ချဉ်းကပ်လာသော အကျပ်အတည်း

ဌာနမှူးလီ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ချန်ကွေး၏ပုံရိပ်သည် ခန်းမထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။

ဝမ်ရိက လေးစားစွာပြောသည်၊ "သခင်ကြီးချန်ကွေး၊ ရှို့လျန်မြို့က အလောင်းမိစ္ဆာကပ်ဘေးအကြောင်း သတင်းကို ခင်ဗျားရဲ့တောင်းဆိုချက်အတိုင်း ကျွန်တော် ဖြန့်ဝေလိုက်ပါပြီ။"

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်နားမလည်တာက အရင်က ဘာလို့ လျှို့ဝှက်ထားခိုင်းပြီး အခုမှ ဘာလို့ လူသိရှင်ကြားဖြစ်စေချင်ရတာလဲ။" ဝမ်ရိက မေးလိုက်သည်။

"မင်းက မင်းရဲ့ကိုယ်ပိုင်အလုပ်တွေကိုပဲ အာရုံစိုက်နေဖို့လိုတယ်။"

"ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ။"

ခဏအကြာတွင် ချန်ကွေးက နောက်တစ်ကြိမ်ပြောသည်၊ "ဒီလိုလုပ်တာက မင်းအတွက်လည်း အကျိုးရှိပါတယ်။ မင်းက ပုလဲနက်ကနေ သေခြင်းစွမ်းအင်ချီကို စုပ်ယူပြီး မင်းရဲ့ကျင့်ကြံမှုကို မြှင့်တင်နိုင်တယ်။ သေခြင်းစွမ်းအင်ချီ များလေ၊ မင်းရဲ့ကျင့်ကြံမှု တိုးတက်တာ မြန်လေပဲ။ ပြီးတော့ ရှို့လျန်မြို့မှာ လူပေါင်းများစွာ သေဆုံးကြတော့မှာ။"

"မင်း တော်တော်လေး ပင်ပန်းနေပုံပဲ။" ချန်းဖေးလန်က မေးလိုက်သည်။ သူမသည် တစ်ဖက်လူ ညက ဘာတွေလုပ်ခဲ့သလဲဆိုတာကို စူးစမ်းချင်နေသည်။

"မင်းသာ တစ်ညလုံး ကုတင်လှုပ်နေရရင် မင်းလည်း ပင်ပန်းမှာပဲ။" ချင်ဖုန်းက သူ၏လက်မောင်းကိုမြှောက်ကာ နားထင်ကိုနှိပ်နယ်လိုက်ရာ သူ၏လက်မောင်းတွင် နာကျင်မှုကိုသာ ခံစားလိုက်ရသည်။

"ကုတင်လှုပ်တယ် ဟုတ်လား။" ချန်းဖေးလန်က မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး သူမ၏လေသံတွင် အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးမှုပါဝင်နေသည်။ သူမ တုံ့ပြန်ရန် အချိန်အနည်းငယ်ယူလိုက်ရပြီး တစ်ဖက်လူကို ရှက်ရွံ့ခြင်းနှင့် ဒေါသတို့ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

မဆန်းတော့ပေ၊ သူမ ခုနက မနက်စာသွားစားတုန်းက လူများစွာက သူမကို ထူးဆန်းသောအကြည့်များဖြင့် ကြည့်ခဲ့ကြသည်။

ဒါက ညကပြောခဲ့တဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို ထိခိုက်စေခြင်းဆိုတာလား။

သို့သော် နားလည်မှုလွဲမှားခြင်း၏အရာဝတ္ထုမှာ ချင်ဖုန်းဖြစ်နေပြီး ထိုအရာသည် လက်မခံနိုင်လောက်အောင်တော့ မဟုတ်ပေ။

သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ထိုသို့သော အဓိပ္ပာယ်မရှိသောအတွေးများဖြင့် ချန်းဖေးလန်၏ နားရွက်များ အနည်းငယ်နီမြန်းသွားသည်။ ထို့နောက် စကားလမ်းကြောင်းလွှဲကာ မေးလိုက်သည်။

