ကွင်းဆက်ကိုးခုပါ ခေါင်းတလား

အမှောင်ဖုံးလွှမ်းနေသော မြေအောက်လိုဏ်ဂူတွင် သံကြိုးအနက်ရောင်များဖြင့် တံဆိပ်ခတ်ထားသော ဂူပေါက်ဝအပြင်ဘက်၌ ချန်ကွေး၏ပုံရိပ်သည် မထင်မှတ်ဘဲ ပေါ်ထွက်လာသည်။

သူသည် ရှေ့မှလိုဏ်ဂူကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခြေဖျားကိုတစ်ချက်တွန်းကန်ကာ အတွင်းသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

လိုဏ်ဂူသည် နက်ရှိုင်းပြီး လက်တစ်ကမ်းပင်မမြင်ရလောက်အောင် အမှောင်ထုက လွှမ်းခြုံထားသည်။

အလောင်းများ၏ ညှီနံ့နှင့် သွေးနံ့တို့က လေထုထဲတွင် ပျံ့နှံ့နေသည်။

ချန်ကွေးသည် လေထဲတွင် ပျံဝဲနေပြီး သူ၏ပတ်လည်တွင် တစ္ဆေမီးစိမ်းများ ရုတ်တရက်ပေါ်လာကာ လိုဏ်ဂူအတွင်းမှ အမှောင်ထုကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင်မှ ကွင်းဆက်ကိုးခုဖြင့် လေထဲတွင် ဆိုင်းထားသော ခေါင်းတလားကြီးတစ်ခုကို မြင်သာလာသည်။

ခေါင်းတလား၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ထူးဆန်းသောပုံစံများ ထွင်းထုထားပြီး သွေးနီရောင်အလင်းတန်းများ ထုတ်လွှတ်နေသည်။

ခေါင်းတလားထဲမှ နာနာကျင်ကျင်အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်၊ "ငါ့ကို အစာလာကျွေးတဲ့သူလို့ ထင်နေတာ၊ မင်းဖြစ်နေမယ်လို့တော့ မထင်ထားဘူး။ မင်းတို့ကောင်တွေက လူလည်းမဟုတ်၊ တစ္ဆေလည်းမဟုတ်၊ မင်းတို့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က အသားတွေက အရမ်းညံ့ဖျင်းတယ်။ ငါ အရင်က တစ်ခါစားဖူးတယ်၊ ဒုတိယတစ်ခါတော့ မစားချင်တော့ဘူး။"

ချန်ကွေးက အဖြေမပေးဘဲ မှောင်မိုက်သောလိုဏ်ဂူသည် ပုံမှန်မဟုတ်သော တိတ်ဆိတ်ခြင်းသို့ ကျရောက်သွားသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူက "ဒီအဆင့်လောက်ခြိမ်းခြောက်နေတာ အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး။ မင်းက တံဆိပ်ကနေလွတ်မြောက်ဖို့ အချိန်ဆွဲနေမှန်း ငါသိတယ်။ ဒါပေမဲ့ စိတ်ချပါ၊ ငါက ငါ့ရဲ့မိုက်မဲတဲ့သခင်နဲ့မတူဘူး။ မင်းရဲ့အလောင်းကို ငါစိတ်မဝင်စားဘူး၊ တကယ်တော့ မင်းကို တံဆိပ်ဖွင့်တာ အရှိန်မြှင့်ပေးပြီး ပြန်လည်မွေးဖွားခွင့်ပေးနိုင်တယ်။"

ဒီတစ်ခါတွင် ခေါင်းတလားထဲမှ သတ္တဝါသည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ခဏအကြာတွင် သရော်ရယ်မောသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောသံများ ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်လာသည်။

ခေါင်းတလားကြီးသည် တုန်ခါသွားပြီး ၎င်းနှင့်အတူရှိနေသော ကွင်းဆက်ကိုးခုမှာလည်း သတ္တုချင်းရိုက်ခတ်သံများ အဆက်မပြတ်ထွက်ပေါ်နေသည်။

