လျိုကျန့်လီ မနာလိုဖြစ်သွားတာလား။

ချင်ဖုန်းသည် သူ၏ခေါင်းနောက်မှလာသော နူးညံ့မှုနှင့် သူ၏နားထဲမှ သစ်ခွရနံ့ထွက်သက်ကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။ သူသည် ဒုက္ခရောက်နေပြီဟုသာ ခံစားလိုက်ရသည်။

လန်နင်ရွှမ်၏ မျက်လုံးများ ကျယ်ပြန့်သွားပြီး လျိုကျန့်လီသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေသည်။ ဘေးတွင် ရှောင်ပိုင်သည် သိချင်စိတ်ပြင်းပြသော အမူအရာဖြင့် သူမ၏လက်ချောင်းများကို လျက်နေသည်။ ခဏတာမျှ အခြေအနေသည် ထူးဆန်းသွားသည်။

"အစ်မမော့၊ ဒီလိုနောက်ပြောင်တာတွေ မလုပ်ပါနဲ့။"

ချင်ဖုန်းက အလျင်အမြန်ပြောလိုက်သည်။ သူသည် တစ်ဖက်လူ၏ပွေ့ဖက်မှုမှ လွတ်မြောက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူဘယ်လိုလုပ်နိုင်မည်နည်း။

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် အလှမယ်သည် သူမ၏ မျက်လုံးကြီးများကို ပုတ်ခတ်လိုက်ပြီး နာကျင် ဟန်ဆောင်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ မောင်လေး။ အစ်မက ဆွဲဆောင်မှုမရှိလို့လား။ အဲ့ဒီညက မင်းငါ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင် ပစ္စည်းတွေကို ယူသွားတုန်းကတော့ ဒီလိုမဟုတ်ပါဘူး။"

"ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်းတွေလား။"

လန်နင်ရွှမ်က အံ့ဩတကြီး အော်လိုက်သည်။ ထိုစကားများထဲမှ ပုံရိပ်များသည် သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ချက်ချင်းပေါ်လာပြီး စွဲထင်ကျန်ရစ်နေသည်။

သခင်လေး၊ ရှင်က ဒီလိုလူစားမျိုးလို့ ကျွန်မ မထင်ထားခဲ့ဘူး။

"နင်ရွှမ်၊ သူလျှောက်ပြောတာကို နားမထောင်နဲ့။ ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်းဆိုတာက သူကပ်ဘေးဖြစ်စဉ်ကို ကျော်ဖြတ်တုန်းက ကျန်ခဲ့တဲ့ အစစ်အမှန်ပုံရိပ်ပဲ။ ဒါက မြွေခွံတစ်ခုပဲ။ မင်းမယုံရင် ဆရာစီး၊ ယန်ဟယ်နဲ့ တခြားသူတွေကို မေးကြည့်လို့ရတယ်။" ချင်ဖုန်းသည် သူ၏အကောင်းဆုံးခုခံကာကွယ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

"မိန်းမ၊ မင်းငါ့ကိုယုံရမယ်။" ချင်ဖုန်းသည် မျက်ရည်လုမတတ်ဖြစ်နေသည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် လျိုကျန့်လီသည် ဤမြင်ကွင်းကိုမြင်သောအခါ သူမက "ကျွန်မ ရှင့်ကိုယုံတယ်" ဟု ညင်သာစွာပြောလိုက်သည်။ ချင်ဖုန်းသည် သူမ၏စကားကြောင့် သက်ပြင်းအသာချလိုက်သည်။ သူ့ကိုယုံကြည်သောမိန်းမတစ်ယောက်ရှိခြင်းသည် တကယ်ပဲကောင်းလှသည်။

သို့သော် အစ်မမော့သည် အံ့ဩသောအမူအရာပြလိုက်သည်။ လောကကြီးမှာ ဒီလောက်တောင် စိတ်သဘောထားကြီးတဲ့အမျိုးသမီးတစ်ယောက် တကယ်ရှိလို့လား။ ဒါ သိပ္ပံမကျဘူး။

