ဒုတိယအဆင့်သို့ ဝင်ရောက်ရန် အခွင့်အရေး

အတိတ်တွင် ချင်ဖုန်းနှင့် လျိုကျန့်လီတို့သည် အတူတကွ ညစာစားလေ့မရှိပေ။ သို့သော် ယနေ့မှာတော့ မတူတော့ပေ။ ဧည့်သည်အခန်းတွင် အစ်မမော့နှင့် ရှောင်ပိုင်တို့သည် သူတို့၏အစားအစာကို ခံစားနေကြပြီး လျိုကျန့်လီသည် ချင်ဖုန်း၏ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာထိုင်ကာ ကျော့ရှင်းစွာ စားသောက်နေသည်။ ဤအစားအသောက်ဝါသနာအိုးနှစ်ဦး၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားသည် မယုံနိုင်လောက်အောင် အားကြီးသည်။ မကြာမီမှာပင် စားပွဲပေါ်မှအစားအစာအများစုသည် ကုန်သွားသည်။ ဤရလဒ်သည် ချင်ဖုန်း၏မျှော်လင့်ချက်အတွင်း၌သာ ရှိသည်။

" မီးဖိုချောင်ကိုသွားပြီး အစားအသောက်တွေ ထပ်ယူလိုက်ဦးမယ်။" ချင်ဖုန်းက ထရပ်လိုက်သည်။

"သခင်လေး၊ ကျွန်မလိုက်ခဲ့ပါ့မယ်။" လန်နင်ရွှမ်က ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ။"

နှစ်ဦးသား ထွက်ခွာသွားကြသည်။ ဧည့်သည်အခန်းတွင် လျိုကျန့်လီနှင့် ထိုနှစ်ဦးသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ထိုအခိုက်တွင် အစ်မမော့သည် ရုတ်တရက်သူမ၏တူကိုချလိုက်ပြီး စိတ်ဝင်တစားမေးလိုက်သည်။

"မင်း သူ့ကို ဘယ်လိုသိကျွမ်းခဲ့တာလဲ။"

လျိုကျန့်လီသည် ဤစကားကိုကြားပြီးနောက် သူမ၏တူကို ခဏရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူမသည် စကားပြောမကောင်းသောကြောင့် ကျင့်ယန်မြို့သို့ အိမ်ထောင်ပြုပြီးနောက် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို အတိုချုံးပြန်ပြောပြလိုက်သည်။ သူမ၏အသံသည် ကြည်လင်ပြီး နူးညံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူမကိုယ်တိုင် သတိမပြုမိသော်လည်း ထိုသေးငယ်သောအခိုက်အတန့်များကို ပြန်လည် အမှတ်ရသောအခါ သူမ၏ပါးစပ်သည် အလိုလိုပင် အပေါ်သို့ကွေးတက်သွားတတ်သည်။ ထိုအချိန်သည် သူမအတွက် အထူးခြားဆုံးအချိန်ပင်။

"အဲ့ဒီကောင်လေးက အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့နှလုံးသားကို အနိုင်ယူရာမှာ တော်တော် တော်တယ်လို့ မထင်ထားဘူး။"

အစ်မမော့က မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

"မင်း သူ့ကို စောင့်ကြည့်သင့်တယ်။"

"ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။"

လျိုကျန့်လီသည် ခေါင်းမော့ကာ ရှုပ်ထွေးစွာမေးလိုက်သည်။

"ငါ သူ့ကို စိတ်မဝင်စားပေမယ့် တခြားအမျိုးသမီးတွေက သူ့ကိုမဆွဲဆောင်ဘူးလို့ အာမမခံနိုင်ဘူး။ ငါတို့အစ်မကြီးရဲ့ယောက်ျားလိုပဲ၊ သူက အမြဲတမ်း မြှူဆွယ်တတ်တဲ့မြေခွေးမတွေနဲ့ ဝန်းရံနေခဲ့တာ။ ငါမှတ်မိသလောက်တော့ အနက်ရောင်မြူခိုးတောမှာ ခုနက နင်ရွှမ်အပြင် အနက်ရောင်မျက်နှာဖုံးနဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်လည်း သူနဲ့အတူရှိနေခဲ့တယ်။ သူကလည်း မင်းယောက်ျားကို စိတ်ဝင်စားတယ်ဆိုတာ ငါပြောနိုင်တယ်။"

