အလောင်းမိစ္ဆာ၏ အထောက်အထား

"တွေ့ပြီ။" မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန၏ စာရွက်စာတမ်းများထားရာအခန်းတွင် တစ်နာရီကျော်ကြာ ရှာဖွေပြီးနောက် အာမုသည် ရုတ်တရက် သူ၏လက်ထဲမှ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို မြှောက်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်လိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းက အလျင်အမြန် ချဉ်းကပ်သွားသည်။ "ကျွန်တော့်ကိုပြ။"

၎င်းသည် အတော်ပင် ရှေးကျသော ဒေသဆိုင်ရာမှတ်တမ်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ စာအုပ်ကိုဖွင့်လိုက်သောအခါ သူသည် အသက်ဝင်လှသော ကျားပုံစံကို အမှန်ပင် တွေ့လိုက်ရသည်။

စာမျက်နှာများကို ဆက်လက်လှန်လှောရင်း ချင်ဖုန်းသည် ပို၍ပို၍ အံ့ဩလာသည်။

လောကကြီးတွင် တစ္ဆေတစ်ရာ ညအခါ လျှောက်သွားခြင်းသည် အမြဲတမ်းလိုလို ဖြစ်လေ့ရှိသော အရာတစ်ခုဖြစ်သည်။

တာ့ချန်မင်းဆက်က ၎င်းကို ပြောင်းလဲရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း သာမန်ပြည်သူများမှာမူ ဆိုးရွားသော အခြေအနေများတွင် နေထိုင်နေကြရဆဲဖြစ်သည်။

ရိုးရိုးရှင်းရှင်း အသက်ရှင်နေထိုင်ရခြင်းကပင် ဇိမ်ခံပစ္စည်းတစ်ခုဖြစ်လာသောအခါ အဓိကရုဏ်းများမှာ မလွှဲမရှောင်သာ ဖြစ်ပွားလာသည်။

ထို့ကြောင့် တာ့ချန်မင်းဆက်တွင် တောင်ပေါ်ဓားပြများက ရမ်းကားခြင်း၊ ဒေသခံစစ်ဘုရင်များက အာဏာရလာခြင်းတို့မှာ မဆန်းတော့ပေ။

လွန်ခဲ့သော ခြောက်ဆယ့်လေးနှစ်က ဧကရာဇ်ဝူချုံးသည် ထီးနန်းကို စိုးစံခဲ့သည်။

ဧကရာဇ်ဝူချုံးတွင် ထျန်းကျင့်တပ်ဟု လူသိများသော စစ်တပ်တစ်ခုရှိပြီး ၎င်းတို့သည် မိစ္ဆာတစ္ဆေများနှင့် တောင်ပေါ်ဓားပြများကို တိုက်ခိုက်ရန် ထွက်တိုက်လေ့ရှိသည်။ တိုက်ပွဲပေါင်းများစွာ တိုက်ခိုက်ခဲ့သော်လည်း သူတို့သည် အောင်ပွဲရရန် ရုန်းကန်ခဲ့ရသည်။

ထျန်းကျင့်တပ်သည် ရှုံးပွဲတစ်ပွဲသာ ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး အောင်ပွဲတစ်ပွဲကိုလည်း ရရှိခဲ့သည်။

ထိုရှုံးပွဲသည် အလွန်အမင်း ဆိုးရွားလှသည်၊ အကြောင်းမှာ ရန်သူများသည် ယနေ့တိုင် လူတို့၏အိပ်မက်ဆိုးများတွင် ခြောက်လှန့်နေဆဲဖြစ်သော ကြောက်မက်ဖွယ်ပြိုင်ဘက်၊ အာရှူရာလူမျိုးစုမှ ကျွမ်းကျင်သော သိုင်းသမားများဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

သူတို့ရရှိခဲ့သော အောင်ပွဲမှာမူ တောင်ပိုင်းဒေသတွင် ကြီးစိုးနေသော နာမည်ဆိုးဖြင့်ကျော်ကြားသည့် ဓားပြတပ်၊ ကျားခေါင်းလူရိုင်းတပ်ကို အနိုင်ရခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် စစ်တပ်နှစ်ခုကြား တိုက်ပွဲတွင် ရှင်းလင်းသော အနိုင်အရှုံးရှိပြီး ထိခိုက်သေဆုံးမှုများမှာ မလွှဲမရှောင်သာဖြစ်သည်။ သို့သော် ထျန်းကျင့်တပ်နှင့် ကျားခေါင်းလူရိုင်းတပ်တို့ကြား တိုက်ပွဲကိုမူ နှစ်ဦးနှစ်ဖက် ရှုံးနိမ့်ခြင်းဟု ဖော်ပြနိုင်ပေသည်။

