ကျွန်မ မှားသွားပါတယ်

အလောင်းမိစ္ဆာများ၏ ကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ အာမုသည် ယုံရခက်နေဆဲဖြစ်သည်။

သို့သော် ချင်ဖုန်းနှင့် အခြားသူများရှိရာ စားသောက်ဆိုင်သို့ သူရောက်လာပြီး အလောင်းဆယ်လောင်းကျော်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါတွင်မူ သူ ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ကာ မျက်နှာဖြူဖျော့သွားသည်။

သူနှင့်အတူပါလာသော မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များမှာလည်း ခြေထောက်များ တုန်ရီနေကြသည်။

ရှို့လျန်မြို့ရှိ ကပ်ရောဂါဟုခေါ်တွင်သည့်အရာ၏ နောက်ကွယ်တွင် အလောင်းမိစ္ဆာများ၏ ကပ်ဘေးတစ်ခု အမှန်တကယ်ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူတို့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တွေးထင်နိုင်မည်နည်း။

"ဒီကိစ္စကို ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လိုလုပ်သင့်လဲ။" အာမုက တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ပထမဆုံးအနေနဲ့ ပြည်သူတွေ ထိတ်လန့်မှုမဖြစ်အောင် ဒီအလောင်းတွေကို ရှင်းလင်းလိုက်ပါ၊ ပြီးရင် ဒီကိစ္စကို ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဌာနမှူးဆီ သတင်းပို့ပါ။ ငါတို့ အရေးတကြီး တခြားနေရာက အကူအညီတောင်းဖို့ လိုအပ်နေပြီး အမြန်ဆုံး စီစဉ်ဖို့လိုတယ်။" ချင်ဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ။" အာမုက ပြန်ဖြေသည်။

အခြေအနေ၏ ဆိုးရွားမှုကို သိရှိသွားသဖြင့် ရှို့လျန်မြို့ရှိ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနအဖွဲ့သည် အလွန်လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားပြီး အလောင်းမိစ္ဆာများ၏ အလောင်းများကို စားသောက်ဆိုင်ထဲမှ အမြန်ရွှေ့ပြောင်းလိုက်သည်။

ထိုအလောင်းမိစ္ဆာများပေါ်ရှိ ကျားပုံစံ၏ မူလအစကို အတည်ပြုရန်အတွက် ချင်ဖုန်းနှင့် အခြားသူများသည် အာမုနှင့်အတူ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနသို့ လိုက်ပါသွားကြသည်။

ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်တွင် ချင်ဖုန်းက အဆိပ်သင့်နေသော အရပ်သားများအကြောင်းကို စဉ်းစားနေမိသည်။ သူတို့တွင်ရှိသော အလောင်းအဆိပ်၏ အားသည် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် မတူညီသောကြောင့် သူက "အာမု၊ တောင်ဘက်နဲ့ မြောက်ဘက်အိမ်တွေမှာ သီးသန့်ခွဲထားတဲ့ အရပ်သားတွေအတွက် နေရာတွေကို ကြုံသလိုရွေးချယ်ခဲ့တာလား။" ဟု မေးလိုက်သည်။

အာမုက ထိုမေးခွန်းကို ခေါင်းခါပြကာ "ကျွန်တော်တို့ အရပ်သားတွေကို စီစဉ်တုန်းက သူတို့ မူလနေထိုင်ခဲ့တဲ့ လမ်းတွေအလိုက် ခွဲခြားခဲ့တာပါ။ တောင်ဘက်နဲ့နီးတဲ့သူတွေကို တောင်ဘက်အိမ်မှာထားပြီး မြောက်ဘက်နဲ့နီးတဲ့သူတွေကို မြောက်ဘက်အိမ်မှာ ထားပါတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲ့ဒီလူတွေရဲ့ ရောဂါလက္ခဏာတွေက အရမ်းကြောက်စရာကောင်းပြီး ဘယ်အချိန်သေဆုံးသွားမယ်ဆိုတာ ပြောရခက်ပါတယ်။ ဒီလိုစီစဉ်ထားတာက သူတို့ကို မီးသင်္ဂြိုဟ်တဲ့အခါ သူတို့မိသားစုတွေအတွက် ဂါရဝပြုဖို့နေရာရှာရ လွယ်ကူစေပါတယ်။"