"ငါတို့ နောက်ဘာလုပ်သင့်လဲ။"

ချင်ဖုန်းသည် သူ၏လက်ဖက်ရည်ခွက်ကိုကောက်ယူကာ သူ၏အိပ်ချင်စိတ်ကိုဖြေဖျောက်ရန် တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်၊

"လက်ရှိမှာ ငါတို့ရဲ့ရွေးချယ်စရာတွေက အကန့်အသတ်ရှိတယ်။ အာမု စစ်ကူခေါ်လာတာကို ငါတို့ စောင့်ရမယ်။"

"လက်ရှိမှာ စီးကျန့်နဲ့ ကျန်းထျန်းနန်တို့ ဘယ်ရောက်နေမှန်းမသိဘူး။ ငါတို့ သူတို့ကို နောက်ဆုံးတွေ့ခဲ့တဲ့နေရာက မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှာပဲ။ ငါ မြို့ထဲကလူတချို့ကိုလည်း မေးကြည့်တော့ သူတို့ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနက ထွက်သွားပြီးနောက် မြောက်ဘက်ကို ဦးတည်သွားတယ်လို့ သိရတယ်။"

"မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနရဲ့ မြောက်ဘက်မှာ ခရိုင်ဝန်ရုံးတည်ရှိတယ်။ သူတို့ အဲ့ဒီမှာ မမျှော်လင့်ထားတဲ့အရာတစ်ခုခု ကြုံတွေ့ခဲ့ရတယ်လို့ ငါထင်တယ်။"

"ပြီးတော့ မြို့ထဲမှာ ထာဝရနတ်ကွန်းလည်း ရှိနေသေးတယ်၊ အဲ့ဒီမှာ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ အများကြီးရှိတယ်။ ကျားခေါင်းလူရိုင်းတပ်ရဲ့ ခေါင်းဆောင် ယန်မာန်က အလောင်းမိစ္ဆာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သလားဆိုတဲ့အဖြေက အဲ့ဒီမှာ ရှိနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့နှစ်ယောက်ရဲ့စွမ်းအားနဲ့ စွန့်စားပြီးသွားစူးစမ်းရင် ဘယ်တော့မှပြန်မလာနိုင်ဖို့များတယ်။"

"ဒါကတော့ ခဏလောက်စောင့်ရလိမ့်မယ်။ သေချာစဉ်းစားပြီးတဲ့နောက်မှာ ပိတ်ဆို့ထားတဲ့နေရာတွေကို ဖွင့်ပေးတဲ့အကြောင်းပြချက်နဲ့ ခရိုင်ဝန်ရုံးကို သွားစူးစမ်းတာက အလုံခြုံဆုံးဖြစ်လိမ့်မယ်။" ချင်ဖုန်းက သုံးသပ်ပြသည်။

"ငါတို့ ဘယ်တော့ထွက်ခွာကြမလဲ။"

"ညနေပိုင်းလောက်မှ၊ ငါ အရင်ဆုံး ခဏအိပ်ဖို့လိုတယ်။" ချင်ဖုန်းက မတ်တပ်ရပ်ကာ ကုတင်ဘေးသို့လာပြီးနောက် လေးလံစွာ လှဲချလိုက်သည်။

ထိုမြင်ကွင်းကိုတွေ့သော် ချန်းဖေးလန်၏ ကောင်းကင်ပြာရောင်မျက်ဝန်းများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ သူမသည် လွန်ခဲ့သောမကြာသေးမီကမှ ဤကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းခဲ့သည်။

ချင်ဖုန်း၏ နှာခေါင်းသည် အနည်းငယ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ခေါင်းအုံးပေါ်တွင် မိန်းမကိုယ်သင်းနံ့သင်းသင်းလေး ကျန်ရှိနေသေးသည်။ မကြာမီပင် သူသည် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်သွားသည်။

မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသော အလှလေးသည် ချင်ဖုန်း၏ အိပ်မောကျနေသောမျက်နှာကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေရင်း အချိန်ကုန်မှန်းမသိ ဖြစ်နေတော့သည်။