ထိုတိုက်ပွဲတွင် စစ်သည်နှစ်သောင်းပါဝင်သော ထျန်းကျင့်တပ်သည် စစ်သည်အများအပြား ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။ တစ်ဖက်တွင်လည်း ကျားခေါင်းလူရိုင်းတပ်မှ ဓားပြရှစ်ထောင်သည် လုံးဝဥဿုံ ကျဆုံးခဲ့သည်။

တစ်ဖက်က ပုံမှန်စစ်တပ်၊ တစ်ဖက်က ဓားပြတပ်။ စွမ်းအားကွာခြားချက်အရ တစ်ဖက်သတ်တိုက်ပွဲသာ ဖြစ်သင့်သည်။ ထိုသို့တုန်လှုပ်ဖွယ်ရလဒ်ထွက်ပေါ်လာရခြင်းမှာ လူတစ်ယောက်ကြောင့်ဖြစ်သည်။

ကျားခေါင်းလူရိုင်းတပ်၏ ခေါင်းဆောင်၊ ယန်မာန်။

ဤလူသည် အလွန်ပင် အရည်အချင်းထူးချွန်ပြီး နက်နဲလှသော နတ်သိုင်းမျိုးဆက်ကို လိုက်စားသူဖြစ်သည်။ သူ၏စွမ်းအားသည် အားလုံးထက်သာလွန်ပြီး မရေမတွက်နိုင်သောသူများ ရရှိရန်တောင့်တကြသည့် တတိယအဆင့်ဘုံသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

သူတစ်ဦးတည်းကပင် ထျန်းကျင့်တပ်မှ စစ်သည်တစ်သောင်းနီးပါးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် အားအင်ကုန်ခန်းပြီး ထျန်းကျင့်တပ်အတွင်းမှ အင်အားကြီးမားသော တပ်ဖွဲ့ဝင်များနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ သူသည် အားအင်ချိနဲ့ကာ အသတ်ခံခဲ့ရသည်။

ချင်ဖုန်းသည် ထိုင်ခုံမှထလိုက်ရာ သူ၏မျက်နှာအမူအရာမှာ ရှုပ်ထွေးနေသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကိုတွေ့သော် အခြားနှစ်ဦးမှာ အတော်ပင် နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားကြသည်။

"ဘာဖြစ်နေတာလဲ။" ချန်းဖေးလန်က ညင်သာစွာမေးလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားတို့ကိုယ်တိုင် ကြည့်လိုက်ပါ။"

နှစ်ဦးသား စာအုပ်စာမျက်နှာများကို ဖွင့်ကာ ကြည့်လိုက်ကြရာ သူတို့၏မျက်နှာအမူအရာများမှာ ပို၍ပို၍ လေးနက်လာသည်။

အလောင်းမိစ္ဆာ၏ အထောက်အထားကို အတည်ပြုနိုင်ခဲ့ပြီ၊ ၎င်းတို့သည် ကျားခေါင်းလူရိုင်းတပ်မှ ဓားပြတပ်သားများဖြစ်သည်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိပေ။

အရေးကြီးသောမေးခွန်းမှာ၊ ဤယန်မာန်သည်လည်း အလောင်းမိစ္ဆာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီလော။

ယင်ချီများ စုစည်းနေသော ဤဒေသတွင် အသက်ရှင်စဉ်က တတိယအဆင့် သိုင်းသမားဖြစ်ခဲ့သော ယန်မာန်သည် အလောင်းမိစ္ဆာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပါက သူသည် မည်သို့သော ကြောက်မက်ဖွယ်စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်မည်နည်း။