ချင်ဖုန်းက အတွေးနက်နေဟန်ဖြင့် "နောက်မှ အဲ့ဒီအဆိပ်သင့်အရပ်သားတွေရဲ့ မူလနေရပ်လိပ်စာ အပြည့်အစုံကို ကျွန်တော့်ကို ပေးပါ။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အာမုက အကြောင်းရင်းကို မသိသော်လည်း ခေါင်းညိတ်ကာ "ကောင်းပါပြီ၊ သခင်လေးချင်။" ဟု ပြန်ပြောသည်။

လူအုပ်စုသည် မကြာမီ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး အုပ်စုနှစ်စုခွဲလိုက်ကြသည်။

စီးကျန့်နှင့် ကျန်းထျန်းနန်တို့သည် နည်းဗျူဟာများဆွေးနွေးရန်နှင့် အကူအညီတောင်းရန်အတွက် ထိုနေရာ၏ ဌာနမှူးထံသို့ သွားကြသည်။

ချင်ဖုန်းနှင့် ချန်းဖေးလန်တို့သည် အာမု၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် ရှို့လျန်မြို့၏ စာရွက်စာတမ်းများနှင့် သမိုင်းဝင်စာအုပ်များ သိုလှောင်ထားရာနေရာသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

ရေတွက်ရန်အတွက် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များကို စီစဉ်ပေးပြီးနောက် အာမုက စာအုပ်များကို အဆက်မပြတ်လှန်လှောနေသော ချင်ဖုန်းနှင့် ချန်းဖေးလန်ကိုကြည့်ကာ "သခင်လေးချင်၊ ဘာရှာနေတာလဲဗျ။ ဒီမှာ စာရွက်စာတမ်းတွေက တော်တော်များတယ်၊ ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်တည်းနဲ့ဆို အချိန်တော်တော်ကြာမှာ သေချာတယ်။ ဖြစ်နိုင်ရင် ကျွန်တော်လည်း ကူညီချင်ပါတယ်။" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ အရမ်းကောင်းတာပေါ့။" ချင်ဖုန်းက ငြင်းမနေတော့ပေ။

သူက အနီးအနားရှိ စားပွဲပေါ်မှ စက္ကူနှင့် စုတ်တံကို တိုက်ရိုက်ယူကာ သူစိတ်ထဲရှိသော ပုံစံကို ဆွဲချလိုက်သည်။

မကြာမီပင် ဒေါသတကြီးဟိန်းဟောက်နေသော ကျားခေါင်းပုံရိပ်တစ်ခု စက္ကူပေါ်တွင် ပေါ်လာသည်။

ချင်ဖုန်းက "အလောင်းတွေအားလုံးမှာ အလားတူပုံစံတွေ ရှိနေတယ်။ ဒီပုံစံတွေ ဘယ်ကလာတယ်ဆိုတာ ငါတို့ရှာနိုင်ရင် ဒီအလောင်းတွေရဲ့ နောက်ကွယ်က တကယ့်အထောက်အထားတွေကိုလည်း သိနိုင်လိမ့်မယ်။" ဟု ရှင်းပြသည်။

အာမုက ကျားခေါင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ အတူတကွ ရှာဖွေစပြုတော့သည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ စီးကျန့်နှင့် ကျန်းထျန်းနန်တို့သည် အလောင်းဆယ်လောင်းကျော်နှင့်အတူ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန၏ အကြီးအကဲဖြစ်သူ ဌာနမှူးလီကို သွားတွေ့ကြသည်။

အလောင်းများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဌာနမှူးလီသည်လည်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ကာ ထိုနေရာတွင်ပင် ကြက်သေသေသွားသည်။ "ဘယ်လို... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်များနေရတာလဲ။"

