တိတ်တဆိတ် ပြင်ဆင်ခြင်း

တံဆိပ်ခတ်ပိတ်ဆို့ထားသောနေရာသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အပြင်မှစောင့်ကြည့်နေသူများ၏ မျက်နှာပေါ်မှ စိုးရိမ်သောကရောက်နေသည့် အမူအရာများမှာ သိသိသာသာ လျော့ကျသွားခဲ့သည်။

ချင်ဖုန်း၏ အစောပိုင်းညွှန်ကြားချက်များအရ အတွင်း၌ အဆိပ်သင့်နေသူများသည် ယာဂုသောက်သုံးခဲ့ကြပြီး သူတို့၏အသားအရေမှာ သိသိသာသာ တိုးတက်ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။

ချင်ဖုန်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လူများထံမှ ကျေးဇူးတင်စကားများမှာ မရပ်မနား ထွက်ပေါ်လာသည်။

စစ်သားများကို အမှတ်တံဆိပ်ပြပြီးနောက် ချင်ဖုန်းသည် ချောမောစွာပင် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

ယခင်က အလောင်းအဆိပ်သင့်ခဲ့သော လူများကို ကြည့်လိုက်ရာ အများစုမှာ ပုံမှန်အခြေအနေသို့ ပြန်ရောက်နေကြပြီဖြစ်သည်။

"ဆရာဝန်ချင်၊ ကျွန်တော်တို့အသက်ကို ကယ်တင်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

"ဆရာဝန်ချင်သာ ကြားဝင်မကူညီခဲ့ရင် ကျွန်တော်တို့ ဒီတစ်ခါတော့ သေချာပေါက် သေဆုံးခဲ့မှာပဲ။ ကျွန်တော်သာသေသွားရင် အိမ်ကမိန်းမနဲ့ကလေး ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"

လူအုပ်၏ ကျေးဇူးတင်စကားများကြားတွင် ချင်ဖုန်းက လက်မြှောက်ကာ "နောက်တစ်ဆင့်အနေနဲ့ ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ကို နောက်တစ်ခေါက် စစ်ဆေးပါ့မယ်။ အားလုံးအဆင်ပြေကြောင်း အတည်ပြုပြီးရင် ခရိုင်ဝန်မင်းကြီးဆီ သတင်းပို့ပြီး ခင်ဗျားတို့ကို မိသားစုတွေနဲ့ ပြန်လည်ဆုံစည်းဖို့ လွှတ်ပေးနိုင်မလားဆိုတာ ကြည့်ပါ့မယ်။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာဝန်ချင်။" လူအုပ်က တညီတညွတ်တည်း ပြောလိုက်ကြသည်။

နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် အာမုသည် လူများနေထိုင်ရာနေရာများ၏ စာရင်းဇယားနှင့်အတူ ချင်ဖုန်းထံသို့ ရောက်လာသည်။

ထိုလူများသည် အာမုကို မြင်သောအခါ သူ့ကိုလည်း နှုတ်ဆက်ကြပြီး သူတို့၏မျက်နှာများမှာ ဖော်ရွေသော အမူအရာများ ရှိနေသည်။

ချင်ဖုန်းသည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း အာမုသည် ပြည်သူများကြားတွင် ဂုဏ်သတင်းကြီးမားပုံရသည်ဟု မှတ်သားလိုက်သည်။

အားလုံးကို စစ်ဆေးပြီးနောက် ချင်ဖုန်းနှင့် အခြားနှစ်ဦးသည် ဘေးဘက်ရှိ အခန်းငယ်တစ်ခုတွင် စုဝေးကြသည်။

"သခင်လေးချင်၊ ကြည့်ပါဦး။"

ချင်ဖုန်းသည် စာလိပ်ကိုယူကာ ရှို့လျန်မြို့ရှိ နေထိုင်သူများ၏ ဖြန့်ကျက်နေထိုင်ပုံကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားသည်။

သူက စာလိပ်ကိုချလိုက်ပြီး မတော်တဆမေးလိုက်သလို ဟန်ဆောင်ကာ "အဲ့ဒီလူတွေက မင်းကို တော်တော်လေး သဘောကျကြပုံပဲနော်။"