အရင်တုန်းက တူရှန်က မြှူဆွယ်တတ်သောမြေခွေးမတွေက အစ်မကြီးရဲ့ယောက်ျားကို မြှူဆွယ်တုန်းက အစ်မကြီးက တူရှန်တစ်ခုလုံးကို လှန်ပစ်လုမတတ်ဖြစ်ခဲ့တာ။ အမြီးကိုးချောင်းမြေခွေးက အရမ်းအားကြီးမနေရင် တူရှန်မှာ မြှူဆွယ်တတ်တဲ့မြေခွေးမတွေတောင် ရှိတော့မှာမဟုတ်လောက်ဘူး။ သူမ ဒီလိုစဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ချီစွမ်းအင်တစ်ခုသည် ချင်ဖုန်း၏ဆံပင်နားမှ ဖြတ်သွားပြီး သူမဆီသို့ တည့်တည့်လာသည်။

အစ်မမော့သည် တုန်လှုပ်သွားပြီး ချင်ဖုန်းကို အလျင်အမြန်လွှတ်လိုက်ကာ သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ခြေဖျားထောက်ပြီး နောက်သို့ခုန်လိုက်သည်။ ချီစွမ်းအင်တိုက်ခိုက်မှု နီးကပ်လာသည်ကိုမြင်သော် သူမသည် ဘယ်ဘက်လက်ကိုဆန့်ထုတ်ကာ တားဆီးလိုက်သော်လည်း ချီစွမ်းအင်သည် သူမကို သုံးပေကျော်နောက်သို့ တွန်းထုတ်ပြီးမှ ရပ်တန့်သွားသည်။

ရုတ်တရက်ဖြစ်ပေါ်လာသောမြင်ကွင်းသည် လူတိုင်းကို မှင်တက်သွားစေသည်။

"သခင်မလေး؟"

လန်နင်ရွှမ်က အံ့ဩတကြီးကြည့်လိုက်သည်။

"အစ်မမော့က နောက်နေတာပါ၊ အလေးအနက်မထားပါနဲ့ မိန်းမ။"

ချင်ဖုန်းသည် ရှေ့သို့တိုးပြီး ဖျောင်းဖျလိုက်သည်။ သူသည် သဘာဝအတိုင်း သူ၏မိန်းမနှင့် အစ်မမော့တို့ တကယ်တိုက်ခိုက်ခြင်းကို မလိုလားပေ။ ပထမဦးစွာ သူသည် တစ်ဖက်ဖက်က ဒဏ်ရာရမည်ကို စိုးရိမ်ပြီး ဒုတိယအနေဖြင့် သူသည် ချင်စံအိမ် ပျက်စီးဆုံးရှုံးခြင်းကို မလိုလားပေ။

"ကျွန်မနားလည်ပါတယ်။"

လျိုကျန့်လီသည် အသာခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏နီထွေးသောနှုတ်ခမ်းသည် အနည်းငယ်ဟသွားသည်။

"ရုတ်တရက်ကြီး တစ်စုံတစ်ယောက်နဲ့ ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်ချင်စိတ် ပေါ်လာလို့ပါ။"

ဤစကားကိုကြားသော် အစ်မမော့သည် သူမ၏ပါးစပ်ထောင့်များကို မြှင့်လိုက်ပြီး သူမ၏မျက်ခုံးများသည် မိုးမခရွက်များကဲ့သို့ဖြစ်သွားသည်။

ငါသိသားပဲ။ ဒီလောကကြီးမှာ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က သူချစ်တဲ့သူကို တခြားမြှူဆွယ်တတ်တဲ့မြေခွေးမတစ်ယောက်က ပွေ့ဖက်ထားတာကိုမြင်ရင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စိတ်မလှုပ်ရှားဘဲနေနိုင်မှာလဲ။ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါမမှန်ဘူး။ ငါက မြှူဆွယ်တတ်တဲ့မြေခွေးမ မဟုတ်ဘူး၊ အများဆုံးတော့ ငါက မြွေတစ်ကောင်ပဲ။

"စကားတွေအများကြီးပဲ၊ တိုက်မှာလား မတိုက်ဘူးလား"

လျိုကျန့်လီ၏လေသံသည် တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ပတ်ပတ်လည်မှအရှိန်အဝါသည် သူမ၏အဖြူရောင်အဝတ်အစားများကို လွင့်မျောစေပြီး သူမ၏အတွင်းစိတ်ခံစားချက်များကို ဖော်ပြနေသည်။ သူမသည် အဘယ်ကြောင့် တစ်ဖက်လူနှင့် ရင်ဆိုင်လိုစိတ် ရုတ်တရက်ပေါ်လာသည်ကို သူမကိုယ်တိုင်မသိပေ။

