ကပ်ရောဂါ

မြင်းမစီးနိုင်သော ချင်ဖုန်းသည် ထုံးစံအတိုင်း အခြားတစ်ယောက်၏မြင်းပေါ်တွင် ထိုင်ခဲ့ရသည်။ သူသည် မူလက သခင်မလေးချန်နှင့် အတူစီးရန် မျှော်လင့်ခဲ့သော်လည်း ဆရာစီးက အလွန်မြန်ဆန်သည်။ တိုက်ကွက်တစ်ကွက်ဖြင့် သူသည် ချင်ဖုန်းကို မြင်းပေါ်သို့ မတင်လိုက်သည်။

ဟွားရောင်းလမ်းမပေါ်တွင် စီးရသည်မှာ လမ်းချောမွေ့သောကြောင့် အဆင်ပြေသည်။ သို့သော် ရှူလျန်မြို့သို့ရောက်ရန် သူတို့သည် ဆက်တိုက်တောင်တန်းများကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ရသည်။

တောင်ပေါ်လမ်းများသည် မတ်စောက်ပြီး ခရီးမှာ ကြမ်းတမ်းသည်။ မြင်းသည် အပေါ်အောက်လှုပ်ရှားသည်နှင့်အမျှ ဆရာစီး၏ကျောပေါ်မှ ဘူးခါးသည် ချင်ဖုန်း၏ အထိမခံနိုင်သောနေရာများကို ရံဖန်ရံခါ ထိခိုက်မိသည်။ ချင်ဖုန်းသည် ဒုက္ခမျက်နှာဖုံးကို နောက်တစ်ကြိမ်တပ်ဆင်လိုက်ပြီး ချီယွမ်မြို့သို့ သွားခဲ့သည့် နာကျင်သောအတွေ့အကြုံကို ပြန်လည်အမှတ်ရသွားသည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် တစ်နေကုန် အပြင်းနှင်ပြီးနောက် နေမဝင်မီလေးတွင် အဖွဲ့သည် မရပ်မနားဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် ရှူလျန်မြို့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ချင်ဖုန်းသည် မြင်းပေါ်မှ စိတ်အားထက်သန်စွာ ဆင်းသက်လိုက်ပြီး အသက်ပြန်ရှင်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

မြို့ထဲသို့ဝင်ပြီးနောက် အာမုက ပြောလိုက်သည်။

"အချိန်ဖြုန်းလို့မဖြစ်ဘူး။ ခင်ဗျားတို့ ကျွန်တော်နဲ့အတူ ခရိုင်တရားသူကြီးကို အမြန်ဆုံးသွားတွေ့သင့်တယ်။"

ချင်ဖုန်းသည် သိချင်စိတ်ဖြစ်သွားသည်။

"ဦးစားပေးက ကပ်ရောဂါသင့်နေတဲ့လူတွေကို အရင်သွားကြည့်ဖို့မဟုတ်ဘူးလား။"

အာမုက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"သမားတော်ချင်၊ ခင်ဗျားမသိလောက်ဘူး။ ကပ်ရောဂါပျံ့နှံ့မှုကို ကာကွယ်ဖို့ ခရိုင်တရားသူကြီးက ကူးစက်ခံရတဲ့လူတွေကို တစ်နေရာတည်းမှာ သီးခြားခွဲထားပြီး သူ့ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ဘယ်သူ့ကိုမှ သွားတွေ့ခွင့်မပြုဘူး။ သူ့ခွင့်ပြုချက်ရမှပဲ ကျွန်တော်တို့ အဲ့ဒီကပ်ရောဂါကူးစက်ခံထားရတဲ့သူတွေကို သွားကြည့်လို့ရမှာ။"

ချင်ဖုန်းသည် ထိုစကားများကြောင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ဤချဉ်းကပ်ပုံသည် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပုံရသော်လည်း ၎င်းသည် ခရိုင်တရားသူကြီးက ထိုကပ်ရောဂါသင့်သူများကို လုံးဝလက်လျှော့လိုက်ပြီဟုလည်း ဆိုလိုသည်။

