ဝိညာဉ်စုစည်းကွက် ဖွဲ့စည်းပြီးစီးခြင်း

နောက်တစ်နေ့၊ မိုးမလင်းတလင်းအချိန်တွင် ချင်ဖုန်းသည် သူ၏အခန်းမှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

သူ၏မိန်းမအတွက်၊ နှင့် သူ၏ညီငယ်နှင့်အခြားသူများ၏ ကျင့်ကြံမှုအရှိန်အဟုန်ကို ကြီးမားစွာ အရှိန်မြှင့်တင်ရန်အတွက် သူသည် ဝိညာဉ်စုစည်းကွက်ကို ဖန်တီးရန် မစောင့်နိုင်တော့ပေ။

ငါ့မိသားစုအတွက် ငါ ဒီလောက်စောစောထနိုင်တာကို တကယ်ပဲလေးစားမိတယ်။ ဒီအချိန်မှာ တခြားသူတွေက အိပ်နေကြတုန်းပဲဖြစ်ရမယ်။ ချင်ဖုန်း ဤသို့စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် လေကိုခွင်းသံတစ်ခု သူ၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

စင်္ကြံ၏ထောင့်ကိုလှည့်ကာ ခြံဝင်းထဲသို့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ညီငယ် ဓားလေ့ကျင့်နေသောအရိပ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ညီလေး၊ ဘာလို့ဒီလောက်တောင် ဇွဲလုံ့လကြီးနေရတာလဲ။ မင်းအစ်ကိုကြီးကို မျက်နှာသာပေးပါဦးလား။" ချင်ဖုန်းသည် သူ၏ပါးစပ်ထောင့်ကို တွန့်လိုက်သည်။

အရင်ဘဝတွင် အစိတ်ပျက်ဆုံးအရာမှာ အခြားသူများက မိမိထက်ပိုချမ်းသာပြီး ပိုကြိုးစားသည့်အခါ ဖြစ်သည်။ ဤဘဝတွင် အစိတ်ပျက်ဆုံးအရာမှာ ဒုတိယညီသည် အစ်ကိုကြီးထက်ပို၍ အရည်အချင်းရှိပြီး အစ်ကိုကြီးထက် များစွာပို၍ကြိုးစားခြင်းပင်။

ချင်အန်းသည် နတ်သိုင်းမျိုးဆက်၏ ဆဋ္ဌမအဆင့် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး သူ၏ကြားနိုင်စွမ်းသည် ယခင်ကနှင့်များစွာကွာခြားနေသည်။ လှုပ်ရှားမှုကိုကြားသော် သူသည် ထိုဘက်သို့ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဟင်။ အစ်ကိုကြီး၊ ဘာလို့ဒီနေ့ ဒီလောက်စောစောထနေတာလဲ။"

အစ်ကိုကြီးအဖြစ် ပုံရိပ်ကိုထိန်းသိမ်းရန် ချင်ဖုန်းသည် မျက်နှာပြောင်တိုက်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ငါစောစောထတာမဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါကျင့်ကြံနေလို့ တစ်ညလုံးမအိပ်ခဲ့တာ။"

သူ၏ညီငယ်သည် သူ့ကိုယုံကြည်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် လေးစားမှုပြသလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီးက တကယ်ပဲအံ့ဩဖို့ကောင်းတယ်။ ကျွန်တော် နောက်ထပ်ပေါ့ဆလို့ မဖြစ်တော့ဘူးထင်တယ်။ ဒီနေ့ကစပြီး ညတိုင်း နှစ်နာရီပဲအနားယူပြီး ကျန်တဲ့အချိန်တွေကို ဓားလေ့ကျင့်ရင်း ကုန်ဆုံးတော့မယ်။"

တောင်းပန်ပါတယ်၊ ခုနကပြောခဲ့တာကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလို့ရမလား။ ငါက ကြွားလိုက်ရုံသက်သက်ပါ။

