နှစ်ဖက်ကစားခြင်း

အခန်း ၃၁၁: နှစ်ဖက်ကစားခြင်း

သူ၏အတွေးများ အနှောင့်အယှက်ခံရသောအခါ ချင်ဖုန်းသည် အတော်ပင် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သွားပြီး သူ၏စိတ်ထဲတွင် တံတွေးထွေးလိုက်သည်။ တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်က စားသောက်ဆိုင်၏ အသံလုံသည့်အစွမ်းက ကောင်းသည်ဟု အကြိမ်ကြိမ်ပြောခဲ့သော်လည်း ဒါက ရလဒ်လား။

သူသည် ဘေးအခန်းမှ ယောက်ျား၏ အသက်ရှူပြင်းပြင်းအသံကိုပင် ကြားနေရသည်။

ကံကောင်းစွာပင် သူနှင့် သခင်မလေးချန်းတို့ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့ကြ၊ မဟုတ်လျှင် အခြားသူများ သိသွားမည်မဟုတ်လော။

ဒီလိုတွေးရင်း ချင်ဖုန်းသည် သူ၏နောက်မှ သခင်မလေးချန်းကို တိတ်တဆိတ် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူမသည်လည်း ထိုအသံကို ကြားလိုက်ပုံရပြီး သူမ၏မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် ရှောင်လွှဲနေပြီး သဘာဝမကျပေ။

ချင်ဖုန်းက ချောင်းဟန့်လိုက်သည်၊ "ဒီည လေက တော်တော်တိုက်တာပဲ။ ကျွန်တော် ပြတင်းပေါက်တွေ ပိတ်လိုက်မယ်။"

"အင်း..." သူမ၏ ပဝါအနက်ရောင်အောက်မှ ချန်းဖေးလန်သည် ခပ်ပေါ့ပေါ့တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

ပြတင်းပေါက်ကို ပိတ်လိုက်ပြီးနောက် တဝီဝီမြည်နေသောအသံသည် ခြင်နှင့်ယင်ကောင်များကဲ့သို့ များစွာတိတ်ဆိတ်သွားသည်။ တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်က လိမ်မပြောခဲ့ပုံရသည်။ စားသောက်ဆိုင်၏ အသံလုံသည့်အစွမ်းသည် အမှန်ပင်ကောင်းမွန်လှသည်။

ဘေးအခန်းမှ လူနှစ်ဦးသည် သူတို့၏ကိစ္စများလုပ်ဆောင်နေစဉ် ပြတင်းပေါက်ပိတ်ရန် မေ့သွားခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်ဖွယ်ရှိသည်။

ချင်ဖုန်းသည် သက်ပြင်းချလိုက်စဉ်မှာပင် သူ၏မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် လင်းလက်သွားပြီး အကြံတစ်ခု သူ၏စိတ်ထဲသို့ ဝင်လာသည်။

ဘေးအခန်းမှ လူနှစ်ဦးသည် သူ့ကို ဖြေရှင်းနည်းတစ်ခု ပေးခဲ့သည်။ ဒီလောက်ဆူညံသံများဖြင့် အခန်းထဲတွင် ယောက်ျားတစ်ယောက်တည်းသာ ရှိနေမည်ဟု မည်သူက ထင်မည်နည်း။

သူသည် သူ၏အတွေးများကို မျှဝေရန် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သော်လည်း သခင်မလေးချန်းကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ တွေဝေသွားသည်။

သခင်မလေးချန်းသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ ဟန်ဆောင်ခြင်းမျှသာဖြစ်လျှင်ပင် အပြင်သို့ပေါက်ကြားသွားပါက သူမ၏ဂုဏ်သတင်းကို ထိခိုက်နိုင်ပေသည်။

များစွာတွေဝေပြီးနောက် ချင်ဖုန်းသည် အသက်ကိုပြင်းပြင်းတစ်ချက်ရှူကာ ရိုးသားစွာပြောရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူ၏စကားကိုကြားသောအခါ ချန်းဖေးလန်၏ ကောင်းကင်ပြာရောင်မျက်ဝန်းများ ပြူးကျယ်သွားပြီး သူမ၏နားရွက်များတွင် နီမြန်းမှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု တွားသွားသည်။

