တောင်းပန်ပါတယ်၊ အခန်းနှစ်ခန်းပဲ ကျန်တော့တယ်။

ချင်ဖုန်းသည် မြေပေါ်တွင်ဒူးထောက်နေသောလူများကို ထူပေးပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"သူတို့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အဆိပ်အတောက်တွေက ဖယ်ရှားပြီးသွားပြီ၊ ဒါပေမဲ့ အပြည့်အဝပြန်လည်ကောင်းမွန်လာဖို့ အချိန်နည်းနည်းတော့ လိုလိမ့်မယ်။"

သူသည် ကပ်ရောဂါ၏တကယ့်အကြောင်းရင်းမှာ အလောင်းဆိပ်ဖြစ်ကြောင်း သာမန်ပြည်သူများကို မရှင်းပြခဲ့ပေ၊ အကြောင်းမှာ ထိုသို့ပြုလုပ်ပါက ထိတ်လန့်မှုကို မလွဲမသွေဖြစ်စေမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

လူအားလုံး သူ၏စကားကိုကြားသောအခါ ဝမ်းသာမျက်ရည်များဖြင့် ငိုကြွေးကြပြီး သူတို့၏ကျေးဇူးတင်မှုမှာ စကားလုံးများဖြင့် ဖော်ပြမရနိုင်ပေ။

ချင်ဖုန်းက ထပ်မံပြောလိုက်သည်။

"အတွင်းကလူတွေက ခုမှပြန်ကောင်းလာတာ။ ခင်ဗျားတို့ အရည်ရွှမ်းတဲ့အစားအစာတချို့လုပ်ပြီး သူတို့ကိုယူသွားပေးလို့ရပါတယ်။"

သူဤသို့ပြောလိုက်သည်နှင့် လူအများအပြားက တုံ့ပြန်ကြပြီးနောက် လှည့်ထွက်ကာ အစားအစာအချို့ပြင်ဆင်ရန် အိမ်သို့အလျင်အမြန်ပြန်သွားကြသည်။

ဆူညံသောလှုပ်ရှားမှုသည် လျင်မြန်စွာရောက်လာပြီး လျင်မြန်စွာထွက်ခွာသွားသည်။ သို့သော် ချင်ဖုန်း၏ဂုဏ်သတင်းသည် ရှူလျန်မြို့တွင် လျင်မြန်စွာပျံ့နှံ့သွားမည်ကို ကြိုမြင်နိုင်သည်။

ဤနေရာမှပြဿနာကို ဖြေရှင်းပြီးနောက် စစ်သားတစ်ဦးချဉ်းကပ်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။ "သခင်လေးချင်၊ ခရိုင်တရားသူကြီးဝမ်က ခင်ဗျားကို လူတွေအတွက်လုပ်ပေးခဲ့တာတွေအတွက် ကိုယ်တိုင်ကျေးဇူးတင်ချင်လို့ တွေ့ခွင့်တောင်းနေပါတယ်။"

တင်းမာသောခရိုင်တရားသူကြီးနှင့် ရှူလျန်မြို့တွင်ပျံ့နှံ့နေသော အလောင်းဆိပ်ကိုစဉ်းစားရင်း ချင်ဖုန်းသည် အခြေအနေတွင် မျက်စိဖြင့်မြင်ရသည်ထက် ပိုသောအရာများရှိနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် မငြင်းဆန်ဘဲ သွားရန်သဘောတူလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းနှင့်သူ၏အဖွဲ့သည် ခရိုင်တရားသူကြီးရုံးသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြသည်။ ရင်းနှီးသောခန်းမထဲတွင် သူတို့သည် မနေ့ကတွေ့ဆုံခဲ့သော ခရိုင်တရားသူကြီးဝမ်ယိကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့ကိုမြင်သော် ဝမ်ယိသည် သူ၏မနေ့ကအမူအရာနှင့်မတူဘဲ လက်သီးဆုပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားတို့အားလုံး မြို့ထဲကလူတွေကြားက ကပ်ရောဂါကို ကူညီဖြေရှင်းပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်တော် အရမ်းကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အခု ကပ်ရောဂါကိုဖယ်ရှားပြီးတော့ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲက ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခု ကျသွားပါပြီ။"