စီးကျန့်က ပုံမှန်မဟုတ်သော အရာတစ်ခုကို သတိထားမိလိုက်သည်။ အခြားသူများ၏ အံ့ဩမှုသည် အလောင်းများရှိနေခြင်းကြောင့်မဟုတ်ဘဲ အလောင်းအရေအတွက်ကြောင့် ဖြစ်နေသည်။

တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုသော် ဤဌာနမှူးလီသည် ရှို့လျန်မြို့ရှိ အလောင်းမိစ္ဆာကပ်ဘေးအကြောင်းကို အစကတည်းက သိရှိနေခဲ့ဟန်တူသည်။

သူ၏ မျက်ခုံးများ ချက်ချင်းတွန့်ချိုးသွားပြီး အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်၊ "တာ့ချန်မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနရဲ့ ဥပဒေတွေအရ အဆင့်(ဘီ) အထက် ဘေးအန္တရာယ်မှန်သမျှကို အထက်အရာရှိများထံ သတင်းပို့ရမည်ဖြစ်ပြီး ဖုံးကွယ်ထားခြင်းမပြုရ။"

"ရှို့လျန်မြို့က မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနရဲ့ ဌာနမှူးဖြစ်ပြီးတော့ မင်းက အလောင်းမိစ္ဆာတွေရဲ့ကိစ္စကို ဖုံးကွယ်ထားရဲတယ်။ မင်းတို့ခေါင်းတွေ အဖြတ်ခံချင်နေတာလား။ ဒါမှမဟုတ် တော်ဝင်မြို့တော်က ကိုးထပ်မြေအောက်ထောင်ထဲမှာ အကျဉ်းချခံချင်နေတာလား။"

ထိုစကားကိုကြားသောအခါ ဌာနမှူးလီသည် ယိုင်နဲ့သွားပြီးနောက် အလျင်အမြန်ပြောသည်၊ "သခင်ကြီးစီး၊ ကျွန်တော့်ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ပေးပါ။ ကျွန်တော် ဒီလိုလုပ်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းရှိပါတယ်။"

စီးကျန့်နှင့် အခြားသူများ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် တစ်ဖက်လူ၏ စကားကို နားထောင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

ရှို့လျန်မြို့သည် သုံးဖက်သုံးတန် တောင်တန်းများဖြင့် ဝန်းရံထားပြီး မိစ္ဆာနှင့်တစ္ဆေဘေးအန္တရာယ်များ ကြုံတွေ့ရခဲသည်။ လူများက ငြိမ်းချမ်းစွာနေထိုင်ကြပြီး မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနသည်လည်း အများအားဖြင့် အလုပ်မရှိပေ။

မစ္စတာလီသည် ဤနေရာတွင် ဌာနမှူးရာထူးကို တာဝန်ယူစဉ်က အလုပ်ကောင်းတစ်ခုရခဲ့သည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သူက မြို့ကိုကင်းလှည့်ရန်သာ တာဝန်ရှိပြီး အခြားတာဝန်များမရှိပေ။

ထိုသို့သောနေ့ရက်များသည် သူသေဆုံးသည့်နေ့အထိ ဆက်လက်တည်ရှိနိုင်မည်ဟု သူထင်ခဲ့သော်လည်း လွန်ခဲ့သောလအနည်းငယ်က အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

လေပြင်းတိုက်သော ညတစ်ညတွင် တစ်ခုခုဖြစ်တော့မည်ဟု သူခံစားလိုက်ရသည်။

စူးရှသော အော်သံတစ်ခုက မြို့၏လမ်းကြားများအတွင်းရှိ ည၏တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။ ကင်းလှည့်နေသော မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးသမားများသည် သာမန်အရပ်သားတစ်ဦး၏ အလောင်းကိုတွေ့ရှိခဲ့ပြီးနောက် ထိုအရာ... အလောင်းမိစ္ဆာတစ်ကောင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုအလောင်းမိစ္ဆာ၏ စွမ်းအားသည် အများဆုံး ကပ်ဘေးအင်အား ဒုတိယအဆင့်တွင်သာရှိသည်။ အနည်းငယ်သတိထားလျှင် သာမန် သတ္တမအဆင့် သိုင်းသမားတစ်ယောက်အတွက် ကိုင်တွယ်ရန် မခက်ခဲပေ။

မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးသမားနှစ်ဦးပူးပေါင်းကာ ၎င်းကို မကြာမီပင် သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပြီး မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနသို့ အလျင်အမြန် ပြန်လာသတင်းပို့ခဲ့ကြသည်။

အလောင်းမိစ္ဆာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ ချက်ချင်းပင် ကြောက်လန့်၍ မျက်နှာဖြူဖျော့သွားပြီး သူ၏ပထမဆုံးတုံ့ပြန်မှုမှာ သတင်းပို့ရန်ဖြစ်သည်။

သို့သော် မမျှော်လင့်ထားသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ပေါ်လာခဲ့သဖြင့် သူသည် ဤကိစ္စကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ရသည်။

"ဘယ်သူလဲ။" စီးကျန့်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ခရိုင်ဝန်မင်းကြီးဝမ်ပါ" မစ္စတာလီက တံတွေးတစ်လုပ်မျိုချရင်း ပြန်ဖြေသည်။

"အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး။" စီးကျန့်က ဒေါသတကြီး ဆူပူလိုက်သည်။ "အစိုးရနဲ့ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနက သီးခြားအဖွဲ့အစည်းနှစ်ခုပဲ။ တစ်ဖက်လူက ရာထူးတစ်ဆင့်မြင့်နေရင်တောင် မင်းလို မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနက အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက်ကို စေခိုင်းပိုင်ခွင့်မရှိဘူး။ မင်းက သူ့စကားကိုယုံပြီး ဒီလောက်ကြီးတဲ့ကိစ္စကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တယ်။"

"သခင်ကြီးတို့ မသိသေးပါဘူး၊ ခရိုင်ဝန်မင်းကြီးဝမ်က တော်ဝင်မြို့တော်ကနေ ဒီနေရာကို စေလွှတ်လိုက်တဲ့ ခန့်အပ်ထားတဲ့ခရိုင်ဝန်ပါ။ သူ့ရဲ့နောက်ခံက အံ့မခန်းဖြစ်ပြီး ကျွန်တော်က ဒီလိုလူမျိုးကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရန်စရဲမှာလဲ။"

"ဒါ့အပြင် ခရိုင်ဝန်မင်းကြီးဝမ်က အလောင်းမိစ္ဆာတွေရဲ့ကိစ္စကို သူသိနှင့်ပြီးသားဖြစ်ကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောခဲ့ပါတယ်။ သူက ဒီကိစ္စကို တိတ်တဆိတ်ကိုင်တွယ်ဖို့ တော်ဝင်မြို့တော်ကနေ ဒီကို စေလွှတ်ခံခဲ့ရတာပါ။"

"ကျွန်တော်က အစပိုင်းမှာ ဒီအဆိုကို သံသယဝင်ခဲ့ပေမယ့် အဲ့ဒီနောက်ပိုင်း ရှို့လျန်မြို့မှာ အလောင်းမိစ္ဆာတွေ ပေါ်ပေါက်တာမျိုး လုံးဝမရှိတော့ပါဘူး။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် ယုံကြည်သွားခဲ့တာပါ။"

"မြို့ထဲမှာ ဒီအရာတွေ ဒီလောက်များများ ကျန်နေသေးလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ။" သူ၏စကားအဆုံးတွင် ဌာနမှူးလီသည် သူအမှားကြီးမှားခဲ့ကြောင်း သိရှိသွားဟန်ဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ဆက်လက်အပြစ်တင်နေတော့သည်။