ပဝါအနက်ရောင်အောက်တွင် သူမသည် နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်ကာ အစောပိုင်းက သည်းမခံနိုင်သောအသံကို ပြန်လည်အမှတ်ရနေသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူမသည် သက်ပြင်းချကာ "နားလည်ပါပြီ။ ကျွန်မ ဘာလုပ်ပေးရမလဲ။" ဟု မေးလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းသည် သက်ပြင်းချကာ " ဘာမှလုပ်စရာမလိုပါဘူး။ မင်းရဲ့ဂုဏ်သတင်း ထိခိုက်မှာကို စိတ်မပူသရွေ့တော့ ကျန်တာကို ကျွန်တော့်ကိုသာ ထားခဲ့လိုက်ပါ။" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ချန်းဖေးလန်: ???

စားသောက်ဆိုင်၏ ခေါင်မိုးစွန်းတွင် အနက်ရောင်ပုံရိပ်နှစ်ခုသည် ညအမှောင်နှင့် ရောနှောနေသည်။

တစ်ယောက်က ညည်းညူသည်၊ "ဘေးအခန်းက စုံတွဲက ငါ့ကို ရူးအောင်လုပ်နေပြီ။ ငါ့ရဲ့စိတ်ပျက်မှုတွေကို ဖြေဖျောက်ဖို့ ပြည့်တန်ဆာအိမ်က မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို တကယ်ရှာချင်နေပြီ။"

အခြားတစ်ယောက်မှာမူ သိသိသာသာ ပို၍တည်ငြိမ်သည်၊ "အထဲမှာ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီ။ တစ်ယောက်ယောက်လွှတ်ပြီး စစ်ဆေးခိုင်းတာ အကောင်းဆုံးပဲ။"

သူစကားဆုံးသည်နှင့် ချင်ဖုန်းနှင့်အခြားသူများနေထိုင်သောအခန်းသည် ဖယောင်းတိုင်များငြှိမ်းသတ်လိုက်သဖြင့် မှောင်ကျသွားသည်။

အနက်ရောင်ပုံရိပ်နှစ်ခုသည် ချက်ချင်းပင် လင်းလက်သွားပြီး ပြတင်းပေါက်တွင် ကပ်နေလိုက်သည်။ သူတို့ ပြတင်းပေါက်မှ ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်မည်အပြုတွင် အခန်းအတွင်းမှ အသံတစ်ခုက ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ဟာက တော်တော်ကြီးတယ်၊ ခဏလောက် သည်းခံလိုက်။"

မကြာမီပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ညည်းညူသံနှင့်အတူ အဝတ်အစားများ စုတ်ဖြဲသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

မကြာမီပင် လှုပ်ယမ်းနေသော ကုတင်သံသည် သူတို့၏နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ယောက်ျား၏ အသက်ရှူပြင်းပြင်းအသံများနှင့်အတူ ပါလာသည်။

အနက်ရောင်ပုံရိပ်နှစ်ခုသည် အံ့ဩတကြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး နှစ်ဦးစလုံး ထူးဆန်းသောမျက်နှာအမူအရာများ ပေါ်လာသည်။

သူတို့သည် ခေါင်မိုးပေါ်သို့ ပြန်လည်ခုန်တက်သွားပြီး တစ်ယောက်က လှောင်ပြောင်ရယ်မောသည်၊ "ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာတောင် သူတို့မှာ ဒီလိုကိစ္စတွေအတွက် စိတ်ရှိနေသေးတယ်။"

"သူတို့ကို လွှတ်ထားလိုက်၊ သူတို့ ကြာကြာမပျော်ရွှင်နိုင်ပါဘူး။" သူတို့၏လေသံတွင် မထီမဲ့မြင်ပြုမှုနှင့် သတ်ဖြတ်လိုသောစိတ်တို့ ပါဝင်နေသည်။

မှိန်ဖျော့သောလရောင်အောက်တွင် ချင်ဖုန်းသည် သူ၏လက်များဖြင့် ကုတင်ကိုလှုပ်ယမ်းရင်း ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ လျင်မြန်စွာပျောက်ကွယ်သွားသော အရိပ်များကို ရှင်းလင်းစွာမြင်လိုက်ရသည်။