ချင်ဖုန်း၏မျက်နှာထားသည် တောင့်တင်းသွားသည်။ သူ၏ညီငယ်နှင့် နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ချင်ဖုန်းသည် ချင်စံအိမ်တစ်ခုလုံးကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုပြီးနောက် သူ၏အခန်းသို့ပြန်လာခဲ့သည်။ သူသည် ကျင့်ယန်မြို့ရှိ နဂါးသွေးကြောများ၏ လားရာမြေပုံကိုဆွဲပြီး ချင်စံအိမ်၏အနေအထားကို အမှတ်အသားပြုလိုက်သည်။

သူက ဝိညာဉ်ချီအချို့ကို သူ၏အိမ်သို့ဆွဲဆောင်ရန် ဝိညာဉ်စုစည်းကွက်ကို တည်ဆောက်မည် ဖြစ်သောကြောင့် ပြင်ဆင်မှုလုပ်ငန်းများမှာ လိုအပ်သည်။ ယခု ဝိညာဉ်ပုလဲများကို ဖွဲ့စည်းပုံ၏အမာခံအဖြစ် အဆင်သင့်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ကျန်ရှိနေသည်မှာ ဝိညာဉ်စုစည်းကွက်ကို မည်သို့ပုံဖော်သင့်သည်ကို ဆုံးဖြတ်ရန်သာဖြစ်သည်။

'ဖွဲ့စည်းပုံရှင်းလင်းချက်' စာအုပ်ထဲမှ အတွေးအခေါ်များအတိုင်းလိုက်နာပြီး ယင်စွမ်းအင်စုစည်းကွက်၏ အဋ္ဌဂံရှစ်ခု၏လားရာများနှင့် ပေါင်းစပ်ကာ ချင်ဖုန်းသည် ကျင့်ယန်မြို့၏ ကြမ်းတမ်းသောမြေပုံပေါ်တွင် ပုံကြမ်းဆွဲလိုက်သည်။ အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်လောင်ကျွမ်းစာအချိန်ခန့်အကြာတွင် ဝိညာဉ်စုစည်းကွက်၏ သန္ဓေသားလောင်းပုံစံသည် စက္ကူပေါ်တွင် ပေါ်လာသည်။ နောက်တစ်ဆင့်မှာ မြို့ထဲတွင် ဖွဲ့စည်းပုံများကို တည်ဆောက်ရန်ဖြစ်သည်။

အခြားသူများထံမှ ဖုံးကွယ်ရန်အတွက် ချင်ဖုန်းသည် ကျင့်ယန်မြို့ပတ်ပတ်လည် လမ်းလျှောက်ရင်း သူ၏ကိုယ်ပိုင်စားသောက်ဆိုင်များတွင် ဖွဲ့စည်းပုံများကို အမြဲတမ်းစီစဉ်ခဲ့သည်။ သူသည် ယခင်က မြို့၏တည်းခိုခန်းအများစုကို ထိန်းချုပ်ထားခဲ့ခြင်းမှာ ကံကောင်းသည်၊ သို့မဟုတ်ပါက ဤသည်ကိုအောင်မြင်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ဝိညာဉ်စုစည်းကွက်ကို ဖန်တီးခြင်းသည် ကြီးမားသောစီမံကိန်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းသည် နဂါးသွေးကြောနေရာမှ ဝိညာဉ်ချီ၏တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို အခြားသူများမသိရှိစေဘဲ ချင်စံအိမ်သို့ ဆွဲဆောင်ခြင်းနှင့်သက်ဆိုင်သောကြောင့် အခက်အခဲမှာ အတော်လေးမြင့်မားသည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် သုံးရက်အကြာတွင် ပြင်ဆင်မှုလုပ်ငန်းအားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ နောက်တွင် သူသည် ချင်စံအိမ်တွင် နောက်ဆုံးဖွဲ့စည်းပုံကို ထွင်းထုပြီး ဝိညာဉ်ပုလဲကို ဖွဲ့စည်းပုံ၏အမာခံအဖြစ် နေရာချမည်ဖြစ်သည်။

