သခင်မလေးချန် ပြန်လာခြင်း

မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်သို့ ရောက်သောအခါ အဘိုးကြီးသည် ချင်ဖုန်းကို အဓိပ္ပာယ်ပါသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းကောင်လေး၊ ဘာလို့ဒီလောက်နောက်ကျနေရတာလဲ။"

"လမ်းမှာ ကိစ္စတစ်ခုဖြစ်သွားလို့ နောက်ကျသွားတာပါ။" ချင်ဖုန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"စကားမစပ် ဆရာ၊ အဲ့ဒီနတ်ဘုရားနည်းစနစ်အကြောင်း၊ ဘယ်တော့လောက်များ..."

သူစကားမဆုံးမီမှာပင် ဟောက်သံများ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ အဘိုးကြီးသည် ဝိုင်အိုးတစ်လုံးကိုကိုင်ကာ မျက်လုံးများကိုမှိတ်ပြီး အိပ်ပျော်ဟန်ဆောင်နေသည်။ ချင်ဖုန်းက ပြုံးဖြီးဖြီးလုပ်လိုက်သည်။ ဆရာ့ရဲ့ တစ်စက္ကန့်အတွင်း အိပ်ပျော်သွားတဲ့အရည်အချင်းလား။ လှည့်စားတာပဲ။ အဘိုးကြီးက တကယ်ပဲကောက်ကျစ်တယ်။ သူ နတ်ဘုရားနည်းစနစ်ရဲ့လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာပဲ ဖော်ထုတ်နိုင်တော့မယ့်ပုံပဲ။

သူ မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်ထဲသို့ ခြေချပြီး မော့ကြည့်လိုက်သည်နှင့် ရင်းနှီးသောအရိပ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏အားကောင်းသောခြေတံများသည် နက်ပြာရောင် ဘောင်းဘီများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားပြီး သူမ၏အနက်ရောင်ဆံပင်သည် ရေတံခွန်ကဲ့သို့ပင်။ အလှမယ်သည် လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ၏မျက်နှာသည် အနက်ရောင်လေးထောင့်ပဝါဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။ ထိုအပြာရောင်ဖျော့ဖျော့မျက်လုံးများသည် ရင်သပ်ရှုမောဖွယ်လှပနေဆဲပင်။

"သခင်မလေးချန်؟"

ချင်ဖုန်းသည် အံ့ဩတကြီးကြည့်ကာ အဆောင်ပေါ်သို့တက်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဘယ်တုန်းကပြန်ရောက်တာလဲ။"

ချန်ဖေးလန်သည် ချင်ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ အနက်ရောင်ပဝါအောက်တွင် သူမ၏ ပါးစပ်ထောင့်များသည် မြင့်တက်သွားပြီး အပြုံးအရိပ်အယောင်တစ်ခု သူမ၏မျက်လုံးများမှ ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း လျင်မြန်စွာထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

"ကျွန်မ အိမ်ကကိစ္စတွေအားလုံးကို ပြီးစီးအောင်လုပ်ပြီး ဒီနေ့မှပြန်ရောက်တာပါ။"

"အဲ့လိုကိုး။" ချင်ဖုန်းသည် တစ်စုံတစ်ခုကိုစဉ်းစားမိပြီး သူ၏လက်စွပ်ထဲမှ သကြားသီးလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဒါ အမချန် အတွက်ပါ။" သူသည် ဤသကြားသီးလုံးကို ပေးလို့မရတော့ဘူးဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း သခင်မလေးချန်က ကံအားလျော်စွာ ပြန်ရောက်လာသည်။ ဒါ ဘာလဲ။ ဒါကို စိတ်ချင်းဆက်သွယ်ခြင်းလို့ခေါ်တယ်။