စီးကျန့်သည် မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး သတိဖြင့်မေးလိုက်သည်။

"ခရိုင်တရားသူကြီးဝမ်၊ ခင်ဗျားက လူတွေကပ်ရောဂါကူးစက်ခံထားရတယ်ဆိုတာကို ဘယ်လိုအတည်ပြုခဲ့တာလဲ။"

ဝမ်ယိက ပြန်ဖြေသည်။

"သဘာဝအတိုင်းပဲ၊ ကျွန်တော်က မြို့ထဲကသမားတော်တွေရဲ့ ရောဂါရှာဖွေမှုရလဒ်တွေကို အားကိုးခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ဆေးပညာကျွမ်းကျင်မှုက သခင်လေးချင်နဲ့ မယှဉ်နိုင်ပါဘူး။ သူတို့ကိုတစ်ညလုံးခေါင်းခြောက်စေခဲ့တဲ့ကပ်ရောဂါကို သခင်လေးချင်က အပြီးတိုင်ကုသပေးခဲ့တယ်။"

"တရားသူကြီးဝမ်၊ ကျွန်တော်က လူတွေက ကပ်ရောဂါ ကူးစက်ခံထားရတာ မဟုတ်ဘူးလို့ပြောရင်ရော။"

ချင်ဖုန်းက တစ်ဖက်လူ၏မျက်နှာထားကိုလေ့လာရင်း ပြောလိုက်သည်။

ခရိုင်တရားသူကြီးသည် အံ့ဩသွားပုံရသည်။ "ကပ်ရောဂါမဟုတ်ဘူးလား။ ဒါဆို ဘာဖြစ်နိုင်မှာလဲ။"

မြေခွေးအိုကြီး၊ အပြစ်အနာအဆာမရှိဘူး။ ချင်ဖုန်းသည် မျက်လုံးများကိုမှေးလိုက်ပြီး မေးခွန်းကိုမဖြေပေ။ အဖွဲ့သည် ခဏတာစကားစမြည်ပြောကြပြီး ဝမ်ယိသည် ကပ်ရောဂါပြန်ဖြစ်ပွားနိုင်မလားဟု စုံစမ်းမေးမြန်းပြီး သူတို့ဘယ်တော့ထွက်ခွာရန်စီစဉ်ထားသည်ကို မေးလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းက ပြန်ဖြေသည်။

"ကူးစက်ခံရတဲ့လူတွေက အခုအဆင်ပြေနေပေမယ့် ကပ်ရောဂါရဲ့ဇာစ်မြစ်ကိုမရှာနိုင်ရင် ဒါက သေချာပေါက်ပြန်ဖြစ်ပွားမှာပဲ။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ ကပ်ရောဂါကို အပြီးတိုင်ဖယ်ရှားပြီးပြီဆိုတာ သေချာတဲ့အထိ ဒီမှာအချိန်အနည်းငယ်နေဖို့ စီစဉ်ထားပါတယ်။"

"ဒါဆိုရင်တော့ သခင်လေးချင်ကို ဒုက္ခပေးရတော့မှာပဲ။"

ယဉ်ကျေးမှုအရစကားအနည်းငယ်ပြောပြီးနောက် ချင်ဖုန်းနှင့်သူ၏အဖွဲ့ထွက်ခွာသွားသောအခါ ယခင်ညက သူတို့ကိုသီးခြားခွဲထားသောနေရာသို့ ဦးဆောင်ခေါ်သွားခဲ့သောအရာရှိသည် သတိဖြင့်ဝင်လာပြီး ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို အမှန်အတိုင်းအစီရင်ခံလိုက်သည်။

