ရှူလျန်မြို့မှ ကပ်ရောဂါ

ချင်ဖုန်းသည် ချက်ချင်းနိုးထလာပြီး အသက်ကိုလုရှူနေသည်။

"သခင်လေး၊ အိပ်မက်ဆိုးမက်နေတာလား။"

အခန်းသန့်ရှင်းရေးလုပ်နေသော ချင်အာက စိုးရိမ်တကြီးမေးလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းသည် ခေါင်းလှည့်ကာ ပတ်ပတ်လည်ကိုကြည့်လိုက်ရာ မသိလိုက်ခင်မှာပင် မိုးလင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် သူ၏ခေါင်းကိုပွတ်သပ်ပြီး ညင်သာစွာပြန်ဖြေသည်။

"မမက်ပါဘူး။"

ထိုအိပ်မက်သည် အလွန်တကယ်ဆန်ပြီး ယခု သူသည် သူ၏နှာခေါင်းထဲတွင် ပုပ်သိုးသောအနံ့နှင့် သွေးနံ့ကို ရနေသကဲ့သို့ပင်။ သူ ဘာကြောင့် အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ထိုသို့သောအိပ်မက်ကို မက်ရသနည်း။

ချင်ဖုန်းသည် ရှင်းပြမရနိုင်သော စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်၊ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏မိန်းမ ဘေးဒုက္ခကြုံတွေ့သည်ကို အိပ်မက်မက်ခဲ့ရာ အမှန်တကယ်ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူသည် ဤအိပ်မက်၏ အကြောင်းအရာများသည်လည်း အလားတူပင် တကယ်ဖြစ်လာနိုင်မည်ကို စိုးရိမ်နေသည်။ သို့သော် သူအိပ်မက်ထဲတွင်မြင်ခဲ့သည်မှာ အလွန်နည်းပါးသည်၊ ထိုနေရာက ဘယ်မှာလဲဟု သူဘယ်လို သိနိုင်မည်နည်း။ ဖြစ်နိုင်တာက ဒါက သာမန်အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုပဲဖြစ်မယ်။ မဖြစ်နိုင်ရင်တော့ နောက်မှ ဆရာနဲ့ ဒီကိစ္စကိုပြောကြတာပေါ့။ ချင်ဖုန်းက တွေးလိုက်သည်။

ထိုစဉ်မှာပင် တံခါးစောင့်သည် တံခါးသို့ရောက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"သခင်လေး၊ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနက တစ်ယောက်ယောက်က ရှာနေပါတယ်။ အရင်တစ်ခေါက်လာခဲ့တဲ့ သန်မာတဲ့လူပါ။ ကျွန်တော်သူ့ကို ဘာကိစ္စလဲလို့မေးတော့ သူဘာမှမပြောဘဲ သခင်လေးနာမည်ကိုပဲ ပြောတယ်။"

ချင်ဖုန်းသည် လာရောက်သူမှာ ထိုစကားနည်းသောလူ ကျန်းထျန်းနန်ဖြစ်ရမည်ဟု ချက်ချင်းခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ငါသိပြီ။"

အဝတ်အစားဝတ်ဆင်ပြီးနောက် ချင်ဖုန်းသည် ချင်စံအိမ်၏ဝင်ပေါက်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ပင်မတံခါးဘေးတွင် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနဝတ်စုံနှင့် လူတစ်ဦးရပ်နေသည်၊ ၎င်းမှာ ကျန်းထျန်းနန်ပင်။ သူစကားမပြောမီမှာပင် ချင်ဖုန်းသည် သူ့ကိုရပ်တန့်ရန် အမူအရာပြလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်ဆီမှာ စက္ကူနဲ့ဘောပင်ရှိတယ်။"

ခဏတာစဉ်းစားပြီးနောက် ကျန်းထျန်းနန်သည် တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် ဘောပင်နှင့်စက္ကူကို ယူလိုက်သော်လည်း သူ၏အကြည့်မှာမူ သိသာစွာပင် မကျေမနပ်ဖြစ်နေသည်။

ခဏမပြည့်မီမှာပင် ချင်ဖုန်းသည် ဗလာစက္ကူကိုကြည့်လိုက်သည်။ အကြောင်းအရာမှာ တိုတောင်းသည်—

မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနထံမှ အကူအညီတောင်းခံခြင်း၊ အကြီးအကဲကျိုးက ခင်ဗျားကိုရှာနေသည်။

ချင်ဖုန်းသည် သိချင်စိတ်ဖြစ်သွားသည်။

"အကြီးအကဲကျိုးက ဘာလို့ကျွန်တော့်ကို ရှာနေရတာလဲ။"

ယေဘုယျအားဖြင့်ပြောရလျှင် ဒေသခံမိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနက သူတို့မကိုင်တွယ်နိုင်သော မိစ္ဆာဘေးဒုက္ခတစ်ခုကြုံတွေ့ပါက သူတို့သည် ကင်းလှည့်သံတမန်များ သို့မဟုတ် အခြားမိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနများထံမှ အကူအညီတောင်းခံကြသည်။

သို့သော် သူသည် အမြောက်စာတစ်ယောက်သာဖြစ်ပြီး မိစ္ဆာဘေးဒုက္ခများကို ကိုင်တွယ်ရန် လုံးဝအရည်အချင်းမရှိပေ။ အကြီးအကဲကျိုးသည် သူ၏အကူအညီကို ဘယ်တော့မှ တောင်းခံမည်မဟုတ်ပေ။ သူတို့က သူ့ကို တစ်စုံတစ်ယောက်ကိုကယ်တင်ခိုင်းဖို့ လိုအပ်နေတာမဟုတ်ရင်တော့...

ကျန်းထျန်းနန်သည် ဤစကားကိုကြားသော် ဘောပင်ကိုကောက်ယူပြီး အကြောင်းအရာကို လျင်မြန်စွာရေးချလိုက်သည်။ ချင်ဖုန်းသည် ဗလာစက္ကူကိုကြည့်လိုက်ရာ "ကျွန်တော်မသိဘူး" ဟူသော စာလုံးကြီးသုံးလုံးကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ၏မျက်နှာထားသည် တောင့်တင်းသွားပြီးနောက် အားကိုးရာမဲ့သောသက်ပြင်းတစ်ခု ချလိုက်သည်။ သူ၏စိတ်ထဲတွင် သူသည် ယန်ဟယ်က သူ့ကိုအကြောင်းကြားသူမဟုတ်သည်ကို အဘယ်ကြောင့်ဟု တွေးမိသည်။

အိုး၊ မေ့တော့မလို့၊ အဲ့ဒီကောင်လေးကို အကြီးအကဲကျိုးက လွန်ခဲ့သောအချိန်အနည်းငယ်က ဒုက္ခပေးပြီး တခြားနေရာကိုလွှတ်လိုက်တာပဲ။

"ကောင်းပြီ၊ ငါသိပြီ။ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနကို အရင်သွားကြရအောင်။"

အကြီးအကဲကျိုးရှိရာ ခန်းမသို့ရောက်သောအခါ အကြီးအကဲကျိုးနှင့် အကြီးအကဲစီးအပြင် ခါးတွင် ကြယ်သုံးပွင့်သစ်သားဝိညာဉ်တစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားသော ပိန်လှီသောလူတစ်ဦးရှိနေသည်။ သူသည် အခြားမိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှ အကူအညီတောင်းရန် ဤနေရာသို့လာရောက်သူဖြစ်နိုင်သည်။

ထိုသူသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရပြီး ချင်ဖုန်းနှင့်အခြားသူများကိုမြင်သော် လေးစားစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ အကြီးအကဲကျိုးနှင့် အကြီးအကဲစီးတို့၏ လေးနက်သောမျက်နှာထားများကို မြင်သော် ချင်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ။"

ထို့နောက် စီးကျန့်သည် ဖြစ်စဉ်ကို ရှင်းပြလိုက်သည်။

ပိန်လှီသောလူ၏အမည်မှာ အာမုဖြစ်ပြီး ရှူလျန်မြို့ရှိ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှ သတ္တမအဆင့်သိုင်းသမားတစ်ဦးဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သောအချိန်အနည်းငယ်က ရှူလျန်မြို့တွင် ကပ်ရောဂါတစ်ခုဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ လူများကူးစက်ခံရပြီးနောက် သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်များသည် မည်းနက်သွားပြီး သူတို့၏အသားများမှာ ခြောက်သွေ့သွားသည်။

