စည်းကမ်းတွေက သေနေတယ်၊ လူတွေက အသက်ရှင်နေတယ်

"မင်း ငါ့ကို အထူးတလည်တားပြီး မင်းလက်ရာမြောက်ကဗျာတစ်ပုဒ်ရထားတာကို ကြွားချင်လို့လား။"

ချန်ဖေးလန်၏ နုနယ်သောမျက်ခုံးများသည် တွန့်သွားသည်။

"ဘာလဲ။ မပျော်ဘူးလား။ အရင်တုန်းက မင်းငါ့ရှေ့မှာ ကဗျာတွေကြွားနေတုန်းက ငါ့ခံစားချက်က အခုမင်းခံစားချက်နဲ့ သိပ်မကွာပါဘူး။"

ချန်မူက ညင်သာစွာပြန်ဖြေပြီး သူမ၏လေသံထဲတွင် စနောက်သည့်အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါနေသည်။ ထိုစဉ်က သူမ၏တူမသည် 'သူရဲကောင်းဧည့်သည်' ကဗျာကို တမင်တကာကြွားဝါခဲ့ပြီး ချန်မူကို အလွန်မနာလိုဖြစ်စေခဲ့သည်။ ယခုမူ တရားမျှတမှု ရောက်ရှိလာပုံရသည်။

ချန်ဖေးလန်သည် အေးစက်စွာနှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ဘာမှတ်ချက်မှမပေးပေ။

"မင်း ဒီကဗျာကို ရင်းနှီးသလိုမခံစားရဘူးလား။" ချန်မူက ရုတ်တရက်မေးလိုက်သည်။

"ရင်းနှီးတယ်လား။"

ချန်ဖေးလန်သည် အနည်းငယ်မှင်တက်သွားသည်။ ဤကဗျာသည် သူမပထမဆုံးမြင်ဖူးခြင်းဖြစ်သည်၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရင်းနှီးနိုင်မည်နည်း။

ခဏလေး။

တစ်ခုခုမှားနေပြီ။

ထိုကဗျာထဲတွင် ဖော်ပြထားသော အနုပညာအမြင်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဒီကဗျာက မင်းချစ်ရသူက သူ့မိန်းမအတွက် ရေးပေးခဲ့တာ။" ချန်မူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပြောလိုက်သည်။

ဤစကားများကြောင့် ချန်ဖေးလန်သည် နေရာမှာတင် မှင်တက်သွားသည်။ သူမ၏အဒေါ်က သူမ၏ချစ်ရသူဟု မည်သူ့ကို ရည်ညွှန်းနေသည်ကို သူမသဘာဝအတိုင်းသိပြီး ထိုသူ၏မိန်းမနှင့် ပတ်သက်၍လည်း သူမကောင်းစွာသိရှိထားသည်။

ကဗျာကိုချစ်မြတ်နိုးသူတစ်ဦးအနေဖြင့် သူမသည် ကဗျာစာသားများထဲမှ ဖော်ပြထားသော စိတ်ခံစားချက်များကို သဘာဝအတိုင်းခံစားနိုင်သည်။ အနက်ရောင်လေးထောင့်ပဝါအောက်တွင် သူမသည် ခေါင်းမာစွာ နှုတ်ခမ်းကိုစေ့ထားသည်။

"သူက ကျင့်ယန်မြို့မှာနေတာ၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပန်းတစ်ရာတောင်ကြားကို ရောက်လာနိုင်မှာလဲ။"

သူမ၏တုံ့ပြန်မှုကိုမြင်သော် ချန်မူသည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"လျိုကျန့်လီက ကောင်းကင်ဘုံကပ်ဘေးဖြစ်စဉ်ကို စတင်ဖို့ အနန္တဓားဂိုဏ်းကိုပြန်လာခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ သူက လျိုကျန့်လီကိုရှာဖို့ သဘာဝအတိုင်းရောက်လာတာပေါ့။ ပြီးတော့ မင်းမသိလောက်သေးဘူး၊ လျိုကျန့်လီက ကပ်ဘေးဖြစ်စဉ်ကို အောင်မြင်စွာကျော်လွှားပြီး နတ်သိုင်းမျိုးဆက်ရဲ့ တတိယအဆင့်ကိုခြေချကာ မဟာချန်ပြည်ရဲ့သမိုင်းမှာ အသက်အငယ် ဆုံးဓားနတ်ဘုရား ဖြစ်လာခဲ့တယ်။"