နားထောင်ပြီးနောက် ဝမ်ယိသည် မျက်နှာထားမပြောင်းဘဲရှိနေသည်။ သူသည် အရာရှိကိုထွက်ခွာရန် လက်ဝှေ့ယမ်းပြပြီးနောက် သူ၏လက်အင်္ကျီထဲမှ အနက်ရောင်သတ္တုလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထိုသတ္တုလုံး၏မျက်နှာပြင်သည် မရေမတွက်နိုင်သော သေးငယ်သည့်အပေါက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အတွင်းမှ အနက်ရောင်ဓာတ်ငွေ့မျှင်များ ထွက်ပေါ်နေသည်။ ပြင်းထန်သောရှူသွင်းမှုတစ်ခုဖြင့် အနက်ရောင်ဓာတ်ငွေ့သည် သူ၏နှာခေါင်းမှ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ဝင်ရောက်သွားပြီး ဝမ်ယိသည် အလွန်အမင်းဝမ်းမြောက်သောအမူအရာကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

"နောက်နည်းနည်းကြာရင် ငါ ဒီသေခြင်းစွမ်းအင်နဲ့ ပဉ္စမအဆင့်နတ်ဘုရားနယ်ပယ်ကို ခြေချနိုင်တော့မှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီကောင်လေးက အလောင်းဆိပ်ကို တကယ်ပဲဖယ်ရှားနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါမထင်ထားခဲ့ဘူး။ သူတစ်ခုခုကို သတိပြုမိသွားလောက်ပြီ။ အလောင်းမိစ္ဆာအကြောင်း သတင်းအချက်အလက်ကို ဖုံးကွယ်ထားတာက ကြီးလေးတဲ့ပြစ်မှုတစ်ခုပဲ၊ ပြီးတော့ ဒါက ငါဧကရာဇ်မြို့တော်ကိုပြန်တာကို ထိခိုက်လိမ့်မယ်။ ဒီလိုဆိုရင်တော့..."

ပြင်းထန်သောအလင်းရောင်တစ်ခုသည် ဝမ်ယိ၏မျက်လုံးများတွင် ပေါ်လာသည်။

စီးကျန့်က ပြုံးလိုက်သည်။ "အစိုးရအသိုင်းအဝိုင်းက အဘိုးကြီးတွေက တကယ်ပဲ မြေခွေးတွေလိုကောက်ကျစ်တယ်။ အဲ့ဒီဝမ်ဆိုတဲ့ကောင်က တကယ်ပဲ တစ်စက်မှမယုံရဘူး။"

ချင်ဖုန်းက လျစ်လျူရှုစွာပြောလိုက်သည်။ "တကယ်ပဲ အလောင်းမိစ္ဆာတစ်ကောင်ရှိနေရင် သဲလွန်စတွေ သေချာပေါက်ရှိမှာပဲ။ ငါတို့ ရှူလျန်မြို့မှာ အချိန်အနည်းငယ်နေဖို့ လိုအပ်လောက်တယ်။ အရင်ဆုံး တည်းခိုခန်းတစ်ခုရှာကြရအောင်။"

"ကောင်းပြီ။"

အဖွဲ့သည် မြို့၏အလယ်ပိုင်းတွင်တည်ရှိသော တည်းခိုခန်းတစ်ခုသို့ရောက်ရှိလာသည်၊ ၎င်းသည် မြို့ထဲမှမည်သည့်ပုံမှန်မဟုတ်မှုများကိုမဆို လေ့လာရန် အကောင်းဆုံးအမြင်ကိုပေးသည်။ မန်နေဂျာသည် ဖောက်သည်များရောက်ရှိလာသည်ကိုမြင်သော် နွေးထွေးစွာကြိုဆိုလိုက်သည်။

"ဂုဏ်သရေရှိဧည့်သည်တော်များ၊ အခန်းဘယ်နှခန်းလိုချင်ပါသလဲ။"

"လေးခန်း။" ချင်ဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။ မန်နေဂျာသည် ကောင်တာပေါ်မှစာရင်းစာအုပ်ကို လှန်လှောကြည့်ရှုပြီး နောင်တရစွာပြောလိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်၊ တည်းခိုခန်းမှာ အခန်းနှစ်ခန်းပဲကျန်တော့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အခန်းထဲကကုတင်တွေက လူနှစ်ယောက်အတွက် လုံလောက်အောင်ကြီးပါတယ်၊ ဒါကြောင့် ခင်ဗျားတို့အားလုံးအတွက် ပြဿနာမရှိလောက်ပါဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား။"