ဤအချိန်တွင် သခင်မလေးချန်းသည် အခန်းထဲတွင် မရှိတော့ပေ။ ခုနက ချိုမြိန်သောညည်းသံမှာလည်း သူက အသံထွက်ရန် သူ၏လည်ချောင်းကိုညှစ်၍ ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်၊ ယခု သူ၏လည်ချောင်းမှာ အနည်းငယ် မအီမသာဖြစ်နေသည်။

"မစ်ရှင်တစ်ဝက်က အောင်မြင်သွားပြီ။ ကျန်တာကတော့ ကုတင်ကို ဆက်လှုပ်နေဖို့ပဲ။" ချင်ဖုန်းသည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူသည် သူ၏အတိတ်ဘဝက ကြွယ်ဝသော သီအိုရီအသိပညာကြောင့် တစ်ချိန်တည်းတွင် ဇာတ်ကောင်နှစ်ခုအဖြစ် သရုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်ကို ကျေးဇူးတင်မိသည်။

ကုတင်၏လှုပ်ရှားမှုမှာ အနည်းငယ်ပြင်းထန်လွန်းသောကြောင့် ဘေးအခန်းမှ ယောက်ျား၏ ယှဉ်ပြိုင်လိုစိတ်ကို နှိုးဆွလိုက်ပုံရသည်။

မကြာမီပင် အိမ်နီးချင်းအခန်းမှ နံရံကို ဆောင့်တိုက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချင်ဖုန်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ သူသည် အိမ်နီးချင်းကို အချိန်အတော်ကြာ သည်းခံခဲ့ရသည်၊ သူက ကျည်ဖြည့်ထားသောသေနတ်ကို မဆင်မခြင် လာတိုက်ရဲသည်လား။

သူသည် တစ်ဖက်လူ၏ ခါးက ပိုခံနိုင်ရည်ရှိမလား၊ သို့မဟုတ် သူ့လက်တွေက ပိုခံနိုင်ရည်ရှိမလားဆိုတာ သိချင်သွားသည်။

သက်ဝင်လှုပ်ရှားသော ပြိုင်ပွဲတစ်ခု စတင်ခဲ့သည်။

နောက်တစ်နေ့ မိုးလင်းခါနီးတွင် ချင်ဖုန်းသည် သူ၏နာကျင်နေသော လက်မောင်းများကို ပွတ်သပ်ရင်း မျက်ကွင်းညိုညိုတစ်စုံဖြင့် တံခါးကိုတွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင် ဘေးအခန်း၏တံခါးကိုလည်း တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး ဝသောယောက်ျားတစ်ဦး ထွက်လာသည်။ သူသည် ချင်ဖုန်းကို တုန်လှုပ်ခြင်းနှင့် မနာလိုခြင်းတို့ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏အင်္ကျီလက်များကိုခါကာ ထွက်ခွာသွားသည်။

ဤအချိန်တွင် ချင်ဖုန်း၏မာနသည် အလွန်ပင်ကျေနပ်သွားသည်။

ခဏအကြာတွင် နောက်ထပ်လှပသောဝတ်စုံဝတ်ထားသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ဘေးအခန်းမှ ထွက်လာသည်။ သူမသည် ချင်ဖုန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ချောမောသောအသွင်အပြင်ကို အံ့ဩမဆုံးဖြစ်သွားသည်။

ညကဆူညံသံများနှင့်ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ သူမသည် နှုတ်ခမ်းကိုသပ်ကာ ချင်ဖုန်းကို လေထဲမှအနမ်းတစ်ပွင့် ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ဆွဲဆောင်မှုရှိသောမျက်လုံးများဖြင့် သူမသည် ခါးကိုလှုပ်ခါကာ သူမ၏ကောက်ကြောင်းလှသောတင်ပါးများဖြင့် ထွက်ခွာသွားသည်။

ဤခဏတာလေးအတွင်းမှာပင် လက်ဖက်ရည်ထည့်ပေးသူအဖြစ် ဟန်ဆောင်ထားသော သူစိမ်းတစ်ဦး အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

ချင်ဖုန်းသည် သူ့ကိုမတားနိုင်ခဲ့ဘဲ ထို့နောက် ကျယ်လောင်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ငွေဖြူရောင်ဓားမြှောင်တစ်ချောင်းသည် လက်ဖက်ရည်ထည့်ပေးသူ၏ နှာခေါင်းနှင့် သုံးလက်မပင်မကွာသော သစ်သားတံခါးတွင် စိုက်ဝင်နေသည်။