ခြံဝင်းထဲတွင် ချင်ဖုန်းသည် ဝိညာဉ်စုစည်းကွက်၏ နောက်ဆုံးတစ်ချက်ကို ထွင်းထုပြီး သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ဝိညာဉ်ပုလဲကိုထုတ်ယူကာ ဖွဲ့စည်းပုံ၏အလယ်တွင် နေရာချလိုက်သည်။ သူ၏ဒုတိယညီနှင့် မီးသွေးခေါင်းတို့သည် ဘေးတွင်ရပ်ကာ ရှုပ်ထွေးသောမျက်နှာထားများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

"ရလဒ်က ဒီတစ်ချက်ပေါ်မှာ မူတည်တယ်။"

ချင်ဖုန်းက သက်ပြင်းအသာချလိုက်သည်။ ဝိညာဉ်စုစည်းကွက်သည် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏စိတ်ကူးထဲမှဖန်တီးမှုတစ်ခုသာဖြစ်ပြီး စာအုပ်ထဲမှ မူလယင်စွမ်းအင်စုစည်းကွက်မဟုတ်ပေ။ သူသည် အလကားရတဲ့ဆရာ၏လမ်းညွှန်မှုအတိုင်း ဖွဲ့စည်းပုံအမာခံကို အစားထိုးခဲ့ပြီး နဂါးသွေးကြောများ၏လားရာအပေါ်အခြေခံ၍ ဖွဲ့စည်းပုံကို ပြန်လည်ရေးဆွဲခဲ့သော်လည်း အောင်မြင်မည်ကို သူ မသေချာပေ။

ဝိညာဉ်ပုလဲသည် ဖွဲ့စည်းပုံအလယ်သို့ ကျဆင်းသွားသည်နှင့် ထူးဆန်းသောတုန်ခါမှုများသည် ချက်ချင်းပင် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ချင်ဖုန်းသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ဖွဲ့စည်းပုံကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာကြည့်နေသည်။ ဤဖွဲ့စည်းပုံသည် စာပေချီ သို့မဟုတ် ဖြောင့်မတ်ခြင်းချီကို ထည့်သွင်းရန်မလိုအပ်ပေ၊ အကြောင်းမှာ အောင်မြင်စွာတည်ထောင်ပြီးသည်နှင့် ၎င်းသည် သူ့အလိုလို လည်ပတ်မည်ဖြစ်သည်။

မကြာမီမှာပင် ပုလဲသည် ချင်ဖုန်း၏ဝမ်းမြောက်သောအကြည့်သို့ လေထဲတွင် ပျံဝဲတက်လာသည်။ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် မမြင်နိုင်သောအဖြူရောင်အလင်းတစ်ခုသည် ဝိညာဉ်စုစည်းကွက်ပေါ်တွင် လင်းလက်သွားသည်။ ဝိညာဉ်စုစည်းကွက် အောင်မြင်သွားပြီ။

မြို့၏နဂါးကာကွယ်ရေးကျောက်တိုင်သို့ ပေါင်းစပ်သင့်သောဝိညာဉ်ချီသည် ချက်ချင်းပင် ကွဲထွက်သွားပြီး ခွဲထွက်သွားသောအစိတ်အပိုင်းသည် သဘာဝအတိုင်း ချင်စံအိမ်သို့ စီးဝင်သွားသည်။ ဤအခိုက်တွင် ချင်စံအိမ်ရှိလူတိုင်းသည် ထူးဆန်းသောခံစားချက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ၎င်းကို ရှင်းပြရန်ခက်ခဲသော်လည်း အလွန်သက်သောင့်သက်သာရှိသည်။