"အဲ့ဒီတုန်းက အဘိုးကြီးက ငါ့အလောင်းကိုတွေ့ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို သွေးပြီးထည့်ချင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူခေါင်းတလားဖွင့်လိုက်တော့ ငါက သူ့ခေါင်းကို ကိုက်ဖြတ်ပစ်လိုက်တယ်။ ငါမသိဘူးများ မထင်နဲ့။ မင်းတို့လို အလောင်းကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်ကို ကျင့်ကြံတဲ့သူတွေက တတိယအဆင့် သိုင်းသမားတစ်ယောက်ရဲ့ အသားကို ဘယ်လောက်တောင် လိုချင်နေကြလဲဆိုတာ။ မင်းက ငါ့ကိုလွှတ်ပေးမယ်လို့ပြောနေပေမယ့် အဲ့ဒီအဘိုးကြီးနဲ့ ရည်ရွယ်ချက်အတူတူပဲ။"

ချန်ကွေးက စကားများများမပြောပေ။ သူ၏ညာဘက်လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အက်ကွဲကြောင်းများ ဖြစ်ပေါ်နေပြီဖြစ်သော သံကြိုးတစ်ချောင်းသည် ပြတ်တောက်သွားသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ခေါင်းတလားပေါ်မှ သွေးနီရောင်ပုံစံများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"ငါအရင်ကတည်းက ပြောပြီးပြီ၊ ငါက အဲ့ဒီမိုက်မဲတဲ့သခင်နဲ့ မတူဘူး။ မင်းရဲ့ရုပ်ခန္ဓာကို ငါစိတ်မဝင်စားဘူး။"

"မင်း ဘာလိုချင်တာလဲ။" နာနာကျင်ကျင်အသံသည် ရှုပ်ထွေးမှုအရိပ်အယောင်ဖြင့် နောက်တစ်ကြိမ်ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မင်းသက်ရှိထင်ရှားရှိစဉ်က ကျင့်ကြံမှုတွေ လျင်မြန်စွာတိုးတက်ပြီး သေဆုံးပြီးနောက်မှာ မင်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ် မပျက်စီးမယိုယွင်းရတဲ့ အကြောင်းရင်းက မင်း အကြေးခွံတစ်ခုကို ရခဲ့လို့ပဲ။"

"အဲ့ဒီအကြေးခွံက အလောင်းတစ်လောင်းအတွက် အသုံးမဝင်ဘူး၊ အဲ့ဒါကို ငါ့ကိုပေး၊ ငါ မင်းကို နှစ်နာရီတစ်ခါ သံကြိုးတစ်ချောင်း ဖြတ်ပေးနိုင်တယ်။"

"နှစ်နာရီတစ်ခါ ဟုတ်လား။"

"အချိန်ဆွဲနေတာမဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ရုပ်သေးအလောင်းလမ်းစဉ်ရဲ့ လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်ဖြစ်တဲ့ ကွင်းဆက်ကိုးခုပါခေါင်းတလားကို ချိုးဖျက်ဖို့က မလွယ်ဘူး။ မင်းရဲ့ နှစ်ခြောက်ဆယ်ကြာ ကြိုးစားမှုသာမရှိခဲ့ရင် ငါ နှစ်နာရီတစ်ခါ သံကြိုးတစ်ချောင်းဖြတ်ပေးရင်တောင် လုပ်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။" ချန်ကွေးက အမှန်အတိုင်းပြောလိုက်သည်။

"ဧကရာဇ်ဝူချုံး အခုဘယ်မှာလဲ။" နာနာကျင်ကျင်အသံက မေးလိုက်သည်။

"ဒီလောက်အချိန်ကြာသွားပြီပဲ၊ သူ့ရဲ့သာမန်လူ့ခန္ဓာကိုယ်က မြေမှုန့်တစ်ဆုပ်ဖြစ်သွားလောက်ပြီ။ လက်ရှိမှာ သူ့သား ဧကရာဇ်မင်က ထီးနန်းစိုးစံနေတယ်။ ဒါဆို မင်းအဖြေကရော။"

ခဏအကြာတွင် ခေါင်းတလားထဲမှ အဖြေတစ်ခုထွက်လာသည်၊ "ကောင်းပြီ၊ ငါသဘောတူတယ်။"

အာမုသည် တောင်တန်းများကြားတွင် သူ၏မြင်းကို အရှိန်မြှင့်ကာ အလျင်အမြန် ခရီးနှင်နေသည်။ သူသည် ညမရောက်မီ တောအုပ်မှထွက်ခွာပြီး လမ်းမကြီးပေါ်သို့ ခြေချရန် ရည်ရွယ်သည်။

