ကပ်ဘေးကျရောက်ခြင်း၊ အလောင်းမိစ္ဆာများ ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်း

ခရိုင်ဝန်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသော လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားသည် အော်သံများကိုကြားပြီးနောက် အမူအရာကင်းမဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်၊

"သူတစ်ပါးကို အခွင့်ကောင်းယူတဲ့သူတွေက ဒီကံကြမ္မာနဲ့ သဘာဝကျကျပဲ ကြုံတွေ့ရမှာပဲ။"

"မင်းတို့ ဒီလိုပုံစံဖြစ်နေစရာမလိုပါဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းတို့အားလုံး သူနဲ့အတူတူလိုက်သွားဖို့ သိပ်မကြာတော့ပါဘူး။"

စကားသံဆုံးသည်နှင့် သူသည် လက်ခုပ်တီးလိုက်ရာ မြေပြင်မျက်နှာပြင်သည် လှုပ်ရှားလာပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ဆွေးမြေ့နေသော အရိုးလက်မောင်းများ ပေါ်ထွက်လာသည်။

သူတို့သည် အမှန်တကယ်ပင် အလောင်းမိစ္ဆာများဖြစ်ကြသည်။

ယန်မာန်၏ ကွင်းဆက်ကိုးခုပါခေါင်းတလား တံဆိပ်သည် တဖြည်းဖြည်းအားနည်းလာသည်။ ရှို့လျန်မြို့ရှိ ယင်ချီကို မနှိမ်နင်းတော့သည့်အချက်နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ဤအလောင်းမိစ္ဆာများသည် နောက်ဆုံးတွင် လူ့လောကသို့ အတားအဆီးမရှိ ရောက်ရှိလာနိုင်ပြီဖြစ်သည်။

ဆွေးမြေ့နေသောအလောင်းများ၏ ညှီနံ့သည် လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်နေပြီး လူကို ပျို့အန်ချင်စိတ်ဖြစ်စေသည်။

မရေမတွက်နိုင်သော အလောင်းမိစ္ဆာများသည် သူတို့၏သွားများကိုဖြဲကာ လက်သည်းများကိုထုတ်ပြီး ချင်ဖုန်းနှင့်အခြားသူများထံသို့ ပြေးဝင်လာကြသည်။

စီးကျန့်၏ဒေါသသည် ထောင်းခနဲထွက်လာပြီး သူ၏နောက်မှ ရတနာဘူးခါးကြီးသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ကျကာ ကျယ်လောင်သောဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ယင်ချီသည် စုစည်းကာ အရိပ်ထဲသို့ လောင်းဝင်သွားသည်။ အရိပ်၏အနက်ရောင်လက်သည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ချက်ချင်းမြင့်တက်လာပြီး မရေမတွက်နိုင်သော အလောင်းမိစ္ဆာများကို အသားစများအဖြစ်သို့ ကြိတ်ချေပစ်လိုက်သည်။

ကျန်းထျန်းနန်သည် သူ၏ညာဘက်ခြေကို ရှေ့သို့ဆောင့်နင်းလိုက်ပြီး လက်သီးများတိုက်ခတ်ရာ ပြင်းထန်သောလေတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး လက်သီးလေဖြတ်သန်းသွားရာနေရာတိုင်းတွင် အလောင်းမိစ္ဆာများသည် လုံးဝယှဉ်နိုင်ခြင်းမရှိပေ။

ချန်းဖေးလန်သည် စစ်မြေပြင်ကိုဖြတ်သန်းသွားလာနေပြီး သူမ၏လက်ထဲမှ ငွေဖြူရောင်ဓားမြှောင်သည် ပျံဝဲနေကာ အလောင်းမိစ္ဆာများ၏ခေါင်းများသည် တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး လွင့်တက်သွားသည်။

သူတို့၏သက်ရှိဘဝတွင် ဤအလောင်းမိစ္ဆာများသည် အကောင်းဆုံးအားဖြင့် သတ္တမအဆင့် သိုင်းသမားများသာဖြစ်သည်။ သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်များသည် သေဆုံးပြီးနောက် ပြောင်းလဲမှုများကြုံတွေ့ခဲ့လျှင်ပင် သူတို့သည် စီးကျန့်နှင့်အခြားသူများ၏ ပြိုင်ဘက်များမဖြစ်နိုင်ပေ။