ခန်းမဆောင်ကြီးတွင် ဒုတိယမေမေသည် သူမ၏လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ရုတ်တရက်မြှောက်လိုက်သည်။ "သခင်ကြီး၊ ဘာလို့ ဒီနေ့လက်ဖက်ရည်ရဲ့ရနံ့က လူကိုအာရုံစူးစိုက်နိုင်အောင် ကူညီပေးတဲ့အာနိသင်ရှိနေတယ်လို့ ကျွန်မခံစားနေရတာလဲ။"

အဖေသည် အပြင်ဘက်မှသူ၏အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး သူ၏လက်ဖက်ရည်ကို ကျေနပ်သောအမူအရာဖြင့် သောက်လိုက်သည်။

"မိန်းမ၊ မင်းရဲ့လက်ဖက်ရည်ဖျော်ပညာက ထပ်ပြီးတိုးတက်လာပုံပဲ။"

"၊ ဒါ ကျွန်မဖျော်တဲ့လက်ဖက်ရည်မဟုတ်ဘူး၊ အိမ်ကအစေခံမလေးတွေလုပ်ထားတာ။ ရှင်ဆိုလိုတာက ကျွန်မလက်ဖက်ရည်က ဒီနေ့လက်ဖက်ရည်လောက် မကောင်းဘူးလို့လား။"

ဒုတိယမေမေက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ ဖခင်ချင်သည် ချက်ချင်းပင် မျက်နှာတောင့်တင်းသွားပြီး အလျင်အမြန် ခုခံကာကွယ်လိုက်သည်။

တစ်ဖက်တွင် ကန်ရေပြင်ဘေးရှိအဆောင်၌ လျိုကျန့်လီသည် လန်နင်ရွှမ် ကန်ပေါ်တွင် သူမ၏ချီစွမ်းအင်ကို ထိန်းချုပ်နေသည်ကို ကြည့်နေသည်။ ရုတ်တရက် သူမသည် မြေကြီးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး ညာဘက်လက်ကိုမြှောက်ကာ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့သော ဝိညာဉ်ချီကို စုစည်းလိုက်သည်။

လန်နင်ရွှမ်သည် ပြောင်းလဲမှုကိုအာရုံခံမိပြီး ကန်မှ ကန်ရေပြင်ဘေးရှိအဆောင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာသည်။

"သခင်မလေး၊ ဒါဘာလဲ။"

"ဒါက ဝိညာဉ်ချီပဲ။"

"ဝိညာဉ်ချီလား။"

လန်နင်ရွှမ်က အော်လိုက်သည်။ လျိုမိသားစု၏ဓားအစေခံတစ်ဦးအနေဖြင့် သူမသည် သဘာဝအတိုင်း ဝိညာဉ်ချီအကြောင်းကြားဖူးသည်—မည်သည့်တာအိုကိုမဆိုကျင့်ကြံရာတွင် မည်သူ့ကိုမဆိုကူညီနိုင်ပြီး ဆတိုးအကျိုးသက်ရောက်မှုရှိသော ရှားပါးပြီးတန်ဖိုးကြီးသည့်အရာဖြစ်သည်။

သို့သော် အဘယ်ကြောင့် ဝိညာဉ်ချီသည် အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ချင်စံအိမ်တွင် အလိုလိုပေါ်လာရသနည်း။ လျိုကျန့်လီသည် အဖြေမပေးသော်လည်း သူမသည် တစ်ခုခုကို ထင်ရှားစွာခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် မကြာသေးမီက သူမနှင့်ချင်ဖုန်းတို့သည် ဒုတိယအဆင့်သို့ဝင်ရောက်ရန် အခွင့်အရေးအကြောင်း ပြောဆိုခဲ့ကြသည်။ ဤအတွေးများဖြင့် သူမ၏ပါးစပ်ထောင့်တွင် မှိန်ပြပြအပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ဧည့်သည်အခန်းတွင် ရှောင်ပိုင်က ကြည်လင်စွာပြောလိုက်သည်။

