ပညာရှင်အစစ်

ရက်အနည်းငယ် ကုန်လွန်သွားပြီးနောက်။

ချင်စံအိမ်မှ ထွက်ခွာပြီးနောက် ချင်ဖုန်း၏နေ့ရက်များသည် သူ၏ပုံမှန်လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်သို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။ နေ့စဉ် သူသည် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနတွင် မျက်နှာပြကာ ခေါင်းဆောင်များရှေ့တွင် သူ၏ရှိနေခြင်းကို မှတ်ပုံတင်သည်။ အားလပ်ချိန်များတွင် သူသည် ဖျားနာသူများကိုကုသပြီး အသက်ကယ်ရန် ပေါင်ဆေးကုခန်းအပြင်ဘက်တွင် ဆိုင်တစ်ဆိုင်ဖွင့်သည်။ ထို့နောက် သူသည် စာအုပ်များဆက်လက်ဖတ်ရှုရန် မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်သို့ သွားသည်။

စာဖတ်ခြင်းဖြင့် အသိပညာစုဆောင်းပြီး စာပေချီအဖြစ်ပြောင်းလဲခြင်း၏ အရှိန်အဟုန်သည် ဝိညာဉ်ချီစုပ်ယူခြင်းထက် များစွာနှေးကွေးသော်လည်း ချင်ဖုန်းသည် စာဖတ်ခြင်းကို ဘယ်တော့မှလက်မလျှော့ခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ သူသည် "အသိပညာသည် စွမ်းအား" ဟု ခိုင်မာစွာယုံကြည်သောကြောင့်ပင်။ ဟုတ်ပါတယ်၊ သူသည် သူ၏အလကားရတဲ့ဆရာရှေ့တွင် ဇွဲလုံ့လရှိသောတပည့်တစ်ဦးအဖြစ် ပုံရိပ်ကောင်းတစ်ခုတည်ဆောက်ရန်လည်း ရည်ရွယ်ပြီး နတ်ဘုရားနည်းစနစ်များနှင့်ပတ်သက်သောကိစ္စများကို ရံဖန်ရံခါ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုတတ်သည်။

ရင်းနှီးသောလမ်းများတစ်လျှောက် လျှောက်လှမ်းရင်း ဘေးနှစ်ဖက်မှ ဈေးသည်များ၏ အော်သံများကိုနားထောင်ရင်း သူပထမဆုံးကူးပြောင်းလာသည့်အချိန်ကို ရုတ်တရက် ပြန်လည်အမှတ်ရသွားသည်။ အနက်ရောင်လေးထောင့်ပဝါနှင့် သွယ်လျကျော့ရှင်းသောအရိပ်သည် သူ့ကိုရှေ့မှဦးဆောင်နေသကဲ့သို့ပင်။ သူသည် စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းမချဘဲမနေနိုင်။ အကယ်၍ ဘိုးဘေးဘီဘင်မှစေ့စပ်ကြောင်းလမ်းမှုက လျိုကျန့်လီကို သူ၏မိန်းမဖြစ်မလာစေခဲ့ပါက သူနှင့်သခင်မလေးချန်တို့ ဘယ်ရောက်သွားကြမည်နည်း။

စကားမစပ်၊ သခင်မလေးချန်က ဘယ်တော့ပြန်လာမှာလဲ။

ထိုစဉ်မှာပင် ချင်ဖုန်းသည် သကြားသီးလုံးရောင်းသူတစ်ဦး၏အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ အသံ နောက်သို့လိုက်ကြည့်ရာ သူသည် ယခင်ကကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသော အသားညိုပြီး ပိန်လှီသော လူလတ်ပိုင်းအရွယ်လူကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ချင်ဖုန်းသည် လျှောက်သွားရာ ဖော်ရွေသောဆိုင်ရှင်သည် သူ့ကိုရှင်းလင်းစွာမှတ်မိပြီး နွေးထွေးစွာနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ သကြားသီးလုံးအားလုံးကို တစ်ကြိမ်တည်းဝယ်နိုင်သော ဖောက်သည်များသည် တွေ့ရမလွယ်ပေ။