သူသည် လူလေးယောက်—ယောက်ျားသုံးယောက်နှင့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ အခန်းခွဲရန် ခက်ခဲပုံရသည်။

စီးကျန့်က ချက်ချင်းပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို အခန်းနှစ်ခန်းပေါ့။ ငါက ထျန်းနန်နဲ့တစ်ခန်း အတူသုံးမယ်။"

သူပြောနေစဉ်မှာပင် သူသည် ချင်ဖုန်းကိုကြည့်လိုက်ပြီး 'ကောင်လေး၊ ဒါက ငါမင်းအတွက်လုပ်ပေးနိုင်တဲ့ အများဆုံးပဲ။ ပိုပြီးမမျှော်လင့်နဲ့' ဟု ဆိုလိုနေသကဲ့သို့ပင်။

ငါ့ကို ဘာလို့ဒီလိုကြည့်နေရတာလဲ။ ငါက မိန်းမနဲ့လူတစ်ယောက်ပါ။ မည်သည့်စည်းမျဉ်းဆိုင်ရာအမှားကိုမှ ဘယ်တော့မှမလုပ်မည့် ချင်ဖုန်းသည် သူ၏ဘေးမှ သခင်မလေးချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူမသည် လက်ပိုက်ထားပြီး ကန့်ကွက်သည့်လက္ခဏာတစ်စုံတစ်ရာမပြပေ။ သူမ တကယ်ပဲ အခန်းအတူသုံးရတာကို စိတ်မရှိဘူးလား။

ချင်ဖုန်းသည် များများစားစားမစဉ်းစားတော့ပေ။ သူသည် သူ၏အိတ်ကပ်ထဲမှ အပိုငွေအချို့ကိုထုတ်ယူပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ယောက်ျားနဲ့မိန်းမ အခန်းအတူသုံးရတာ သိပ်အဆင်မပြေဘူး။ မန်နေဂျာ၊ ခင်ဗျား အစီအစဉ်တချို့လုပ်ပေးလို့ရမလား။"

မန်နေဂျာ၏မျက်လုံးများသည် ငွေကိုမြင်သော် တောက်ပသွားပြီး သူသည် ချင်ဖုန်းနှင့်ချန်ကို အဓိပ္ပာယ်ပါသောအပြုံးဖြင့်ကြည့်ကာ ငွေကိုဝမ်းမြောက်စွာလက်ခံလိုက်သည်။

"လူကြီးမင်းရဲ့အကြံပြုချက်နဲ့ဆိုတော့ ကျွန်တော်ရုတ်တရက်သတိရသွားတာက အပေါ်ထပ်မှာ ဧည့်သည်တစ်ယောက်က ဒီနေ့ ပြန်ထွက်တော့မယ့်ပုံပဲ။ အခန်းအားလားဆိုတာ ကျွန်တော်သွားစစ်ဆေးကြည့်လိုက်ပါ့မယ်။"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မန်နေဂျာ။" ချင်ဖုန်းသည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် မန်နေဂျာသည် တောင်းပန်သောအမူအရာဖြင့် ပြန်လာခဲ့သည်။

"တကယ်ပဲတောင်းပန်ပါတယ် သခင်လေး။ အဲ့ဒီဧည့်သည်က ဆက်နေဖို့ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ခင်ဗျားနဲ့သခင်မလေးက အခန်းအတူသုံးရတော့မယ့်ပုံပဲ။"

မန်နေဂျာသည် "အခန်းအတူသုံး" ဟူသောစကားလုံးများကို သိသာသောအဓိပ္ပာယ်ပါသောလေသံဖြင့် အလေးပေးပြောလိုက်သည်။ ချင်ဖုန်းသည် ဘာမှမပြီးမြောက်သေးဘဲ တစ်ဖက်လူက ငွေတစ်ကျပ်နှစ်ကျပ်ကို ပြန်မပေးသည့်အပြင် ထူးဆန်းသောလေသံနှင့် ကြောက်စရာကောင်းသော အပြုံးတို့နှင့်ပေါင်းစပ်လိုက်ရာ ချင်ဖုန်း၏မျက်နှာထားသည် တောင့်တင်းသွားသည်။ ဒါက နားလည်မှုလွဲတာပဲ။