ဧည့်ခန်းထဲတွင် ချန်းဖေးလန်သည် ကုတင်ပေါ်တွင်ထိုင်ကာ သူမ၏ပုံရိပ်ကို စောင်ဖြင့်ဖုံးအုပ်ထားသည်။ ပဝါအနက်ရောင်အောက်မှ အေးစက်သောအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်-

"ထွက်သွား။"

"တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်မသိလို့ပါ။ ချက်ချင်းထွက်သွားပါ့မယ်။" လက်ဖက်ရည်ထည့်ပေးသူသည် အလျင်အမြန်ထွက်ခွာသွားသည်။

ချင်ဖုန်းသည် မျက်ခုံးပင့်ကာ အခန်းထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်ပြီး တံခါးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပိတ်လိုက်သည်။ သူသည် ကုတင်ပေါ်မှ ပဝါအနက်ရောင်ဝတ်ထားသော အလှလေးကိုကြည့်ကာ အနည်းငယ် စိတ်ဂယောက်ဂယက်ဖြစ်သွားသည်။

သူသည် ခြောက်ကပ်စွာ ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး "သရုပ်ဆောင်တာ တော်တော်ကောင်းတယ်။ ညက ဘာများထူးခြားတာရှိခဲ့လဲ။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ချန်းဖေးလန်သည် စောင်ကိုမလိုက်ရာ သူမ၏အနက်ရောင်ဆံပင်များ တဖြည်းဖြည်းကျဆင်းလာသည်။ သူမသည် အောက်တွင် သဘာဝကျကျ ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ထို့နောက် သူမသည် ညကတွေ့မြင်ခဲ့သောမြင်ကွင်းကို ပြန်လည်ပြောပြလိုက်သည်။

"လူနှစ်ယောက်က အကျဉ်းသားတစ်ယောက်ကို မျိုးရိုးနတ်ကွန်းထဲကို သယ်သွားတယ် ဟုတ်လား။" ချင်ဖုန်းက မျက်လုံးပြူးသွားသည်။

ထိုမြင်ကွင်းသည် သူ၏အိပ်မက်ထဲတွင် တွေ့မြင်ခဲ့သောအရာနှင့် ထပ်တူကျနေသည်။

သူသည် ထိုမည်းမှောင်သောပတ်ဝန်းကျင်၊ ရစ်ပတ်နေသောသံကြိုးအနက်ရောင်များ၊ နက်ရှိုင်းသောလိုဏ်ဂူနှင့် ဆန့်တန်းထားသောလက်မောင်းများကို စဉ်းစားမိသည်။

ရှို့လျန်မြို့ရှိ အလောင်းမိစ္ဆာများ၏နောက်ကွယ်မှ ရင်းမြစ်သည် ထိုမျိုးရိုးနတ်ကွန်းမှ စတင်ဖွယ်ရှိသည်။

"အဲ့ဒီမျိုးရိုးနတ်ကွန်းရဲ့ နာမည်ကဘာလဲ။" ချင်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။

"ထာဝရနတ်ကွန်း။"

မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနအတွင်းတွင် ဌာနမှူးလီသည် အေးစက်သောမျက်နှာအမူအရာဖြင့် ခန်းမထဲတွင် ရှေ့နောက်လျှောက်နေသည်။

အာမုကို လုပ်ကြံရန်စေလွှတ်လိုက်သောသူသည် တစ်နေ့နှင့်တစ်ညတိုင်အောင် ပြန်မရောက်လာခဲ့ပေ။ ယုတ္တိတန်သောအားဖြင့် ထိုသူ၏စွမ်းအားဖြင့် အာမုကိုသတ်ခြင်းသည် လွယ်ကူသင့်ပြီး ဒီလောက်အချိန်ကြာသင့်သည်မဟုတ်။

သူသည် ဒီလောက်ကြာအောင်ပြန်မလာခြင်းက မမျှော်လင့်ထားသောအရာတစ်ခုခု ဖြစ်ပွားခဲ့ကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။