အာမုနောက်သို့လိုက်ကာ အဖွဲ့သည် ရှူလျန်မြို့တရားသူကြီးရုံးသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် လူသူဘေးပါးကိုမတွေ့ရပေ။

အာမုက ရှင်းပြသည်။

"ကပ်ရောဂါပျံ့နှံ့မှုကိုကာကွယ်ဖို့ ခရိုင်တရားသူကြီးက ညမထွက်ရအမိန့်ထုတ်ထားတယ်။ နေဝင်ပြီးနောက်မှာ လူတိုင်းနီးပါး ကိုယ့်အိမ်မှာပဲနေကြတယ်။"

ချင်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ခရိုင်တရားသူကြီးသည် အရည်အချင်းမရှိသောသူတစ်ဦးမဟုတ်ပုံရသည်။

အနည်းဆုံးတော့ ကပ်ရောဂါကိုကိုင်တွယ်သည့်နည်းလမ်းများသည် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပုံရသည်။

သို့သော် ဤအခိုက်တွင် သူသည် ရုတ်တရက် ထူးခြားမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏အထူးအမြင်ကိုအသုံးပြုကာ ပတ်ပတ်လည်ကိုကြည့်လိုက်သည်။ တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် အစိမ်းရင့်ရောင်ယင်ချီသည် အလွန်သိပ်သည်းနေပြီး အခြားမည်သည့်နေရာထက်မဆို များစွာပိုနေသည်။

"ဆရာစီး။"

ချင်ဖုန်းသည် လှည့်ထွက်သွားပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ တင်းမာနေသည်။ ယေဘုယျအားဖြင့်ပြောရလျှင် ယင်ချီအားကောင်းသောနေရာသည် အလောင်းများစွာစုပုံနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ရှူလျန်မြို့မှ ကပ်ရောဂါဘေးဒုက္ခသည် သူတို့ထင်ထားသည်ထက်ပင် ပိုမိုဆိုးရွားနေနိုင်သည်။

"အရင်ဆုံး ခရိုင်တရားသူကြီးကို သွားတွေ့ကြရအောင်။"

စီးကျန့်က လေးနက်သောအသံဖြင့်ပြန်ဖြေသည်။ အဖွဲ့ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် သူတို့လျှောက်ခဲ့သော လမ်း၏မြေပြင်သည် စတင်လှုပ်ရှားလာသည်။ မကြာမီမှာပင် အရိုးစုလက်များအုပ်စုများသည် မြေကြီးထဲမှ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။

ခရိုင်တရားသူကြီးရုံးအတွင်းတွင် မီးများထွန်းထားသည်။ အရာရှိတစ်ဦး၏ဦးဆောင်မှုဖြင့် သူတို့သည် ခန်းမတစ်ခုသို့ လျင်မြန်စွာရောက်ရှိလာကြသည်။ ခန်းမထဲတွင် လူလတ်ပိုင်းအရွယ်လူတစ်ဦးသည် ပင်မနေရာတွင် ထိုင်နေသည်။ သူ၏တရားဝင်ဝတ်စုံအရ သူသည် ခရိုင်တရားသူကြီးဖြစ်သည်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိပေ။

ဦးဆောင်လာသောအရာရှိသည် ရှေ့သို့တက်လာပြီး စကားအနည်းငယ်ကို တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ လူလတ်ပိုင်းအရွယ်လူသည် မျက်လုံးများကိုမှေးလိုက်ပြီး လူအုပ်ကိုစစ်ဆေးလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏အကြည့်သည် အာမုပေါ်သို့ကျရောက်သွားပြီး အာမုသည် မသိစိတ်ဖြင့် နောက်သို့ခြေတစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်သည်။

ဤမြင်ကွင်းကိုမြင်သော် ချင်ဖုန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူ ထူးခြားမှုတစ်ခုကို အာရုံခံစားမိလိုက်သည်။ ပထမဦးစွာ ခရိုင်တရားသူကြီးသည် သူတို့ကိုမကြိုဆိုပုံရသည်။ ဒုတိယအချက်မှာ အာမုသည် ဤခရိုင်တရားသူကြီးကို ကြောက်ရွံ့နေသည်။