မြို့၏ခရိုင်တရားသူကြီးက ကပ်ရောဂါပျံ့နှံ့မှုကိုကာကွယ်ရန် ကူးစက်ခံရသူများကို ချက်ချင်း တံဆိပ်ခတ်ပိတ်ဆို့ခဲ့သော်လည်း ကူးစက်ခံရသူအရေအတွက်မှာ ဆက်လက်မြင့်တက်နေသည်။ မြို့၏သမားတော်များသည် အကောင်းဆုံးကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ဤထူးဆန်းသောကပ်ရောဂါသည် သူတို့၏စွမ်းဆောင်နိုင်မှုထက် ကျော်လွန်နေသည်။

မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနက ခရိုင်တရားသူကြီးသည် ကောင်းကင်ဘုံမြို့တော်ကိုအကြောင်းကြားပြီး ကပ်ရောဂါကိုကုသရန် ဧကရာဇ်သမားတော်များကို စေလွှတ်ပေးမည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ သို့သော် ခရိုင်တရားသူကြီးဘက်မှ မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမှမရှိခဲ့ပေ။

အားကိုးရာမဲ့စွာဖြင့် အာမုသည် တာဝန်ကိုယူပြီး အနီးဆုံးမြို့ဖြစ်သော ကောင်းကင်ဘုံမြို့တော်—ချီယွမ်မြို့သို့သွားကာ အုပ်ချုပ်ရေးမှူး လီမင်ရွှမ်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် သခင်လီထံမှ ကျင့်ယန်မြို့တွင် ကပ်ရောဂါကိုမောင်းထုတ်နိုင်မည့် နတ်ဘုရားသမားတော်တစ်ဦးရှိသည်ကို သိရှိခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် အာမုသည် မရပ်မနား ဤနေရာသို့ အလျင်အမြန်လာရောက်ပြီး အကူအညီတောင်းခံခဲ့သည်။ ဤအကြောင်းကြောင့် သူသည် တစ်နေ့တစ်ညလုံး မျက်လုံးမမှိတ်ခဲ့ပေ။

"ဘယ်လိုလဲ ချင်ဖုန်း၊ မင်း ယုံကြည်မှုရှိလား။"

အကြီးအကဲကျိုးက မေးလိုက်သည်။ ဤစကားကိုကြားပြီးနောက် ချင်ဖုန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ပျောက်ကင်းနိုင်မလားဆိုတာ ခုထိမရှင်းလင်းသေးဘူး။ ရှူလျန်မြို့ကိုသွားကြည့်ပြီးမှပဲ အတည်ပြုနိုင်မှာ။"

အာမုသည် ချင်ဖုန်းကို အံ့ဩတကြီးကြည့်လိုက်သည်။ သခင်လီပြောခဲ့သော နတ်ဘုရားသမားတော်သည် ဤမျှရုပ်ချောသောလူငယ်တစ်ဦးဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူဘယ်လိုစိတ်ကူးနိုင်မည်နည်း။ သူ၏ခါးမှတံဆိပ်ကိုကြည့်လျှင် ဤလူငယ်သည်လည်း မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူတစ်ဦးပင်။

များများစားစားမစဉ်းစားဘဲ အာမုသည် လျင်မြန်စွာလက်သီးဆုပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"သခင်ချင်၊ သမားတော်ချင်၊ ဖြစ်နိုင်ရင် ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော်နဲ့အတူ ရှူလျန်မြို့ကို အမြန်လိုက်ခဲ့ပေးပါ။ မဟုတ်ရင် အချိန်ကြာသွားရင် ကပ်ရောဂါက ဆက်ပြီးပျံ့နှံ့ပြီး ကူးစက်ခံရသူအရေအတွက်က အများကြီးတိုးလာမှာကို ကျွန်တော်စိုးရိမ်မိတယ်။" အသက်ကယ်ခြင်းကို မနှောင့်နှေးသင့်ဘဲ ချင်ဖုန်းသည် ချက်ချင်းသဘောတူလိုက်သည်။