သူမပြောနေစဉ်မှာပင် အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်အမျိုးသမီးသည် ဖြည်းညှင်းစွာထရပ်ပြီး ချန်ဖေးလန်၏ဘေးသို့လာကာ သူမကို ညင်သာစွာပွေ့ဖက်လိုက်သည်။

ခေါင်းမာသောမိန်းကလေးသည် ထိုအခိုက်တွင် အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် သနားစရာကောင်းနေသည်။

"မိုက်မဲတဲ့ကောင်မလေး၊ အကြိမ်များစွာမှာ ပျော်ရွှင်မှုဆိုတာ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် တိုက်ယူရတာ။ မင်းအဒေါ်လို နှစ်တစ်ရာအသက်ရှင်ပြီး ခုထိတစ်ယောက်တည်းဖြစ်နေတဲ့အထိ မဖြစ်စေနဲ့။ တစ်ခါတလေ အခွင့်အရေးကိုလွဲချော်သွားတာက ထာဝရလွဲချော်သွားတာပဲ၊ နောင်တရရင်တောင် အသုံးမဝင်တော့ဘူး။"

ချန်မူသည် သူမ၏ရင်ခွင်ထဲမှတူမကို ပြောနေသကဲ့သို့မဟုတ်ဘဲ သူမ၏အတိတ်ကမိမိကိုယ်ကို ပြောနေသကဲ့သို့ ဆိုလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ သူက လက်ထပ်ပြီးသားလေ။" ချန်ဖေးလန်က တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ သူက လက်ထပ်ပြီးသား၊ ပြီးတော့ သူ့မိန်းမက တခြားသူမဟုတ်ဘူး ကျော်ကြားတဲ့ လျိုကျန့်လီပဲ။ သူ့ကိုနောက်ဆုတ်သွားအောင်လုပ်ဖို့က သိပ်လက်တွေ့မကျနိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ အတူတကွလုပ်ဆောင်လို့ရတယ်၊ နောက်ဆုံးတော့ တစ်ဖက်လူက လျိုကျန့်လီပဲ၊ မင်းအတွက် အရှုံးမရှိလောက်ပါဘူး။"

ချန်မူက ညင်သာစွာရယ်မောရင်းပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ မိသားစုရဲ့စည်းကမ်းတွေက..."

"လက်ထပ်ချင်လို့လား။ လက်ထပ်လိုက်ပေါ့။ အဲ့ဒီစည်းကမ်းတွေကို ဘာလို့ဂရုစိုက်နေရမှာလဲ။ မိသားစုက မင်းရဲ့တင်တောင်းပစ္စည်းတွေကို မပေးဘူးဆိုရင် မင်းအဒေါ်က တာဝန်ယူပေးနိုင်တယ်။"

"ငါ့အတွက်တော့ အမျိုးသမီးတွေကိုရှက်သွားစေတဲ့အလှကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာကလွဲရင် ငါ့မှာ အပိုငွေတချို့လည်းရှိပါသေးတယ်။"

'အပိုငွေ' ဟုခေါ်သော်လည်း ထိုပိုင်ဆိုင်မှုများကို တကယ်သာထုတ်ယူလိုက်ပါက မရေမတွက်နိုင်သော လူများကို တုန်လှုပ်သွားစေမည်မှာ သေချာသည်။

ချန်ဖေးလန်၏ စိမ်းပြာရောင်ဖျော့ဖျော့မျက်လုံးများတွင် တပ်မက်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း ၎င်းသည် စိုးရိမ်ပူပန်မှုဖြင့် လျင်မြန်စွာအစားထိုးဝင်ရောက်သွားသည်။

ချန်မူသည် တစ်စုံတစ်ခုကိုသတိပြုမိသွားပုံရသည်။

"ဘာလဲ။ မင်းက ရည်ရွယ်ချက်ရှိပေမယ့် သူက စိတ်မဝင်စားမှာကို ကြောက်နေတာလား။ စိတ်ချလို့ရတယ်၊ ငါလူပေါင်းများစွာကို မြင်ဖူးတယ်၊ အဲ့ဒီကောင်လေးက သူ့စိတ်ထဲမှာ မင်းကိုရှိကိုရှိရမယ်။ ဒါ့အပြင် လောကကြီးကယောက်ျားအားလုံးက အတူတူပဲ။ အလှကိုမြင်ရင် သူတို့လမ်းမလျှောက်နိုင်တော့ဘူး။ မင်းက မင်းအဒေါ်လောက် ရင်သပ်ရှုမောဖွယ်မကောင်းပေမယ့် သိပ်မကွာပါဘူး။"