ချန်ဖေးလန်သည် သကြားသီးလုံးကိုလက်ခံလိုက်ပြီး "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်ရာ သူမ၏ဖြူစင်သန့်ရှင်းသောနားရွက်ဖျားများတွင် ရှက်သွေးဖြာသွားသည်။ အချိန်အတော်ကြာ စောင့်မျှော်ခဲ့ရသော ပြန်လည်ဆုံဆည်းမှုအပြီးတွင် နှစ်ဦးသားသည် သဘာဝအတိုင်း အကြောင်းအရာများစွာကို စကားစမြည်ပြောကြသည်။ သို့သော် အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ချန်ဖေးလန်သည် အိမ်တွင်းရေးကိစ္စများကို ပြောဆိုခြင်းကို တမင်တကာရှောင်ရှားနေပုံရပြီး ၎င်းတို့ကို ရှားရှားပါးပါးသာ ဖော်ပြသည်။

ရုတ်တရက် ချင်ဖုန်းသည် တစ်စုံတစ်ခုကိုစဉ်းစားမိပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် အရင်က အနန္တဓားဂိုဏ်းကိုသွားတုန်းက ပန်းတစ်ရာတောင်ကြားကို ဖြတ်သွားခဲ့ပြီး အမချန်ရဲ့အဒေါ်နဲ့တွေ့ခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက သူက အမချန်နဲ့ပတ်သက်မှုတစ်ခုခုရှိတယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော်တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ သိနိုင်ခဲ့တယ်။

နောက်ဆုံးတော့ နှစ်ယောက်လုံးက ထူးခြားပြီးဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့မျက်လုံးအရောင်တွေရှိကြတယ်၊ ပြီးတော့ ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်လုံးက မျက်နှာကို အနက်ရောင်ပဝါတွေနဲ့ ဖုံးအုပ်ထားကြတယ်။"

"ဒါပေမဲ့ အမချန်တို့မိသားစုကအမျိုးသမီးတွေ မျက်နှာကိုအနက်ရောင်ပဝါတွေနဲ့ ဖုံးအုပ်တာက ဓလေ့တစ်ခုလား။ လူတိုင်းအတူတူပဲလား။"

သူသည် သူမ၏အနက်ရောင်မျက်နှာဖုံးပဝါကို တစ်ချက်ကြည့်ရင်း ဤသို့မေးလိုက်သည်။

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့်အမျိုးသမီးက သူ့ကိုအရင်ကပြောခဲ့သည်မှာ သခင်မလေးချန်၏ လျှို့ဝှက်ချက်အားလုံးသည် ထိုအနက်ရောင်ပဝါအောက်တွင် ဖုံးကွယ်ထားသည်ဟုဆိုသည်။

၎င်းကိုမလိုက်သရွေ့ အရာရာသည် ပေါ်လွင်လာမည်ဖြစ်သည်။

စကားမစပ်၊ သခင်မလေးချန်က ဘယ်လိုပုံစံရှိလဲ။ ချင်ဖုန်းသည် စဉ်းစားလေလေ၊ ပို၍သိချင်လာလေဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူစိတ်ထင်နေလို့လားတော့မသိ၊ တစ်ဖက်လူသည် သူမ၏နားနားမှဆံပင်ကို တမင်တကာ သို့မဟုတ် မရည်ရွယ်ဘဲ အမြဲတမ်းဖယ်ရှားနေသကဲ့သို့ပင်၊ သူမ မျက်နှာဖုံးကို အလိုလိုမချင်နေသကဲ့သို့ပင်။

"မျက်နှာဖုံးကို ချွတ်ချင်နေတာလား။"

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လူနှစ်ဦးသည် အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် တူညီသောအတွေးများ ရှိနေကြသည်။

မဟုတ်ဘူး၊ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ သခင်မလေးချန်ရဲ့မျက်နှာဖုံးကို ချွတ်ရဲရင် ငါသူ့လက်ချက်နဲ့ သေအောင်အရိုက်ခံရမှာသေချာတယ်။ ချင်ဖုန်းသည် ဤအတွေးကို လျင်မြန်စွာပယ်ဖျက်လိုက်သည်၊ အကြီးအကဲစီး သခင်မလေးချန်၏ဓား လည်ပင်းတွင်ထောက်ခံရသည့်ပုံရိပ်သည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် ထင်ထင်ရှားရှား စွဲထင်နေသည်။

