစ်ခုထားဖို့ သတိပေးခိုင်းလိုက်တယ်၊ တခြားသူတွေ အထင်မလွဲစေနဲ့။"

ချင်ဖုန်းက ပြုံးဖြီးဖြီးလုပ်လိုက်သည်၊ အစ်မမော့သည် သူ့ထက် နှစ်ပေါင်းရာချီကြီးသည်။ သူတို့ကြားတွင် ဘာအထင်လွဲစရာရှိနိုင်မည်နည်း။

သခင်လေး၊ သူတို့က ဘယ်သူတွေလဲ" လန်နင်ရွှမ်သည် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လှပသောအမျိုးသမီးနှင့် ချစ်စရာကောင်းသောမိန်းကလေးငယ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏မျက်နှာထားသည် တုန်လှုပ်နေသည်။ သူမသည် သူမ၏သခင်မလေးနှင့် ဓားလေ့ကျင့်ရန် အပြင်ထွက်သွားရုံသာရှိသည်၊ ဒီနှစ်ယောက်က ချင်စံအိမ်မှာ ဘယ်လိုပေါ်လာရတာလဲ။ ထို့အပြင် သူမ၏သခင်လေးနှင့် ဤနှစ်ယောက်အတူတကွရှိနေပုံကိုမြင်ရသဖြင့် ဆက်ဆံရေးသည် ထူးခြားသည်ဟု သူမခံစားလိုက်ရသည်။

လန်နင်ရွှမ်သည် သူမအရင်ကဖတ်ခဲ့သော ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်ကို ရုတ်တရက်အမှတ်ရသွားသည်။ ထိုထဲမှအဓိကဇာတ်ကောင်သည် သူသွားလေရာရာတွင် ပရောပရည်လုပ်ခြင်းကြောင့် နာမည်ဆိုးဖြင့်ကျော်ကြားပြီး အမျိုးမျိုးသောအချစ်ကြွေးများ စုပုံနေသည်။ ထိုအချိန်က သူမသည် အဓိကဇာတ်ကောင်ကို လှောင်ပြောင်ခဲ့ပြီး သူမ၏သခင်လေးသည် ထိုသို့သောလူစားမျိုးမဟုတ်ကြောင်း ခိုင်မာစွာယုံကြည်ခဲ့သည်။

သို့သော် ဤအခိုက်တွင် သူမ၏ယုံကြည်မှုသည် ယိမ်းယိုင်သွားသည်။ ဒီအနက်ရောင်ဝတ်ရုံနဲ့အမျိုးသမီးက သခင်လေးရဲ့ချစ်သူများလား။ ပြီးတော့ ဒီကလေးငယ်၊ သူက သခင်လေးနဲ့သူမရဲ့သမီးများလား။

ဒီလောက်တောင်ကြီးနေပြီ။

လန်နင်ရွှမ်သည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာမုန်တိုင်းတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းနေပြီး သူမ၏မျက်နှာထားသည် အကြိမ်များစွာပြောင်းလဲသွားသည်။ သူမသည် သူမ၏သခင်မလေးဘက်သို့ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ လျိုကျန့်လီသည် တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ပြီး အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့်အမျိုးသမီးကို မည်သည့်စိတ်ခံစားမှုမှမပြဘဲ စိုက်ကြည့်နေသည်။

သူမ၏အမူအရာကိုမြင်သော် ချင်ဖုန်းသည် လန်နင်ရွှမ် အထင်လွဲနေသည်ကို နားလည်လိုက်သည်။ သူသည် မူလက အစ်မမော့နှင့် ရှောင်ပိုင်ကို ချင်စံအိမ်တွင် လမ်းလျှောက်ခေါ်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်စေရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။ သို့သော် မည်သူက သူတို့တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် တွေ့ဆုံလိမ့်မည်ဟု ထင်မည်နည်း။

"ငါရှင်းပြတာကို နားထောင်ပါ။"

ချင်ဖုန်းက စကားစလိုက်သည်။

"နင်ရွှမ်၊ ငါမင်းကိုပြောပြခဲ့တဲ့ အနက်ရောင်မြူခိုးတောက အကြီးအကဲမြွေနဲ့ သားရဲငယ်လေးကို မှတ်မိသေးလား။"

"အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ၊ ဘာလို့အဲ့ဒါကို ထုတ်ပြောလာတာလဲ သခင်လေး။"

လန်နင်ရွှမ်သည် သူမ၏နုနယ်သောမျက်ခုံးများကို တွန့်လိုက်သည်။ သူမနှင့်သခင်မလေးရှေ့တွင် ရှင်းပြရန် ပိုအရေးကြီးသောအရာများ ရှိနေသည်မှာ ရှင်းနေသည်။

"ဒီမှာ အစ်မမော့က အကြီးအကဲမြွေပဲ၊ ပြီးတော့ ရှောင်ပိုင်က သားရဲငယ်လေးပဲ။" ချင်ဖုန်းသည် ထို့နောက် အခြေအနေကို သူ၏မိန်းမနှင့် နင်ရွှမ်အား ရှင်းပြလိုက်သည်။