အာမုက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်၊ "ရှို့လျန်မြို့က အရင်က သိပ်ငြိမ်းချမ်းခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော့်တာဝန်က နေ့တိုင်းမြို့ကို ကင်းလှည့်ဖို့ပါပဲ။ ဘာမှလုပ်စရာမရှိတဲ့အခါ ကျွန်တော်တတ်နိုင်တာလေးတွေ သူတို့ကို ကူညီပေးလေ့ရှိတယ်။ ဒါကြောင့် သူတို့အများစုက ကျွန်တော်နဲ့ ရင်းနှီးကြပါတယ်။"

အတိတ်က ရှို့လျန်မြို့တွင် အားလုံး ပျော်ရွှင်စွာနေထိုင်ခဲ့ကြပုံကို တွေးမိသော်လည်း ယခုအခါ အလောင်းအဆိပ်ဖြင့် ကပ်ဘေးကျရောက်နေပြီဖြစ်သောကြောင့် အာမုသည် သက်ပြင်းမချဘဲမနေနိုင်တော့ပေ၊ "သခင်လေးချင်၊ ရှို့လျန်မြို့က ဒီအလောင်းမိစ္ဆာကပ်ဘေးကနေ လွတ်မြောက်နိုင်မယ်လို့ ထင်ပါသလား။"

ချင်ဖုန်းက အဖြေမပေးပေ။ ရှို့လျန်မြို့သည် သာမန်အလောင်းမိစ္ဆာကပ်ဘေးတစ်ခုမျှသာ မဟုတ်တော့ပေ၊ နောက်ကွယ်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ကြံစည်နေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

ဓားပြခေါင်းဆောင် ယန်မာန်သည် သူအသက်ရှင်စဉ်က တတိယအဆင့် နတ်သိုင်းစွမ်းအားဖြင့် ဖုတ်ကောင်အဖြစ်သို့ အမှန်တကယ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပါက မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန၏ ကြယ်တာရာစစ်သူကြီးသုံးဆယ့်ခြောက်ဦးပင်လျှင် သူ့ကို ယှဉ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ နတ်စစ်သူကြီးတစ်ပါးပါးမှသာလျှင် အရေးယူနိုင်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် တာ့ချန်မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနတွင် နတ်စစ်သူကြီး စုစုပေါင်း ဆယ့်နှစ်ဦးသာရှိပြီး ဒေသတစ်ခုစီတွင် သုံးဦးစီရှိကာ သူတို့သည် မကြာခဏဆိုသလို ပုံသဏ္ဌာန်ပြောင်းကာ သွားလာနေတတ်ကြသည်။

"ဒီတစ်ခါ သခင်ကြီးစီးတို့ အကူအညီသွားတောင်းတာ ကယ်ဆယ်ဖို့အတွက် နတ်စစ်သူကြီးတစ်ပါးကို ရှာတွေ့နိုင်ပါ့မလား။" အာမုက စိုးရိမ်သောကရောက်နေသည်။

ချင်ဖုန်း၏ မျက်နှာအမူအရာသည်လည်း လေးနက်သွားသည်။ သူသည် ယခင်က တောင်ပိုင်းဒေသမှ နတ်စစ်သူကြီးနှစ်ဦးနှင့် မမျှော်လင့်ဘဲ တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးသော်လည်း နတ်စစ်သူကြီးများသည် အများအားဖြင့် ဒေသအသီးသီးတွင် ဒုက္ခပေးနေသော မိစ္ဆာများနှင့် တစ္ဆေများကို လိုက်လံရှာဖွေနှိမ်နင်းရင်း ကျယ်ပြန့်စွာ ခရီးသွားလာလေ့ရှိကြောင်း သူနားလည်သည်။

သူတို့၏ ခြေရာများကို ရှာဖွေရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲသည်။

သူ့ကို ပို၍စိုးရိမ်စေသောအရာမှာ ဤအချိန်တွင် အပြင်ဘက်မှ အကူအညီတောင်းနေသူ တစ်ယောက်မှ မရှိနိုင်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