ငါ အဒေါ်စကားနားထောင်ဖို့စဉ်းစားမိတာ ရူးနေတာပဲဖြစ်ရမယ်။ ချန်ဖေးလန်သည် အနည်းငယ်မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ညာဘက်လက်ကိုချကာ ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် လက်ပိုက်လိုက်သည်။ နှစ်ဦးသား တိတ်ဆိတ်သွားကြပြီး အခြေအနေသည် ခဏတာ အနေရခက် သွားသည်။

တင်းမာမှုကိုချိုးဖျက်ရန် ချင်ဖုန်းသည် အစပြု၍ အကြောင်းအရာပြောင်းလိုက်သည်။ "အမချန် ရဲ့အဒေါ်က အမချန် နဲ့တော်တော်တူတယ်၊ သူလည်း ကဗျာကိုအရမ်းကြိုက်တယ်။ အရင်တုန်းက ပန်းတစ်ရာတောင်ကြားမှာ ကျွန်တော် သူ့ရဲ့ 'ရတနာလိပ်ပြာ ပြာသာဒ်' မှာ ကဗျာတစ်ပုဒ်စပ်ခဲ့ပြီး သူက ကျွန်တော့်ကို အထူးတလည်ရေးခိုင်းခဲ့တယ်။"

ဤစကားကိုကြားသော် ချန်ဖေးလန်သည် ခဏတာရပ်တန့်သွားသည်။ သူမသည် ရုတ်တရက် အခွင့်အရေးတစ်ခုရှာတွေ့သွားပြီး ရုတ်တရက်မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မအတွက် ကဗျာတစ်ပုဒ်ရေးပေးဖို့တောင်းဆိုရင် ရှင်သဘောတူမှာလား။"

ချင်ဖုန်းသည် ခဏတာမှင်တက်သွားပြီးနောက် ခိုင်မာစွာပြန်ဖြေသည်။

"ငါတို့ရဲ့ဆက်ဆံရေးနဲ့ဆိုရင် ရေးပေးမှာပေါ့။"

"ငါတို့မှာ ဘယ်လိုဆက်ဆံရေးမျိုးရှိလို့လဲ။"

ချန်ဖေးလန်သည် သူ့ကိုဘေးစောင်းကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏အပြာရောင်ဖျော့ဖျော့မျက်လုံးများထဲတွင် မှိန်ပြပြမျှော်လင့်ချက်တစ်ခုဖြင့် တောက်လောင်နေသည်။

ငါတို့က သူငယ်ချင်းကောင်းတွေလေ။" ချင်ဖုန်းက အမှန်အတိုင်းပြန်ဖြေသည်။

"အဲ့လိုလား။"

ချန်ဖေးလန်သည် ညင်သာစွာတုံ့ပြန်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားသည်။ အနက်ရောင်ပဝါအောက်တွင် သူမသည် နှုတ်ခမ်းကိုစေ့လိုက်ပြီး သူမ၏မျက်လုံးများတွင် စိတ်ပျက်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု လက်ခနဲဖြစ်သွားသည်။

မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်အပြင်ဘက်တွင် သခင်မလေးချန်နှင့် နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ချင်ဖုန်းသည် ချင်စံအိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ မသိလိုက်ဘဲ ညသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ကျရောက်လာသည်။ ညစာစားပြီးနောက် ချင်ဖုန်းသည် အခန်းထဲတွင်ထိုင်ကာ ပြတင်းပေါက်ကိုဖွင့်ပြီး သူ၏ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် ညကောင်းကင်ကို စတင်လေ့လာကာ သူ၏ကံကြမ္မာကြယ်ကို ရှာဖွေနေသည်။

"ဟင်။"