သူတို့ ဆက်လက်မတွေးဝံ့တော့ပေ။

အာမုက တံတွေးမျိုချကာ "ဒီအလောင်းမိစ္ဆာတွေက သူတို့အရင်ဘဝတုန်းက ကျားခေါင်းလူရိုင်းတပ်က ဓားပြတပ်သားတွေဖြစ်ခဲ့ရင်တောင် ယန်မာန်ကပါ အလောင်းမိစ္ဆာဖြစ်သွားပြီလို့ ဆိုလိုတာမှ မဟုတ်တာ။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အရာရာတိုင်းမှာ အဆိုးဆုံးအတွက် ပြင်ဆင်ထားရမယ်။ ဒါက ကံကောင်းလို့ရှောင်လွှဲနိုင်မယ့်ကိစ္စမျိုးမဟုတ်ဘူး။" ချင်ဖုန်းက လေးနက်စွာပြောလိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင် သာမန်စစ်ကူတောင်းခြင်းသည် လုံးဝအသုံးမဝင်တော့ပေ။ အလောင်းမိစ္ဆာများ၏နောက်ကွယ်မှ အလောင်းမိစ္ဆာဘုရင်သည် အမှန်တကယ်ပင် ပြောင်းလဲသွားသော ယန်မာန်ဖြစ်နေပါက သူတို့ကို ခုခံရန် နတ်စစ်သူကြီးဆယ့်နှစ်ဦးအဆင့်ရှိသော စွမ်းအားလိုအပ်ပေလိမ့်မည်။

လွန်ခဲ့သောညအနည်းငယ်က သူ၏အိပ်မက်ကို ရုတ်တရက်သတိရမိပြီး သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ တိုးပွားလာသည်။

"ဒီလိုဖြစ်လာမယ်မှန်းသာသိရင် မထွက်ခွာခင် ဆရာ့ကို အကြောင်းကြားခဲ့သင့်တယ်။ မဟုတ်ဘူး၊ ဒီကိစ္စကို သခင်ကြီးစီးကို အမြန်ဆုံးရှင်းပြရမယ်။"

ဤအတွေးများဖြင့် ချင်ဖုန်းသည် မတွေဝေတော့ဘဲ စီးကျန့်နှင့်အခြားသူများကိုရှာရန် စာရွက်စာတမ်းများထားရာအခန်းမှ အလျင်အမြန်ထွက်ခွာသွားသည်။

သို့သော် ဌာနမှူးလီနှင့်တွေ့သောအခါ စီးကျန့်နှင့်အခြားသူများသည် စစ်ကူရှာရန် ရှို့လျန်မြို့မှ ထွက်ခွာသွားကြပြီဖြစ်ကြောင်း သူသိလိုက်ရသည်။

"သွားပြီဟုတ်လား။" ချင်ဖုန်းက မျက်လုံးပြူးသွားသည်။

ဌာနမှူးလီက ခပ်ပေါ့ပေါ့ပြောသည်၊ "ဟုတ်တယ်၊ ရှို့လျန်မြို့မှာ အလောင်းမိစ္ဆာတွေပေါ်လာတာကို ကျွန်တော်လည်း လုံးဝမမျှော်လင့်ထားဘူး။ ကျွန်တော် စစ်ကူရှာဖို့ လူတစ်ယောက်လွှတ်မလို့ စီစဉ်ထားပေမယ့် သခင်ကြီးစီးနဲ့ သခင်ကြီးကျန်းတို့က ကိုယ်တိုင်သွားဖို့ တောင်းဆိုကြတယ်။ အားမတန်မာန်လျှော့ပြီး ကျွန်တော် သဘောတူလိုက်ရတယ်။"

ချင်ဖုန်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်၊ "ကျန်းထျန်းနန်ကပါ လိုက်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာလား။"

ဌာနမှူးလီက ထိုစကားကို ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

ချင်ဖုန်းက သက်ပြင်းချကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် စိတ်ချရပါပြီ။"

ချန်းဖေးလန်က မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကြုတ်ကာ တစ်စုံတစ်ခုပြောချင်သော်လည်း ချင်ဖုန်း၏ မျက်ရိပ်ပြမှုကြောင့် မည်သည့်အရိပ်အယောင်မှမပြဘဲ ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ဌာနမှူးလီက မေးလိုက်သည်။

"စကားမစပ်၊ ခုနက ခင်ဗျားတို့ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနရဲ့ မှတ်တမ်းတိုက်ကို သွားတုန်းက အလောင်းမိစ္ဆာရဲ့ မူလအစကို ရှာတွေ့ခဲ့လား။"

ချင်ဖုန်းက ဘာမှဖုံးကွယ်မထားဘဲ ကျားခေါင်းလူရိုင်းတပ်၏အကြောင်းကို အမှန်အတိုင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။