အလောင်းမိစ္ဆာကိစ္စသည် ကြီးမားလှသည်၊ ၎င်းပေါက်ကွဲသွားသည်နှင့် ရှို့လျန်မြို့တစ်ခုလုံးသည် ပြန်လည်ပြုပြင်မရနိုင်သော ကပ်ဘေးနှင့် ရင်ဆိုင်ရပေလိမ့်မည်။

၎င်းသည် သူ့ကို မွေးမြူပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့သော နေရာဖြစ်ပြီး ထိုသို့သောအရာကို သူဖြစ်ပွားခွင့်ပေးမည်မဟုတ်ပေ။

ရုတ်တရက် ဓားစွမ်းအင်တစ်ခု ကျဆင်းလာပြီး လမ်းပေါ်ရှိ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကို ခုတ်လှဲချလိုက်သည်။

ကျယ်လောင်သောအသံသည် တောအုပ်ထဲမှ ငှက်များနှင့် သားရဲများကို ထိတ်လန့်စေခဲ့သည်။

အာမုသည် ထိတ်လန့်သွားပြီး မြင်းဇက်ကြိုးကို အလျင်အမြန်ဆွဲလိုက်သည်။ မြင်းဟီသံနှင့်အတူ မြင်းသည် အချိန်မီရပ်တန့်သွားပြီး ဘေးအန္တရာယ်မှ သီသီလေးလွတ်မြောက်သွားသည်။

"ဘယ်သူလဲ။" သူက အံ့အားသင့်စွာ လှည့်အော်လိုက်သည်။

သူ၏မြင်ကွင်းထဲတွင် သန်မာသော လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားတစ်ဦး ရှိနေသည်။ အာမုသည် ထိုပုံရိပ်ကိုမြင်သောအခါ သူ၏သူငယ်အိမ်များ ကျယ်သွားသည်။

အကြောင်းမှာ သူသည် ဤလူကို သိနေသောကြောင့်ပင်၊ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနအတွင်းမှ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ဦး၊ ဌာနမှူးလီ၏ ယုံကြည်စိတ်ချရသော လူယုံတစ်ဦး၊ ဆဋ္ဌမအဆင့်စွမ်းအားနှင့် ဓားအသိ ဒုတိယအဆင့်သို့ရောက်ရှိနေသော သိုင်းသမားတစ်ဦးဖြစ်သည်။

မူလက သူသည် သခင်လေးချင်၏ စကားများကို အနည်းငယ်သံသယဝင်ခဲ့သည်။ သူသည် ဌာနမှူးလီနှင့် အချိန်အတော်ကြာ အတူတကွအလုပ်လုပ်ခဲ့ပြီး တစ်ဖက်လူ၏ စာရိတ္တကို ယုံကြည်လိုစိတ်ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုမူ ထိုယုံကြည်မှုသည် သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ခါးသီးသောပြုံးရယ်မှုအဖြစ်သို့သာ ပြောင်းလဲသွားနိုင်သည်။

"ရှို့လျန်မြို့နောက်ကွယ်က အလောင်းမိစ္ဆာကိစ္စက ဌာနမှူးနဲ့ တကယ်ပတ်သက်နေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။" အာမုက ရှုပ်ထွေးသောမျက်နှာအမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက သိနေတာကိုး။ ကျင့်ယန်မြို့ကိုသွားတဲ့ခရီးက ဒီလောက်မရိုးရှင်းဘူးပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းသိသိမသိသိ အရေးမကြီးတော့ဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်း ဒီနေ့ဒီမှာသေရမှာမို့လို့ပဲ။" လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသား၏ မျက်နှာသည် အမူအရာကင်းမဲ့နေပြီး သူ၏လေသံမှာ တင်းမာနေသည်။

အာမုသည် သတ္တမအဆင့် သိုင်းသမားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး လက်နက်လမ်းစဉ်တွင် မကျွမ်းကျင်ပေ။ သူသည် လူလတ်ပိုင်းသန်မာသောအမျိုးသားတစ်ဦးကို ခုခံနိုင်စွမ်း လုံးဝမရှိပေ။

အကယ်၍ မမျှော်လင့်ထားသောအရာတစ်ခုခု မဖြစ်ပွားပါက တိုက်ပွဲသည် မစတင်မီပင် ပြီးဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။

လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားသည် အနီးသို့တိုးကပ်လာသည်မှာ သားကောင်ကိုကျီစယ်နေသော သားရဲတစ်ကောင်နှင့်တူသည်။ သူသည် အာမုကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် အလွယ်တကူ သတ်နိုင်သော်လည်း သူသည် အခြားသူများ၏ မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့လုနီးပါးအကြည့်ကို မြင်ရသည်ကို နှစ်သက်သည်။

သူ၏ညာဘက်လက်ထဲမှ ဓားကို ဖြည်းညှင်းစွာဆုပ်ကိုင်လိုက်ရင်း အာမု၏မျက်နှာပေါ်တွင် သူမျှော်လင့်ထားသော အမူအရာကို မတွေ့ရဘဲ လေးနက်မှုနှင့် ရုန်းကန်မှုအရိပ်အယောင်ကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။

"မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ။" လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားက စူးစမ်းစွာမေးလိုက်သည်။

အာမုက အဖြေမပေးဘဲ အသက်ကိုပြင်းပြင်းတစ်ချက်ရှူလိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ရင်ဘတ်ထဲမှ ရွှေနက်အမှတ်တံဆိပ်တစ်ခုကို ဖြည်းညှင်းစွာထုတ်လိုက်ရာ ရှင်းလင်းသောဓားသံတစ်ခုက ၎င်းနှင့်အတူ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

အမှတ်တံဆိပ်ပေါ်မှ ဓားတာအိုမဟာမိတ်အဖွဲ့၏ စာလုံးသုံးလုံးသည် အလွန်ရှင်းလင်းနေသည်။

လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားသည် မျက်လုံးများပြူးကျယ်သွားသည်၊ "ဒီအမှတ်တံဆိပ်က မင်းလက်ထဲ ဘယ်လိုရောက်နေရတာလဲ။ မဟုတ်ဘူး၊ ဒီအမှတ်တံဆိပ်က ဓားတာအိုမဟာမိတ်အဖွဲ့ကို ဆွဲဆောင်နိုင်တာမဟုတ်ဘူး။"

စကားသံဆုံးသည်နှင့် အာမုသည် သူ၏လက်ချောင်းကိုကိုက်လိုက်ရာ သွေးတစ်စက်သည် အမှတ်တံဆိပ်ပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားသည်။

ဓားစွမ်းအင်တစ်ခုသည် ယှဉ်နိုင်ဖွယ်မရှိသော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားထံသို့ တိုက်ရိုက်ခုတ်ပိုင်းသွားသည်။

ထိုသူသည် ခုခံလိုသော်လည်း ယွဲ့ဟဲရွှမ်း၏ ဓားစွမ်းအင်နှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ သူပြုလုပ်သမျှအားလုံးသည် အချည်းနှီးသာဖြစ်သည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသား၏ ပုံရိပ်သည် ဓားစွမ်းအင်ကြောင့် ပျက်စီးသွားပြီး မည်သည့်ခြေရာမှမကျန်တော့ပေ။

အာမုသည် တုန်လှုပ်စွာကြည့်နေသည်။ သခင်လေးချင်ပေးခဲ့သော အသက်ကယ်ပစ္စည်းသည် ဤမျှလောက်အစွမ်းထက်လိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

ကျေးဇူးတင်နေစဉ်မှာပင် သူသည် အချိန်မဆွဲရဲတော့ပေ။

သူ၏လက်ထဲမှ ဇက်ကြိုးကိုဆုပ်ကိုင်ကာ မြင်းခွာသံများတဖြောင်းဖြောင်းဖြင့် လဲကျနေသော သစ်ပင်ကြီးများကိုရှောင်တိမ်းရင်း အာမုသည် ကျင့်ယန်မြို့သို့ အလျင်အမြန်ဦးတည်သွားသည်။

ကောင်းကင်သည် မှောင်မိုက်နေပြီဖြစ်ပြီး ချင်ဖုန်းသည် စားသောက်ဆိုင်၏ပြတင်းပေါက်ကိုတွန်းဖွင့်ကာ ကောင်းကင်သို့ငေးကြည့်နေသည်။

ညရောက်လာသည်နှင့်အမျှ အနက်ရောင်လတစ်ခုက ရှို့လျန်မြို့တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသည်။