"တကယ်ပဲမဖြစ်နိုင်ရင် မင်း သူ့ရှေ့မှာ မျက်နှာဖုံးကိုချွတ်ပြီး မင်းရဲ့တကယ့်မျက်နှာကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရုံပဲ။ မိသားစုရဲ့စည်းကမ်းတွေအရ အဲ့ဒီအချိန်မှာ သူလက်ထပ်ဖို့ ငြင်းဆန်နိုင်မှာမဟုတ်တော့ဘူး။"

ချန်ဖေးလန်က ရှုပ်ထွေးစွာမေးလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ခုနကပဲ အဲ့ဒီစည်းကမ်းတွေကို စိတ်မပူဖို့ပြောခဲ့တယ်လေ။"

"တူမလေး၊ စည်းကမ်းတွေက သေနေတယ်၊ လူတွေက အသက်ရှင်နေတယ်။ ငါတို့အတွက် အသုံးဝင်တာက စည်းကမ်းပဲ၊ ငါတို့အတွက်အသုံးမဝင်တာက စည်းကမ်းမဟုတ်ဘူး။"

ချန်မူက နက်ရှိုင်းသောအမှန်တရားတစ်ခုကို ခိုင်မာစွာပြောလိုက်သည်။

နောက်တစ်နေ့နံနက်စောစောတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ချင်မိသားစုသို့ ရောက်လာသည်။ ချင်ဖုန်းသည် မည်သူကသူ့ကိုရှာနေသည်ကို သိချင်နေသည်။ သူရှေ့တံခါးသို့ရောက်သောအခါ ရင်းနှီးသောမျက်နှာနှစ်ခု—ကုန်းလျန်နှင့် ဟွာယန်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သန်မာသောဟွာယန်၏အရိပ်က နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"သခင်လေးချင်၊ မတွေ့ရတာကြာပြီ။ နေကောင်းရဲ့လား။ ကျွန်တော်တို့ ဒီတစ်ခေါက်လာတာက ခင်ဗျားအတွက် ကောင်းကောင်းချက်ထားတဲ့ 'ယစ်မူးနတ်ဘုရားဆေး' နဲ့ ရောင်းရငွေ အမြတ်အစွန်းတွေကို ယူလာပေးတာပါ။"

သတင်းပေးသူ ရောက်လာပြီ။

ချင်ဖုန်းသည် မျက်လုံးများကို အနည်းငယ်မှေးလိုက်ပြီး ပြုံးကာပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်လုံး ပင်ပန်းခဲ့ပါပြီ။"

နေ့လယ်တွင် သုံးဦးသား လရောင်ခြည်ပြခန်းရှိ အခန်းတစ်ခန်းတွင် စုဝေးကြသည်။ ညစာစားပွဲတွင် နှစ်ဦးအတွက်ဝိုင်ငှဲ့ပေးပြီးနောက် ချင်ဖုန်းက သိချင်စိတ်ဖြင့်မေးလိုက်သည်။

"ပစ္စည်းပို့ဖို့ တစ်ယောက်တည်းနဲ့လုံလောက်ပါတယ်။ ဘာလို့ ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်လုံး လာရတာလဲ။"

သူ၏အတွေးအရ နတ်ဘုရားအလုပ်ရုံမှ ဘုရင်များသည် ဤသို့သော ပင်ပန်းပြီး ကျေးဇူးမတင်ထိုက်သော အလုပ်များကို ရှောင်ရှားကြမည်မှာ သေချာသည်။ သို့သော် သူသည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် နှစ်ဦးတောင်လာမည်ဟု ဘယ်တော့မှမမျှော်လင့်ခဲ့ဘဲ နှစ်ဦးစလုံးသည် နတ်ဘုရားအလုပ်ရုံတွင် အဆင့်မြင့်ပုဂ္ဂိုလ်များဖြစ်နေသည်။

ဤမေးခွန်းနှင့်ရင်ဆိုင်ရသော် ကုန်းလျန်နှင့် ဟွာယန်တို့သည် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခြောက်ကပ်စွာချောင်းဆိုးကာ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် "ကျွန်တော်တို့ တောင်ပိုင်းနယ်မြေမှာ လုပ်စရာတစ်ခုခုရှိလို့ပါ။"