တစ်ဖက်လူက ချင်ဖုန်းကို ရင်းနှီးစွာပွေ့ဖက်နေသည်ကိုမြင်ရုံနှင့် သူမ အတော်လေး မသက်မသာဖြစ်သွားသည်။ ထိုခံစားချက်သည် ငယ်စဉ်က သူမအကြိုက်ဆုံးဓားကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ယူသွားသကဲ့သို့ပင်။ မဟုတ်ဘူး၊ လက်ရှိအခြေအနေသည် ထိုခံစားချက်ထက် များစွာပို၍ သည်းမခံနိုင်စရာကောင်းသည်။

"တိုက်မှာလား မတိုက်ဘူးလားဆိုတော့၊ တိုက်သင့်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒီမှာလုပ်တာက သင့်တော်လို့လား"

အစ်မမော့သည် ပတ်ပတ်လည်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဤနေရာသည် တစ်နည်းအားဖြင့် သူမ၏အိမ်အသစ်ဟု ယူဆနိုင်သည်။

လျိုကျန့်လီသည် ဤစကားကိုကြားသော် အဖြေမပေးပေ။ သူမသည် ခြေဖျားထောက်ပြီး လေထဲသို့ခုန်တက်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရေငွေ့ကဲ့သို့ အပြာရောင်ဖျော့ဖျော့ အတားအဆီးတစ်ခုသည် နေရာလွတ်အသစ်တစ်ခုကို ချက်ချင်းလွှမ်းခြုံသွားသည်။

"နယ်ပယ်လား။ စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။"

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့်အမျိုးသမီးသည် စိတ်အားထက်သန်လာပြီး လေထဲသို့ခုန်တက်ကာ အနက်ရောင်ပြာရင့်ရောင်အတားအဆီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ ၎င်းသည်လည်း နယ်ပယ် တစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ ပြီးတော့ ၎င်းသည် လျိုကျန့်လီ၏နယ်ပယ်နှင့် တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်နေသည်။ ချင်ဖုန်းနှင့် လန်နင်ရွှမ်တို့သည် ဤအရာကြောင့် မှင်တက်သွားကြသည်။

ခဏအကြာမှာပင် တိတ်ဆိတ်သော တိုက်ပွဲသည် နယ်ပယ်အတွင်း၌ ဖြစ်ပွားလာပြီး အဖြူရောင်အလင်းတန်းများသည် ညကောင်းကင်ယံတွင် ဖြတ်သန်းသွားသည်။ တိုက်ပွဲ၏လှုပ်ရှားမှုသည် ကျင့်ယန်မြို့တစ်ခုလုံးကို မပျံ့နှံ့သော်လည်း ထူးခြားသောမြင်ကွင်းသည် မြို့သူမြို့သားများထံမှ ချီးကျူးမှုကို ရရှိခဲ့သည်။

တစ်ဖက်တွင် မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်အပြင်ဘက်၌ အဘိုးအိုတစ်ဦးနှင့် လူလတ်ပိုင်းအရွယ်လူတစ်ဦးတို့သည် နယ်ပယ်အတွင်းမှတိုက်ပွဲကိုကြည့်ရှုရင်း သောက်နေကြသည်။ ဤလူလတ်ပိုင်းအရွယ်လူမှာ ချင်ဖုန်း၏အဖေပင်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

"ကျေးဇူးတင်စရာမလိုပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်း ဘယ်လောက်ကြာအောင် ဖုံးကွယ်ထားဖို့ ကြံရွယ်ထားလဲ။" အဘိုးကြီးသည် သူ၏ဝိုင်ကိုတစ်ငုံသောက်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါးမေးလိုက်သည်။ နေ့ခင်းကပေါ်လာသော တစ္ဆေခေါင်းသည် တကယ့်လူမဟုတ်ဘဲ သူက တံလျှပ်နည်းစနစ်ကိုအသုံးပြု၍ ဖန်တီးခဲ့သော ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုဖြစ်နေသည်။ ထိုသို့ပြုလုပ်ရခြင်း၏ရည်ရွယ်ချက်မှာ ချင်ကျန့်အန်းအား ချင်ဖုန်း၏သံသယကို ပြေပျောက်စေရန် ကူညီပေးရန်ဖြစ်သည်။

"အနည်းဆုံးတော့ အခုအချိန်မဟုတ်သေးဘူး၊ သူတို့ကိုယ်တိုင်ရပ်တည်နိုင်မှပဲ တခြားကိစ္စတွေ ဆက်လုပ်သင့်တယ်"