တိုက်ပွဲအခြေအနေသည် တစ်ဖက်သတ်အနေအထားနီးပါးသို့ ရောက်ရှိနေသည်။ စီးကျန့်သည် နောက်ဆုံးရပ်နေသော အလောင်းမိစ္ဆာကို ရုပ်သေး၏အနက်ရောင်လက်ဖြင့် ကြိတ်ချေလိုက်သောအခါ နံ့သာတစ်တိုင်လောင်ကျွမ်းစာအချိန်ပင် မကြာလိုက်ပေ။

"ဝမ်ရိ၊ မင်းက အလောင်းမိစ္ဆာတွေရဲ့ကပ်ဘေးကို ဖုံးကွယ်ခဲ့တယ်၊ သူတို့ကို ပြည်သူတွေနဲ့ အစာကျွေးခဲ့တယ်၊ အရာရှိတွေကိုသတ်ဖြတ်ခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ မြို့ထဲကလူတွေရဲ့ အသက်ရှင်သေဆုံးမှုကို လျစ်လျူရှုခဲ့တယ်။"

"မကောင်းမှုအမျိုးမျိုးက မှတ်တမ်းတင်လို့မကုန်နိုင်လောက်အောင်ပဲ။ ဒီနေ့ မင်းခေါင်းကို ငါယူမယ်။" စီးကျန့်က ဒေါသတကြီးအော်ဟစ်လိုက်သည်။

ရုပ်သေး၏အနက်ရောင်လက်သည် ချက်ချင်းဆန့်တန်းထွက်သွားသော်လည်း မျက်နှာအမူအရာမဲ့နေသော အမျိုးသားတစ်ဦးက ကြားဖြတ်တားဆီးလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းသည် သူ၏နှစ်ထပ်သူငယ်အိမ်စွမ်းရည်ကိုဖွင့်ကာ ထိုအမျိုးသားကိုကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် သခင်ကြီးကျန်း၏လှုပ်ရှားမှုကို ကြားဖြတ်တားဆီးနိုင်သောတစ်ဖက်လူသည် အနည်းဆုံး ပဉ္စမအဆင့်ဘုံ၏ အဆင့်မြင့်ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးဖြစ်သင့်သည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

သူသည် တစ်ဖက်လူ၏ခန္ဓာကိုယ်တွင် ယင်ချီနှင့်သွေးခြေရာမရှိသည်ကို အံ့ဩတကြီးတွေ့ရှိလိုက်ရသည်၊ သူသည် သက်ရှိလူတစ်ဦး လုံးဝမဟုတ်ပေ။

သူ၏အသွင်အပြင်ကိုကြည့်လျှင် လမ်းလျှောက်နေသောအလောင်းများနှင့် လုံးဝကွဲပြားနေသည်။

ရုတ်တရက် သူသည် ကျင့်ယန်မြို့ရှိ သခင်ကြီးစံအိမ်မှ အစေခံများ၏အခြေအနေကို သတိရလိုက်သည်။ သူတို့သည် သူ၏ရှေ့မှအမျိုးသားကဲ့သို့ပင် လမ်းလျှောက်နေသောအလောင်းများကဲ့သို့ပင်။

"ရုပ်သေးအလောင်းနည်းစနစ် ဟုတ်လား။" စီးကျန့်က အသိပညာကြွယ်ဝပြီး အံ့ဩတကြီးပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ခေါင်းကို ယူမလို့လား။ မင်းမှာ အဲ့ဒီအရည်အချင်းမရှိဘူး။"

"အဲ့ဒီလူတွေက အကျဉ်းသားတွေပဲ၊ သူတို့သေရင်သေသွားတာပဲ။ တခြားရှုထောင့်ကကြည့်ရင် သူတို့က သာမန်အရပ်သားတွေဖြစ်ခဲ့ရင်တောင် ဘာဖြစ်လဲ။"

"ဒီလောကကြီးမှာ နေ့တိုင်း လူတစ်စုသေနေတာပဲ။ ငါက သူတို့ကို အချိန်မတိုင်ခင် သက်သာရာရအောင်လုပ်ပေးနေတာ၊ သူတို့ကို နေ့တိုင်းကြောက်ရွံ့မှုနဲ့နေထိုင်ရခြင်းကနေ ကယ်တင်ပေးနေတာ။" ဝမ်ရိက လှောင်ပြောင်ရယ်မောလိုက်သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် မြေအောက်ထောင်အပြင်ဘက်တွင် ဆူညံသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