ချင်ဖုန်းသည် ခေါင်းညိတ်နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ဆိုင်ဘေးမှလူငယ်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်၊ သူသည် နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ်ကကဲ့သို့ပင် စာရေးနေဆဲဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် လူငယ်သည် မြေကြီးပေါ်တွင်မရေးဘဲ စာအုပ်ငယ်တစ်အုပ်ပေါ်တွင် ကူးယူနေပြီး သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုရှိနေသည်။ လူလတ်ပိုင်းအရွယ်ဆိုင်ရှင်သည် ချင်ဖုန်း၏အကြည့်ကိုမြင်သော် သူ၏ခေါင်းကိုကုတ်ကာ ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ထျယ်ဝါအာက ဒါတွေကိုကြိုက်လို့ ကျွန်တော် မိန်းမနဲ့တိုင်ပင်ပြီး သူ့ကို လက်ရေးလှလေ့ကျင့်ဖို့ စာအုပ်ငယ်တစ်အုပ်ဝယ်ပေးလိုက်တယ်။"

ခဏအကြာတွင် လူလတ်ပိုင်းအရွယ်လူက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်မှာ သိပ်အရည်အချင်းမရှိဘူး။ ကျွန်တော်က ထျယ်ဝါအာကို သိုင်းပညာသင်စေချင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ ပိုက်ဆံမရှိဘူး။ ဒီလိုဆိုမှတော့ သူကြိုက်တာတစ်ခုခုလုပ်ပါစေ၊ အနည်းဆုံးတော့ သူစာလုံးအနည်းငယ်ပိုသင်ယူနိုင်တာပေါ့။"

ချင်ဖုန်းသည် ခေါင်းညိတ်ပြီး ဆိုင်ရှင်နှင့်ထပ်မံစကားစမြည်ပြောလိုက်သည်။ တစ်ဖက်လူက ကလေးအတွက် လက်ရေးလှလေ့ကျင့်စာအုပ်ဝယ်ပေးခဲ့သော်လည်း စာဖတ်ခြင်းသည် အသုံးမဝင်ဟူသောအတွေးသည် မပြောင်းလဲဘဲရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

မဟာချင်အင်ပါယာတွင် ဧကရာဇ်စာမေးပွဲစနစ်မရှိသည်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပါက ပညာရှင်များအတွက် တစ်ခုတည်းသောနည်းလမ်းမှာ မြို့တော်ရှိ ကျယ်ပြန့်သော မဟာစာပေတက္ကသိုလ်ပင်။ သို့သော် ထိုသို့သောနေရာများသည် ဧကရာဇ်မိသားစုနှင့် မျိုးရိုးကြီးမိသားစုများအတွက်သာ တံခါးဖွင့်ထားသည်၊ မြို့ငယ်လေးများမှ သာမန်လူများအတွက် မည်သို့ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

သူသည် ဓားသိုင်းမိသားစုကြီးသုံးခုမှ တည်ထောင်ခဲ့သော ဓားမဟာမိတ်အဖွဲ့ကို စဉ်းစားမိပြီး သိုင်းသမားများအတွက် နယ်ပယ်ကိုချဲ့ထွင်ရန် ရည်ရွယ်သည်။ ဒါဆို ပညာရှင်တွေအတွက် ရှေ့ဆက်ဘာတွေရှိမလဲ၊ သူတို့ ဘယ်ကိုဆက်သွားသင့်သလဲ။ တကယ်တော့ သူသည် မဟာချန်ပြည်အတွင်း၌ စာပေသူတော်စင်တာအိုမျိုးဆက်သို့ ဝင်ရောက်သည့်နည်းလမ်းကို ဖြန့်ဝေပြီး သာမန်လူများကို နောက်ထပ်ရွေးချယ်ခွင့်တစ်ခုပေးရန်လည်း စဉ်းစားခဲ့သည်။ သို့သော် ဤအတွေးသည် လက်တွေ့အကောင်အထည်ဖော်ရန်ခက်ခဲသည်ကို သူရှင်းလင်းစွာနားလည်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ယန်အန်းပြောခဲ့သလို စာပေပညာရှိ၏ နဝမတန်းသို့ဝင်ရောက်ရန် စာအုပ်ပေါင်း တစ်သောင်းကို အလွတ်ကျက်မှတ်ရန်လိုအပ်သည်။ သို့သော် ဆင်းရဲနွမ်းပါးသောသာမန်လူများအတွက် ဤစာအုပ်ပေါင်းတစ်သောင်းကို သူတို့ဘယ်မှာရှာနိုင်မည်နည်း၊ ပြီးတော့ သူတို့မှာ အလွတ်ကျက်မှတ်ရန် ဤမျှအချိန်များစွာ ဘယ်မှာရှိမည်နည်း။