ချင်ကျန့်အန်းက ပြန်ဖြေသည်။

"ဟက်၊ အဖေတစ်ယောက်ဖြစ်ရတာ တကယ်ပဲမလွယ်ဘူး" အဘိုးကြီးက ပြုံးတစ်ဝက်ဖြင့်ပြောလိုက်သည်။

"အနန္တဓားဂိုဏ်းကသတင်းက ကောင်းကင်ဘုံမြို့တော်ကို ရောက်သွားပြီလား။ အဲ့ဒီမှာ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုခုရှိလား"

ချင်၏အဖေက လေးနက်သောအသံဖြင့်မေးလိုက်သည်။ အဘိုးကြီးသည် သူ၏ဝိုင်ခွက်ကိုလှုပ်ခါလိုက်သည်။

"သဘာဝအတိုင်းပဲ တချို့လူတွေက ငြိမ်ငြိမ်မထိုင်နိုင်ကြဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းချွေးမရဲ့မိသားစုကို အထင်မသေးသင့်ဘူး။ သူတို့က အရေးမပါတဲ့ဇာတ်ကောင်တချို့ကို နှိမ်နင်းထားတယ်။"

"တစ်နည်းအားဖြင့်ပြောရရင် ဖုန်းအာကို ဒုက္ခပေးချင်တဲ့ မသိနားမလည်တဲ့လူတချို့ ရှိနေသေးတယ်ပေါ့"

ချင်၏အဖေ၏လေသံသည် လေးနက်သောခံစားချက်ကို ဖော်ပြနေသည်။ ချင်ဖုန်း၏မိခင်ကွယ်လွန်ခြင်းသည် သူ၏ထာဝရနာကျင်မှုဖြစ်ပြီး သူ မြောက်ပိုင်းတစ္ဆေခေါင်းအဖြစ်မှ နုတ်ထွက်သည့်အချိန်မှစ၍ သူ၏မိသားစုကို တစ်သက်လုံးကာကွယ်မည်ဟု ကျိန်ဆိုခဲ့သည်။ မည်သူမဆို သူ၏ပြောင်းပြန်အကြေးခွံကို ထိဝံ့လျှင် အကျိုးဆက်များကို ရင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်သည်။

နှစ်ဦးသားစကားစမြည်ပြောနေစဉ် ချင်ဖုန်း၏အဖေသည် လွန်ခဲ့သောနှစ်များက ကောင်းကင်ဘုံမြို့တော်ကို ကျူးကျော်ခဲ့သောမိစ္ဆာအကြောင်းကိုလည်း စုံစမ်းမေးမြန်းခဲ့သည်။ အဘိုးကြီးက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီမိစ္ဆာက အဲ့ဒီတုန်းက နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်ကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ဝိညာဉ်တစ်ဝက် ကြေမွသွားခဲ့တယ်။ ပြန်ကောင်းလာဖို့ အနည်းဆုံး ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာကြာလိမ့်မယ်။ သူ တောင်ပိုင်းနယ်မြေမှာ ပေါ်လာပေမယ့် သူ့ရဲ့တကယ့်ပုံစံအစစ်ဟုတ်မဟုတ် အတည်ပြုဖို့ခက်တယ်။" လုံလောက်သောအစွမ်းရှိလာသောအခါ ပုံတူပွားဖန်တီးခြင်းနည်းစနစ်ကို အသုံးပြုခြင်းသည် လွယ်ကူသည်။ ချင်၏အဖေသည် ဤစကားများကြောင့် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ထိုအခိုက်မှာပင် ချင်စံအိမ်အထက်မှ နယ်ပယ်သည် ကြေမွသွားပြီး တောက်ပသောအဖြူရောင်အလင်းသည် ညကိုထွန်းလင်းသွားသည်။

"ဟက်၊ တကယ်ပဲ အားကြီးတယ်၊ အနောက်ပိုင်းနယ်မြေက အဲ့ဒီကျားမကြီးနဲ့ ထိုက်တန်ပါတယ်"

အဘိုးကြီးက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ တိုက်ပွဲသည် ပြီးဆုံးသွားပြီး အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ မြွေနှင့်လူသည် သရေကျသွားသည်။