သူသည် ရုတ်တရက် အံ့ဩတကြီးအော်လိုက်သည်။ သူ အပြာရောင် သို့မဟုတ် ခရမ်းရောင်ကံကြမ္မာကြယ်များကို တွေ့ရှိသောကြောင့်မဟုတ်ပေ၊ ကောင်းကင်သည် အဖြူရောင်ကံကြမ္မာကြယ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေဆဲဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုအထဲတွင် တစ်လုံးသည် တောက်ပစွာလင်းလက်နေပြီး အခြားအဖြူရောင် ကံကြမ္မာကြယ်များထက် များစွာပို၍တောက်ပနေသည်။ ဤသည်မှာ သူတစ်ခါမှ မကြုံဖူးသောအခြေအနေတစ်ခုဖြစ်သည်။

ဒီကံကြမ္မာကြယ်က ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ရှင်းနေတာပဲ၊ သူကလည်း အဖြူရောင်ပဲ၊ ဘာလို့ဒီလောက်တောင်လင်းလက်နေရတာလဲ။ ထူးခြားအောင်လုပ်နေတာလား

ဟမ်။

ချင်ဖုန်းသည် ဆရာပိုင်လီထံမှ ထိုသို့သောအခြေအနေမျိုးကို တစ်ခါမှမကြားဖူးခဲ့သော်လည်း သူသည် ၎င်းကိုလျစ်လျူရှုမည်မဟုတ်ပေ၊ နောက်ဆုံးတွင် ထူးခြားသောဖြစ်ရပ်များသည် အများအားဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားသောအကြောင်းရင်းများရှိတတ်သည်။ ဆရာက တစ်ခါကပြောခဲ့ဖူးတယ်၊ မင်းသာ ချမ်းသာပြီးသြဇာကြီးတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်တွေနဲ့တွေ့ဆုံရင် သူတို့ရဲ့ကံကောင်းခြင်းကို စုပ်ယူပြီး ပိုမိုအရည်အသွေးမြင့်တဲ့ကံကြမ္မာကြယ်တွေကို လေ့လာနိုင်လိမ့်မယ်တဲ့။ ဖြစ်နိုင်တာက အဖြူရောင်ကံကြမ္မာကြယ်တွေကြားမှာ ကွဲပြားမှုတွေရှိပြီး ဒီတောက်ပတဲ့အဖြူရောင်ကြယ်က အကောင်းဆုံးတွေထဲမှာ ပါဝင်နေတာဖြစ်မယ်။ သခင်မလေးချန်နဲ့ နောက်တစ်ခေါက်ပြန်တွေ့ခဲ့လို့ ဒီလိုပြောင်းလဲမှုတွေဖြစ်လာတာများလား။

ချင်ဖုန်းက ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

မဟုတ်ဘူး၊ ဒါမမှန်ဘူး။ ငါ သခင်မလေးချန်ကို သိတာကြာပြီ။ သူ့ရဲ့ကံကောင်းခြင်းကြောင့်သာဆိုရင် အခုအချိန်အထိ ပေါ်ထွက်လာမှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သခင်မလေးချန်ကလွဲရင် ငါ့ရဲ့ဒီနေ့အတွေ့အကြုံတွေက ပုံမှန်နဲ့ဘာမှမထူးခြားဘူး။

ထိုအခိုက်တွင် ချင်ဖုန်းသည် စာရေးစာဖတ်ကြိုက်သော လူငယ်လေးကို ရုတ်တရက် စဉ်းစားမိသွားသည်။ ကောင်းသောစိတ်စေတနာဖြင့် သူသည် လူငယ်လေးအား ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော အနာဂတ်တစ်ခုကို ပေးခဲ့သည်။ ဤသည်မှာလည်း သူ၏ပုံမှန်တွေ့ဆုံမှုများနှင့် အကြီးမားဆုံး ကွာခြားချက်ပင်။ အဲ့ဒီလူငယ်လေးကြောင့်များလား။ ချင်ဖုန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး အချိန်အတော်ကြာစဉ်းစားနေသော်လည်း သဲလွန်စတစ်ခုမျှမတွေ့ပေ။