များစွာစဉ်းစားပြီးနောက် သူသည် ဤအခြေအနေကို ခရိုင်ဝန်မင်းကြီးဝမ်ထံသို့ သတင်းပို့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူ၏အနာဂတ်တွင် ကောင်းကင်သို့ပျံတက်နိုင်ခြင်းနှင့် တော်ဝင်မြို့တော်သို့ဝင်ရောက်နိုင်ခြင်းမှာ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ပေါ်တွင် မူတည်နေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာလည်း သူက အလောင်းမိစ္ဆာများ၏ကပ်ဘေးကို ဖုံးကွယ်ရန်နှင့် ဝမ်ရိ၏နောက်သို့လိုက်ရန် ဆန္ဒရှိနေသော အဓိကအကြောင်းရင်းဖြစ်သည်။

ခရိုင်ဝန်ရုံးသို့ရောက်ရှိပြီး အခြေအနေကိုရှင်းပြပြီးနောက် ပြတ်သားသောလက်ခုပ်သံများ ချက်ချင်းထွက်ပေါ်လာသည်။

ခရိုင်ဝန်မင်းကြီးဝမ်က တင်းမာစွာပြောသည်၊ "ဒီလောက်သေးငယ်တဲ့ကိစ္စလေးတစ်ခုကိုတောင် မင်းမကိုင်တွယ်နိုင်ဘူးလား။"

တောက်ပသောအနီရောင် ပါးရိုက်ရာတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ဌာနမှူးလီသည် အနည်းငယ်မျှသော မကျေနပ်မှုကိုပင် မပြဝံ့ပေ။

"သခင်ကြီးဝမ်၊ ကြားဖြတ်တိုက်ခိုက်မှုက မှားယွင်းသွားလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော်မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပါဘူး။ အာမုရဲ့စွမ်းအားက သတ္တမအဆင့်ပဲရှိတာပါ။"

"ဟမ့်၊ အဲ့ဒီနှစ်ယောက်က အာမုကို ကာကွယ်ဖို့ တစ်ခုခုပေးလိုက်မှာပဲ။ သူတို့လည်း မမိုက်မဲကြဘူးပဲ။"

"သူတို့က ငါတို့ကိုထုံထိုင်းသွားအောင်လုပ်ဖို့ ရှို့လျန်မြို့မှာနေခဲ့ပြီး အာမုကို အကူအညီတောင်းဖို့ အပြင်လွှတ်လိုက်တယ်။ အဲ့ဒါက တကယ့်ရည်ရွယ်ချက်ပဲ။"

ဌာနမှူးလီသည် ကြောက်လန့်တကြား မျက်နှာဖြူဖျော့သွားသည်။ "ဒီလိုဆိုရင် အလောင်းမိစ္ဆာကပ်ဘေးက ပေါ်သွားရင် ကျွန်တော်တို့ကို မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနက ရှင်းလင်းမှာမဟုတ်ဘူးလား။"

ဝမ်ရိက အလေးအနက်မထားဘဲ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကိုကောက်ယူကာ တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်၊ "ရှို့လျန်မြို့က အလောင်းမိစ္ဆာတွေရဲ့ကပ်ဘေးအကြောင်းကို ဟွာရုံလမ်းကြားစခန်းကို ချက်ချင်းလူလွှတ်ပြီး သတင်းပို့လိုက်။"

"သခင်ကြီးဝမ်၊ ခင်ဗျား ဘာတွေကြံစည်နေတာလဲ။"

"ငါတို့က အရင်က မြို့ထဲမှာ ကပ်ရောဂါဘေးရှိတယ်လို့ ထင်ခဲ့ကြပေမယ့် အခု အလောင်းမိစ္ဆာတွေကို တွေ့လိုက်ရပြီဆိုတော့ ဖုံးကွယ်ထားစရာအကြောင်းမရှိတော့ဘူး။"

မစ္စတာလီသည် ချက်ချင်းနားလည်သွားပြီး "အရှင်က မှန်ပါတယ်။" ဟု အော်လိုက်သည်။

"ပြီးတော့ တစ္ဆေတစ်ရာလမ်းစဉ်ကျင့်ကြံသူတွေကို ယင်ချီကို မနှိမ်နင်းခိုင်းနဲ့တော့။ ပြီးတော့ စကားမစပ် လိုဏ်ဂူထဲကအရာကို အစာကျွေးဖို့ လူပိုပို့လိုက်။"

ဌာနမှူးလီသည် ဤစကားကိုကြားသောအခါ မျက်နှာဖြူဖျော့သွားသည်။ သူ၏တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေသည်။ "ကျွန်-ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ။"