စီးကျန့်သည် ချင်ဖုန်း၏ပခုံးကိုပုတ်ပြီး သူ့ကိုတိတ်တဆိတ်လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။ ကျန်းထျန်းနန်သည်လည်း ထူးခြားသောအကြည့်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ချင်ဖုန်းက အလျင်အမြန်ပြောလိုက်သည်။

"မဖြစ်နိုင်ရင် ကျွန်တော်တို့သုံးယောက် အတူတူကျပ်ကျပ်တည်းတည်းနေလို့ရမလား။"

"ကောင်လေး၊ ငါ့ကိုချမ်းသာပေးပါ။ ယောက်ျားတစ်ယောက်နဲ့ တစ်ကုတင်တည်းအိပ်ရတာကကို စက်ဆုပ်စရာကောင်းနေပြီ၊ အခု မင်းက ငါ့ကို ယောက်ျားနှစ်ယောက်နဲ့အိပ်ခိုင်းချင်နေတာလား။"

စီးကျန့်သည် စက်ဆုပ်သောအကြည့်ပြပြီးနောက် အခန်းကတ်ကိုယူကာ အဆောင်ပေါ်သို့ ဦးတည်သွားသည်။ ကျန်းထျန်းနန်သည် အနီးကပ်လိုက်ပါသွားသည်။

ချင်ဖုန်းသည် ရှင်းပြလိုသော်လည်း မန်နေဂျာက ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"သခင်လေး၊ ဒါက သခင်လေးနဲ့ ဒီသခင်မလေးရဲ့ အခန်းကတ်ပါ။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ အခန်းက တတိယထပ်ရဲ့ အတွင်းဆုံးပိုင်းမှာရှိပြီး ပုံမှန်အသံတွေက အပြင်ကနေကြားရမှာမဟုတ်ပါဘူး။"

ချန်ဖေးလန်သည် ဘေးစောင်းကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏အကြည့်သည် အရင်ဘဝက ပိုးဟပ်တစ်ကောင်ကို မြင်သောမိခင်တစ်ဦး၏အကြည့်ကဲ့သို့ပင်။ သူမသည် များများစားစားမပြောဘဲ အခန်းကတ်ကိုလှမ်းယူကာ ခြေလှမ်းရှည်များဖြင့် အဆောင်ပေါ်သို့ တက်သွားသည်။

ခြေသံများ တဖြည်းဖြည်းပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ မန်နေဂျာသည် လျင်မြန်စွာချီးကျူးမှုတောင်းခံလိုက်သည်။

"သခင်လေး၊ ခင်ဗျားရဲ့ငွေတစ်ကျပ်နှစ်ကျပ်က အလဟဿမဖြစ်ခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်တော် ဒီကိစ္စကို တော်တော်လေးကောင်းကောင်းကိုင်တွယ်ခဲ့တယ်မဟုတ်လား။"

ဤစကားကိုကြားသော် ချင်ဖုန်းသည် မန်နေဂျာကိုကြည့်ပြီး ခဏတာမျှ ဒေါသထွက်လွန်း၍ စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် မြစ်ဝါထဲခုန်ချတောင်မှ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုသန့်စင်အောင်ဆေးကြောနိုင်မှာမဟုတ်တော့ဘူး။

တစ်ဖက်တွင် တတိယထပ်အဆောင်၏ အတွင်းဆုံးအခန်းအပြင်ဘက်၌ ချန်ဖေးလန်သည် သူမ၏လက်ထဲမှအခန်းကတ်ကိုကြည့်ပြီးနောက် တံခါးကိုတွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်သော ဧည့်သည်အခန်းကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် သူမသည် နံရံဘေးမှကြီးမားသောကုတင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ ဘာတွေစဉ်းစားနေသည်မှာ မရှင်းလင်းသော်လည်း ရုတ်တရက် သူမ၏နားများ နီလာပြီး သူမ ရှက်သွေးဖြာသွားသည်။