ကျွန်မ မှားသွားပါတယ်

ချင်ဖုန်း နောက်တစ်ကြိမ် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် သန်းခေါင်ကျော်အချိန်ပင် ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

သူက ပခုံးကိုတွန့်လိုက်ပြီး ကုတင်ရှိရာဘက်သို့ တိတ်တဆိတ် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သခင်မလေးချန်း ဘယ်လိုအိပ်ပျော်သွားလဲ၊ ဒါမှမဟုတ် သူမမှာ ထူးဆန်းတဲ့ အိပ်စက်ခြင်းအလေ့အထတွေ ရှိမရှိကို သူ မသိခဲ့ပေ။

သူ့မှာ စိတ်ဖောက်ပြန်တဲ့ အတွေးတွေ မရှိပါ။ သူကแค่ သူမရဲ့ အိပ်နေတဲ့ပုံစံက ကြည့်မကောင်းဖြစ်နေမှာစိုးလို့ စောင်ခြုံပေးချင်ရုံသာဖြစ်သည်။

သို့သော် သေချာကြည့်လိုက်တော့ ကုတင်က သူရောက်လာစဉ်ကအတိုင်း လွတ်နေဆဲပင်။

ချင်ဖုန်းက မတ်တပ်ရပ်ပြီး ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သခင်မလေးချန်း ဘယ်များရောက်သွားပါလိမ့်။

ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ကြီးမှာ သူမ ဘယ်သွားနိုင်မှာလဲ။ ချင်ဖုန်း အနည်းငယ် စိုးရိမ်သွားသည်။

သူမက မြို့ထဲမှာရှိတဲ့ အလောင်းမိစ္ဆာတွေရဲ့ ခြေရာတွေကို တစ်ယောက်တည်း သွားရှာနေတာလား။

အဲ့ဒီစိတ်ဓာတ်ပြင်းပြတဲ့ကောင်မလေးက ဒီလိုမျိုးလုပ်လောက်တယ်။

ဒီလိုတွေးမိတော့ သူက အချိန်မဆွဲရဲတော့ဘဲ တံခါးဆီသို့ အမြန်သွားကာ သခင်ကြီးစီးနှင့် ကျန်းထျန်းရှန်ကို ရှာပြီး သခင်မလေးချန်းကို အတူတူလိုက်ရှာရန် ရည်ရွယ်လိုက်သည်။

တံခါးဖွင့်လိုက်သည့်အခိုက်မှာပင် ညှီနံ့တစ်ခုက လေထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားသည်။

သူ ဧည့်ခန်းထဲမှာ ရှိနေတုန်းက ဘာအနံ့မှ မရခဲ့ပေ။

တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနှင့်ပင် ချင်ဖုန်းက ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဦးတည်ရာမဲ့ လဲလျောင်းနေသော အလောင်းမိစ္ဆာ ဆယ်ကောင်ကျော်ကို ထိတ်လန့်တကြား မြင်လိုက်ရသည်။

ဘေးဘက်ကို ကြည့်လိုက်တော့ ချန်းဖေးလန်က လက်ပိုက်ကာ နံရံကိုမှီရင်း အစောင့်ကျနေသလို ရပ်နေသည်။

သူမ၏ ဆံနွယ်အနက်ရောင်ဖျားလေးတွေမှာ ငွေရောင်သန်းနေပြီး ပွယောင်းနေသော်လည်း မဖရိုဖရဲဖြစ်နေပေ။

"နိုးပြီလား" ချန်းဖေးလန်က ခပ်ပေါ့ပေါ့ပြောလိုက်သည်။

"ဒီမှာ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ။"

ချန်းဖေးလန်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အကုန်ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။

"ဒီနေရာက အလောင်းမိစ္ဆာကပ်ဘေးက ငါတို့ မူလထင်ထားတာထက် ပိုပြီး ဆိုးရွားနိုင်တယ်။ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနကို အကူအညီတောင်းရမယ်။" သူမက တည်ငြိမ်သောလေသံဖြင့် နိဂုံးချုပ်လိုက်သည်။