လျိုကျန့်လီသည် အစ်မမော့က မည်သည့်အမျိုးသမီးကို ရည်ညွှန်းနေသည်ကို သိသည်—

မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှ သခင်မလေးချန်ပင်။

အစ်မမော့က ဆက်ပြောသည်။

"မင်း သူ့ကို လက်ထပ်ပြီးသားဆိုပေမယ့် ဒီလောကကြီးမှာ ယောက်ျားတွေက မယားနဲ့မောင်းမများစွာရှိတာက မဆန်းဘူး။ မင်းချစ်တဲ့ယောက်ျားကို တခြားအမျိုးသမီးတွေနဲ့ မျှဝေခံစားဖို့ ဆန္ဒမရှိရင် မင်း သတိမလစ်သင့်ဘူး။"

လျိုကျန့်လီသည် အဖြေမပေးပေ၊ သူမသည် ဤကိစ္စများကို မစဉ်းစားဖူးပေ။ သူမအတွက် ချင်ဖုန်းနှင့်အတူနေနိုင်ရုံနှင့် လုံလောက်သည်။

ထိုအခိုက်မှာပင် ချင်ဖုန်းသည် မီးဖိုချောင်တွင်ပြင်ဆင်ထားသောဟင်းလျာများနှင့်အတူ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။ အစားအစာပုံကြီးကိုမြင်သော် အစ်မမော့သည် ယခင်အကြောင်းအရာကို ချက်ချင်းဘေးဖယ်ထားလိုက်သည်။ ရှောင်ပိုင်သည် စားပွဲကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ညင်သာစွာပုတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများ တောက်ပနေသည်။ ချင်ဖုန်းသည် နေရာယူလိုက်ပြီး လျိုကျန့်လီသည် ခေါင်းလှည့်ကာ သူ့ကိုကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏တောက်ပသောမျက်လုံးများသည် တလက်လက်တောက်နေသည်။

"ဘာဖြစ်နေတာလဲ"

ချင်ဖုန်းက သိချင်စိတ်ဖြင့်မေးလိုက်သည်။ လျိုကျန့်လီသည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး အတွေးထဲတွင် နစ်မြောနေသည်။

ညစာစားပြီးနောက် ချင်ဖုန်းနှင့် လျိုကျန့်လီတို့သည် ချင်စံအိမ်တွင် လက်ချင်းချိတ်ကာ လမ်းလျှောက်ရင်း ကန်ရေပြင်ဘေးရှိအဆောင်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ သူသည် လျိုကျန့်လီ ပထမဆုံး ချင်စံအိမ်သို့ရောက်လာသည့်အချိန်ကို အမှတ်ရသွားသည်၊

ထိုစဉ်က သူမသည် ဘီးတပ်ကုလားထိုင်တွင် အမြဲထိုင်ကာ ကောင်းကင်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က သူတို့သည် လင်မယားဟုခေါ်တွင်သော်လည်း တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် သူစိမ်းများကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ သို့သော် ယခု သူတို့သည် လင်မယားအဖြစ်အမှန်တကယ်ဖြစ်လာရုံသာမက အတက်အကျများစွာကို အတူတကွ တွေ့ကြုံခဲ့ကြသည်ကို မည်သူထင်မည်နည်း။ တကယ်ပဲ အိပ်မက်တစ်ခုလိုပင်။

ချင်ဖုန်းနှင့် လျိုကျန့်လီတို့သည် ပန်းတစ်ရာတောင်ကြားတွင်သူတို့၏အတွေ့အကြုံများအကြောင်း ပြောဆိုကြပြီး သူရေးခဲ့သောကဗျာကို ဂုဏ်ယူစွာ ဆွေးနွေးကြသည်။

ကောင်းပြီ၊ တိတိကျကျပြောရလျှင် သူကူးယူခဲ့သောကဗျာဖြစ်သည်။ ဒီကဗျာထွက်လာရင် မဟာချန်ပြည်ရဲ့ ထိပ်တန်းအလှမယ်ကဗျာဖြစ်တယ်ဆိုတာနဲ့ပတ်သက်ပြီး အငြင်းပွားစရာမရှိတော့ဘူး။

နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းသည် ကဗျာနတ်ဘုရား လီပိုင်၏ ကျော်ကြားသောကဗျာတစ်ပုဒ်ဖြစ်သည်။ လှပသောအမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ကဗျာဖြင့်ချီးကျူးသည့်အခါ လူအများစုသည် ချက်ချင်းပင် ဤကဗျာကို စဉ်းစားမိကြသည်။ ချင်ဖုန်းသည် ဤကဗျာကို ကောင်းကင်ဘုံမြို့တော်၏ ပြည့်တန်ဆာအိမ်များတွင် ရေးသားပါက ထိုအပျော်မယ်များသည် သူ့အား တစ်သက်တာအခမဲ့ဝန်ဆောင်မှုများကို ခံစားခွင့်ပြုလိမ့်မည်ဟုပင် တွေးမိသည်။

လျိုကျန့်လီသည် ညင်သာစွာပြုံးလိုက်ပြီး စကားပြောနေသော အနက်ရောင်ဝတ်လူသားကို ကြည့်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်ရှုနားထောင်နေသည်။ ချင်ဖုန်း ကြွားဝါပြီးနောက် သူသည် ရုတ်တရက်မေးလိုက်သည်။

"စကားမစပ်၊ မင်း တတိယအဆင့် နတ်နက်နဲချီနယ်ပယ်ကို ဝင်ရောက်ပြီးပြီ။ နောက်ပန်းတိုင်က ဒုတိယအဆင့်ကို ဖောက်ထွင်းဖို့ပဲ။ မင်း ယုံကြည်မှုရှိလား။"

အဖြူရောင်ဝတ်အမျိုးသမီးသည် ခဏစဉ်းစားပြီး ညင်သာစွာပြန်ဖြေသည်။

"သမိုင်းတစ်လျှောက်မှာ မဟာချန်ပြည်မှာ ဒုတိယအဆင့်ကိုရောက်နိုင်တဲ့သူတွေက အလွန်ရှားပါးတယ်။ ကျွန်မရဲ့ဆရာတောင်မှ နှစ်ပေါင်းများစွာတွေ့ကြုံပြီးတဲ့နောက်မှာ တတိယအဆင့်ရဲ့အထွတ်အထိပ်ကိုပဲရောက်ပြီး အဲ့ဒီနောက်ဆုံးခြေလှမ်းကို မလှမ်းနိုင်သေးဘူး။"

ဤစကားကိုကြားသော် ချင်ဖုန်းသည် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းစဉ်းစားသွားသည်။

အနန္တဓားဂိုဏ်း၏ဂိုဏ်းချုပ်၏အစွမ်းသည် ပြောစရာမလိုပေ၊ မဟာချန်ပြည်၏ ထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ်များကြားတွင် လူသိများသည်။ သို့သော် ဂိုဏ်းချုပ်အတွက်ပင်လျှင် နှစ်ပေါင်းများစွာကြာပြီးနောက် သူ ဒုတိယအဆင့်သို့ မဝင်ရောက်နိုင်ဘူးလား။

"တတိယအဆင့်ကနေ ဒုတိယအဆင့်ကို တိုးတက်ဖို့အခွင့်အရေးက ဘာလဲ။"

လျိုကျန့်လီက ဖြေသည်။

"တတိယအဆင့်မှာ သိုင်းသမားတစ်ယောက်ရဲ့ အတွင်းပိုင်းချီက အတော်လေးပြည့်စုံနေပြီ။"

"ဆရာက တစ်ခါကပြောဖူးတယ်၊ တတိယအဆင့်ကိုရောက်ပြီးတဲ့နောက်မှာ ဆက်လက်တိုးတက်ဖို့အတွက် အတွင်းပိုင်းချီ၊ ယင်ချီ၊ ဒါမှမဟုတ် စာပေချီကို စုစည်းစရာမလိုတော့ဘူးတဲ့။ အဲ့ဒီအစား တခြားတစ်ခုခုလိုအပ်တယ်။"