တစ်စုံတစ်ဦးက အလျင်အမြန်သတင်းပို့သည်၊ "သခင်ကြီးကိုသတင်းပို့ပါတယ်၊ အနီးအနားမြို့များမှ အရာရှိအမျိုးမျိုးနှင့် စစ်သားများ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနက ကယ်ဆယ်ဖို့ရောက်လာပြီး အခု ရှို့လျန်မြို့ထဲမှာ ရှိနေကြပါပြီ။"

ဤသည်ကိုကြားသောအခါ စီးကျန့်က လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဝမ်ရိ၊ မင်း ဒီနေ့မလွတ်မြောက်နိုင်တော့ဘူး။"

ဤသတင်းကိုကြားသောအခါ ဝမ်ရိသည် အမူအရာမပြောင်းဘဲနေပြီး အဓိပ္ပာယ်ပြည့်ဝသောလေသံဖြင့် "ရှို့လျန်မြို့က လမ်းလျှောက်နေသောအလောင်းများရဲ့ကပ်ဘေးနဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး ခရိုင်ဝန်က ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အပြင်လောကကို သတင်းပို့ခဲ့တယ်။"

"ဒါပေမဲ့ လမ်းလျှောက်နေသောအလောင်းတွေရဲ့ အရေအတွက်နဲ့စွမ်းအားက အရမ်းကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလို့ ရှို့လျန်မြို့တစ်ခုလုံးရဲ့ ပူးပေါင်းကြိုးပမ်းမှုတွေနဲ့တောင် သူတို့က ယှဉ်နိုင်ခြင်းမရှိခဲ့ဘူး။ မြို့တစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားခဲ့တယ်။"

"လူအနည်းငယ်ပဲ လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ပြီး ဒီသတင်းကို တော်ဝင်မြို့တော်ကို ပြန်ယူဆောင်လာခဲ့တယ်။ ဒီဇာတ်လမ်းကို ဘယ်လိုထင်လဲ။"

ချင်ဖုန်းနှင့်အခြားသူများ တုန်လှုပ်သွားပြီး သူ့ကိုကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ဇာတ်ခုံက ပြင်ဆင်ပြီးသွားပြီ၊ အခုက အာမုရှာတွေ့ခဲ့တဲ့လူတွေရဲ့ကိစ္စပဲကျန်တော့တယ်။ မင်းတို့ရှာတွေ့ခဲ့တဲ့စစ်ကူတွေ သိပ်မအားနည်းဖို့ပဲ ငါမျှော်လင့်တယ်။ မဟုတ်ရင် ငါခုနကပြောခဲ့တဲ့အငြင်းအခုံက လောကကြီးကိုယုံကြည်အောင်လုပ်ဖို့ ခက်ခဲနိုင်တယ်။" ဤစကားများကိုထားခဲ့ပြီးနောက် ဝမ်ရိသည် လှည့်ထွက်သွားသည်။

"ထွက်ပြေးဖို့တောင် စိတ်မကူးနဲ့။" စီးကျန့်က ကျယ်လောင်စွာအော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ညာဘက်လက်ဖဝါးတွင် ယင်ချီစုစည်းကာ အားပြင်းပြင်းဖြင့် ဖိချလိုက်သည်။

အရိပ်မည်းခေါင်းတလားသည် ထိုလူကိုပြန်ဆွဲထားရန်ကြိုးစားသကဲ့သို့ ကျဆင်းလာသည်။

သို့သော် လမ်းလျှောက်နေသောအလောင်းနှင့်တူသောထိုလူသည် နောက်တစ်ကြိမ်လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး အနက်ရောင်ခေါင်းတလားကို သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ခုခံလိုက်သည်။

"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရင်ဂရုစိုက်ကြဦး။" ဝမ်ရိက ပြုံးရယ်ကာ ထွက်ခွာသွားသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ရှို့လျန်မြို့တွင် မရေမတွက်နိုင်သော လမ်းလျှောက်နေသောအလောင်းများ မြေပြင်ထဲမှထွက်ပေါ်လာပြီး ပြည်သူများ၏ငိုကြွေးသံများနှင့် အော်ဟစ်သံများ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