သို့သော် ချင်ဖုန်းကမူ ယခုအချိန်တွင် အလောင်းမိစ္ဆာများအကြောင်းကို စိတ်မဝင်စားပေ။

သူက "ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို မနှိုးခဲ့တာလဲ။" ဟု မေးလိုက်သည်။

ချန်းဖေးလန် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူ့ကို ဒီလောက်တင်းမာတဲ့လေသံနဲ့ ပြောတာကို သူမ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးခြင်းဖြစ်သည်။ "အဆင့်တစ်နဲ့ နှစ်အဆင့်လောက်ပဲရှိတဲ့ အလောင်းမိစ္ဆာတွေပါ၊ ကျွန်မတစ်ယောက်တည်း နိုင်ပါတယ်။"

"မင်းမြင်နေရတာက အပေါ်ယံပဲရှိသေးတယ်။ ငါတို့အရင်ကပြောခဲ့သလိုပဲ၊ ဒီတည်ငြိမ်နေတဲ့မြို့ရဲ့နောက်ကွယ်မှာ ဉာဏ်ရည်ရှိပြီး စွမ်းအားကြီးတဲ့ အလောင်းမိစ္ဆာတစ်ကောင်က အရာအားလုံးကို ထိန်းချုပ်နေနိုင်တယ်! အဲ့ဒီကောင်က ဒီကိုရောက်လာပြီး မင်းပြင်ဆင်မထားချိန်မှာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"

ပဝါအနက်ရောင်အောက်မှ အလှလေးက နှုတ်ခမ်းကိုစေ့ကာ "ဒါဆိုရင်တောင် ကျွန်မ နိုင်ပါတယ်။" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းက ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း စကားဆက်မပြောနိုင်တော့ပေ။ ဒါက သူမရဲ့ပင်ကိုစရိုက်ဖြစ်ပြီး သူသိနေခဲ့တာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

သူက သူ့ရဲ့ကျင့်ကြံခြင်းမှာ အရမ်းနစ်မြောသွားခဲ့တာကိုသာ နောင်တရမိသည်။ အပြင်ဘက်မှာ ဒီလောက်လှုပ်ရှားမှုတွေဖြစ်နေတာကို သူ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မခံစားမိရတာလဲ။

အသက်ကိုပြင်းပြင်းတစ်ချက်ရှူကာ တစ်ဖက်လူ၏ပခုံးကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း ချင်ဖုန်းက လေးနက်စွာပြောလိုက်သည်၊ "မင်းလုပ်နိုင်မှန်း ငါသိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းထိခိုက်သွားမှာကို ငါစိုးရိမ်တယ်။ နားလည်လား။"

ထိုစကားများကြောင့် ချန်းဖေးလန်၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဒရယ်လေးတစ်ကောင် ပြေးလွှားနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ ပါးပြင်များက နီမြန်းနေပြီး ပန်းရောင်နားရွက်လေးများက အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိနေသည်။

သို့သော် သူမ၏ စကားများကမူ ခိုင်မာနေဆဲပင်- "ကျွန်မ ထိခိုက်မှာမဟုတ်ဘူး။"

ချင်ဖုန်းက ဒေါသတကြီးရယ်မောလိုက်ပြီး ခြိမ်းခြောက်သံသိပ်မပါသော ခြိမ်းခြောက်စကားကို ပြောလိုက်သည်၊ "မင်းသာ အန္တရာယ်တွေကို ငါ့ကိုမပြောဘဲ တစ်ယောက်တည်း ဆက်ပြီးရင်ဆိုင်နေဦးမယ်ဆိုရင်၊ ငါတို့နှစ်ယောက် အတူတူမစ်ရှင်လုပ်ဖို့ မလိုအပ်တော့ဘူးလို့ ငါထင်တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုပဲ အားကိုးနိုင်တယ်လို့ အမြဲယုံကြည်နေတာပဲ မဟုတ်လား။"