ချင်ဖုန်းသည် နောက်ထပ်အိပ်မက်တစ်ခုမက်ပြန်သည်၊ ထိုမှောင်မိုက်သောနေရာသည် ပုပ်သိုးနေသောအလောင်းများ၏ ညှီနံ့နှင့် သွေးနံ့တို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

လိုဏ်ဂူအပြင်ဘက်မှ သံကြိုးအနက်ရောင်များသည် အဆက်မပြတ်တုန်ခါနေပြီး စူးရှသောသတ္တုသံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

သန်မာသောလူနှစ်ဦးသည် အကျဉ်းသားဝတ်စုံဝတ်ထားသောလူများကို သယ်ဆောင်လာကာ လိုဏ်ဂူထဲသို့ ပစ်ချနေဆဲဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ချင်ဖုန်းသည် ထိုလူနှစ်ဦး၏မျက်နှာများကို ရှင်းလင်းစွာမြင်နိုင်သည်။

သူသည် သူတို့ကို မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနတွင် မြင်ဖူးသည်။

သူတို့ထဲမှတစ်ဦးသည် သူ့ကို ဌာနမှူးလီနှင့်တွေ့ဆုံရန် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သူဖြစ်သည်။

လူတစ်ဦးကို ပစ်ချပြီးနောက် သန်မာသောလူနှစ်ဦးသည် အလျင်အမြန်ထွက်ခွာသွားပြီး နောက်တစ်ဦးကိုသယ်ဆောင်ရန် ပြန်လာကြသည်။

ဤသည်မှာ အကြိမ်ကြိမ်ထပ်ခါထပ်ခါ ဖြစ်ပျက်နေသည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဝါးစားသံများသည် လိုဏ်ဂူထဲမှ နောက်တစ်ကြိမ် ပဲ့တင်ထပ်လာပြီး နီရဲသောသွေးများနှင့် ဖော်ပြမရနိုင်သော အစအနများသည် ပတ်ပတ်လည်သို့ လွင့်စင်ကာ ကျောချမ်းဖွယ်ကောင်းလှသည်။

အိပ်မက်ထဲတွင် ချင်ဖုန်းသည် သူ၏သတ္တိကိုမွေးကာ လိုဏ်ဂူသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်။

သူ အတွင်းသို့ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ လွန်ခဲ့သောတစ်ကြိမ်က ပုပ်သိုးနေသောအရိုးလက်မောင်းများ ပေါ်မလာပေ၊ သူ၏အသိစိတ်သည် မည်းမှောင်သောဝဲဂယက်တစ်ခုထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

သူ သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ လေထဲတွင်ဆိုင်းထားပြီး သွေးနီရောင်ပုံစံများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော ကြီးမားသောခေါင်းတလားကြီးတစ်ခုကို သူမြင်လိုက်ရသည်။

ကွင်းဆက်ကိုးခုသည် ခေါင်းတလားအပေါ်တွင် ရစ်ပတ်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်နံရံများသို့ ဆန့်တန်းထားသည်။

ဤကွင်းဆက်များ၏ ချိတ်ဆက်ထားသောနေရာများသည် ကျပန်းမဟုတ်ဘဲ အစီအရင်များတွင် ကျွမ်းကျင်သော ချင်ဖုန်းသည် သဲလွန်စများကို လျင်မြန်စွာတွက်ချက်နိုင်ခဲ့သည်။

"ဒီကွင်းဆက်ကိုးခုက ယင်စွမ်းအင်စုစည်းခြင်းအစီအရင်လို စီစဉ်ထားတာပဲ။ ဒါက တစ်ခုခုကို ကြီးမားတဲ့ခေါင်းတလားထဲကို လောင်းထည့်ဖို့ ဖြစ်ရမယ်။"