စီးကျန့်နှင့် ကျန်းထျန်းနန်တို့သည်လည်း အန္တရာယ်ရှိသော အခြေအနေတွင် ရှိနေကြသည်။

သူက ချန်းဖေးလန်ဘက်သို့ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏နားများ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီးနောက် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က ဤနေရာတွင် ချောင်းနားထောင်နေသည်။ ချင်ဖုန်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်၊ အခြေအနေများမှာ သူထင်ထားသည့်အတိုင်းပင်။

"ငါတို့ စွန့်စားကြည့်ရုံပဲရှိတော့တယ်။" ချင်ဖုန်းက အာမုကိုကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သူက လက်ဖက်ရည်ခွက်ကိုယူကာ အာမုအတွက် လက်ဖက်ရည်ဖြည့်ပေးပြီး "သိပ်ပြီးတော့ စိတ်မပူပါနဲ့။ သခင်ကြီးစီးတို့ အကူအညီသွားတောင်းနေပြီပဲ။ သူတို့ သတင်းကောင်းတွေ သေချာပေါက် ပြန်ယူလာမှာပါ။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အဲ့လိုဖြစ်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။" အာမုက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည်ကို သောက်မည်အပြုတွင် သူ၏မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွားသည်။

အကြောင်းမှာ သူ၏ရှေ့မှ ချင်ဖုန်းသည် လက်ဖက်ရည်စွတ်ထားသော သူ၏လက်ချောင်းများဖြင့် စားပွဲပေါ်တွင် တစ်စုံတစ်ခုကို ရေးနေသည်ကို သူမြင်လိုက်ရသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

အနီးကပ်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူသည် စိတ်အတွင်းတွင် အတိုင်းအဆမရှိ တုန်လှုပ်သွားသည်။

ချင်ဖုန်းက သခင်ကြီးစီးတို့ အန္တရာယ်ကျရောက်နိုင်ဖွယ်ရှိပြီး ရှို့လျန်မြို့ရှိ အလောင်းမိစ္ဆာများ၏ လက်ရှိအခြေအနေကို အပြင်လူများ လုံးဝမသိနိုင်ဟု ပြောနေခြင်းဖြစ်သည်။

"သခင်လေးချင်..."

"လက်ဖက်ရည်သောက်ပါ။" ချင်ဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့။" အာမုသည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ထားရင်း သူ၏လက်များမှာ တုန်ရီနေသည်။

"သာမန်ပြည်သူတွေရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အလောင်းအဆိပ်ကို ကျွန်တော် အခြေခံအားဖြင့် ဖယ်ရှားပေးပြီးပြီ၊ ဒါပေမဲ့ လုံးဝပျောက်ကင်းအောင်ကုသဖို့အတွက် ဆေးဖက်ဝင်အပင်တချို့ လိုအပ်နေသေးတယ်။ ကြာငှက်နီအသီးလို့ခေါ်တဲ့ ဆေးပင်က ကျင့်ယန်မြို့မှာပဲ ရနိုင်တယ်၊ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် အဲ့ဒီကို ပြန်သွားရနိုင်တယ်။" ချင်ဖုန်းက စကားပြောနေစဉ် သူ၏လက်ချောင်းများမှာ လက်ဖက်ရည်ဖြင့် စားပွဲပေါ်တွင် ဆက်လက်ရေးဆွဲနေသည်။

အာမုက ထိုအရာကို မြင်ပြီးနောက် တံတွေးမျိုချကာ "သခင်လေးချင်၊ မြို့ထဲကလူတွေကို ကုသပေးခဲ့တာ ခင်ဗျားပဲလေ။ ခင်ဗျား ရုတ်တရက်ထွက်သွားရင် သူတို့ မလွှဲမရှောင်သာ စိတ်မအေးဖြစ်ကြမှာပဲ။ ခင်ဗျားကိုယ်စား ကျွန်တော် ကျင့်ယန်မြို့ကိုသွားပြီး ဆေးပင်တွေ သွားယူပေးရင်ကော ဘယ်လိုလဲ။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းက ခဏစဉ်းစားပြီး ပြန်ဖြေသည်။

"ဒါလည်းကောင်းတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မင်း မြန်မြန်လုပ်ဖို့လိုတယ်။ မြို့ထဲက အလောင်းမိစ္ဆာတွေကို ခြေရာခံလို့ မရသေးဘူး၊ အလောင်းအဆိပ်က ပြန်ပေါ်လာနိုင်တယ်။"