ချန်းဖေးလန်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကိုတွေ့တော့ ချင်ဖုန်းက အားမတန်မာန်လျှော့ဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူက အလောင်းမိစ္ဆာကိစ္စကို အတူတိုင်ပင်ရန် စီးကျန့်နှင့် အခြားသူများကို သွားရှာရပေဦးမည်။

သို့သော် သူက သခင်မလေးချန်းအနားမှ ဖြတ်သွားစဉ်မှာပင် သူမက သူ့အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲထားလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

"ကျွန်မ မှားသွားပါတယ်" သူမ၏အသံက ကြားရရုံလေးသာ။

"ဟမ်။" ဒါကတော့ ချင်ဖုန်းကို တကယ်အံ့အားသင့်သွားစေသည်။

အမြဲတမ်း စိတ်ဓာတ်ပြင်းပြတတ်သော သခင်မလေးချန်းက သူ့အမှားကို သူကိုယ်တိုင် ဝန်ခံလိုက်သည်။ ခုနက သူ့ခြိမ်းခြောက်စကားက အလုပ်ဖြစ်သွားတာလား။

"ဘာပြောလိုက်တာလဲ။ သေချာမကြားလိုက်ဘူး။" ချင်ဖုန်းက နောက်တစ်ခေါက် ထပ်မံအတည်ပြုချင်သည်။

သို့သော် ချန်းဖေးလန်က သူ့ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လှေကားထစ်များရှိရာသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားတော့သည်။

ချင်ဖုန်းက သူမ၏ ထွက်ခွာသွားသောပုံရိပ်ကို ကြည့်ရင်း၊ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော အလောင်းများကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ သူ၏မျက်နှာအမူအရာက အလွန်လေးနက်သွားသည်။

ကျန်းထျန်းနန်၏ ဟောက်သံများကြားတွင် နောက်ဆုံးတော့ အိပ်ပျော်သွားသော စီးကျန့်သည် တံခါးခေါက်သံကြောင့် နိုးလာခဲ့သည်။

သူက စိတ်မရှည်စွာ တံခါးဖွင့်လိုက်ပြီး ဒီညဉ့်နက်ကြီးမှာ သူ့ကို ဘယ်လိုအလိုက်ကန်းဆိုးမသိတဲ့သူက လာနှောင့်ယှက်သလဲဟု ကြည့်ချင်နေသည်။

တံခါးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် လေးနက်သောမျက်နှာထားများဖြင့် ချင်ဖုန်းနှင့် ချန်းဖေးလန်ကို သူတွေ့လိုက်ရသည်။

စီးကျန့်က တစ်ခုခုတော့ ဖြစ်ခဲ့ပြီဆိုတာကို ချက်ချင်းနားလည်လိုက်သည်။

သူတို့လေးယောက်သည် တတိယထပ်ခေါင်မိုးထပ်သို့ တက်သွားကြပြီး အလောင်းဆယ်ကောင်ကျော်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ အလွန်တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

စီးကျန့်နှင့် ကျန်းထျန်းနန်တို့က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

သူတို့၏စွမ်းအားဖြင့်ဆိုလျှင် အိပ်ပျော်နေစဉ်မှာပင် အပြင်ဘက်က အန္တရာယ်များကို သတိထားမိနေမည်ဖြစ်သည်။

ဒါပေမယ့် စားသောက်ဆိုင်ထဲမှာ အလောင်းတွေအများကြီး သေဆုံးသွားတာကို သူတို့ လုံးဝသတိမထားမိလိုက်ဘူးလား။