ပြတ်သားသောအသံနှင့်အတူ ကွင်းဆက်တစ်ခု ပြတ်တောက်သွားသည်။

ခေါင်းတလားပေါ်မှ သွေးနီရောင်ပုံစံများ ချက်ချင်းတိုတောင်းသွားသည်။

နောက်ထပ်ပြတ်တောက်သံနှင့်အတူ ဒုတိယကွင်းဆက်ပြတ်တောက်သွားပြီး တတိယ၊ စတုတ္ထကွင်းဆက်များ ဆက်တိုက်ပြတ်တောက်သွားသည်။

ချင်ဖုန်းသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ တံတွေးမျိုချရင်း ခေါင်းတလားကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ မခန့်မှန်းဘဲနှင့်ပင် ကွင်းဆက်ကိုးခုလုံး တစ်ပြိုင်နက်ပြတ်တောက်သွားသောအခါ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသောအရာတစ်ခုခု သေချာပေါက်ဖြစ်ပွားမည်ကို သူသိနေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် အိပ်မက်ထဲ၌ ကွင်းဆက်ကိုးခုလုံး ပြတ်တောက်သွားသည်။

လက်တစ်ဖက်သည် ကြီးမားသောခေါင်းတလားအဖုံးကို ရုတ်တရက်မတင်လိုက်ပြီး ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သတ်ဖြတ်လိုသောစိတ်၊ နာကျည်းမှု၊ သေခြင်းတရား၏အငွေ့အသက်နှင့် ဒေါသတို့သည် အရာဝတ္ထုအဖြစ်သို့နီးပါး ပြောင်းလဲသွားပြီး လှိုင်းလုံးကြီးများကဲ့သို့ အရပ်မျက်နှာအားလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

အိပ်မက်သည် ပြောင်းလဲသွားပြီး ရှို့လျန်မြို့သည် ငိုကြွေးသံများ၊ သွေးချောင်းစီးခြင်းတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ ကမ္ဘာပျက်ကပ်နှင့်တူသော မြင်ကွင်းတစ်ခုဖြစ်နေသည်။

ကျယ်ပြောလှသော အလောင်းများကြားတွင် ချင်ဖုန်းသည် သူနှင့် သခင်မလေးချန်းတို့၏ အလောင်းများကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။

သူသည် ရုတ်တရက်လန့်နိုးလာပြီး အသက်ကိုပြင်းပြင်းရှူနေသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ။" ချန်းဖေးလန်က စိုးရိမ်တကြီးမေးလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းသည် အိပ်မက်ဆန်သောမြင်ကွင်းတွင် နစ်မြောနေဆဲဖြစ်ပြီး သူ၏နဖူးမှ ချွေးစေးများ စီးကျနေသည်။

ခေါင်းတလားအတွင်းမှ သတ္တဝါသည် မှားယွင်းခြင်းမရှိပါက ကျားခေါင်းလူရိုင်းတပ်၏ ခေါင်းဆောင် ယန်မာန်ဖြစ်သည်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိပေ။

ကွင်းဆက်ကိုးခုကို ပြတ်တောက်ခွင့်မပြုရ၊ သို့မဟုတ်ပါက အရာရာသည် ထိန်းချုပ်မရနိုင်တော့ပေ။

"ငါတို့ ဒီထက်ပိုပြီးမစောင့်နိုင်တော့ဘူး၊ တစ်ခုခုလုပ်မှဖြစ်မယ်။"

ချင်ဖုန်းနှင့်အခြားသူများသည် ခရိုင်ဝန်မင်းကြီးစံအိမ်သို့ရောက်ရှိလာပြီး ဝမ်ရိနှင့် နောက်တစ်ကြိမ်တွေ့ဆုံကြသည်။

ဝမ်ရိက "သခင်လေးချင်、 ဘာကိစ္စရှိလို့ ကြွလာတာပါလဲ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ပြောပါ။" ဟု မေးလိုက်သည်။

"အလောင်းအဆိပ်သင့်ခဲ့တဲ့လူတွေ ပြန်ကောင်းသွားပါပြီ။ သခင်ကြီးဝမ် သူတို့ကို ဘယ်တော့လောက် သူတို့မိသားစုတွေနဲ့ ပြန်လည်ဆုံစည်းခွင့်ပေးနိုင်မလဲဆိုတာ ကျွန်တော်မေးမြန်းချင်ပါတယ်။" ချင်ဖုန်းက ပြန်ဖြေသည်။