လမ်းလျှောက်နေသောအလောင်းများ၏ အရိုးလက်သည်းများအောက်တွင် မည်မျှသေဆုံးခဲ့သည်ကို သူတို့မသိခဲ့ကြပေ။

သွေးများလွင့်စင်ကာ မြေကြီးကို အနီရောင်ရင့်ရင့်ဖြင့် ဆိုးလိုက်ပြီး သွေးနံ့သည် လေထုထဲတွင် စူးရှစွာထိုးဖောက်နေသည်။

ကယ်ဆယ်ရန်ရောက်ရှိလာသော စစ်သားများနှင့် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှအဖွဲ့ဝင်များသည် ရှို့လျန်မြို့အတွင်းမှ ကြေကွဲဖွယ်မြင်ကွင်းကို သိသာစွာပင် မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြပေ။

"ဒီလောက်များတဲ့ သေလွန်သူတွေ။ မြန်မြန်၊ အားလုံးလှုပ်ရှားကြ၊ မြို့ထဲကသေလွန်သူတွေကို သတ်ကြ။" တစ်စုံတစ်ဦးက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

လူအုပ်သည် ချက်ချင်းပင် လှုပ်ရှားစပြုတော့သည်။

တစ်ဖက်တွင် ထာဝရအသက်နတ်ကွန်း၏ မြေအောက်လိုဏ်ဂူတွင် ချန်ကွေးသည် လေထဲတွင်ဆိုင်းထားသော ကြီးမားသောခေါင်းတလားကိုကြည့်နေသည်။ အပေါ်တွင် သံကြိုးတစ်ချောင်းသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

ခေါင်းတလား၏မျက်နှာပြင်ပေါ်မှ သွေးနီရောင်ပုံစံများသည် ပျောက်ကွယ်လုနီးပါးဖြစ်နေပြီး အတွင်း၌ နှလုံးခုန်သံကဲ့သို့ သို့မဟုတ် တစ်စုံတစ်ဦးက စစ်တဘောင်ကိုတီးခတ်နေသကဲ့သို့ တဒုတ်ဒုတ်မြည်သံများ ရှိနေသည်။

အသံတစ်ချက်တိုင်းနှင့်အတူ ရှို့လျန်မြို့ရှိမြေပြင်မှ သေလွန်သူအများအပြား ထွက်ပေါ်လာလိမ့်မည်။

သူတို့၏အသားများ ခြောက်သွေ့နေသော်လည်း သူတို့၏အဝတ်အစားများမှာ စုတ်ပြဲနေပြီး သူတို့၏ကျောနှင့်ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှပုံစံများက သူတို့သည် အတိတ်ကတောင်ပိုင်းဒေသတွင် လုယက်သတ်ဖြတ်ခဲ့သော ကျားခေါင်းလူရိုင်းတပ်မှ ဓားပြများဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။

မြို့ထဲမှမရေမတွက်နိုင်သောလူများ သေဆုံးဒဏ်ရာရကြပြီး အခြားမြို့များမှစစ်ကူများ ဆက်လက်ရောက်ရှိလာကာ သေဆုံးသူအရေအတွက်ကို တိုးပွားစေသည်။

မမြင်နိုင်သောအနက်ရောင်သေခြင်းစွမ်းအင်သည် မြေကြီးထဲသို့ ဆက်လက်စိမ့်ဝင်နေပြီး လိုဏ်ဂူကိုပြည့်စေသည်။

ချန်ကွေးသည် အသက်ကိုပြင်းပြင်းတစ်ချက်ရှူလိုက်သည်မှာ သေခြင်းတရား၏အငွေ့အသက်ကို မူးယစ်နေသကဲ့သို့ပင်။

"ထွက်လာဖို့အချိန်နီးနေပြီ။ ဒီအချိန်မှာ ဘယ်လိုခံစားရလဲ။" တစ္ဆေမျက်နှာအောက်မှ မှိန်ဖျော့သောအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

တုံ့ပြန်မှုမှာ ခေါင်းတလားအတွင်းတွင် ခဲသွားပုံရသော အေးစက်သော သတ်ဖြတ်လိုသောစိတ်ပင်ဖြစ်သည်။