သို့သော် အမှန်တရားမှာ နတ်ဘုရားအလုပ်ရုံမှ လူအများအပြားသည် ချင်ဖုန်းကို ပစ္စည်းများလာပို့ရန် စိတ်အားထက်သန်နေကြသည်။ သခင်လေးချင်ကိုတွေ့ဆုံရန်အခွင့်အရေးသည် ရှားပါးပြီး သူတို့တစ်ဦးချင်းစီတွင် လူကိုယ်တိုင်မေးမြန်းလိုသော မေးခွန်းများစွာ စုပုံနေသည်။

ပြိုင်ဆိုင်မှုအချို့အပြီးတွင် ထိုဘုရင်များသည် သဘာဝအတိုင်း ကုန်းလျန်နှင့် ဟွာယန်တို့ကို မယှဉ်နိုင်သောကြောင့် သူတို့သည် ဤတန်ဖိုးကြီးသောပစ္စည်းပို့ဆောင်ခွင့်ကို စိတ်မသက်မသာဖြင့် စွန့်လွှတ်ခဲ့ရသည်။

"အဲ့လိုကိုး။"

ချင်ဖုန်းသည် လျစ်လျူရှုစွာခေါင်းညိတ်ပြီး သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ကောင်းကောင်းချက်လုပ်ထားသော နတ်ဘုရား မူးရစ်ရီဝေ အိုးများစွာကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူ၏ရည်ရွယ်ချက်မှာ အတော်လေးရိုးရှင်းသည်- သူ၏ရှေ့မှလူနှစ်ယောက်ကို မူးအောင်တိုက်ပြီးနောက် နဂါးကာကွယ်ရေးကျောက်တိုင်အကြောင်း စုံစမ်းမေးမြန်းရန်ပင်။

သံသယမဝင်သော ကုန်းလျန်နှင့် ဟွာယန်တို့သည် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြင့် သူတို့၏ခွက်များကိုမြှောက်ကာ ခွက်ချင်းတိုက်ပြီး ဖလှယ်သောက်သုံးကြသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့သည် သူတို့၏စိတ်ထဲမှ ရူပဗေဒမေးခွန်းအမျိုးမျိုးကို ထုတ်မေးရန် မမေ့ကြပေ။ ဤအချိန်တွင် ချင်ဖုန်းသည်လည်း အတူတူဝိုင်လာပို့သော နှစ်ဦး၏ရည်ရွယ်ချက်ကို သိရှိသွားသည်။

ဝိုင်သုံးခွက်မြောက်အပြီးတွင် ကုန်းလျန်နှင့် ဟွာယန်တို့သည် မူးမလာရုံသာမက ပို၍ပင်စိတ်အားထက်သန်လာကြသည်။ ၎င်းမှာ အရက်ပါဝင်မှုအလွန်မြင့်မားသော ' နတ်ဘုရား မူးရစ်ရီဝေ ဖြစ်သည်မှာ ရှင်းလင်းသော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးအပေါ်တွင် မည်သည့် အကျိုးသက်ရောက်မှုမှမရှိပုံရပေ။

"သခင်လေးချင်၊ တူကိုရေထဲထည့်တဲ့အခါ ကျိုးသွားတယ်။ ဒါက အလင်းယိုင်ခြင်းကြောင့်လား။"

"သခင်လေးချင်၊ ကျွန်တော့်မှာ မက္ကင်းနစ်နဲ့ပတ်သက်ပြီး မေးခွန်းတွေအများကြီးရှိတယ်။ ကျွန်တော့်ကိုဖြေပေးနိုင်မလား။"

ချင်ဖုန်းသည် သူတို့ကိုဝိုင်ငှဲ့ပေးနေသော်လည်း သူကိုယ်တိုင်လည်း အနည်းငယ်သောက်ထားသည်။ ဤမေးခွန်းများကိုကြားရသော် သူ၏ခေါင်းများ ချာချာလည်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် မေးမြန်းခြင်းမပြုဘဲမနေနိုင်။

"ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက် တကယ်ပဲမူးမှာမဟုတ်ဘူးလား။"

ကုန်းလျန်နှင့် ဟွာယန်တို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ကြည့်လိုက်ပြီး နှစ်ဦးစလုံး ရယ်မောသံများဖြင့် ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။

"ကျွန်တော်တို့ နတ်ဘုရားအလုပ်ရုံကယောက်ျားတွေက သာမန်နေ့တွေမှာ အရက်ကို ရေလိုသဘောထားတယ်။ ကျွန်တော်တို့ မှတ်မိသလောက်တော့ မူးတယ်ဆိုတဲ့ခံစားချက်ကို တစ်ခါမှမကြုံဖူးဘူး။"