ရှူလျန်မြို့သည် ကျင့်ယန်မြို့မှ မိုင်သုံးထောင်အကွာတွင်ရှိပြီး ထိုနေရာသို့ရောက်ရန် တောင်တန်းများနှင့်တောင်ကြားများကို ဖြတ်ကျော်ရန်လိုအပ်သည်၊ အကြောင်းမှာ တိုက်ရိုက်လမ်းကြောင်းမရှိသောကြောင့်ပင်။ လမ်းတစ်လျှောက် မည်သည့် မတော်တဆမှုမှမဖြစ်ပွားစေရန် အကြီးအကဲကျိုးသည် သူတို့ကို အစောင့်အရှောက်လိုက်ပေးရန် လူအနည်းငယ်ကို စေလွှတ်ရန်စီစဉ်ခဲ့သည်။ ကျန်းထျန်းနန်နှင့် ချင်ဖုန်းတို့သည် အသိမိတ်ဆွေဟောင်းများ ဖြစ်သောကြောင့် သူတို့သည် သဘာဝအတိုင်း အစောင့်အရှောက်ဝန်ထမ်းများထဲတွင် ပါဝင်နေသည်။

အခြားသူများအတွက်မူ... စီးကျန့်သည် ချက်ချင်းပင် စေတနာ့ဝန်ထမ်းလုပ်လိုက်သည်။

"ဒီခရီးက အန္တရာယ်ရှိနိုင်တယ်။ စိတ်ချရအောင် ကျွန်တော်လိုက်ခဲ့မယ်။"

ဤသည်မှာ ချင်ဖုန်းအတွက် အနည်းငယ်မမျှော်လင့်ဘဲဖြစ်သွားသည်။

"သခင်ကြီးစီး၊ ကျွန်တော်မလိုအပ်ဘူးလို့ထင်တယ်။ ခင်ဗျား ဒီမှာတခြားလုပ်စရာတွေမရှိဘူးလား။"

အကြီးအကဲကျိုး ကျီယွမ်မြို့သို့မပြန်ရသေးသည့်အကြောင်းရင်းမှာ စီးကျန့်ကိုကျင့်ကြံပေးပြီး သူ့ကိုပိုမိုစိတ်ချရအောင်လုပ်ရန်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် အများအားဖြင့် စီးကျန့်အား တရားဝင်စာရွက်စာတမ်းများကို ကိုင်တွယ်ရန် တာဝန်ပေးအပ်လေ့ရှိသည်။ ချင်ဖုန်းသည် စားပွဲပေါ်မှ လူတစ်ရပ်၏တစ်ဝက်အမြင့်ရှိသော စာရွက်စာတမ်းပုံကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ အဲ့ဒီမှာ ဘယ်လောက်တောင် စုပုံနေပြီလဲ။ ဤစကားများကိုပြောလိုက်သည်နှင့် သူသည် စီးကျန့် သူ့ကိုမသိမသာမျက်စိမှိတ်ပြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

နှစ်ဦးသားကြားမှ တိတ်တဆိတ်နားလည်မှုသည် ချင်ဖုန်းအား တစ်ဖက်လူ၏ မျက်လုံးများထဲမှအဓိပ္ပာယ်ကို လျင်မြန်စွာနားလည်စေခဲ့သည်။ သခင်စီးသည် တရားဝင် စာရွက်စာတမ်းများကို ပြန်လည်သုံးသပ်ရန် ဤနေရာတွင်မနေချင်သည်မှာ ထင်ရှားသည်၊ ထို့ကြောင့် သူသည် ကပ်ရောဂါကိုကိုင်တွယ်ရန် ရှူလျန်မြို့သို့ သူ့ကိုအစောင့်အရှောက်လိုက်ပေးနေခြင်းဖြစ်သည်။ ဒါက ပေါ့ဆတဲ့နည်းလမ်းတစ်ခုပဲ။

"အကြီးအကဲကျိုး၊ ကျွန်တော်ရုတ်တရက်စဉ်းစားမိတာက ကပ်ရောဂါတချို့က ယင်စွမ်းအင်လွန်ကဲလို့ဖြစ်တာ။ သခင်စီးက တစ္ဆေတစ်ရာလမ်းကြောင်းက ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအနေနဲ့ သူငါတို့နဲ့အတူလိုက်ပါခဲ့ရင် သူက အတော်အတန်အကူအညီပေးနိုင်လောက်တယ်။"

