ခရိုင်ဝန်ရုံးသို့ ခိုးဝင်ခြင်း

"ဘာဖြစ်လို့လဲ သခင်လေးချင်၊ ခင်ဗျားရဲ့မျက်နှာအမူအရာက နည်းနည်းတော့ ထူးဆန်းနေသလိုပဲ။" ဝမ်ရိက သူ၏လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို တိတ်တဆိတ်ချလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းသည် သူ၏တည်ငြိမ်မှုကို ရုတ်တရက် ဆုံးရှုံးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုသတင်းသည် အလွန်တုန်လှုပ်ဖွယ်ကောင်းသောကြောင့် သူ ခဏတာမျှ တုံ့ပြန်နိုင်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။

သူက ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး ပြန်ဖြေသည်။

"ကျွန်တော် ဒီကိုလာတဲ့လမ်းမှာ လက်ဖက်ရည်များများသောက်မိလို့ထင်တယ်။ အခု ကျွန်တော် အိမ်သာသွားဖို့လိုနေပြီ။ သခင်ကြီးဝမ်၊ စံအိမ်ထဲက အိမ်သာ ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာ သိပါသလား။"

"တစ်ယောက်ယောက်လာခဲ့။" ဝမ်ရိ၏အမိန့်နှင့်အတူ စစ်သားတစ်ဦးသည် အခန်းထဲသို့ အလျင်အမြန်ဝင်ရောက်လာသည်။

စစ်သားနောက်သို့လိုက်ကာ ခရိုင်ဝန်မင်းကြီးစံအိမ်ကိုဖြတ်သွားစဉ် ချင်ဖုန်းသည် သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်ကို သူ၏ X-Ray စွမ်းရည်ဖြင့် ဆက်လက်လေ့လာနေပြီး မည်သည့်သဲလွန်စကိုမဆို ရှာဖွေရန်ကြိုးစားနေသည်။

သို့သော် သူသည် ဤအကြံအစည်မှာ လက်တွေ့မကျကြောင်း သိနေသည်။ ရန်သူသည် ထင်ရှားသောနေရာများတွင် ခြေရာများ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ချန်ထားခဲ့မည်နည်း။

မကြာမီပင် သူတို့သည် အိမ်သာသို့ရောက်ရှိသွားကြသည်။ ချင်ဖုန်းသည် တံခါးကိုတွန်းဖွင့်ကာ သစ်သားတံခါးကိုပိတ်မည်အပြုတွင် လက်တစ်ဖက်က တားဆီးလိုက်သည်။

"ဟမ်။"

လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လမ်းညွှန်ပေးသောစစ်သားသည် ရှုပ်ထွေးသောမျက်နှာထားဖြင့် စကားပြောရန်တွေဝေနေသည်။ သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို သေချာစူးစမ်းလေ့လာပြီးနောက် အိမ်သာထဲသို့ဝင်ကာ သစ်သားတံခါးကိုပိတ်လိုက်သည်။

"မင်း ဘာလိုချင်တာလဲ။" ချင်ဖုန်း၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး သူ ခြေတစ်လှမ်းနောက်ဆုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ဖြောင့်မတ်ခြင်းစွမ်းအင်ချီသည် စုစည်းလာပြီး သူ အပြည့်အဝသတိရှိနေသည်။

တစ်ဖက်လူသည် နဝမအဆင့် သိုင်းသမားတစ်ဦးသာဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူက ရန်လိုစွာပြုမူဝံ့ပါက ချင်ဖုန်းသည် စာပေသမားများကို အထင်မသေးသင့်ကြောင်း ပြသရန် စိတ်မဝင်စားပေ။

စစ်သားသည်လည်း အံ့အားသင့်သွားဟန်တူပြီးနောက် လေးနက်စွာပြောသည်၊

"သမားတော်ချင်၊ သခင်ကြီးစီးတို့ ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာ ကျွန်တော်သိပါတယ်။"

ချင်ဖုန်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ ဒါက ဘယ်လိုဇာတ်လမ်းမျိုးလဲ။

သူသည် ခရိုင်ဝန်မင်းကြီးစံအိမ်အတွင်းမှ မည်သူ့ကိုမဆို သဘာဝကျကျပင် မယုံကြည်ပေ။ သူက ပြောလိုက်သည်။