ချင်ဖုန်းသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး စာလုံးများကို လေးလေးနက်နက်ကူးယူနေသော လူငယ်ကို နောက်တစ်ကြိမ်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏လက်ထဲတွင်ကိုင်ထားသည်မှာ စုတ်တံမဟုတ်ဘဲ မီးမွှေးရန်အသုံးပြုသော မီးသွေးဖြစ်သည်။ ကူးယူစာအုပ်ပေါ်မှစာလုံးများသည် ထပ်ခါတလဲလဲကူးယူထားသည်မှာ ရှင်းလင်းပြီး နက်ရှိုင်းသောခြေရာများရှိနေသည်။ သို့တိုင် မည်သည့်စာမျက်နှာမျှ စုတ်ပြဲသည့်လက္ခဏာမရှိရာ လူငယ်သည် စာရေးခြင်းကို မည်မျှဂရုတစိုက်နှင့် အာရုံစိုက်ဆက်ဆံသည်ကို ညွှန်ပြနေသည်။

ချင်ဖုန်းသည် လူငယ်၏လေးနက်သောအမူအရာကိုကြည့်ပြီး ရုတ်တရက်ပြုံးလိုက်သည်။

"မင်း စာရေးရတာကြိုက်တယ်၊ စာဖတ်ရတာလည်းကြိုက်လား။"

ချင်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။ လူငယ်သည် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီးနောက် လေးပင်စွာခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"စာပေ သူတော်စင်တာအိုမျိုးဆက်က ကျင့်ကြံသူတွေအကြောင်း မင်းသိလား။" "ကျွန်တော် သိပါတယ်။ အဲ့ဒါတွေက ပညာရှင်အစစ်တွေပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဖေက ကျွန်တော့်တစ်သက်မှာ စာပေသူတော်စင် တာအိုမျိုးဆက်က ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ဘယ်တော့မှမဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ပြောတယ်။" လူငယ်၏အသံသည် စိတ်ဓာတ်ကျနေသော်လည်း သူ၏မျက်လုံးများထဲမှအလင်းရောင်မှာမူ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

"ငါမင်းကို လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုပြောပြမယ်။ မင်းသာ စာအုပ်ပေါင်းတစ်သောင်းကို အလွတ်ကျက်မှတ်နိုင်ရင် မင်း စာပေသူတော်စင်တာအိုမျိုးဆက်က ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ဖြစ်လာနိုင်တယ်။" ချင်ဖုန်းက လေးနက်စွာပြောလိုက်သည်။

"သခင်လေး။"

လူလတ်ပိုင်းအရွယ်လူသည် အံ့ဩသွားသည်။ စာအုပ်ပေါင်းတစ်သောင်းသည် သူကဲ့သို့ ဆင်းရဲနွမ်းပါးသော သာမန်လူတစ်ဦးအတွက် စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်ပေ။ သူသည် သူ၏သားအား လက်တွေ့မကျသော အတွေးများ မဝင်စေချင်ပေ။