ဆင်းသက်လာသော အစ်မမော့နှင့် လျိုကျန့်လီကိုကြည့်ရင်း ချင်ဖုန်းသည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်၊ ကံကောင်းစွာဖြင့် နှစ်ဖက်စလုံးသည် ရင်ဆိုင်တွေ့ဆုံမှုတစ်ခုတွင်သာ ရပ်တန့်ခဲ့ကြသည်။ လျိုကျန့်လီသည် 'ခရမ်းရောင်မိုးကြိုးနတ်ဘုရားဓား' သို့မဟုတ် 'ရေအေးဓား' ကို မခေါ်ထုတ်ခဲ့ပေ၊ သူမသည် 'နတ်ဘုရားပေါင်းများစွာ၏ နယ်ပယ်' တွင် ပဉ္စမအလွှာဓားသဘောတရားဖြင့် ဓားကိုအသွင်ပြောင်းခြင်းနည်းစနစ်ကိုသာ အသုံးပြုခဲ့သည်။ အစ်မမော့သည်လည်း သူမ၏မွေးရာပါနတ်ဘုရားစွမ်းအားကို မသုံးစွဲခဲ့ဘဲ နယ်ပယ်၏စွမ်းအားနှင့် သူမ၏ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာခွန်အားကိုသာ အသုံးပြုခဲ့သည်။

"ဒီလိုတိုက်ပွဲမျိုး မတိုက်ရတာကြာပြီ၊ တကယ်ပဲကောင်းတယ်"

အစ်မမော့က ကျေနပ်စွာပြောရင်း လည်ပင်းကို ကျွတ်ကျွတ်မြည်အောင် လှည့်လိုက်သည်။

"အရင်တုန်းက အစ်မကြီးနဲ့ငါ အနောက်ပိုင်းနယ်မြေတွေမှာရှိတုန်းက နဂါးသွေးကြောတွေကိုကာကွယ်ဖို့ အသေးအဖွဲကိစ္စတွေအတွက် သုံးရက်တစ်ခါ၊ အဓိကကိစ္စတွေအတွက် ငါးရက်တစ်ခါ တိုက်ခိုက်လေ့ရှိတယ်။"

"ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီနေ့ရက်တွေက ကုန်ဆုံးသွားပြီ၊ အခု ငါက အစ်မကြီးကို ကလေးထိန်းပေးရလို့။"

သူမသည် လျိုကျန့်လီကို ပြုံးပြပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အရင်က ငါနောက်ပြောင်ခဲ့တာက မင်းကိုလှုပ်ရှားလာအောင်လုပ်ဖို့သက်သက်ပဲ။ ငါ မောင်ငယ်လေးကို စနောက်ရုံသက်သက်ပဲ၊ တခြားဘာရည်ရွယ်ချက်မှမရှိဘူး။ မင်း စိတ်ပူစရာမလိုပါဘူး။"

ချင်ဖုန်း၏မျက်နှာထားသည် သူမ၏စကားကြောင့် တောင့်တင်းသွားသည်။ သူ၏စိတ်ထဲတွင် ကျောက်တုံးတစ်တုံးကျသွားသော်လည်း သူသည် အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် နောင်တရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ကောင်းပြီ၊ ယောက်ျားတွေက ဘယ်နေရာမှာမဆို အတူတူပဲ၊ တခြားသူတွေပိုင်ဆိုင်တာကို အမြဲမျက်စိကျနေတတ်တယ်။ ငါ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဆင်ခြင်သုံးသပ်သင့်တယ်။

ချင်ဖုန်းသည် မိမိကိုယ်ကို ဆန်းစစ်ခြင်းတွင် နစ်မြောသွားသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသည် အတော်လေးပျော်ရွှင်နေဆဲဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏မိန်းမသည် အစ်မမော့နှင့်တိုက်ခိုက်ရန်ရွေးချယ်ခဲ့သည်မှာ မနာလိုမှုကြောင့်ဖြစ်နိုင်သည်။ ရိုးသားဖြောင့်မတ်သောလျိုကျန့်လီသည် လူမှုရေးဆိုင်ရာယဉ်ကျေးမှုများနှင့် အပေါ်ယံနည်းဗျူဟာများကို နားမလည်ပေ၊ သူမသည် သူမ၏အစစ်မှန်ဆုံးသောမိမိကိုယ်ကိုသာ ဖော်ပြသည်။ ချင်ဖုန်းသည် ထိုသို့သောမိန်းမသည် အလွန်ချစ်စရာကောင်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။