"အချိန်ကိုတွက်ကြည့်ရင် အာမုသာအသက်ရှင်နေသေးရင် သူအခုကျင့်ယန်မြို့နားကို ရောက်နေလောက်ပြီ။" ချင်ဖုန်းက သူ့ဘာသာသူ ရေရွတ်လိုက်သည်။

ဓားမဟာမိတ်အဖွဲ့၏ အမှတ်တံဆိပ်တွင် ဓားစွမ်းအင်နှစ်ခုပါရှိသည်၊ တစ်ခုက အနန္တဓားဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ် ယွဲ့ဟဲရွှမ်းထံမှဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ခုက ဓားဧကရာဇ် ပိုင်ယန်ထံမှဖြစ်သည်။

ဤဓားစွမ်းအင်နှစ်ခုက သူ့ကိုကာကွယ်ပေးနေသဖြင့် စတုတ္ထအဆင့်အောက်စွမ်းအားဖြင့် သူ့ကိုလိုက်လံဖမ်းဆီးရန်ကြိုးစားသူမည်သူမဆို သေချာပေါက် သေဆုံးကြပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် အာမုထက် ချင်ဖုန်းသည် သခင်ကြီးစီးနှင့် ကျန်းထျန်းနန်တို့၏ လုံခြုံရေးကို ပို၍စိုးရိမ်နေသည်။

"သခင်ကြီးစီးတို့ ပျောက်သွားပြီ။ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနရဲ့ အတွင်းပိုင်းကိစ္စမဟုတ်ဖို့များတယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲ့ဒါက ခြေရာတွေအများကြီးကျန်ခဲ့မှာမို့လို့ပဲ။ ငါသာ ကြိုးကိုင်သူဖြစ်ခဲ့ရင် အရေးမယူခင် သူတို့ကို ဌာနကနေ အဝေးကိုရွှေ့ဖို့ သေချာပေါက်ကြိုးစားမှာပဲ။ ဒီလိုဆိုရင် ဖြစ်နိုင်ခြေအများဆုံးနေရာက ခရိုင်ဝန်ရုံးပဲ။"

ချင်ဖုန်းသည် သူ၏မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ကာ အတွေးနက်နေသည်။ မမြင်ရသောရန်သူနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ သူတို့၏လှုပ်ရှားမှုကို စောင့်ဆိုင်းနေခြင်းသည် အလွန်အန္တရာယ်များလှသည်၊ သူက အစပြုလှုပ်ရှားရမည်။

သူသည် နေ့ဘက်ကလေ့လာခဲ့သော အဆိပ်သင့်နေထိုင်သူများ၏ ဖြန့်ကျက်နေထိုင်ပုံကိုလည်း သတိရလိုက်သည်။

မြို့၏တောင်ပိုင်းနှင့် ပိုနီးလေ၊ အထူးသဖြင့် နတ်ကွန်းတစ်ခုအနီးတွင် အလောင်းအဆိပ်သင့်မှု ပိုမိုပြင်းထန်လေဖြစ်သည်။ သူသာ သခင်မလေးချန်းကို စုံစမ်းစစ်ဆေးခိုင်းနိုင်လျှင် ရှာဖွေတွေ့ရှိမှုအချို့ ရှိနိုင်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ရှို့လျန်မြို့သည် သူတို့အတွက် အန္တရာယ်ရှိသောနေရာတစ်ခုနှင့်တူပြီး ခြေတစ်လှမ်းမှားသည်နှင့် သူတို့၏အသက်ဆုံးရှုံးနိုင်ပေသည်။

ထို့အပြင် သူတို့သည် စောင့်ကြည့်ခြင်းခံနေရဆဲဖြစ်ဖွယ်ရှိသည်။

သခင်မလေးချန်းကို သတိမထားမိစေဘဲ စားသောက်ဆိုင်မှ တိတ်တဆိတ်ထွက်ခွာသွားစေရန် သူမည်သို့ပြုလုပ်နိုင်မည်နည်း။

ချင်ဖုန်းသည် ခေါင်းငုံ့ကာ အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားနေသည်။ ညသည် ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာပြီး နောက်အခန်းမှ ယောက်ျားနှင့်မိန်းမတို့၏ ကာမဂုဏ်သံများက သူ့ကို လက်တွေ့ဘဝသို့ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်လာသည့်တိုင် သူသည် သတိမထားမိဘဲရှိနေခဲ့သည်။