ချင်ဖုန်းသည် လူလတ်ပိုင်းအရွယ်လူကို ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီးနောက် သူ၏သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ စာအုပ်ဆယ်အုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"ဒါတွေကို မင်းကိုငှားတယ်၊ ဖတ်ဖို့အတွက်။ မင်း ဒီစာအုပ်တွေကို အလွတ်ကျက်မှတ်မိသွားတဲ့အခါ ချင်စံအိမ်ကို ပြန်လာပေးပါ။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ငါမင်းကို နောက်ထပ်စာအုပ်အသစ်ဆယ်အုပ်ပေးမယ်။"

"တကယ်လား။"

လူငယ်၏မျက်နှာထားသည် ဝမ်းမြောက်သွားသည်။ သူသည် စာအုပ်များကိုယူရန် လက်လှမ်းလိုက်သော်လည်း သူ၏လက်များပေါ်မှ မီးသွေးအမည်းစက်များကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် သူ၏လက်များကို အဝတ်အစားပေါ်တွင် သုတ်ရန်ကြိုးစားသော်လည်း ဘယ်လောက်ပဲကြိုးစားကြိုးစား သန့်စင်အောင်မလုပ်နိုင်ပေ။ သုတ်ရင်းသုတ်ရင်း သူသည် စိတ်သောကရောက်ကာ ငိုကြွေးလိုက်သည်။ သူ၏တစ်ဘဝလုံးသည် ဤလက်များကဲ့သို့ မည်းနက်နေမည်ကဲ့သို့ပင်။

ထျယ်ဝါအာ၊ ရိုးသားပြီးလူလတ်ပိုင်းအရွယ်လူတစ်ဦးသည် သူ၏လည်ချောင်းတွင် တစ်စုံတစ်ခုနင်နေသကဲ့သို့ စကားမပြောနိုင်၊ မျိုမချနိုင်ဖြစ်နေသည်။ ဤမြင်ကွင်းကိုမြင်သော် ချင်ဖုန်းသည် ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ပြီး စာအုပ်ကိုဘေးဖယ်ထားကာ လူငယ်၏လက်များကို ကိုင်လိုက်သည်။ ဖြောင့်မတ်ခြင်းချီသည် သူ၏လက်ဖဝါးများတွင် စုစည်းလာပြီး ခဏအကြာမှာပင် လူငယ်၏လက်များပေါ်မှ မီးသွေးအမှတ်အသားများသည် လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဖြူစင်သန့်ရှင်းသွားသည်။ သူသည် စာအုပ်ကို လူငယ်၏ရင်ခွင်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

လူငယ်သည် ၎င်းကို ရတနာတစ်ခုကဲ့သို့ တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ကိုင်ထားသည်။

"အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော် ပညာရှင်အစစ်တစ်ယောက်ဖြစ်လာနိုင်မလား။"

သူ့အတွက် စာပေဆိုင်ရာသီလလမ်းကြောင်းကို လိုက်လျှောက်သူများသာ ပညာရှင် အစစ်များဖြစ်သည်။ သို့သော် ချင်ဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက ပညာရှင်အစစ်တစ်ယောက်ဖြစ်နေနှင့်ပြီးသားပါ။"

စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ချင်ဖုန်းသည် မီးသွေးတစ်စကိုကောက်ယူပြီး မြေကြီးပေါ်တွင် စတင်ရေးဆွဲလိုက်သည်။ ဆိုင်ရှင်နှင့်လူငယ်သည် သိချင်စိတ်ဖြင့်ကြည့်နေကြရာ စာကြောင်းနှစ်ကြောင်းကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။

"ကောင်းကင်သည် ခွန်အားဖြင့်ရွေ့လျားသည်၊ မြင့်မြတ်သောသူသည် မရပ်မနား မိမိကိုယ်ကို တိုးတက်အောင် ကြိုးစားသင့်သည်။"

"မြေကြီး၏အခြေအနေသည် လက်ခံနိုင်စွမ်းရှိသည်၊ မြင့်မြတ်သောသူသည် ရက်ရောသောသီလကိုပိုင်ဆိုင်ပြီး တာဝန်များ၏ဝန်ကို ထမ်းသင့်သည်။"