လျိုကျန့်လီသည် စဉ်းစားတွေးတောနေပုံရသည်။ လန်နင်ရွှမ်သည် ပါးစပ်ကိုအုပ်ကာ အံ့ဩတကြီးကြည့်နေသည်။ လောကတွင် မိစ္ဆာအားလုံး အသွင်ပြောင်းနိုင်သည်မဟုတ်၊ အကြောင်းမှာ အသွင်ပြောင်းခြင်းသည် မွေးရာပါ မှော်စွမ်းရည်တစ်ခုဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ ၎င်းသည် အလွန်မြင့်မားသော အရည်အချင်းရှိသော မိစ္ဆာများသာ ပိုင်ဆိုင်သောနည်းလမ်းဖြစ်ပြီး အသွင်ပြောင်းနိုင်သူများသည် အများအားဖြင့် အဆင့်မြင့်အဆင့်များတွင် ရှိကြသည်။ ဤအကြောင်းကြောင့် လန်နင်ရွှမ်သည် ချင်ဖုန်းက နှစ်ဦး၏တကယ့်အထောက်အထားကို ရှင်းပြသောအခါ အလွန် တုန်လှုပ်သွားခြင်းဖြစ်သည်။

ရှင်းပြပြီးနောက် ချင်ဖုန်းက မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

"ဒါက ကျွန်တော့်မိန်းမ လျိုကျန့်လီ၊ ပြီးတော့ ဒါက နင်ရွှမ်ပါ။"

အစ်မမော့သည် အဖြူရောင်ဝတ်အမျိုးသမီးကို စိတ်ဝင်တစားကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းက မဟာချန်ပြည်မှာ ကျော်ကြားတဲ့ လျိုကျန့်လီပဲ။ မင်းရဲ့အရှိန်အဝါအရ မင်း တတိယနယ်ပယ်ကို ရောက်နေပြီလား။" လျိုကျန့်လီသည် အသာခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

အစ်မမော့၏ စိတ်ဝင်စားမှုသည် ပို၍ပင်တိုးလာသည်။ သူမသည် အချိန်အတော်ကြာ မည်သူနှင့်မျှ ကောင်းကောင်းမတိုက်ခိုက်ရပေ၊ အဓိကအားဖြင့် သင့်တော်သောပြိုင်ဘက်များမရှိသောကြောင့်ပင်။ ယခု လျိုကျန့်လီကိုတွေ့ရှိသောအခါ သူမသည် သဘာဝအတိုင်း သူ၏အရည်အချင်းကို စမ်းသပ်လိုသည်။

ကောလာဟလထဲက လျိုကျန့်လီသည် ဓားသိုင်းတွင် တကယ်ပဲပြိုင်ဘက်ကင်းသလားဟု သူမသိချင်နေသည်။

"ငါနဲ့ နည်းနည်းလောက် ယှဉ်ပြိုင်ကြည့်ချင်လား။"

အစ်မမော့က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ပြောလိုက်သည်။ လျိုကျန့်လီသည် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး။"

သူမသည် သိုင်းပညာနှင့် ဓားသိုင်းလမ်းကြောင်းကို ကြိုက်နှစ်သက်သော်လည်း ပဋိပက္ခကို မနှစ်သက်ပေ။ ကျင့်ယန်မြို့သို့ရောက်ပြီးနောက် သူမ လှုပ်ရှားသည့်အခါတိုင်း သူမဂရုစိုက်သောသူတစ်စုံတစ်ယောက်အတွက်သာ ဖြစ်သည်။

အစ်မမော့သည် သူမ၏စိတ်ပျက်မှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်ပေ။ ကောင်းသောပြိုင်ဘက်တစ်ဦးကို ရှားရှားပါးပါး တွေ့ရသော်လည်း တစ်ဖက်လူက တိုက်ခိုက်လိုစိတ်မရှိလျှင် သူမ အတင်းအကျပ်မပြုလုပ်နိုင်ပေ။ ဒါက ပျင်းစရာကောင်းတယ်လို့ပဲ ခံစားရသည်။ ချင်ဖုန်းမှာမူ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သေးငယ်သောချင်စံအိမ်သည် ဤအမျိုးသမီးနှစ်ဦးကြောင့်ဖြစ်သော ဒုက္ခကို မခံနိုင်ပေ။

ထိုအခိုက်တွင် အစ်မမော့၏စိတ်ထဲတွင် အကြံတစ်ခုရှိလာပြီး သူမသည် သူမ၏ဘေးမှချင်ဖုန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ နှစ်ပေါင်းရာချီအသက်ရှင်ခဲ့ရာ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ဒေါသကို မည်သို့နှိုးဆွရမည်ကို သူမ ဘယ်လိုလုပ်ပြီးမသိဘဲနေမည်နည်း။ ထို့နောက် အခြားသူများ၏ ရှုပ်ထွေးသောအကြည့်များကြားတွင် သူမသည် ချင်ဖုန်း၏နောက်သို့ လျှောက်သွားသည်။ ထို့နောက် သူမသည် သူ၏လည်ပင်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့်ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး လျိုကျန့်လီကို ပြုံးကာကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါလည်း ဒီမောင်လေးကို အရမ်းသဘောကျတယ်။ သူ့ကို ငါ့ကို ပေးလိုက်ရင်ကော။"

ဤစကားများကြောင့် ချင်ဖုန်းသည် နေရာမှာတင် ကျောက်ရုပ်ဖြစ်သွားသည်။