တောင်းပန်ပါတယ်၊ အခန်းနှစ်ခန်းပဲ ကျန်တော့တယ်။

ဒီနေ့ညဟာ ထုံးစံထက် ပိုစောပြီး ကျရောက်လာသလိုပဲ။

ညစာစားပြီးနောက် ချင်ဖုန်းနှင့် အခြားသူများ ကိုယ့်လမ်းကိုယ်ခွဲလိုက်ကြသည်။

လမ်းခွဲခါနီးတွင် စီးကျန့်က ချင်ဖုန်းကို အားပေးတိုက်တွန်းသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအကြည့်ကြောင့် ချင်ဖုန်း၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ကွေးသွားသည်။ ဒီအချိန်မှာ ဘယ်လိုရှင်းပြချက်မျိုးမဆို အရာမထင်တော့ပေ။

သခင်မလေးချန်းနှင့်အတူ အခန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ မွှေးရနံ့တစ်ခုက လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်နေသည်။

အမွှေးရနံ့နောက်ကို လိုက်ကြည့်လိုက်တော့ ချင်ဖုန်းကုတင်ဘေးက သစ်သားစားပွဲငယ်လေးပေါ်မှာ ဘယ်သူမှမသိအောင် လာချထားပုံရတဲ့ စန္ဒကူးနံ့သာထုပ်တစ်ထုပ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဒီတည်းခိုခန်းရဲ့ စီးပွားရေးက အကြောင်းမဲ့ကြီးပွားနေတာမဟုတ်ဘူးပဲ၊ မန်နေဂျာက တော်တော်လေး ကျွမ်းကျင်တာပဲ။

"ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ ဒီတစ်ခါတော့ သူမှားတွက်မိပြီ။ သခင်မလေးချန်းနဲ့ ငါက အပြစ်ကင်းစင်ကြတယ်" ချင်ဖုန်းက နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို တွန့်ကွေးရင်း စိတ်ထဲမှ ပြောလိုက်သည်။

နံ့သာပေါင်းမွှေးရနံ့နှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ကိုယ်သင်းနံ့တို့ ရောနှောနေမှုက ချင်ဖုန်းကို အနည်းငယ် စိတ်ဂယောက်ဂယက် ဖြစ်စေသည်။

သူ ပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်လိုက်တော့ ညလေပြေက တိုက်ခတ်ပြီး လရောင်က အိမ်ထဲကို လင်းလက်စွာ ဖြာကျနေသည်။

"လေကောင်းလေသန့်ရအောင် ပြတင်းပေါက်ဖွင့်လိုက်မယ်နော်။ မင်း အဆင်ပြေမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်" ချင်ဖုန်းက လှည့်ပြောလိုက်သည်။

ညလေက သူမ၏ဆံပင်ကို ဖုံးအုပ်ထားသော ပဝါအနက်ရောင်ကို လွင့်ပျံစေပြီး လရောင်က သူမ၏ ကောင်းကင်ပြာရောင် မျက်ဝန်းများတွင် ရောင်ပြန်ဟပ်နေကာ မြင်သူမည်သူမဆို ရင်ခုန်သွားလောက်အောင် ဆွဲဆောင်မှုရှိနေသည်။

ဒီလိုအလှလေးနဲ့ တစ်ခန်းတည်း အတူရှိနေရရင် ဘယ်ပုံမှန်ယောက်ျားကမှ တည်ငြိမ်နေနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

ချင်ဖုန်းက သူ့နှလုံးခုန်သံကို သူကိုယ်တိုင် ပြန်ကြားနေရသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ထိုအသံက သူမ၏ လွင့်ပျံနေသော ဆံနွယ်တွေနောက်ကို လိုက်ပါနေသည်။

သူတို့နှစ်ဦး အတူတူရှိခဲ့ကြတဲ့ အခိုက်အတန့်တွေကို သူပြန်တွေးနေမိသည်။

ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ပထမဆုံးတွေ့ဆုံမှု။

စကားထာမဖြေရှင်းနိုင်လို့ မျက်ရည်လုမတတ် ဖြစ်နေခဲ့တဲ့ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ပုံစံလေး။

မိစ္ဆာအင်အားစုတွေကို ရင်ဆိုင်ပြီး သူ့ကို ကာကွယ်ပေးခဲ့တဲ့ ရဲရင့်တဲ့ဟန်ပန်။

အသက်အန္တရာယ်နဲ့ ကြုံတွေ့နေရချိန်မှာ သူ့ရှေ့မှာ မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်ပေးခဲ့တဲ့ လှပတဲ့ပုံရိပ်။