လူလတ်ပိုင်းအရွယ်လူသည် သူ၏နေရာမှထရပ်ပြီး မိမိကိုယ်ကိုမိတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က ဝမ်ယိ၊ ရှူလျန်မြို့ရဲ့ခရိုင်တရားသူကြီးပါ။ ခင်ဗျားတို့အားလုံး ကျင့်ယန်မြို့ကနေလာတာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျေးဇူးပြုပြီးပြန်သွားကြပါ။ ကျွန်တော် ဒီမှာကပ်ရောဂါကို ထိန်းချုပ်ပြီးပါပြီ၊ တခြားသူတွေကြားဝင်စရာမလိုတော့ပါဘူး။"

ဤစကားကိုကြားသော် စီးကျန့်နှင့်အခြားသူများ၏မျက်နှာထားများ ညိုမှောင်သွားသည်။ ချင်ဖုန်းက တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်သည်။

"တရားသူကြီးဝမ်၊ ခင်ဗျားသာ ကပ်ရောဂါကိုမဖြေရှင်းနိုင်ဘဲ ကပ်ရောဂါရဲ့ဇာစ်မြစ်ကိုမရှာနိုင်ရင် ကပ်ရောဂါက ဆက်ပြီးပျံ့နှံ့နေဦးမှာပဲ။ ခင်ဗျား ကူးစက်ခံရတဲ့လူတွေကို သီးခြားခွဲထားရင်တောင် ဒါက ယာယီဖြေရှင်းချက်တစ်ခုပဲ။"

ဝမ်ယိသည် သူ့ကိုကြည့်ပြီး တည်ငြိမ်စွာပြောလိုက်သည်။

"မင်းက ကပ်ရောဂါကိုဖြေရှင်းနိုင်တယ်လို့ဆိုပြီး အာမုဖိတ်ခေါ်လာတဲ့သမားတော်လား။"

"ကျွန်တော် အခုချက်ချင်း ကပ်ရောဂါကိုဖြေရှင်းနိုင်မယ်လို့ အာမမခံနိုင်ပါဘူး၊ ဒါကြောင့် တရားသူကြီးဝမ်က ကျွန်တော်တို့ကို ကူးစက်ခံရတဲ့လူတွေကို တစ်ချက်ကြည့်ခွင့်ပြုဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။" ချင်ဖုန်းက လေးစားစွာပြန်ဖြေလိုက်သည်။

စကားပြောနေစဉ်မှာပင် သူသည် သူ၏ထူးခြားသောအမြင်ကိုအသုံးပြုကာ ဝမ်ယိကိုလေ့လာကြည့်ရာ အံ့ဩသွားသည်။ တစ်ဖက်လူသည် ဧကရာဇ်မြို့တော်မှစေလွှတ်လိုက်သော တရားသူကြီးဖြစ်သည်မှာ ရှင်းလင်းသော်လည်း သူသည် အမှန်တကယ်တွင် ကျင့်ကြံမှုအဆင့်အတန်းအချို့ရှိနေသည်။ သူ၏အတွင်းစွမ်းအင်ကြွယ်ဝမှုအရ သူသည် နတ်သိုင်းမျိုးဆက်၏ ပဉ္စမတန်းသို့မရောက်သေးလျှင်ပင် သိပ်မဝေးတော့ပေ။

ဝမ်ယိက ထပ်မံပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့ကိုယ်အကျိုးအတွက် ထွက်သွားဖို့ ငါအကြံပေးတယ်။ ကပ်ရောဂါက ထူးဆန်းတယ်၊ မြို့ထဲက သမားတော်များစွာရှိပေမယ့် ဘယ်သူမှအောင်မြင်အောင်မလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ တချို့က ကူးစက်ခံရပြီး သီးခြားခွဲထားရတဲ့အထိပဲ။ မင်းတို့က ရှူလျန်မြို့ကမဟုတ်ဘူး၊ ဒီထဲမှာပါဝင်ပတ်သက်စရာမလိုဘူး။"

တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော အာမုသည် စကားမပြောဘဲမနေနိုင်တော့ပေ။

"တရားသူကြီး၊ ဒီသမားတော်ချင်က ချီယွမ်မြို့က အုပ်ချုပ်ရေးမှူးလီက ခန့်အပ်ထားတဲ့ နာမည်ကြီး နတ်ဘုရားသမားတော်တစ်ပါးပါ။ သူနဲ့အတူဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ကပ်ရောဂါအတွက် ဖြေရှင်းချက်တစ်ခုကို သေချာပေါက်ရှာနိုင်မှာပါ။"

ဝမ်ယိသည် အာမုကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ အာမုသည် ချက်ချင်းတိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ခဏအကြာတွင် သူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့ ဒီရွှံ့နွံထဲကို ခြေစုံပစ်ဝင်ချင်တာ သေချာလား။"

"လူကယ်ဖို့သက်သက်ပါပဲ။" ချင်ဖုန်းက အမှန်အတိုင်းပြန်ဖြေသည်။

"ကောင်းပြီ၊ ဒါက ငါ့ရဲ့အမှတ်တံဆိပ်ပဲ။ ဒါနဲ့ဆိုရင် မင်းတို့ ရှူလျန်မြို့မှာ လွတ်လပ်စွာသွားလာလို့ရတယ်။ ငါ လူတစ်ယောက်ကိုလွှတ်ပြီး မင်းတို့ကို လူတွေသီးခြားခွဲထားတဲ့နေရာကို ခေါ်သွားခိုင်းမယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါကြိုတင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောချင်တာက မင်းတို့သာ ကပ်ရောဂါကူးစက်ခံရရင် ရှူလျန်မြို့အပြင်ဘက်ကို ကပ်ရောဂါပျံ့နှံ့မှု ကာကွယ်ဖို့အတွက် ငါမင်းတို့ကို သေချာပေါက်သီးခြားခွဲထားမှာပဲ။"

ဝမ်ယိ၏စကားများသည် သတိပေးခြင်းထက် ခြိမ်းခြောက်ခြင်းနှင့် ပိုတူနေသည်။ ချင်ဖုန်းနှင့်အခြားသူများထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ဝမ်ယိသည် သူ၏ကုလားထိုင်တွင် ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး အနီးအနားမှကော်ဖီစားပွဲပေါ်မှ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကိုကောက်ယူလိုက်ရာ သူ၏မျက်နှာသည် ထမင်းအိုးဖင်လိုမျိုး မည်းမှောင်နေသည်။

ထိုအခိုက်တွင် တိတ်ဆိတ်သောခန်းမထဲ၌ တစ္ဆေမျက်နှာဖုံးတပ်ဆင်ပြီး အဖြူအနက်ဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အရိပ်တစ်ခု ရုတ်တရက်ပေါ်လာသည်။ ဤမြင်ကွင်းကိုမြင်သော် ဝမ်ယိသည် လျင်မြန်စွာလေးစားစွာထရပ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"သခင်ချန်၊ ခင်ဗျားရောက်လာပြီလား။"

ရှူလျန်မြို့၏ မြောက်ဘက်အစွန်ဆုံးထောင့်တွင် လမ်းများကို တံဆိပ်ခတ်ပိတ်ဆို့ထားပြီးဖြစ်သည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် ဝမ်ယိသည် ချင်ဖုန်းနှင့်အခြားသူများကို မလှည့်စားခဲ့ပေ။ သူပေးခဲ့သောအမှတ်တံဆိပ်ကိုကိုင်ဆောင်ကာ သူတို့သည် အတားအဆီးမရှိ ရှေ့ဆက်သွားကြသည်။

"ကူးစက်ခံရတဲ့လူတွေအားလုံး ဒီအိမ်တွေထဲမှာ သီးခြားခွဲထားတာပါ။"