"ဒေါ်လေး၊ ဒါ ဝိညာဉ်ချီပဲ။ ဝိညာဉ်ချီတွေအများကြီးပဲ။" ဒေါ်လေးမော့က ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ခြံဝင်းထဲတွင် ချင်ဖုန်းသည် သူ၏လက်သီးကိုဆုပ်ကာ ဝိညာဉ်ချီ ချင်စံအိမ်တွင် အဆက်မပြတ်စုဝေးနေသည်ကို ကြည့်နေသည်။ ဤအခိုက်တွင် သူ၏စိတ်ခံစားချက်သည် သဘာဝအတိုင်း အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ ဘေးမှ ဒုတိယညီနှင့် မီးသွေးခေါင်းတို့သည်လည်း တစ်ခုခုကို ခံစားမိကြသည်။

"ဒါက ကောလာဟလထဲက ဝိညာဉ်ချီများလား။ သခင်လေး၊ ခင်ဗျားခုနကလုပ်ခဲ့တာတွေအားလုံးက ဒီအရာကိုအသက်သွင်းဖို့များလား။"

မီးသွေးခေါင်းက တုန်လှုပ်စွာကြည့်လိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းက ပြုံးပြီးပြန်ဖြေသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ပြီးတော့ ခုထိတော့ အာနိသင်ကမဆိုးဘူး။"

"ဝိညာဉ်ချီ၊ ဒါဘာကြီးလဲ။"

ဒုတိယညီက ရှုပ်ထွေးစွာမေးလိုက်သည်။ သူသည် ဤအခိုက်တွင် သူ၏တစ်ကိုယ်လုံး ခွန်အားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှအတွင်းအားသည်လည်း အလွန်လျင်မြန်သောအရှိန်ဖြင့် ကြီးထွားနေသည်ဟုသာ ခံစားရသည်။ သို့သော် အဓိကအချက်မှာ သူသည် သွေးစွမ်းအင်ကို လုံးဝမစုစည်းနေခြင်းပင်။ ချင်ဖုန်းသည် ဝိညာဉ်ချီ၏အာနိသင်များကို သူ၏ဒုတိယညီအား ရှင်းပြပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ကစပြီး မင်း ဒီဝိညာဉ်ချီကိုစုပ်ယူပြီး ကျင့်ကြံရမယ်။ အချိန်တန်ရင် မင်းတိုးတက်လာလိမ့်မယ်လို့ ငါယုံကြည်တယ်။"

"ကောင်းပြီ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုကြီး။"

ဒုတိယညီသည် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ၏အစ်ကိုကြီးသည် သူ့အပေါ်တကယ်ကောင်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

"ငါ့ကိုကျေးဇူးတင်စရာမလိုပါဘူး၊ ဒါက ဘေးထွက်အကျိုးကျေးဇူးတစ်ခုသက်သက်ပဲ။" ချင်ဖုန်းက အမှန်အတိုင်းပြောလိုက်သည်။ ချင်အန်းသည် နေရာမှာတင် ခဏတာ ကြက်သေသေရပ်နေတော့သည်။

ကျင့်ယန်မြို့အနောက်ဘက် မိုင်သုံးထောင်အကွာ၊ ရှူလျန်မြို့။ မြို့၏ခရိုင်အစိုးရရုံးတွင် လူတစ်ဦးသည် အခန်းတစ်ခန်းအပြင်ဘက်သို့ အလျင်အမြန်လျှောက်သွားပြီး တံခါးကိုခေါက်လိုက်သည်။

"ဝင်ခဲ့။"