မသိစိတ်ဖြင့်ပင် သူတို့နှစ်ဦးက အတူတကွ အများကြီး ဖြတ်သန်းခဲ့ကြပြီးပြီ။

ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ဒီမရင်းနှီးတဲ့ကမ္ဘာကြီးမှာ သူ့နှလုံးသားကို ပထမဆုံး လှုပ်ခတ်စေခဲ့တဲ့သူက ဒီမျက်နှာဖုံးနဲ့ အလှပဂေးလေးပါပဲ။

"ငါသာ ငါ့မိန်းမနဲ့ မတွေ့ခဲ့ဘူးဆိုရင် သခင်မလေးချန်းနဲ့ ငါ့ကြားက ဆက်ဆံရေးက အခုလိုမျိုး ဖြစ်နေမှာ မဟုတ်လောက်ဘူး။"

"အိုးထဲမှာလည်း မျက်စိကျ၊ ခွက်ထဲမှာလည်း မျက်စိကျ ဆိုတာမျိုးက ယောက်ျားတွေရဲ့ ကြုံနေကျ ရောဂါတစ်ခုပဲနဲ့တူတယ်" ချင်ဖုန်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သရော်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။

သူက ခေါင်းကိုခါယမ်းပြီး လက်တွေ့မကျတဲ့ အတွေးတွေကို ဖယ်ရှားလိုက်ကာ "သခင်မလေးချန်း၊ ပင်ပန်းနေရင် ကုတင်ပေါ်မှာ အရင်နားလို့ရတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ကံကြမ္မာဖတ်ရှုခြင်းဘုံရဲ့ ဆဋ္ဌမအဆင့်ကို တက်လှမ်းဖို့အတွက် ကျွန်မက ညဘက်ကောင်းကင်ကို အမြဲလေ့လာလေ့ရှိပြီး အိပ်ရာမဝင်ခင် စားပွဲပေါ်မှာပဲ မှီအိပ်လေ့ရှိတယ်"

ချန်းဖေးလန်၏ ကောင်းကင်ပြာရောင် မျက်ဝန်းများက ချင်ဖုန်းကို မရပ်မနား ပုတ်ခတ်ကြည့်နေသည်။ ခဏအကြာတွင်မှ သူမက "ကောင်းပြီ" ဟု ခပ်တိုးတိုး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းက သက်ပြင်းကို ခပ်ဖွဖွချလိုက်သည်။ သူ့စိတ်တွေ လျှောက်ပြေးမနေအောင် သူက ပြတင်းပေါက်နားတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့နတ်ဘုရားအာရုံကို ဖွင့်ကာ ကောင်းကင်ကို စူးစိုက်ကြည့်ရှုနေလိုက်သည်။

ထုံးစံအတိုင်းပင် အဖြူရောင် ကံကြမ္မာကြယ်များက သိပ်သည်းစွာ ပြည့်နှက်နေသည်။

ထို့အပြင် ဒါက သူ့စိတ်ထင်နေလို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် တကယ်လားမသိပေမယ့် အဖြူရောင်ကံကြမ္မာကြယ်တွေကို ပိုပြီး များများမြင်နေရသလို ခံစားရသည်။

"ငါ နေရာပြောင်းလိုက်လို့များလား" ချင်ဖုန်းက စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်ပေမယ့် သိပ်ပြီး အာရုံမစိုက်ခဲ့ပေ။

ကျယ်ပြောလှတဲ့ အဖြူရောင်ကံကြမ္မာကြယ်တွေကြားမှာ အရောင်မတူတဲ့ ကြယ်တစ်လုံးကို ရှာတွေ့ဖို့က သူ့အတွက် အရေးကြီးဆုံးဖြစ်သည်။

သူက ကျင့်ကြံခြင်းတွင် နစ်မျောနေချိန်မှာ သခင်မလေးချန်းက အဲ့ဒီနေရာမှာ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေခဲ့တာကို သူ သတိမထားမိလိုက်ပေ။

သူမ၏ ကောင်းကင်ပြာရောင် မျက်ဝန်းများထဲတွင် သူ့ပုံရိပ်ကသာ ပြည့်နှက်လို့နေသည်။

ချန်းဖေးလန်၏ အတွေးများက လွင့်မျောသွားတော့သည်။

မိသားစုက သူမကို ကျင့်ယန်မြို့သို့ သွားရန် အမိန့်ပေးခဲ့စဉ်က မလိုလားခဲ့သည့်စိတ်။

အဘိုးကြီးတစ်ယောက်၏ နှောင့်ယှက်မှုကြောင့် မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်ထဲသို့ ဝင်ခွင့်မရဘဲ ဝမ်းနည်းအားငယ်ခဲ့ရခြင်း။