"သခင်ကြီးစီးတို့က စစ်ကူရှာဖို့ အပြင်ထွက်သွားကြတာ၊ ချီယွမ်မြို့ ဒါမှမဟုတ် ကျင့်ယန်မြို့ကိုပဲ။ မင်းပြောပြစရာမလိုဘူး၊ သူတို့ဘယ်သွားတယ်ဆိုတာ ငါသိပြီးသားပဲ။" စစ်သားက ခေါင်းခါပြသည်။ "သမားတော်ချင်၊ ခင်ဗျားကို သခင်ကြီးဝမ်က လှည့်စားခဲ့တာပါ။ အဲ့ဒီနှစ်ယောက်က ရှို့လျန်မြို့ကနေ လုံးဝထွက်မသွားခဲ့ပါဘူး။"

"မင်း ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။" ချင်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

စစ်သားသည် ထို့နောက် အခြေအနေကို တိုတိုတုတ်တုတ် ရှင်းပြလိုက်သည်။

သူ၏အဆိုအရ စီးကျန့်နှင့် ကျန်းထျန်းနန်တို့ ပျောက်ဆုံးသွားသည့်နေ့တွင် သူတို့သည် ခရိုင်ဝန်မင်းကြီးစံအိမ်သို့ အမှန်တကယ်ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ဝမ်ရိက သူတို့ကို မြေအောက်ထောင်ထဲတွင် ထောင်ချောက်ဆင်ခဲ့သည်။

ချင်ဖုန်းသည် သူ့ကို မယုံကြည်သေးဘဲ ဝမ်ရိ၏ ကောက်ကျစ်သောစမ်းသပ်မှုဟု ထင်နေသည်။ သူက လှောင်ပြောင်ရယ်မောသည်၊ "သခင်ကြီးဝမ်က မြို့ထဲကလူတွေကို အရမ်းဂရုစိုက်တာပဲ။ သူက ဒီလိုအရာမျိုးကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လုပ်နိုင်မှာလဲ။"

"ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကိုမယုံဘူးဆိုတာ ကျွန်တော်သိပါတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်လည်း ခရိုင်ဝန်မင်းကြီးစံအိမ်ကပဲလေ။ ဒီအကြောင်းကို ခင်ဗျားကိုပြောပြရမလားဆိုတာ ကျွန်တော် တွေဝေခဲ့ပါတယ်။"

"ခင်ဗျားကို ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ကျွန်တော့်အဖေက အလောင်းအဆိပ်သင့်ပြီး အဲ့ဒီသီးသန့်ခွဲထားတဲ့နေရာမှာ ရှိနေခဲ့တာပါ။ သခင်လေးချင်သာ ကြားဝင်ကုသပေးခဲ့တာမဟုတ်ရင် ကျွန်တော့်အဖေ ဒီအတားအဆီးကို ကျော်လွှားနိုင်မှာမဟုတ်ပါဘူး။"

"ကျွန်တော့်အဖေ့အသက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့ကျေးဇူးကိုဆပ်ဖို့ ဒီအကြောင်းကို ကျွန်တော် အန္တရာယ်ကိုစွန့်စားပြီး ပြောပြနေတာပါ။"

ဤစကားများနှင့်အတူ စစ်သားသည် သူ၏အိတ်ကပ်ထဲမှ အဖြူရောင်အဝတ်စတစ်စကို ထုတ်လိုက်သည်။

"သခင်လေးချင်၊ ဒါက ခရိုင်ရုံးရဲ့ ရိုးရှင်းတဲ့မြေပုံနဲ့ မြေအောက်ထောင်ရဲ့တည်နေရာပါ။ ကင်းလှည့်စခန်းတစ်ခုချင်းစီအတွက် အချိန်ကို ကျွန်တော် အဲ့ဒီပေါ်မှာ မှတ်သားထားပါတယ်။ ခင်ဗျား ယုံသည်ဖြစ်စေ၊ မယုံသည်ဖြစ်စေ၊ ဒါက ကျွန်တော်လုပ်နိုင်သမျှအားလုံးပါပဲ။"

ဤစကားများကို အလျင်အမြန်ပြောပြီးနောက် စစ်သားသည် လက်အုပ်ချီကာ အိမ်သာမှထွက်ခွာသွားပြီး ချင်ဖုန်းသည် သူ၏လက်ထဲမှ အဖြူရောင်အဝတ်စကိုကြည့်ကာ အတွေးနက်နေတော့သည်။