သူသည် သူ၏နတ်ဘုရားအာရုံကို တစ်ဖန်ပြန်လည်အသုံးပြုကာ အဖြူရောင် ကံကြမ္မာကြယ်ကိုကြည့်လိုက်ပြီး ညနက်သည်အထိ အချိန်အတော်ကြာစိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် ဖြည်းညှင်းစွာ သူ၏အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ သူ၏နဖူးကိုပွတ်သပ်ပြီး သူ၏စိတ်ကို အချိန်အတော်ကြာ စုစည်းကာ သူ၏နတ်ဘုရားအာရုံကို အသက်သွင်းခြင်းသည် သူ့ကို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပင်ပန်းနွမ်းနယ်စေသည်။ သက်ပြင်းချလိုက်သည်၊ ဒီညလည်း ငါ အဖြူရောင်ကလွဲပြီး တခြားကံကြမ္မာကြယ်ကို မရှာတွေ့သေးဘူး။ ချင်ဖုန်းသည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ရေမိုးချိုးပြီးနောက် သူသည် ကုတင်ပေါ်တွင်လှဲလျောင်းကာ အိပ်မက်ကမ္ဘာသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

သူသည် ထူးဆန်းသောအိပ်မက်တစ်ခုကို မက်ခဲ့သည်။ အိပ်မက်ထဲတွင် မှောင်မိုက်နေပြီး သူ၏နားထဲတွင် ရေစက်ကျသံတစ်ခု ကြားနေရသည်။ အိပ်မက်မက်နေသည်မှာ ရှင်းလင်းသော်လည်း သူသည် စိုစွတ်ပြီးပုပ်သိုးသောအနံ့ကို ရနေသကဲ့သို့ပင်။ ရုတ်တရက် တောက်ပသောအလင်းတစ်ခု လက်ခနဲဖြစ်သွားပြီး မျက်နှာမထင်ရှားသော သန်မာသောလူနှစ်ဦးသည် အဖြူရောင် အကျဉ်းသားဝတ်စုံနှင့်လူတစ်ဦးကို သယ်ဆောင်ကာ အမှောင်၏နက်ရှိုင်းရာသို့ ရွေ့လျားသွားသည်။ သူတို့သည် မြေအောက်ဂူတစ်ခုရှေ့သို့ရောက်ရှိလာပြီး ဂူအပြင်ဘက်တွင် အနက်ရောင်သံကြိုးများ သိပ်သည်းစွာယှက်နွယ်နေသည်။ ဂူအနီးရှိသံကြိုးများ၏မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အနီရောင် ရင့်ရင့် အမှတ်အသားများနှင့် မသိသောအမည်းရောင် ကပ်ငြိမှုများရှိနေသည်။ ထို့နောက် သန်မာသောလူနှစ်ဦးသည် အကျဉ်းသားဝတ်စုံနှင့်လူကို ဂူထဲသို့ပစ်ထည့်ပြီး လျင်မြန်စွာ လှည့်ပြေးသွားကြသည်။ သေမတတ်တိတ်ဆိတ်မှုအပြီးတွင် အမှောင်ထဲတွင် ကျွတ်ကျွတ်မြည်သော ဝါးစားသံများ ပဲ့တင်ထပ်လာပြီး ကျောချမ်းသွားစေသည်။ ချင်ဖုန်း၏အမြင်တွင် သူသည် ဂူထဲမှ သွေးများ ပက်ဖြန်းထွက်လာပြီး သံကြိုးများကို စွန်းထင်းသွားသည်ကို ရှင်းလင်းစွာမြင်လိုက်ရသည်။

သူ၏အိပ်မက်ထဲတွင် သူသည် ဆက်တိုက်ချဲ့ကြည့်နေပြီး ဂူနှင့်ပိုမိုနီးကပ်လာသည်။ ဝါးစားသံများသည် ပိုမိုရှင်းလင်းလာပြီး သူဂူအတွင်းမှမြင်ကွင်းကို မြင်တော့မည်အပြုတွင်... အရိုးဖြူလက်သည်းတစ်ခုသည် ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့ဆီသို့ ပြင်းထန်စွာလှမ်းလာသည်။