ချင်ဖုန်းသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး စုံစမ်းမေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဒုတိယအဆင့်ကို ခြေချဖို့အတွက် ဝိညာဉ်ချီကို စုပ်ယူဖို့လိုတယ်လို့ ဆိုလိုတာလား။"

လျိုကျန့်လီသည် ဘေးသို့စောင်းကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏နီထွေးသောနှုတ်ခမ်းသည် ညင်သာစွာပွင့်ဟသွားသည်။

"တကယ်ပဲ၊ ဆရာက ဝိညာဉ်ချီဆိုတဲ့အသုံးအနှုန်းကို ပြောခဲ့ဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူက လောကကြီးမှာ ဝိညာဉ်ချီက အရမ်းရှားပါးတယ်လို့လည်း သက်ပြင်းချခဲ့တယ်။ ဒါက ဒုတိယအဆင့်ကိုရောက်နိုင်တဲ့သတ္တဝါတွေ အများကြီးရှိမှာမဟုတ်ဘူးလို့ ဆိုလိုတာပဲ။"

ဤစကားကိုကြားသော် ချင်ဖုန်း၏စိတ်သည် တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူသည် အစ်မမော့ပြောခဲ့သော ကောင်းကင်ဘုံမြို့တော်အသီးသီးရှိ နဂါးကာကွယ်ရေးကျောက်တိုင်များက ဝိညာဉ်ချီစုပ်ယူခြင်းအကြောင်းကို ရုတ်တရက်ပြန်လည်အမှတ်ရသွားသည်။ မူလက သူသည် တစ်စုံတစ်ယောက်က ထိုဝိညာဉ်ချီကို သူတို့၏ကျင့်ကြံမှုကို အရှိန်မြှင့်တင်ရန် အသုံးပြုလိုသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုမူ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဤဝိညာဉ်ချီကို ဒုတိယအဆင့်သို့ခြေချရန် အသုံးပြုလိုပုံရသည်။

ခဏလေး၊ ငါသာ ကျင့်ယန်မြို့က နဂါးသွေးကြောကနေ မွေးဖွားလာတဲ့ဝိညာဉ်ချီကို ဆွဲဆောင်ပြီး ငါ့မိန်းမကိုစုပ်ယူခိုင်းရင်ကော။ ဒါက သူ့ကို ဒုတိယအဆင့်ကိုခြေချဖို့ ကူညီပေးနိုင်မလား။ ငါအရင်ကဖတ်ဖူးတဲ့ ဖွဲ့စည်းမှုစာအုပ်တွေထဲမှာ ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးကြားက ယင်ချီကို စုစည်းနိုင်တဲ့ ယင်စွမ်းအင်စုစည်းကွက်တစ်မျိုးရှိတယ်။ နည်းနည်းလောက်ပြုပြင်မွမ်းမံလိုက်ရင် ယင်စွမ်းအင်စုစည်းကွက်ကို ဝိညာဉ်ချီစုစည်းကွက်အဖြစ် ပြောင်းလဲလို့ရနိုင်မလား။ ချင်ဖုန်း၏မျက်လုံးများသည် ဤအတွေးကြောင့် တောက်ပသွားသည်။

သို့သော် သေချာစဉ်းစားပြီးနောက် သူသည် ဤအတွေးသည် သိပ်လက်တွေ့မကျဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ နဂါးကာကွယ်ရေးကျောက်တိုင်သည် အချိန်အတော်ကြာတည်ရှိခဲ့ပြီး နတ်ဘုရားအလုပ်ရုံ၏ ဂုဏ်ယူဖွယ်ဖန်တီးမှုတစ်ခုလည်းဖြစ်သည်။ နဂါးကာကွယ်ရေးကျောက်တိုင်မှ ဝိညာဉ်ချီကို လုယူရန်ကြိုးစားခြင်းသည် လူမိုက်တစ်ဦး၏အလုပ်ဖြစ်နိုင်သည်။