"ဒီအလောင်းတွေကို မင်းတို့နှစ်ယောက် အတူတူရှင်းလိုက်တာလား။" စီးကျန့်က မေးလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းက ဟုတ်သည်ဟု ဖြေချင်သော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူ့မှာ ထိုအရည်အချင်းမရှိခဲ့ပေ။

"သခင်မလေးချန်း တစ်ယောက်တည်း ရှင်းခဲ့တာပါ။"

စီးကျန့်က သခင်မလေးချန်းကို အတွေးနက်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့အတူတကွ အလုပ်လုပ်လာခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ အစစ်အမှန်စွမ်းအားကမူ သူ့အတွက် ပဟေဠိတစ်ခုအဖြစ် ကျန်ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

အလောင်းမိစ္ဆာများစွာကို တိတ်တဆိတ် ဖြေရှင်းနိုင်စွမ်းရှိသည်ဆိုလျှင် သူမမှာ ဘယ်လိုအံ့ဩဖွယ်ကောင်းသော ကျွမ်းကျင်မှုများ ရှိနေပါသနည်း။

သို့သော် သူက ဒီကိစ္စကို သိပ်ပြီးမစဉ်းစားဘဲ တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်သည်- "အခန်းထဲဝင်ပြီး ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာ ပြောကြရအောင်။"

ဧည့်ခန်းထဲတွင် ချင်ဖုန်းက ချန်းဖေးလန် ခုနကပြောခဲ့သည်များကို ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။ ထိုစကားကိုကြားတော့ စီးကျန့်နှင့် ကျန်းထျန်းနန်တို့ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြသည်။

"ဒီအလောင်းမိစ္ဆာတွေရဲ့ ပစ်မှတ်က သိပ်ရှင်းလင်းတယ်၊ သူတို့က မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို ပစ်မှတ်ထားနေတာ။ မဟုတ်ဘူး၊ ပိုတိတိကျကျပြောရရင် သူတို့က မင်းကို ပစ်မှတ်ထားနေတာပဲ လူငယ်လေး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အလောင်းအဆိပ်သင့်နေတဲ့ သာမန်ပြည်သူတွေကို မင်းကုသပေးခဲ့တာကိုး။" စီးကျန့်က သုံးသပ်ပြသည်။

ချင်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြီး ထပ်ပြောသည်၊ "အခုဆိုရင် ရှို့လျန်မြို့မှာ အလောင်းမိစ္ဆာတစ်ကောင်ရှိပြီး သူတို့နောက်ကွယ်မှာ ဉာဏ်ရည်ရှိတဲ့ စွမ်းအားကြီးအလောင်းမိစ္ဆာဘုရင်တစ်ပါး ရှိနေတယ်ဆိုတာကို ငါတို့ အတည်ပြုနိုင်ပြီ။ ကျွန်တော် ခုနက အဲ့ဒီအလောင်းမိစ္ဆာတွေရဲ့ အလောင်းတွေကို သေချာစစ်ဆေးကြည့်တော့ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ အရာတချို့ကို တွေ့ခဲ့တယ်။"

"ဘာက ပုံမှန်မဟုတ်တာလဲ။" စီးကျန့်က စူးစမ်းစွာမေးလိုက်သည်။

"ဒီလူတွေက သာမန်ပြည်သူတွေ မဖြစ်သင့်ဘူး။ သူတို့ရဲ့အသားတွေက ခြောက်သွေ့နေပေမယ့် သူတို့မှာ ရှင်သန်စွမ်းအားကြီးမားခဲ့တယ်ဆိုတာကို မြင်နိုင်တယ်။ သူတို့အားလုံးက နတ်သိုင်းပညာ ကျင့်ကြံတဲ့ သိုင်းသမားတွေ ဖြစ်သင့်တယ်။"

"သူတို့ခန္ဓာကိုယ်တွေရဲ့ ဆွေးမြေ့နေတဲ့အခြေအနေကို ကြည့်ရင် သူတို့သေဆုံးခဲ့တာ အနည်းဆုံး နှစ်ခြောက်ဆယ်လောက်ရှိနေလောက်ပြီ။"