စုတ်တံ မြေကြီးကိုထိသည့်အခိုက်တွင် ကြည်လင်သောစွမ်းအင်တစ်ခုသည် ကောင်းကင်သို့ ပစ်လွှတ်သွားသည်။ ရိုးသားပြီးဖြောင့်မတ်သောလူလတ်ပိုင်းအရွယ်လူသည် ဤအရာများကို နားမလည်သော်လည်း သူ၏ခေါင်းထဲတွင် တဝီဝီမြည်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ လူငယ်သည် ဤစာကြောင်းနှစ်ကြောင်းကို ညင်သာစွာပြန်လည်ရွတ်ဆိုရင်း သူ၏မျက်လုံးများသည် တောက်ပစွာလင်းလက်နေသည်။

တစ်ဖက်တွင် မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်သည် ရုတ်တရက်တုန်ခါသွားသည်။ ကြိမ်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေသောအဘိုးကြီးသည် သူ၏ညာဘက်လက်ကို အောက်သို့ဖိချလိုက်ရာ အဆောင်သည် တည်ငြိမ်သွားသည်။ သူသည် ကျေနပ်စွာကြည့်လိုက်သည်။

"ပညာရှင်အစစ်တစ်ယောက်ပဲ၊ တော်တော်စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတယ်။"

ရိုးသားပြီးဖြောင့်မတ်သောလူလတ်ပိုင်းအရွယ်လူသည် သူ၏ကလေးကို ရောထွေးသောခံစားချက်များဖြင့်ကြည့်လိုက်သည်။

"သခင်လေး၊ စိတ်မရှိဘူးဆိုရင် ဒီသကြားသီးလုံးတွေအားလုံးကို ယူသွားလို့ရပါတယ်။ ကျွန်တော် တစ်ပြားမှမယူပါဘူး။"

ဤသည်မှာ သူကျေးဇူးတင်ကြောင်းဖော်ပြရန် စဉ်းစားနိုင်သည့် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းဖြစ်သည်။

ချင်ဖုန်းသည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သကြားသီးလုံးသုံးလုံးကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကာ ထို့နောက် အစ်မမော့နှင့် ရှောင်ပိုင်ကိုစဉ်းစားမိသွားသည်။ သူသည် ချောင်းဟန့်ပြီး နောက်ထပ်နှစ်လုံးကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ဒါတွေပဲလိုပါတယ်။"

"သခင်လေး၊ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ခင်ဗျား အကုန်ယူသွားလို့ရပါတယ်။" လူလတ်ပိုင်းအရွယ်လူက ထပ်ခါတလဲလဲပြောလိုက်သည်။ သို့သော် ချင်ဖုန်းသည် သကြားသီးလုံးငါးလုံးကိုကိုင်ရင်း လက်ဝှေ့ယမ်းကာ စကားတစ်ခွန်းမှမပြောဘဲ ထွက်ခွာသွားသည်။

သူ တစ်ဖက်လူ အဝေးသို့ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီးမှသာ ရိုးသားပြီးဖြောင့်မတ်သော လူလတ်ပိုင်းအရွယ်လူသည် သူ၏အကြည့်ကိုရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ ဤအချိန်တွင် သူသည် ဆိုင်ပေါ်တွင် ကြေးပြားငယ်တစ်ပုံကျန်နေသေးသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ အနီးကပ်စစ်ဆေးကြည့်ရာ ၎င်းမှာ သကြားသီးလုံးငါးလုံး၏စျေးနှုန်းအတိအကျ—ဒင်္ဂါးဆယ်ပြားပင်။

"ထျယ်ဝါအာ။" လူလတ်ပိုင်းအရွယ်လူက ခေါ်လိုက်သည်။ ကောင်လေးက ခေါင်းမော့လိုက်သည်။ "စာကြိုးစားနော်၊ ကြားလား။"

"ဟုတ်ကဲ့။"

"ပြီးတော့ မင်းရဲ့ကျေးဇူးရှင်ရဲ့ပုံရိပ်ကို စိတ်ထဲမှာစွဲမှတ်ထား၊ နားလည်လား။"

"ဟုတ်ကဲ့။"