သူမအတွက်တော့ ကျင့်ယန်မြို့ နေ့ရက်တွေက အလွန်ငြီးငွေ့စရာကောင်းခဲ့ပေမယ့် ချင်ဖုန်းနဲ့ တွေ့ဆုံပြီးနောက်မှာတော့ အရာအားလုံးက ပြောင်းလဲသွားသလိုပါပဲ။

ထိုနေ့က ဘာကြောင့်မှန်းမသိ သူမက ချင်မိသားစုခေါင်းဆောင်ရဲ့ တောင်းဆိုချက်ကို လက်ခံပြီး မိစ္ဆာစွမ်းအင် သက်ရောက်ခံနေရတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်ကို ရောဂါရှာဖွေပေးဖို့ သဘောတူခဲ့သည်။

သူက ရုပ်ရည်ချောမောတယ်၊ ဒါက သူမရဲ့ ပထမဆုံး ထင်မြင်ချက်ပဲ။

မိသားစုထဲက ယောက်ျားတွေနဲ့ လုံးဝမတူဘဲ အားနည်းတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်။

ဒါပေမယ့် သူ့ဆီကရတဲ့ ကိုယ်သင်းနံ့ကတော့ တော်တော်လေး သင်းပျံ့တယ်။

ဒါပေမယ့် စာပေသမားတစ်ယောက်အနေနဲ့ အသုံးမကျဘူးဆိုတဲ့ မှတ်ချက်ကတော့ သူမကို တော်တော်လေး ဒေါသထွက်စေခဲ့တယ်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူမက စာပေသမားတွေကို ကြိုက်နှစ်သက်လို့ပဲ။

စာပေသမားတွေက လှပတဲ့ကဗျာတွေ ရေးနိုင်တယ်၊ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ စာတွေကို ဖွဲ့နိုင်တယ်၊ ပြီးတော့ သူတို့ပိုင်ဆိုင်တဲ့ စာပေစွမ်းအင်ချီက အလွန်နှစ်လိုဖွယ်ကောင်းတယ်။

ဒုတိယအကြိမ်တွေ့ဆုံချိန်မှာတော့ သူက စိတ်ဖောက်ပြန်တဲ့ရောဂါ ဖြစ်နေတယ်လို့ ကြားရပြီး သူ့ကို ကြိုးတုပ်ထားတဲ့မြင်ကွင်းက တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းခဲ့တယ်။

သူ့ဆီကရတဲ့ ကိုယ်သင်းနံ့က ပိုလို့တောင် သင်းပျံ့လာပြီး စာပေစွမ်းအင်ချီ အငွေ့အသက်လေးတွေတောင် ယိုစိမ့်ထွက်နေခဲ့တယ်။

ဒါက သူမကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ပျော်ရွှင်စေခဲ့တယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျင့်ယန်မြို့မှာ အဲ့ဒီစိတ်တိုတတ်တဲ့ အဘိုးကြီးကလွဲရင် တခြားစာပေသမားတွေ မရှိတော့လို့ပဲ။

စမ်းသပ်ချင်တဲ့စိတ်နဲ့ သူမက သူ့ကို မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်ကို ခေါ်သွားခဲ့ပြီး အတွဲညီကဗျာတစ်စုံက သူမကို အထင်ကြီးသွားစေခဲ့တယ်။

နောက်ပိုင်းမှာ တက်ကြွခြင်းနံ့သာပေါင်းမွှေးရဲ့ စာပေစွမ်းအင်ချီကို နှိုးဆွခဲ့တဲ့ "ကျန့်လင်တောင်ကြား" ကဗျာက သူမရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ထိခတ်လှုပ်ခတ်သွားစေခဲ့တယ်။

ဒါတွေက သူမ ဘယ်တုန်းကမှ မမြင်ဖူးခဲ့တဲ့ ကဗျာတွေဖြစ်ပြီး သူမ အရင်က မြင်ဖူး၊ ဖတ်ဖူးခဲ့တဲ့ ကဗျာတွေထက် အများကြီး ပိုပြီး အရသာရှိလှတယ်။

ရုတ်တရက်ပဲ သူမက ဒီလူအပေါ်မှာ အရမ်းကို စိတ်ဝင်စားလာခဲ့တယ်။

သူ လက်ထပ်တော့မယ်လို့ သိလိုက်ရတဲ့အခါ သူမနှလုံးသားထဲမှာ ထူးဆန်းတဲ့ ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့တယ်၊ ဒါက သူမ ဘယ်တုန်းကမှ မကြုံဖူးခဲ့တဲ့ ခံစားချက်မျိုးပါ၊ ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီလောက်ပါပဲ။