"ပြီးတော့ ခင်ဗျားတို့ သတိထားမိလားမသိဘူး၊ သူတို့ရဲ့ စုတ်ပြဲနေတဲ့အဝတ်အစားတွေနဲ့ ပေါ်နေတဲ့အရေပြားတွေပေါ်မှာ တူညီတဲ့ခြေရာတချို့ ရှိနေတယ်။"

"ဥပမာ၊ သူတို့ရဲ့ အင်္ကျီနောက်ကျောဘက်မှာ ကျားရဲသဏ္ဌာန်နဲ့တူတဲ့ ပုံစံတစ်ခုကို ခပ်ရေးရေးလေး မြင်နိုင်တယ်။"

"သူတို့ရဲ့ လက်မောင်းတွေနဲ့ ရင်ဘတ်တွေမှာလည်း အလားတူ မထင်မရှားတက်တူးတွေ ရှိနေတယ်။ ဒီလူတွေက သူတို့အသက်ရှင်စဉ်က တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် သိကျွမ်းခဲ့ကြပုံရတယ်။ အဲ့ဒီကျားပုံစံနဲ့ပတ်သက်တဲ့ သဲလွန်စတွေကို ငါတို့ရှာနိုင်သရွေ့တော့ ဒီအလောင်းမိစ္ဆာတွေရဲ့ နောက်ကွယ်က အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်နိုင်လိမ့်မယ်။"

စီးကျန့်က ခေါင်းအသာညိတ်သည်၊ "မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှာ ဒေသဆိုင်ရာစာရွက်စာတမ်းတွေ ရှိသင့်တယ်။ အဲ့ဒီကိုသွားပြီး သက်ဆိုင်ရာအချက်အလက်တွေ ရှာလို့ရတယ်။"

"ဒီကအခြေအနေက ငါတို့လေးယောက်ရဲ့ စွမ်းအားထက် ကျော်လွန်နေပြီ၊ တခြားနေရာက အကူအညီကို တောင်းခံရမယ်။"

"အလောင်းမိစ္ဆာတွေရဲ့ ကိစ္စက အရေးကြီးတယ်။ သေချာမကိုင်တွယ်နိုင်ရင် ဒေသတစ်ခုလုံးအတွက် ကြီးမားတဲ့ကပ်ဘေးတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်တယ်။"

"အလောင်းမိစ္ဆာတွေကြောင့် လူတွေထိတ်လန့်မှုမဖြစ်အောင် အပြင်ကအလောင်းတွေကို ရှင်းလင်းဖို့ အာမုကို လူတွေခေါ်ခိုင်းတာ အကောင်းဆုံးပဲ။" ချင်ဖုန်းက အကြံပြုသည်။

ဒီစကားကိုပြောပြီးနောက် ကျန်းထျန်းနန်က မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ရှို့လျန်မြို့၏ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနသို့ အကူအညီသွားတောင်းရန် သူကိုယ်တိုင်သွားမည့်ပုံစံ ပြုလုပ်လိုက်သည်။

သို့သော် သူ့ကို စီးကျန့်နှင့် ချင်ဖုန်းတို့က ချက်ချင်းတားလိုက်သည်။

အခြားနည်းလမ်းမရှိပေ။ ကျန်းထျန်းနန်သာ လူသွားရှာမည်ဆိုလျှင် အခြေအနေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရှင်းပြရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်။

စီးကျန့်က သက်ပြင်းချကာ "ငါပဲ သွားလိုက်ပါ့မယ်။"

"ကျွန်တော်လည်း အဲ့ဒါက အကောင်းဆုံးလို့ ထင်တယ်။" ချင်ဖုန်းက သဘောတူလိုက်သည်။

ကျန်းထျန်းနန်က ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း စကားဆက်မပြောနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေတော့သည်။