ခရိုင်ဝန်ရုံး၏မြေအောက်ထောင်တွင် စီးကျန့်နှင့်အခြားသူများ ဝမ်ရိကိုလိုက်လံဖမ်းဆီးရန် ကြိုးစားသော်လည်း လမ်းလျှောက်နေသောအလောင်းနှင့်တူသော အမျိုးသားတစ်ဦးက တားဆီးထားသည်။

သူတို့ကို ပို၍အံ့ဩစေသောအရာမှာ သေဆုံးသင့်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ်သေဆုံးနိုင်ခြင်းမရှိတော့သော သေလွန်သူများ၏ စုတ်ပြဲနေသောအသားများသည် တစ်နေရာတည်းတွင် ပြန်လည် စုစည်းနေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

ချင်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူ၏နှစ်ထပ်သူငယ်အိမ်စွမ်းရည်ကိုအသက်သွင်း၍ ပတ်ပတ်လည်ကိုကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် အနက်ရောင်စွမ်းအင်သည် ထိုခန္ဓာကိုယ်များထဲသို့ဝင်ရောက်သွားတိုင်း သေလွန်သူများ ပြန်လည်အသက်ဝင်လာသည်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်သည်။

စီးကျန့်က တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လမ်းကိုပိတ်ထားသောအမျိုးသားကိုကြည့်ကာ လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလိုနဲ့မဖြစ်ဘူး။ ကလေးမလေးချန်း၊ မင်း ချင်ဖုန်းကိုခေါ်ပြီး ဒီနေရာကထွက်သွား။ ငါ ရှေ့ကလူကိုကိုင်တွယ်မယ်။ ကျန်းထျန်းနန်၊ ဒီမသေနိုင်တဲ့ခေါင်းမာတဲ့မိစ္ဆာတွေကို မင်းကိုထားခဲ့မယ်။"

စစ်ကူများရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း ဝမ်ရိက အစောပိုင်းကပြောခဲ့သောအရာက စီးကျန့်ကို စိတ်မအေးဖြစ်စေဆဲဖြစ်သည်။

ချင်ဖုန်းက ကျားခေါင်းနှင့်လူရိုင်းခေါင်းဆောင်သည် သက်ရှိဘဝတွင် တတိယအဆင့် သိုင်းသမားတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်းပြောခဲ့သည်နှင့်ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ အကယ်၍ အလောင်းမိစ္ဆာအဖြစ်သို့ပြောင်းလဲသွားပါက နတ်စစ်သူကြီးဆယ့်နှစ်ဦး၏စွမ်းအား အနည်းဆုံးလိုအပ်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် စီးကျန့်သည် ချီယွမ်မြို့နှင့် ကျင့်ယန်မြို့တွင် ထိုသို့သောစွမ်းအားမရှိကြောင်း ရှင်းလင်းစွာသိသည်။

ဤအချိန်တွင် သူသည် နာကျည်းမှုများထားရှိပြီး ကျယ်ပြန့်သောကွန်ရက်ရှိသော ဌာနမှူးကျိုးက ရှို့လျန်မြို့ရှိကပ်ဘေးကိုဖြေရှင်းရန် နတ်စစ်သူကြီးဆယ့်နှစ်ဦးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်မည်ဟုသာ မျှော်လင့်နေသည်။

စီးကျန့်၏စကားကိုကြားသောအခါ ချန်းဖေးလန်သည် ချင်ဖုန်း၏နောက်ကော်လံကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့်ဆွဲမလိုက်ပြီးနောက် မြေအောက်ထောင်မှထွက်ခွာရန် လျင်မြန်စွာလှုပ်ရှားလိုက်သည်။

ဤသည်ကိုမြင်သောအခါ လမ်းကိုပိတ်ထားသောအမျိုးသားသည် သူ၏ညာဘက်လက်ကို ဘေးသို့ရုတ်တရက်ထိုးထုတ်လိုက်သော်လည်း သူသည် စီးကျန့်၏အရိပ်မည်းလက်ဖြင့် ရိုက်ခတ်ခြင်းခံလိုက်ရသည်။

"သခင်ကြီးစီး၊ သတိထားပါ။" ချင်ဖုန်းက အော်ခေါ်လိုက်သည်။

"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ဂရုစိုက်ပါ။" စီးကျန့်က မျက်ခုံးပင့်ကာ ပြန်ဖြေပြီးနောက် နောက်တစ်ကြိမ်ထရပ်လိုက်သောထိုလူကို လေးနက်စွာကြည့်လိုက်သည်။