စားပွဲကို နောက်တစ်ခေါက်ကြည့်လိုက်သောအခါ ချင်ဖုန်းက ရေးလိုက်သည်။

"ရှို့လျန်မြို့က ခရိုင်ဝန်နဲ့ ဌာနမှူးမှာ ပြဿနာရှိတယ်။ ကျွန်တော့်ကို ဆေးဝယ်ရင်း အကူအညီပါ တောင်းပေးပါ။ သတိရပါ၊ မင်းမထွက်ခွာခင်မှာ ကြီးကြပ်ရေးမှူးကို သေချာအကြောင်းကြားပါ။"

သခင်လေးချင်၏ လုံခြုံရေးအတွက် စိုးရိမ်သောကြောင့် အာမုက နောက်တစ်ကြိမ်ပြောသည်၊ "ကျွန်တော်နားလည်ပါပြီ။ ဌာနမှူးလီကို အကြောင်းကြားပြီးတာနဲ့ ကျွန်တော် ကျင့်ယန်မြို့ကို ထွက်ခွာပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ သခင်လေးချင်၊ ကျွန်တော်ထွက်သွားပြီးရင် ခင်ဗျားမှာ အစောင့်တစ်ယောက် လျော့သွားမယ်။ မတော်တဆ တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့ရင်..."

ချင်ဖုန်းက ပြုံးပြီး ပြန်ဖြေသည်။

"အဆင်ပြေပါတယ်။ သခင်မလေးချန်းက ကျွန်တော့်ကို စောင့်ရှောက်ပေးနေတာနဲ့ လုံလောက်ပါတယ်။ ပြီးတော့ ခင်ဗျား ဓားတာအိုမဟာမိတ်အဖွဲ့အကြောင်း ကြားဖူးလား။"

"ဓားတာအိုမဟာမိတ်အဖွဲ့ ဟုတ်လား။ လွန်ခဲ့တဲ့အချိန်တုန်းက ဓားမိသားစုကြီးသုံးခုက တည်ထောင်ခဲ့တဲ့အဖွဲ့လား။ သိတာပေါ့။ အဲ့ဒါက အပြင်က သိုင်းသမားတွေ သွားလို့ရတဲ့နေရာလေ။" အာမုက အံ့ဩတကြီးပြောလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းက သူ၏ရင်ဘတ်ထဲမှ ဓားဧကရာဇ်ပုံထွင်းထုထားသော အမှတ်တံဆိပ်တစ်ခုကို ထုတ်ပြပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားကို ကျွန်တော် ဖုံးကွယ်မထားတော့ပါဘူး။ ကျွန်တော် ဓားတာအိုမဟာမိတ်အဖွဲ့ကို အစကတည်းက ဝင်ထားခဲ့တာပါ။ ဒီအမှတ်တံဆိပ်နဲ့ဆိုရင် ကျွန်တော် ဓားတာအိုမဟာမိတ်အဖွဲ့ဆီက အကူအညီတောင်းနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီအမှတ်တံဆိပ်ကို တစ်ခါပဲသုံးလို့ရပြီး လုံးဝလိုအပ်လာမှပဲ ကျွန်တော်သုံးမှာပါ။ လက်ရှိမှာ ရှို့လျန်မြို့က အခြေအနေက ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ပါသေးတယ်။ ခင်ဗျား ကြာငှက်နီအသီးကို ရှာတွေ့ပြီး သခင်ကြီးစီးတို့ ပြန်လာတာကို စောင့်နေသရွေ့တော့ အလောင်းမိစ္ဆာကပ်ဘေးက သေချာပေါက် ဖြေရှင်းပြီးသွားမှာပါ။"

ဤစကားများကို ချင်ဖုန်းက အပြင်မှလူများကြားစေရန် တမင်တကာ ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

လက်ရှိအခြေအနေတွင် မတော်တဆမှုများမဖြစ်ပွားစေရန် ဌာနမှူးနှင့် ခရိုင်ဝန်သည် လူများကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ ထွက်ခွာခွင့်ပြုမည်မဟုတ်ပေ။