ဦးဆောင်လာသောအရာရှိသည် ရှေ့မှမှိန်ပြပြလင်းနေသောအိမ်အနည်းငယ်ကို ညွှန်ပြပြီးနောက် ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် နောက်ဆုတ်သွားသည်။ ချင်ဖုန်းသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။ နံရံအပြင်ဘက်တွင်ရပ်နေရင်းပင် သူသည် အတွင်းမှလူများ၏ နာကျင်စွာညည်းညူသံများကို ကြားနေရသည်။

သခင်မလေးချန်နှင့်အခြားသူများဘက်သို့လှည့်ကာ သူကပြောလိုက်သည်။

"ဒီကပ်ရောဂါရဲ့အခြေအနေက ခုထိမရှင်းလင်းသေးဘူး။ ကျွန်တော့်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ကာကွယ်ဖို့ ဖြောင့်မတ်ခြင်းချီရှိတယ်၊ ဒါကြောင့် ကပ်ရောဂါက ကျွန်တော့်ကိုထိခိုက်နိုင်ခြေက မကြီးဘူး။ ဒါပေမဲ့ စိတ်ချရအောင် ခင်ဗျားတို့အပြင်မှာပဲနေတာက ပိုကောင်းတယ်။"

"ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့။" အရာရှိက အလျင်အမြန်သဘောတူလိုက်သည်။ စီးကျန့်က တိုက်ရိုက်ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

"မင်းကိုတစ်ယောက်တည်း အန္တရာယ်ယူခိုင်းလို့ ဘယ်ဖြစ်မှာလဲ။"

ကျန်းထျန်းနန်နှင့် ချန်ဖေးလန်တို့သည် တိတ်ဆိတ်နေသော်လည်း သူတို့၏ရှေ့သို့တိုးသော ခြေလှမ်းများသည် အရာရာကိုညွှန်ပြရန် လုံလောက်သည်။ အာမုကလည်း "ခင်ဗျားတို့အားလုံးကို ကပ်ရောဂါကိုဖြေရှင်းဖို့ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့တာဆိုတော့ သဘာဝအတိုင်း ကျွန်တော်လည်း ခင်ဗျားတို့နဲ့အတူသွားမှာပေါ့" ဟု ဆိုသည်။

လူတိုင်းဝင်ချင်နေသည်ကိုမြင်သော် ချင်ဖုန်းသည် နောက်ထပ်မဖျောင်းဖျတော့ပေ။

"ဒီလိုဆိုရင်တော့ ခင်ဗျားတို့ဝင်သွားပြီးရင် အဲ့ဒီလူတွေနဲ့ ဝေးဝေးမှာနေဖို့ကြိုးစားကြပါ။"

အိမ်ထဲသို့ဝင်သောအခါ သူသည် မြေပြင်ပေါ်မှ နာကျင်စွာညည်းညူနေသောလူများကို ချက်ချင်းမြင်နိုင်သည်။ အခြေအနေကိုမြင်သော် ချင်ဖုန်းနှင့်အခြားသူများ၏မျက်နှာထားသည် ရုတ်တရက်ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဤလူများ၏လက္ခဏာများသည် အာမု ကျင့်ယန်မြို့တွင် ဖော်ပြခဲ့သည်ထက်ပင် ပိုမိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေသည်။ သူတို့၏အသားအရေသည် မီးလောင်ကျွမ်းသောအသားနှင့်တူပြီး မီးသွေးကဲ့သို့မည်းနက်နေကာ သွေးနှင့်အသားများ ခြောက်သွေ့လျက် အရေပြားနှင့်အရိုးများသာ ကျန်တော့လုနီးပါးဖြစ်သည်။

သူတို့၏ခြောက်ခြားဖွယ်အသွင်အပြင်ရှိသော်လည်း ဤလူများသည် အသက်ရှင်နေဆဲဖြစ်သည်။ ဤကပ်ရောဂါသည် ချင်ဖုန်းမူလကထင်ထားသည်ထက် များစွာပိုမိုဆိုးရွားသည်။