သူမက သူ့ရဲ့ "သူရဲကောင်းတစ်ယောက်ရဲ့ ခရီးစဉ်" ကဗျာလိုမျိုး သူ့ရဲ့စာပေအရည်အသွေးနဲ့ ကဗျာတွေကိုပဲ ကြိုက်နှစ်သက်ခဲ့တာပါ။

အစပိုင်းမှာ သူ့ကို ချဉ်းကပ်ခဲ့တဲ့အကြောင်းရင်းက အဲ့ဒီအဘိုးကြီးထက်ဦးအောင် သူရေးတဲ့စာတွေကို ရနိုင်ဖို့အတွက်ပဲ။

ဒါပေမယ့် သူတို့နှစ်ယောက် ထိတွေ့ဆက်ဆံတဲ့နေ့ရက်တွေ များလာတာနဲ့အမျှ ဒီအတွေးက ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။

သူမက သူနဲ့အတူတူ ရှိနေချင်ရုံသက်သက် ဖြစ်လာခဲ့တယ်။

ဒါက ဘယ်အချိန်လောက်က ဖြစ်ခဲ့တာလဲ။

သူက သူ့ကိုယ်ပိုင်လုံခြုံရေးကိုတောင် ဂရုမစိုက်ခဲ့တဲ့ မြူခိုးနက်တောအုပ်ထဲက အချိန်တုန်းကလား။

ဒါမှမဟုတ် သူတို့ ချီယွမ်မြို့ကို သွားတုန်းက သူက သူမရှေ့မှာ မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်ပေးခဲ့တုန်းကလား။

ဒါပေမယ့် ဒါတွေအားလုံးက အရေးမကြီးတော့ပါဘူး။ သူမက သူနဲ့အတူတူ ရှိနေချင်ရုံလေးပါပဲ။

ဘာကြောင့်လဲဆိုတာကိုတော့ သူမ တိတိကျကျ မသိခဲ့ဘူး။

သူ့မိန်းမကို မြင်တဲ့အခါ သူမရဲ့စိတ်အစဉ်က ဘာကြောင့်မှန်းမသိ ရှုပ်ထွေးနေတတ်တယ်၊ အဲ့ဒီနှစ်ယောက်ကို သူတို့ဘာသာ လွှတ်ထားသင့်မှန်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိနေပေမယ့်လည်း သူမက ထွက်သွားချင်စိတ်မရှိခဲ့ဘူး။

သူ့ကို ခဏလောက် မတွေ့ရရင် သူမက တော်တော်လေး လွမ်းနေတတ်တယ်။

အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက သူမနှလုံးသားရဲ့ နက်ရှိုင်းတဲ့တစ်နေရာမှာတော့ သူမက တစ်ဖက်လူကို ချစ်မိနေပြီဆိုတာကို ဝန်ခံဖို့ ငြင်းဆန်နေတုန်းပဲ။

ဒါက သူမရဲ့ နောက်ဆုံးမာနလေးပဲ။

သူမရဲ့အဒေါ်က အဲ့ဒီလှပတဲ့ကဗျာအကြောင်းကို ပြောပြပြီး သူမနှလုံးသားထဲက နောက်ဆုံးခံတပ်ကို ဖြိုခွင်းလိုက်ချိန်မှာတော့ ဒါဟာ အချစ်ဆိုတာကို သူမ နောက်ဆုံးမှာ နားလည်သွားခဲ့တယ်။

သူမက တစ်ဖက်လူရေးတဲ့စာတွေကို ကြိုက်တယ်၊ တစ်ဖက်လူရဲ့ စနောက်နေတဲ့ပုံစံကို နှစ်သက်တယ်၊ ပြီးတော့ အရာရာကို လျစ်လျူရှုပြီး ရပ်တည်ပေးတတ်တဲ့ တစ်ဖက်လူရဲ့ ပုံရိပ်ကို တန်ဖိုးထားတယ်။

"အဲ့ဒီတုန်းကသာ သူမဘက်က နည်းနည်းလေး ပိုပြီးတက်ကြွခဲ့မယ်ဆိုရင် အရာရာတိုင်းက အခုလို ဖြစ်နေဦးမှာလား။"

ချန်းဖေးလန်က ပြတင်းပေါက်ရှေ့က ပုံရိပ်ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း သူ့ကိုယ်သူ ဒီမေးခွန်းကို မေးနေမိသည်။

ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ ဒီကမ္ဘာကြီးမှာ 'သာဆိုရင်' ဆိုတာတွေ အများကြီး မရှိပါဘူး။