ဌာနမှူးလီ၏ မျက်နှာသည် လေးနက်သွားသည်၊

"အလောင်းမိစ္ဆာက ဒီလောက်ကြီးတဲ့ နောက်ခံသမိုင်းရှိလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော်မထင်ထားဘူး။ ကံကောင်းလို့ သခင်ကြီးစီးတို့ အချိန်မီ အကူအညီသွားရှာကြလို့ပဲ၊ မဟုတ်ရင် ရှို့လျန်မြို့တော့ အန္တရာယ်ကျရောက်တော့မှာပဲ။ ခင်ဗျားတို့ နောက်ဆက်ပြီး ဘာလုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ။"

"မြို့ထဲက ပြည်သူတွေကြားက ကပ်ရောဂါက အမှန်တော့ အလောင်းမိစ္ဆာတွေရဲ့ အလောင်းအဆိပ်ကြောင့်ပါ။ သူတို့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အလောင်းအဆိပ်ကို ကျွန်တော် ဖယ်ရှားပေးခဲ့ပေမယ့် နောက်ဆက်တွဲ ဆောင်ရွက်ရမယ့်အရာတွေတော့ ရှိနေသေးတယ်။"

"သခင်လေးချင်၊ ရှို့လျန်မြို့က ပြည်သူတွေကိုယ်စား ခင်ဗျားရဲ့ ကြီးမားတဲ့ကျေးဇူးတရားအတွက် ကျွန်တော် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အခု မြို့ထဲက အလောင်းမိစ္ဆာရဲ့ ရင်းမြစ်ကို မသိရသေးဘူး။ လုံခြုံရေးအတွက် ကျွန်တော် ခင်ဗျားကိုကာကွယ်ဖို့ လူတချို့လွှတ်ပေးပါ့မယ်။"

ချင်ဖုန်းက ချက်ချင်းလက်ကာပြသည်၊

"ကျွန်တော့်ကိုကာကွယ်ဖို့ သခင်မလေးချန်းနဲ့ အာမုရှိရင် လုံလောက်ပါပြီ။ ရှို့လျန်မြို့က လက်ရှိမှာ လူအင်အားနည်းနေတယ်။"

"ဒါပေမဲ့ အာမုရဲ့စွမ်းအားက အားနည်းတော့ ခင်ဗျားကို အပြည့်အဝကာကွယ်ပေးဖို့ ခက်ခဲနိုင်တယ်။"

ထိုစကားကိုကြားသော် သူ့ဘေးမှ အာမုသည် စကားပြောရန်တွေဝေနေသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"အဆင်ပြေပါတယ်။ ကျွန်တော် သူနဲ့ တော်တော်လေး ရင်းနှီးပြီးသားပါ၊ ဒါ့အပြင် သခင်မလေးချန်းလည်း ဒီမှာရှိနေပြီး ရှို့လျန်မြို့မှာ ဌာနမှူးလီလည်း ရှိနေတော့ အန္တရာယ် တစ်ခုခုရှိရင်တောင် ဖြေရှင်းနိုင်မယ်လို့ ကျွန်တော်ယုံကြည်ပါတယ်။"

"ဒီလိုဆိုရင်တော့ ခင်ဗျားသဘောအတိုင်းပါပဲ။"

မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှ ထွက်ခွာလာသောအခါ ချင်ဖုန်း၏မျက်နှာသည် ချက်ချင်းလေးနက်သွားသည်။

"အဲ့ဒီဌာနမှူးလီက လိမ်နေတာ သိသာတယ်။" ချန်းဖေးလန်က ခပ်တိုးတိုးပြောလိုက်သည်။

"အင်း။" ချင်ဖုန်းက တစ်ဖက်လူလိမ်နေသည်ကို သဘာဝကျကျပင် သိနေသည်။

စီးကျန့်နှင့်အခြားသူများ စစ်ကူရှာရန် ရှို့လျန်မြို့မှ ထွက်ခွာသွားသည့်အခါ သူ့ကို အကြောင်းမကြားဘဲ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး နေနိုင်မည်နည်း။

ကျန်းထျန်းနန်မှာမူ စကားကို ရွှေကဲ့သို့ တန်ဖိုးထားသူဖြစ်သည်။ သူသည် ရင်းနှီးသူတစ်ယောက်နှင့်ပင် တစ်နေ့လျှင် စကားဆယ်ခွန်းထက်ပို၍ ပြောလေ့မရှိဘဲ သူ့ကို စကားပြောခိုင်းခြင်းသည် သူ့ကိုသတ်ခြင်းနှင့်တူသည်။