အခန်းထဲမှ လူလတ်ပိုင်းအရွယ်အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ခရိုင်တရားသူကြီးကို အစီရင်ခံပါတယ်၊ မြေအောက်ကတံဆိပ်က လျော့ရဲနေပါတယ်။ မြို့ထဲကကပ်ရောဂါနဲ့ တစ္ဆေဘေးက ပိုဆိုးရွားလာပါတယ်။ ဒါက မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနက အဲ့ဒီတစ္ဆေတစ်ရာတာအိုသမားတွေ ကိုင်တွယ်နိုင်တဲ့အရာ မဟုတ်တော့ပါဘူး။"

"ဒါ့အပြင် အလောင်းဆိပ်က ပျံ့နှံ့နေပြီး မြို့ထဲကလူတော်တော်များများက အပြင်းအထန် ဖျားနာနေကြပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့နောက်ကွယ်မှာ ကပ်ရောဂါသောင်းကျန်းနေတယ်လို့ ကောလာဟလတွေ ဖြန့်ထားပေမယ့် ဒီအတိုင်းဆက်သွားရင် သေချာပေါက် ဖုံးကွယ်ထားနိုင်မှာမဟုတ်တော့ပါဘူး။"

"ငါတို့ အနီးအနားက ကျင့်ယန်မြို့ကနေ အင်အားဖြည့်တင်းမှု တောင်းခံရပါမယ်။"

လူလတ်ပိုင်းအရွယ်လူသည် ထိုစကားများကိုကြားသော် တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။ သို့သော် မကြာမီမှာပင် ကျယ်လောင်သောပါးရိုက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ငါ တစ်လအတွင်း ကောင်းကင်ဘုံမြို့တော်ကို ပြန်နိုင်တော့မှာ။ မင်းက အခုဒုက္ခရှာပြီး ငါ့ကိုပြန်မသွားနိုင်အောင်လုပ်ချင်နေတာလား။"

"ဒါပေမဲ့ အလောင်းက ဘေးဒုက္ခတစ်ခု..."

ထိုသူသည် သူ၏မျက်နှာကိုအုပ်ကာ တုံ့ဆိုင်းနေသည်။

"ဒီလှုပ်ရှားမှုတွေအားလုံးက မြေအောက်မှာတံဆိပ်ခတ်ထားတဲ့ အဲ့ဒီတစ္ဆေအရာက ဗိုက်ဆာနေလို့ပဲ။ ထောင်ထဲက သာမန်အကျဉ်းသားတချို့ကို သူ့ဆီပစ်ပေးလိုက်။"

"ထောင်ထဲမှာ အကျဉ်းသားမရှိတော့ပါဘူး။"

ထိုသူက တုန်ယင်သောအသံဖြင့်ပြန်ဖြေသည်။

"အကျဉ်းသားမရှိရင် သာမန်ရာဇဝတ်သားတချို့ကို ပစ်ထည့်လိုက်။ အဲ့ဒါမရရင် ညဘက်ကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး သာမန်မြို့သူမြို့သားတချို့ကိုဖမ်းပြီး ပစ်ထည့်လိုက်။ ဒီလောကကြီးမှာ တစ်နေ့တစ်နေ့ လူအနည်းငယ် ထူးဆန်းစွာသေဆုံးသွားတာက ဘာမှမဆန်းဘူး။ ဒီလိုကိစ္စတွေကို ငါမင်းကိုသင်ပေးဖို့လိုသေးလို့လား။"

လေသံသည် လျစ်လျူရှုနေသော်လည်း စကားလုံးများက လူသားစားခြင်းအကြောင်းကို ပြောနေသည်။ ထိုသူသည် နောက်ထပ်ဘာမှမပြောဝံ့တော့ဘဲ လက်သီးဆုပ်ကာ ဦးညွှတ်ပြီး ထွက်ခွာသွားသည်။ လူလတ်ပိုင်းအရွယ်လူသည် လက်နောက်ပစ်ကာ အိမ်အပြင်ဘက်သို့ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ဤခြောက်ခြားဖွယ်နေရာတွင် တစ်ခဏမျှပင် ဆက်မနေချင်တော့ပေ။