ခရိုင်ရုံးမှထွက်ခွာပြီး ဝမ်ရိ၏အမှတ်တံဆိပ်ကို ပေးအပ်လိုက်သောအခါ အချိန်အတော်ကြာ သီးသန့်ခွဲထားခြင်းခံခဲ့ရသောလူများသည် နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏မိသားစုများနှင့် ပြန်လည်ဆုံစည်းနိုင်ခဲ့ကြသည်။

သူတို့သည် သူတို့၏ချစ်ခင်ရသူများကို ပွေ့ဖက်ကြပြီး မျက်ရည်များဝဲကာ ထို့နောက် အားလုံးက ချင်ဖုန်းကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်းဖော်ပြရန် ဦးညွှတ်ကြသည်။

ချင်ဖုန်းသည် လူအုပ်ကိုနှုတ်ဆက်ကာ သခင်မလေးချန်းနှင့်အတူ တည်းခိုခန်းသို့ပြန်လာပြီးနောက် အဖြူရောင်အဝတ်စကိုဖွင့်ကာ ခရိုင်ရုံးမှအဖြစ်အပျက်များကို အမှန်အတိုင်း ပြန်လည်ပြောပြလိုက်သည်။

"ဖြစ်နိုင်ခြေ ဘယ်လောက်ရှိတယ်လို့ ထင်လဲ။" ချန်းဖေးလန်က ခပ်ပေါ့ပေါ့မေးလိုက်သည်။

"မူလကတော့ ကျွန်တော် လုံးဝမယုံခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ခုနကတော့ သူက သူ့အဖေနဲ့ပြန်လည်ဆုံစည်းတာကို ကျွန်တော်တွေ့ခဲ့တယ်။"

သံသယမဖြစ်စေရန်အတွက် စစ်သားသည် သူ၏အဖေကိုခေါ်သွားသောအခါ ချင်ဖုန်းကို တစ်ချက်မျှပင်မကြည့်ခဲ့ပေ။

"ကျွန်မ ခရိုင်ရုံးမြေအောက်ထောင်ကို သွားရှာသင့်လား။" ချန်းဖေးလန်က အကြံပြုသည်။

ချင်ဖုန်းက အသက်ကိုပြင်းပြင်းတစ်ချက်ရှူလိုက်သည်။ သူသည် ထိုညဝတ်စုံကို နောက်ဆုံးဝတ်ဆင်ခဲ့စဉ်က နဂါးသွေးကြော၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ခိုးယူ... အဲ... ကြားဖြတ်ယူခဲ့စဉ်ကဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားဆဲဖြစ်သည်။

ထိုအိပ်မက်ကိုတွေးမိသော် သူသည် ကြောက်ရွံ့မှုကျန်ရှိနေသေးသည်။ သခင်မလေးချန်းကို စိတ်မချနိုင်ဘဲ သူကပြောလိုက်သည်။

"ဒီတစ်ခါတော့ မင်းနဲ့အတူတူ ငါလိုက်ခဲ့မယ်။" ချန်းဖေးလန်သည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ သူမ၏ကောင်းကင်ပြာရောင်မျက်လုံးများဖြင့် ခပ်ဖျော့ဖျော့တစ်ချက်ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ အတူတူထွက်သွားရင် ပေါ်သွားမှာမဟုတ်ဘူးလား။"

"ဝမ်ရိရဲ့ ဒီနေ့စကားတွေက ငါတို့ကိုကြားစေချင်လို့ တမင်တကာပြောခဲ့တာပဲ။ ငါ အချိန်အတော်ကြာစဉ်းစားပြီး ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုကို ခန့်မှန်းမိတယ်။"

"သူတို့က အာမုကိုလုပ်ကြံဖို့ လူတစ်ယောက်လွှတ်ခဲ့ပေမယ့် မအောင်မြင်ခဲ့ဘူး။ အားမတန်မာန်လျှော့နဲ့ သူတို့က အလောင်းအဆိပ်ကိစ္စကို တက်ကြွစွာသတင်းပို့ခဲ့ရတယ်။"

"တစ်နည်းအားဖြင့်ပြောရရင် ငါတို့က ပေါ်သွားလောက်ပြီ။"