"အခု ဒီအကြောင်းပြောနေတာ အသုံးမဝင်တော့ဘူး။ ချက်ချင်းလုပ်ရမယ့်အလုပ်က တခြားနေရာကနေ စစ်ကူတောင်းပြီး မြို့ထဲက အလောင်းမိစ္ဆာတွေ ဘယ်ကလာတယ်ဆိုတာ အမြန်ဆုံးရှာဖွေဖို့ပဲ။"

"ကျွန်တော်မမှားဘူးဆိုရင် ဒီအလောင်းမိစ္ဆာတွေရဲ့နောက်ကွယ်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်စွမ်းအားကြီးတဲ့ အလောင်းမိစ္ဆာဘုရင်တစ်ပါး ရှိနေရမယ်။ သူက အခုထိ ကိုယ်ထင်မပြသေးဘူး၊ သူ့ရဲ့ရည်မှန်းချက်တွေက ကြီးမားနေရမယ်။" စီးကျန့်က လေးနက်သောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ထျန်းမြို့တော်ကို အကူအညီတောင်းဖို့ လူတစ်ယောက်ကို ချက်ချင်းစီစဉ်လိုက်ပါ့မယ်။" ဌာနမှူးလီက ချက်ချင်းတုံ့ပြန်သည်။

"တောင်ပိုင်းဒေသရဲ့ ဟွာရုံလမ်းက ပွင့်နေပြီး မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနရဲ့ ကင်းလှည့်အဖွဲ့တွေက ကြားစခန်းတွေမှာ မကြာခဏပေါ်လာတတ်တယ်။ အဲ့ဒီကို လူတစ်ယောက်လွှတ်ပြီး သတင်းစကားထားခဲ့လို့ရတယ်။"

"နားလည်ပါပြီ၊ နားလည်ပါပြီ။"

အရာအားလုံးကို ရှင်းပြပြီးနောက် စီးကျန့်သည် ကျန်းထျန်းနန်ကိုခေါ်ကာ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှ ခရိုင်ဝန်ရုံးသို့ ထွက်ခွာသွားသည်။

အဘယ်အကြောင်းများကြောင့် ဤခရိုင်ဝန်က အလောင်းမိစ္ဆာများ၏ ကပ်ဘေးကို ဖုံးကွယ်ဝံ့ရသလဲဆိုသည်ကို သူကိုယ်တိုင် သွားကြည့်ချင်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးထွက်ခွာသွားသည်ကိုမြင်သော် ဌာနမှူးလီ၏ မျက်နှာပေါ်မှ ကြောက်ရွံ့မှုသည် တဖြည်းဖြည်းပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူက သူ၏ရင်ဘတ်ထဲမှ စာရွက်ဖြူတစ်ရွက်ကို ထုတ်လိုက်ရာ ရေးသားထားသောအကြောင်းအရာသည် သူ စီးကျန့်နှင့် ကျန်းထျန်းနန်တို့နှင့် ခုလေးတင်ဆွေးနွေးခဲ့သောအကြောင်းအရာနှင့် ထပ်တူကျနေသည်။

သူက ထိုစာရွက်ကို ဖယောင်းတိုင်မီးဖြင့် ပြာဖြစ်သွားသည်အထိ မီးရှို့လိုက်ပြီးနောက် သူ၏လက်အောက်ငယ်သားတစ်ဦးကို လက်ယပ်ခေါ်ကာ "ရှို့လျန်မြို့အောက်က ယင်ချီတွေကို ဖိနှိပ်ထားဖို့ အဲ့ဒီတစ္ဆေသရဲကျင့်ကြံသူတစ်ရာကို ဆက်ပြီးခိုင်းထား။ အဲ့ဒီတစ္ဆေကောင်တွေ အပြင်မထွက်လာစေနဲ့။"

"ပြီးတော့ လိုဏ်ဂူထဲကအရာကို အစာကျွေးဖို့ လူတွေကို ဆက်လွှတ်ထား။ တစ်ရက်တောင် မရပ်တန့်စေနဲ့။"

လာသောသူ၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့သွားပြီး တုန်ရီသောအသံဖြင့် "နားလည်ပါပြီ။" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။