ချင်ဖုန်းက ယုံကြည်ချက်ရှိစွာပြောလိုက်သည်။ အကြီးအကဲကျိုးသည် သံသယများများစားစားမရှိဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"မူလက ငါကသူ့ကို ဒီမှာတရားဝင်စာရွက်စာတမ်းတွေ ဆက်ပြီးပြန်လည် သုံးသပ်ခိုင်းဖို့စဉ်းစားနေတာ၊ ဒါပေမဲ့ ဦးစားပေးက ရှူလျန်မြို့ကကပ်ရောဂါကို အမြန်ဖြေရှင်းဖို့ပဲ။ ဒီလိုဆိုမှတော့ ငါသူ့ကို မင်းတို့နဲ့အတူ လိုက်သွားခိုင်းလိုက်မယ်။ အချိန်မဖြုန်းနဲ့၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပြင်ဆင်ပြီး ချက်ချင်းထွက်ခွာကြ။"

"ကောင်းပါပြီ။" အဖွဲ့က အသိအမှတ်ပြုလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းသည် ချင်စံအိမ်သို့ပြန်လာပြီး သူ၏ပစ္စည်းများကို လျင်မြန်စွာထုပ်ပိုးကာ သူ၏မိသားစုနှင့် စကားအနည်းငယ်ဖလှယ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် အပြင်ဘက်တွင် စောင့်နေလိုက်သည်။ မကြာမီမှာပင် မြင်းခွာသံများ ချဉ်းကပ်လာသည်။ လာရောက်သူများမှာ စီးကျန့်နှင့်သူ၏အဖွဲ့ပင်။

ချင်ဖုန်းသည် ရုတ်တရက်မျက်လုံးများပြူးကျယ်သွားသည်၊ အကြောင်းမှာ သူသည် ကျော့ရှင်းသောအရိပ်တစ်ခုကိုလည်း တွေ့လိုက်ရသောကြောင့်ပင်—၎င်းမှာ သခင်မလေးချန်ပင်။

"သခင်မလေးချန်၊ ဘာလို့မင်းလည်း ဒီမှာရှိနေရတာလဲ။"

ချင်ဖုန်းက အံ့ဩတကြီးမေးလိုက်သည်။

"ငါ မကြာသေးမီက ငါရဲ့မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးတံဆိပ်ရဲ့အဆင့်ကို မြှင့်တင်ချင်နေတာ။ ငါ့မှာ ကုသိုလ်နည်းနည်းလိုနေတယ်၊ ပြီးတော့ ရှူလျန်မြို့ကအခြေအနေအကြောင်းကြားတော့ အတူတူသွားဖို့ စဉ်းစားမိလိုက်တာ။" ချန်ဖေးလန်က တည်ငြိမ်စွာရှင်းပြလိုက်သည်။

"အဲ့လိုကိုး။" ချင်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

စီးကျန့်သည် ဤစကားကိုကြားသော် မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး သူမကို ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့်ကြည့်လိုက်သည်။ ဒီကောင်မလေးက မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးတံဆိပ်ရဲ့အဆင့်ကို ဘယ်တုန်းက ဂရုစိုက်ဖူးလို့လဲ။ ဒီကောင်လေးကို စိုးရိမ်လို့မဟုတ်ဘူးလား။ သူသည် ပြည့်တန်ဆာအိမ်မှ ရှောင်ယွီအကြောင်းကို ထပ်မံစဉ်းစားမိလိုက်သည်။ သူမသည် သူ့ကို ဖောက်သည်တစ်ဦးအနေဖြင့်သာ ဖျော်ဖြေမည်ဟု ရှင်းလင်းစွာပြောခဲ့သော်လည်း နောက်တစ်နေ့တွင် ပိုများသောငွေပေးသောကြောင့် အခြားယောက်ျား တစ်ဦး၏ရင်ခွင်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

တကယ်ပဲ၊ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့စကားက တကယ်ပဲမယုံကြည်ရဘူး။