"အခုဆိုရင် မျက်နှာဖုံးကိုဆွဲခွာရမယ့်အချိန်နီးပါးရောက်နေပြီ၊ အာမုလည်း အချိန်အတော်ကြာထွက်သွားခဲ့ပြီ၊ သတင်းက ကျင့်ယန်မြို့ကိုရောက်လောက်ပြီ။ ငါတို့ အခု သိပ်ပြီးတော့ စိတ်ပူစရာမလိုတော့ဘူး။" ချင်ဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။

ချန်းဖေးလန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုကိုစဉ်းစားမိဟန်ဖြင့် သူမ၏မျက်ခုံးများ အနည်းငယ်တွန့်ချိုးသွားသည်။

"ဒါပေမဲ့ မင်းနဲ့အတူတူလှုပ်ရှားရင် ငါ့ရဲ့နေရာကို ပေါ်သွားစေနိုင်တယ်။"

ချင်ဖုန်း၏မျက်နှာအမူအရာသည် သူမ၏စကားကြောင့် တောင့်တင်းသွားသည်၊ သူမက သူ့ကိုငြင်းပယ်နေသလိုပင်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါက ဆဋ္ဌမအဆင့် ကံကြမ္မာဖတ်ရှုခြင်းဘုံကို ဝင်တော့မယ့် စာပေသူတော်စင်တစ်ယောက်ပဲ။ ငါ မင်းကို ဒုက္ခမပေးပါဘူး။" ချင်ဖုန်းက ချောင်းဟန့်လိုက်သော်လည်း သူ၏စကားများမှာ သိသိသာသာ ယုံကြည်မှုကင်းမဲ့နေသည်။

ချန်းဖေးလန်သည်လည်း သူ့ကို သံသယဖြစ်သောမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေသည်။

"ငါ မင်းကို ဒုက္ခမပေးမိအောင် အကောင်းဆုံးကြိုးစားပါ့မယ်။" ချင်ဖုန်းက အားမတန်မာန်လျှော့ဖြင့် အားနည်းစွာထပ်ပြောလိုက်သည်။

"အင်း။"

ညရောက်လာသည်နှင့်အမျှ လသည် အမှောင်ထုတွင်ဖုံးလွှမ်းနေပြီး လေသည် တဝီဝီတိုက်ခတ်နေစဉ် အိမ်နီးချင်းအခန်းမှ မှိန်ဖျော့သောအသံများ ပြန်လည်ထွက်ပေါ်လာသည်။

ယခင်ညကအတွက် လက်စားချေလိုသောကြောင့်ဖြစ်မည်၊ ယနေ့ည သူတို့၏လှုပ်ရှားမှုများမှာ အထူးသဖြင့် ကျယ်လောင်ပြီး မိန်းမ၏လည်ချောင်းမှာ အော်ဟစ်ခြင်းကြောင့် နာကျင်လုနီးပါးဖြစ်နေသည်။

စောင့်ကြည့်ရန်တာဝန်ကျသောနှစ်ဦးသည် မထီမဲ့မြင်ပြုစွာ တံတွေးထွေးကာ ချင်ဖုန်းနှင့်အခြားသူများရှိရာ ဧည့်ခန်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

ပြတင်းပေါက်များပိတ်ထားပြီး ဖယောင်းတိုင်သည် တဖျပ်ဖျပ်တောက်လောင်နေကာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ပွေ့ဖက်နေသော အရိပ်နှစ်ခုကို မှိန်ဖျော့စွာမြင်နိုင်သည်။

"ဒီနှစ်ယောက်ကတော့ ဒီည ပျော်စရာကောင်းတဲ့အချိန်ကို ရကြတော့မှာပဲ။" တစ်ယောက်က တံတွေးထွေးကာ ပြောလိုက်သည်။

အခြားတစ်ယောက်က အလေးအနက်မထားဘဲ လှောင်ပြောင်ရယ်မောလိုက်သည်။

အမှန်တကယ်တွင် အခန်းထဲမှအရိပ်များသည် ချင်ဖုန်းဖန်တီးထားသော ထင်ယောင်ထင်မှားများသာဖြစ်သည်။

အဝတ်အစားနှစ်စုံကို မတ်တပ်ရပ်ထားပြီး ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်ဖြင့် ထွန်းလင်းထားရာ လူနှစ်ဦးပွေ့ဖက်နေသည့်အသွင် ပေါ်နေသည်။

အစစ်အမှန် ချင်ဖုန်းနှင့် ချန်းဖေးလန်တို့သည် တည်းခိုခန်းမှထွက်ခွာသွားကြပြီး ခရိုင်ဝန်စံအိမ်သို့ တိတ်တဆိတ်ဦးတည်နေကြသည်။