လီအမည်ရှိသော ထိုလူသည် ဤအချက်ကို သိပုံမရပေ။

သို့သော် သူသိနေလျှင်ပင် ချင်ဖုန်းက သူ့မျက်နှာကိုကြည့်၍ ထုတ်ဖော်ပြောနိုင်မည်မဟုတ်ပေ၊ သို့မဟုတ်ပါက မျက်နှာချင်းဆိုင်ဖြစ်ကာ အခြေအနေများ ထိန်းချုပ်ရခက်ခဲသွားပေလိမ့်မည်။

"သခင်ကြီးစီးတို့ အန္တရာယ်ကျရောက်နေလောက်ပြီ။ ရှို့လျန်မြို့က ရေက ကျွန်တော်ထင်ထားတာထက် ပိုနက်တယ်။" ချင်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"အခု ငါတို့ ဘာလုပ်သင့်လဲ။ ရှို့လျန်မြို့ကနေထွက်ပြီး စစ်ကူရှာရမလား။" ချန်းဖေးလန်က မေးလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းက ခေါင်းခါပြသည်၊ "ငါတို့ကို အနီးကပ်စောင့်ကြည့်နေလောက်ပြီ။ ငါတို့ရဲ့လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက သူတို့ရဲ့စောင့်ကြည့်မှုအောက်မှာပဲ။ ငါတို့က ရှို့လျန်မြို့ကနေ အတင်းအကျပ်ထွက်ခွာသွားရင် သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိဘဲ တားဆီးခံရလိမ့်မယ်။"

သခင်ကြီးစီးသည် တစ္ဆေတစ်ရာ ပဉ္စမအဆင့်၏ အထွတ်အထိပ်တွင်ရှိပြီး ကျန်းထျန်းနန်သည် နတ်သိုင်း ဆဋ္ဌမအဆင့်၏ အထွတ်အထိပ်တွင်ရှိသည်။

ဤနှစ်ဦးပင် ရှို့လျန်မြို့၏ အမှောင်ထုကို မတတ်နိုင်ကြပေ။ သူကဲ့သို့ သာမန်စာပေသမားတစ်ဦးနှင့် သခင်မလေးချန်းတို့က မည်သို့လွတ်မြောက်နိုင်မည်နည်း။

ယခု သူအားကိုးနိုင်သော တစ်ခုတည်းသောမျှော်လင့်ချက်မှာ အာမုအမည်ရှိသော ထိုလူသာဖြစ်သည်။

သူသည် အာမုကို ရှို့လျန်မြို့မှ တိတ်တဆိတ်ခိုးထွက်စေပြီး စစ်ကူရှာခိုင်းရန် နည်းလမ်းတစ်ခုရှာရမည်။

ဒီလိုလုပ်ခြင်းတွင် အန္တရာယ်ရှိသည်မှာ သေချာသည်။ အကယ်၍ အာမုနှင့် နောက်ကွယ်မှလူများသည် အတူတကွပူးပေါင်းနေပါက သူသည် မိမိကိုယ်ကို တိုက်ရိုက်ဖော်ထုတ်ခြင်းနှင့် ညီမျှပေလိမ့်မည်။

သို့သော် သူ့တွင် အခြားရွေးချယ်စရာမရှိပေ။

ထို့အပြင် သူသည် အနည်းငယ်ပိန်လှီပြီး ရိုးသားသော အာမုကို ယုံကြည်လိုစိတ်ရှိသည်။

ပထမတစ်ချက်မှာ မြို့သူမြို့သားများအတွက် မမောမပန်း ကျင့်ယန်မြို့သို့ စစ်ကူသွားရှာခဲ့သော အာမု၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော ပုံရိပ်ကြောင့်ဖြစ်သည်။

ဒုတိယတစ်ချက်မှာ ဌာနမှူးလီသည် အာမုက သူ့ကိုကာကွယ်ပေးရန် မလိုလားခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။

ရန်သူ၏မယုံကြည်မှုကပင် သူယုံကြည်ရန်အတွက် အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သို့သော် နောက်ဆုံးဆုံးဖြတ်ချက်မချမီ သူသည် အနည်းငယ် စမ်းစစ်ကြည့်ရန် လိုအပ်နေသေးသည်။