ငါသာ နဂါးကာကွယ်ရေးကျောက်တိုင်က ဝိညာဉ်ချီကို ဘယ်လိုစုပ်ယူတယ်ဆိုတဲ့အသေးစိတ်ကို လေ့လာနိုင်ပြီး အားနည်းချက်တစ်ခုရှာကာ ဝိညာဉ်ချီတချို့ကို ချင်စံအိမ်ကို ဆွဲဆောင်နိုင်ရင်တော့...။ ချင်ဖုန်းသည် သူ၏မေးစေ့ကိုပွတ်သပ်ရင်း သူ၏ဦးနှောက်သည် လျင်မြန်စွာအလုပ်လုပ်နေသည်။

ဤအတွက် သူသည် အလုပ်ရုံမှတစ်စုံတစ်ယောက်ကိုရှာပြီး သူတို့ထံမှ နဂါးကာကွယ်ရေးကျောက်တိုင်အကြောင်း သတင်းအချက်အလက်များကို ထုတ်ယူရမည်ဖြစ်သည်။ သူမှတ်မိသလောက်ဆိုလျှင် သူသည် ယခင်က အလုပ်ရုံမှအဘိုးကြီးကို 'နတ်ဘုရားယစ်မူးဆေး' ချက်လုပ်ရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ အချိန်ကိုတွက်ချက်ကြည့်လျှင် သူသည် လာမည့်နှစ်ရက်အတွင်း ထိုနေရာသို့ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို စေလွှတ်သင့်သည်။

အကယ်၍ ဝိညာဉ်ချီဆွဲဆောင်ခြင်းအကြံအစည်ကို တကယ်ပဲအကောင်အထည်ဖော်နိုင်လျှင် ၎င်းသည် ငါ့မိန်းမကို ဒုတိယအဆင့်သို့ဖောက်ထွင်းရန် ကူညီပေးနိုင်ရုံသာမက ငါနှင့်ငါ့ဒုတိယညီနှင့် အခြားသူများအတွက် ကျင့်ကြံမှုအရှိန်အဟုန်ကိုလည်း များစွာ အရှိန်မြှင့်တင် ပေးနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဝိညာဉ်ချီသည် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏အနှစ်သာရဖြစ်ပြီး လောကရှိ သတ္တဝါအားလုံးအတွက် ရှားပါးသောရတနာတစ်ခုဖြစ်သည်။

ချင်ဖုန်းသည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် အစီအစဉ်၏ဖြစ်နိုင်ခြေကို ဆင်ခြင်သုံးသပ်နေစဉ်မှာပင်... သူ၏ပခုံးများပေါ်တွင် နုနယ်သောကျောက်စိမ်းလက်နှစ်ဖက်သည် ဖိချလိုက်ပြီး သူ့ကို ကန်ရေပြင်ဘေးရှိအဆောင်၏လက်ရန်းတန်းတွင် ဖိကပ်ထားလိုက်သည်။

"ဟင်။ ငါ့အသဲလေး ဘာဖြစ်တာလဲ။"

ချင်ဖုန်းသည် သိချင်စိတ်ဖြင့် ခေါင်းလှည့်ကြည့်ရန်ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ ခေါင်းတစ်ဝက် လှည့်သွားသည်နှင့် သူ၏နောက်မှအလှမယ်သည် အရင်က မြွေအစ်မကဲ့သို့ပင် သူ့ကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ ဆံနွယ်များ ကျဆင်းလာပြီး သူ၏ပါးပြင်များကို ယားယံစေသည်။ ညင်သာစွာ ရှူရှိုက်လိုက်ရာ ရနံ့အပြည့်သည် သူ၏နှာခေါင်းထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

"ဒီလိုပဲ ခဏလောက်နေကြရအောင်နော်။"

လျိုကျန့်လီသည် ရှက်သွေးဖြာသွားပြီး သူမ၏အသံသည် ခြင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ တိုးညှင်းနေသည်။ သူမသည် ချင်ဖုန်းပေါ်တွင် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့်အမျိုးသမီးထားခဲ့သောရနံ့ကို ဖုံးကွယ်လိုရုံသာ ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ကလေးတစ်ယောက်၏အတွေးကဲ့သို့ပင် ရိုးစင်းလှသည်။

"ဟုတ်ပါပီဗျာ"

ျင်ဖုန်းသည် အလှမယ်၏နူးညံ့သောခါးကိုကိုင်ကာ ဤငြိမ်သက်သောအခိုက်အတန့်ကို ခံစားလိုက်သည်။