အချိန်တွေက တိတ်ဆိတ်စွာ ကုန်ဆုံးသွားပြီး ပန်းချီကားတစ်ချပ်လို ပုံရိပ်နှစ်ခုက ဧည့်သည်ခန်းထဲမှာ အေးခဲရပ်တန့်လို့နေသည်။

ညက ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာတာနဲ့အမျှ ချန်းဖေးလန်ကတော့ ဘာကိုမှ သတိမထားမိဘဲ ရှိနေသည်။

ဒီလို ရိုးရှင်းတဲ့ အခိုက်အတန့်လေးတွေက သူမအတွက်တော့ ထူးထူးခြားခြား တန်ဖိုးရှိနေသလိုပါပဲ။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူမက သူမကြိုက်နှစ်သက်တဲ့လူနဲ့ အတူတူ အချိန်ကုန်ဆုံးနေရလို့ပဲ။

ရှို့လျန်မြို့ရဲ့ ညမထွက်ရအမိန့်ကြောင့် လမ်းမတွေပေါ်မှာ လူသူကင်းမဲ့နေပြီး ညလေတိုက်ခတ်သံ၊ သူတို့နှစ်ဦးရဲ့ နှလုံးခုန်သံနဲ့ ညင်သာတဲ့အသက်ရှူသံတွေကလွဲလို့ ဘာမှမရှိပေ။

ရုတ်တရက် ချန်းဖေးလန်က မျက်ခုံးအနည်းငယ် တွန့်ချိုးလိုက်သည်။ ပဝါအနက်ရောင်အောက်မှာ သူမရဲ့နှာခေါင်းက အနည်းငယ် ရှုံ့လိုက်ပြီး ညှီစို့စို့အနံ့တစ်ခုကို ခပ်ဖျော့ဖျော့ ရလိုက်သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ဧည့်သည်ခန်းအပြင်ဘက်မှာ လှုပ်ရှားမှုအနည်းငယ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

သူမက မျက်လုံးမှိတ်ပြီး ကောင်းကင်ကို နတ်ဘုရားအာရုံနဲ့ အာရုံစိုက်လေ့လာနေတဲ့ ချင်ဖုန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဧည့်သည်ခန်းတံခါးဆီသို့ တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်သွားသည်။

တံခါးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်တော့ ညှီနံ့တစ်ခုက သူမနှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။ သူမမြင်ကွင်းထဲမှာတော့ စုတ်ပြဲနေတဲ့အဝတ်အစားတွေ ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာကို ခွဲခြားမရအောင် ဖြစ်နေတဲ့ သွေးခြောက်တွေပေကျံနေတဲ့ အလောင်းတစ်ခု!

ထိုအလောင်းမိစ္ဆာက ချန်းဖေးလန်ကို မြင်လိုက်တာနဲ့ တိုက်ခိုက်ဖို့ ဟန်ပြင်လိုက်စဉ်မှာပဲ ငွေဖြူရောင်ဓားမြှောင်တစ်ချောင်းက သူ့ခေါင်းကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားပြီး ကြမ်းပြင်မှာ ကပ်သွားစေသည်။

ဓားမြှောင်ကို ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်တော့ အဖြူရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်သွားပြီး အစွန်းအထင်းတွေက မိုးရွာသလို ကျဆင်းလာသည်။ ကြမ်းပြင်ပေါ်က အလောင်းမိစ္ဆာက လှုပ်ရှားမှုမရှိတော့ပေ။

ချန်းဖေးလန် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်တော့ ဒီလိုအလောင်းတွေက တစ်ကောင်မက ရှိနေခဲ့သည်။

သူမက သက်ပြင်းခပ်ဖွဖွချလိုက်ပြီး လှည့်ကာ အခန်းတံခါးကို ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။

သူမရဲ့ ဆံနွယ်အနက်ရောင်ဖျားလေးတွေမှာ ငွေဖြူရောင်အမျှင်တန်းလေးတွေ တွယ်ကပ်နေသည်။

သူမ၏ ကောင်းကင်ပြာရောင် မျက်ဝန်းများက တဖြည်းဖြည်း လင်းလက်လာပြီး သူမ၏ အသံနေအသံထားက အေးစက်သွားကာ "အချိန်တွေအများကြီးထဲကမှ ဒီအချိန်ကျမှ ပေါ်လာရတယ်လို့။"

"သူနဲ့ နှစ်ယောက်တည်းရှိနေတဲ့ အချိန်ကို လာနှောင့်ယှက်တယ်။"

"သတ်ပစ်ရမယ်!"