"သခင်လေးချင်က ဒီလိုဆုံးဖြတ်တယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် ဘယ်အချိန်မဆို သူတို့ကိုလွှတ်ပေးနိုင်ပါတယ်။"

အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် စကားပြောရလွယ်ကူနေသည်လား။ ဤသည်မှာ ချင်ဖုန်း၏မျှော်လင့်ချက်များထက် အနည်းငယ်ကျော်လွန်နေသည်။

"သခင်လေးချင်သာ ရောက်မလာခဲ့ရင် ကျွန်တော် အခုထိ အမှောင်ထဲမှာ ပိတ်မိနေပြီး မြို့ထဲကလူတွေ ကပ်ရောဂါသင့်နေတယ်လို့ ထင်နေမိမှာပဲ။"

"ကံကောင်းလို့ သခင်လေးချင် အချိန်မီရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့လို့ပဲ၊ မဟုတ်ရင် ရှို့လျန်မြို့တော့ တကယ်ကို အန္တရာယ်ကြီးကျရောက်တော့မှာပဲ။"

"ပြောရမယ်ဆိုရင် ခရိုင်ဝန်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျွန်တော်လည်း တာဝန်အနည်းငယ် ပေါ့လျော့ခဲ့ပါတယ်။"

အံ့ဩဟန်ဆောင်ကာ ချင်ဖုန်းက ဆက်ပြောသည်၊ "သခင်ကြီးဝမ် ဘယ်မှာ အဲ့လိုစိတ်ကူးရတာလဲ။ ခင်ဗျားသာမရှိခဲ့ရင် အခြေအနေက ထိန်းချုပ်မရနိုင်တော့ဘူး။ ရှို့လျန်မြို့က ခင်ဗျားရှိလို့ ကံကောင်းတာပါ။"

အများအားဖြင့် တင်းမာသောမျက်နှာထားရှိသော ဝမ်ရိသည် ဤစကားများကိုကြားသောအခါ အနည်းငယ်ပြုံးလိုက်သည်။

ထိုမြင်ကွင်းကိုတွေ့သော် ဘေးတွင်ရပ်နေသော မျက်နှာအမူအရာကင်းမဲ့သည့် ချန်းဖေးလန်သည် ချင်ဖုန်း မျက်လုံးပြူးပြူးဖြင့် လိမ်ညာနေသည်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေသည်။

ခဏစကားစမြည်ပြောပြီးနောက် ဝမ်ရိသည် သူ၏လက်ဖက်ရည်ကိုတစ်ငုံသောက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"သခင်ကြီးစီးတို့ အကူအညီသွားတောင်းတာ အခုထိပြန်မရောက်သေးဘူး။ အားမတန်မာန်လျှော့နဲ့ ကျွန်တော် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနက ဌာနမှူးလီနဲ့ တိုင်ပင်ခဲ့ရတယ်။ ရှို့လျန်မြို့မှာ အလောင်းမိစ္ဆာပေါ်လာတဲ့အကြောင်းကို အနီးအနားက ဟွာရုံလမ်းကြားစခန်းကို လူတစ်ယောက်လွှတ်ပြီး သတင်းပို့ထားပါတယ်။ သတင်းမကြာခင်ပြန်ရောက်လာမယ်လို့ ယုံကြည်ပါတယ်။"

ဤစကားများကိုကြားသောအခါ ချင်ဖုန်း၏မျက်လုံးများတွင် တုန်လှုပ်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

ဒီမြေခွေးအိုကြီးက အကူအညီတောင်းဖို့ ကိုယ်တိုင်အစပြုခဲ့တယ်ပေါ့။ သူဘယ်လိုလုပ်ပြီးလဲ။ သူဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရဲရဲတင်းတင်းလုပ်နိုင်ရတာလဲ။ ဒါဆို အရင်က သူဘာတွေကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာလဲ။

ချန်းဖေးလန်သည်လည်း အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်၊၊