ချင်ဖုန်းက ဓားတာအိုမဟာမိတ်အဖွဲ့ကို ခြိမ်းခြောက်မှုအဖြစ် အသုံးပြုမှသာ သူတို့က အာမုကို ထွက်သွားခွင့်ပြုပေလိမ့်မည်။

"ဒီလိုဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် စိတ်ချရပါပြီ။" အာမုက မတ်တပ်ရပ်ကာ သူ၏ခွက်ထဲမှ လက်ဖက်ရည်ကို မော့သောက်လိုက်သည်မှာ တစ်စုံတစ်ခုသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ဖော်ပြနေသကဲ့သို့ပင်။ "သခင်လေးချင်၊ စိတ်ချပါ၊ ကျွန်တော် ကြာငှက်နီအသီးကို အမြန်ဆုံး ပြန်ယူလာခဲ့ပါ့မယ်။"

ချင်ဖုန်းက ညွှန်ကြားချက်အချို့ကို ထပ်မံပေးလိုက်ပြီး နားထောင်ပြီးနောက် အာမုက လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်ကာ တံခါးဖွင့်၍ ထွက်သွားသည်။

ချန်းဖေးလန်က ဦးတည်ရာတစ်ခုသို့ ခေါင်းလှည့်ကြည့်ကာ ခပ်တိုးတိုးပြောသည်၊ "အဲ့ဒီလူ ထွက်သွားပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ သူ့ကို တကယ်ယုံကြည်လို့ရပါ့မလား။ ရှင် သူ့ကို အဲ့ဒီအရာကို ပေးလိုက်တယ်နော်။"

"အခု ငါတို့မှာ တခြားရွေးချယ်စရာမရှိတော့ဘူး၊ ပြီးတော့ အောက်ခြေက သာမန်ပြည်သူတွေရဲ့ ချစ်ခင်မှုကိုရထားတဲ့သူတွေက အများအားဖြင့် စိတ်ကောင်းရှိတဲ့သူတွေလို့ ငါယုံကြည်တယ်။" ချင်ဖုန်းက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနတွင် ဌာနမှူးလီသည် သတင်းပို့ချက်တစ်ခုကို ကြားပြီးနောက် စဉ်းစားနေသည်၊ "သူ့မှာ ဓားတာအိုမဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ အမှတ်တံဆိပ်တောင် ရှိနေတယ်။ အာမုကို ဆေးရှာဖို့ ကျင့်ယန်မြို့ကို ပြန်ခိုင်းချင်တာ သေချာလား။"

လာသူက ခေါင်းညိတ်ပြီး "လုံးဝသေချာပါတယ်။ ဒါ့အပြင် ကျွန်တော် မြို့ထဲက ဆရာဝန်တစ်ယောက်ကို သီးသန့်မေးကြည့်ပြီးပြီ။ ကြာငှက်နီအသီး၊ ဒီဆေးဖက်ဝင်အပင်မျိုးက သိပ်ရှားပါတယ်။ သူက ဆေးကျမ်းတွေမှာ မြင်ဖူးတယ်၊ ပြီးတော့ ကျင့်ယန်မြို့အပြင်ဘက်မှာ ဒီဆေးပင်ပေါက်တဲ့ မြူခိုးနက်တောအုပ်တစ်ခု ရှိနေတာနဲ့ ကွက်တိပဲ။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ခရိုင်ဝန်မင်းကြီးဝမ်က ဘယ်လိုတုံ့ပြန်လဲ။"

"ဒုက္ခမများရအောင် သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်သလို ဟန်ဆောင်လို့ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အလောင်းမိစ္ဆာကိစ္စကို အပြင်လူတွေ လုံးဝသိလို့မဖြစ်ဘူး။ သူ့ကို လမ်းမှာတင် ရှင်းပစ်လိုက်လို့ရတယ်။" ထိုလူက လည်ပင်းလှီးဖြတ်ပြသည့် အမူအရာကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။

ဌာနမှူးလီက လှစ်ခနဲပြုံးလိုက်ရာ သူ၏မျက်လုံးများတွင် ကြမ်းကြုတ်သော အလင်းရောင်များ တောက်ပနေသည်၊ "ငါနားလည်ပြီ။"