အလောင်းအဆိပ်သင့်ခဲ့သောမြို့သူမြို့သားများအားလုံး အိမ်ပြန်သွားကြသော်လည်း ရှို့လျန်မြို့သည် ကပ်ရောဂါလုံးဝမပျောက်ကင်းသေးဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် ညမထွက်ရအမိန့်ကို ဆက်လက်ကျင့်သုံးနေဆဲဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လမ်းများမှာ လူသူကင်းမဲ့ပြီး အလွန်တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ချန်းဖေးလန်သည် မလှမ်းမကမ်းရှိ အိမ်များ၏အစွန်းတစ်လျှောက် လျှောက်လှမ်းနေသော ချင်ဖုန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

အနက်ရောင်ဝတ်ဆင်ထားပြီး အနက်ရောင်မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားကာ သတိကြီးစွာ လှုပ်ရှားနေသည်။

သူမ၏စူးစမ်းလိုစိတ်ကို မထိန်းနိုင်ဘဲ သူမက မေးလိုက်သည်။

"ငါတို့ စောင့်ကြည့်တာကို လွှတ်ချခဲ့ပြီးပြီ၊ မင်း ဒီလောက်သတိကြီးနေစရာမလိုပါဘူး။"

"မင်းနားမလည်ပါဘူး၊ သတိထားခြင်းက နှစ်တစ်ထောင်ကြာခံတယ်" ချင်ဖုန်းက တိုးတိုးလေးပြန်ဖြေသည်။

မတော်တဆမှုများမဖြစ်ပွားစေရန် သူသည် သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်ကိုလေ့လာရန် သူ၏ထူးခြားသောစွမ်းရည်ကို အမြဲတမ်းအသက်သွင်းထားသည်။ ရုတ်တရက် သူသည် တိုးတိုးလေးအာမေဋိတ်သံပြုလိုက်သည်။

အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ဤမြို့ရှိ ယင်ချီသည် သူပထမဆုံးရောက်ရှိလာစဉ်ကထက် များစွာပို၍သိပ်သည်းနေသည်။

သို့သော် ယခုချက်ချင်းဦးစားပေးရမည့်အရာမှာ ခရိုင်ဝန်ရုံး၏မြေအောက်ထောင်ထဲမှ စီးကျန့်နှင့် ကျန်းထျန်းနန်တို့ကို ရှာဖွေရန်ဖြစ်သည်။ သူသည် ယင်ချီကိစ္စကို သိပ်ပြီးတော့ မစဉ်းစားခဲ့ပေ။

ခရိုင်ဝန်အိမ်အပြင်ဘက်သို့ရောက်ရှိသောအခါ ချင်ဖုန်းသည် သူ၏လက်ထဲတွင် အဖြူရောင်အဝတ်စတစ်စကိုကိုင်ကာ နံရံတစ်ခုကို "ဒီမြေပုံသာ အစစ်အမှန်ဖြစ်ခဲ့ရင် ဒီနေရာကနေဝင်တာက ဒီအချိန်မှာ အလုံခြုံဆုံးပဲ။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် အရေးကြီးသောပြဿနာမှာ နံရံသည် သုံးပေနီးပါးမြင့်နေခြင်းဖြစ်သည်။ တိတ်တဆိတ် ဘယ်လိုဝင်နိုင်မည်နည်း။

သူစဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် သူ၏ဘေးမှ ညင်သာသောအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ မော့ကြည့်လိုက်ရာ ချန်းဖေးလန်သည် နံရံ၏အစွန်းတွင် တည်ငြိမ်စွာရပ်နေပြီး သူ့ကို အမြင့်မှငုံ့ကြည့်နေသည်။

နှစ်ဦးသား အဝေးမှတစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ကြည့်လိုက်ကြရာ ညလေတစ်ချက်တိုက်ခတ်ကာ သူတို့၏ဆံပင်များကို လွင့်ပျံစေသည်။

"မင်း ပြန်သွားရင်ကော။"

"အဲ့ဒါကိုပြောတာ အတည်လား။"

စကားအနည်းငယ်သာဖြစ်သော်လည်း အကျိုးသက်ရောက်မှုမှာ ကြီးမားလှသည်။ ချင်ဖုန်း၏မျက်နှာအမူအရာ တောင့်တင်းသွားသည်။