ဤစကားကိုကြားသော် ချင်ဖုန်း၏မျက်နှာထားသည် တောင့်တင်းသွားသည်။ အကယ်၍ ဤနှစ်ဦးကို မူးအောင်မတိုက်နိုင်လျှင် နဂါးကာကွယ်ရေးကျောက်တိုင်အကြောင်း သတင်း အချက်အလက် စုဆောင်းရန် သူတို့ကိုမူးအောင်တိုက်သည့်အစီအစဉ်သည် ကျရှုံးသွားမည်မဟုတ်လော။

မဟုတ်ဘူး၊ ငါဖြေရှင်းချက်တစ်ခု စဉ်းစားရမယ်။

ချင်ဖုန်းသည် စိတ်ထဲတွင်စဉ်းစားလိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများသည် ခိုင်မာမှုဖြင့် တောက်ပသွားသည်။

"ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်၊ ကျွန်တော်အပြင်ထွက်ပြီး အမူးပြေလိုက်ဦးမယ်။ ခင်ဗျားတို့ အမြင်ကျယ်အောင် တခြားအကောင်းစားဝိုင်တစ်မျိုးလည်း ယူလာပေးမယ်။"

ထိုသို့ပြောပြီး သူသည် ဦးညွှတ်ကာ ထွက်ခွာသွားသည်။ သီးသန့်အခန်းအတွင်း၌ နှစ်ဦး၏ရယ်မောသံများကို ကြားနေရဆဲဖြစ်ပြီး သူ၏အရက်ဒဏ်မခံနိုင်မှုကို လှောင်ပြောင်နေကြသည်။

ချင်ဖုန်းသည် စားပွဲထိုးတစ်ဦးကို အလျင်အမြန်ခေါ်ပြီး စကားအနည်းငယ်ကို တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ စားပွဲထိုး၏မျက်နှာသည် အရုပ်ဆိုးသွားသည်။

"သခင်လေး၊ ခင်ဗျား တကယ်ပဲ အဲ့ဒီအရက်တွေကို သွားရှာရမှာလား။ အခြေအနေမှားသွားရင် လူတွေကို နေ့ညမပျက် သတိလစ်သွားစေနိုင်တယ်။"

"သွားသာသွား၊ တစ်ခုခုဖြစ်ရင် ငါတာဝန်ယူတယ်။" ချင်ဖုန်းက ခိုင်မာစွာပြန်ဖြေသည်။

မကြာမီမှာပင် ချင်ဖုန်းသည် ဝိုင်အိုးငယ်တစ်လုံးကိုယူဆောင်လာပြီး နှစ်ဦးအတွက် ပြုံးကာငှဲ့ပေးလိုက်သည်။

"သခင်ချင်၊ ဒီဝိုင်အိုးငယ်က ဘာအတွက်လဲ။"

သိချင်စိတ်ပြင်းပြနေသောလူနှစ်ဦးက မေးလိုက်သည်။

"ဒီဝိုင်ကို 'တစ်ခွက်တည်းနဲ့မှောက်' လို့ခေါ်တယ်။"

ချင်ဖုန်းက ပြန်ဖြေသည်။ ဤစကားကိုကြားသော် လူနှစ်ဦးသည် အပြုံးချင်းဖလှယ်လိုက်ပြီး သိပ်အာရုံမစိုက်ဘဲ သူတို့၏ခေါင်းများကိုမော့ကာ တစ်ကြိုက်တည်းမော့ချလိုက်ကြသည်။

သူတို့သည် လှောင်ပြောင်စကားအနည်းငယ်ပြောတော့မည်အပြုတွင် သူတို့၏ခေါင်းများသို့ ချီစွမ်းအင်တစ်ခု တိုးတက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဝိုင်၏အရသာသည် အလွန်ဆိုးရွားပြီး အစောပိုင်းကသူတို့သောက်ခဲ့သော နတ်ဘုရား မူးရစ်ရီဝေ နှင့် များစွာကွာခြားကာ ကြွယ်ဝပြီးနူးညံ့ခြင်းမရှိပေ။ ယင်းအစား ၎င်းသည် အတော်လေးပြင်းထန်သည်။ မကြာမီမှာပင် အရက်အာနိသင်ပြလာပြီး လူနှစ်ဦးသည် မူးဝေသွားကာ စားပွဲပေါ်သို့ မှီကျသွားကြသည်။ ချင်ဖုန်းသည် ဤမြင်ကွင်းကိုမြင်သော် အလွန်ကျေနပ်သွားသည်။ အရက်တုသည် အမှန်တကယ်ပင် ယုံကြည်စိတ်ချရသည်။