စစ်ကူများ

ချန်ကွေးသည် ထာဝရနတ်ကွန်း၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး အမြင့်တွင် ပျံဝဲကာ ရှို့လျန်မြို့တစ်ခုလုံးကို အပေါ်မှငုံ့ကြည့်နေသည်။

ဤခရီးစဉ်အတွက် သူ၌ ရည်ရွယ်ချက်သုံးခုရှိသည်။

ပထမတစ်ချက်မှာ သင်္ဂြိုဟ်ကောင်းကင်အဖွဲ့မှ ပေးအပ်သောတာဝန်ကို ပြီးမြောက်အောင်ဆောင်ရွက်ပြီး ယန်မာန်၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ အကြေးခွံကို ရယူရန်ဖြစ်သည်။

ဒုတိယတစ်ချက်မှာ အလောင်းမိစ္ဆာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသော ယန်မာန်ကို ကွင်းဆက်ကိုးခုပါခေါင်းတလား၏ တံဆိပ်မှ လွတ်မြောက်စေပြီး တောင်ပိုင်းဒေသ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနအတွက် ဒုက္ခအနည်းငယ်ဖြစ်စေကာ သူတို့၏အာရုံကို လွှဲပြောင်းရန်ဖြစ်သည်။

တတိယတစ်ချက်မှာ သူ၏ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားကို ပိုမိုတိုးတက်စေရန်အတွက် သေခြင်းစွမ်းအင်ချီကို ပိုမိုပေါင်းစပ်ရန်ဖြစ်သည်။

မြို့ထဲမှ ငိုကြွေးသံများ၊ အော်ဟစ်သံများ၊ စူးစူးဝါးဝါးအော်သံများနှင့် ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်သံများသည် သံစုံတီးဝိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ပဲ့တင်ထပ်ကာ လေထုထဲတွင် ပျံ့နှံ့နေသည်။

ရှို့လျန်မြို့တွင် လူများပိုမိုစုဝေးလာသည်နှင့်အမျှ ချန်ကွေးသည် သူ့ဘာသာသူ ရေရွတ်သည်၊ "အချိန်ရောက်နေပြီ။" ထို့နောက် သူသည် သူ၏လက်ဖဝါးများကို ပူးကပ်လိုက်သည်။

အနက်ရောင်သေခြင်းစွမ်းအင်ချီသည် အတားအဆီးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ရှို့လျန်မြို့တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသည်။ မြို့ထဲသို့ဝင်ရောက်လာသော စစ်ကူများသည် ဤအနက်ရောင်အတားအဆီးကို ဖြတ်သန်းသွားလာ၍မရသည်ကို အံ့ဩတကြီးတွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် သူတို့၏အသားများသည် မျက်မြင်အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဆွေးမြေ့သွားလိမ့်မည်။

သို့သော် ဤအချိန်တွင် ချန်ကွေးသည် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိပြီး တောင်ဘက်အရပ်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး လာနေပြီ။"

နက်ရှိုင်းသောတောင်တန်းများတွင် စစ်တပ်တစ်ခုသည် အရှိန်အပြည့်ဖြင့် မြင်းစီးနှင်နေသည်။ ၎င်းမှာ အာမုက ကျင့်ယန်မြို့နှင့် ချီယွမ်မြို့မှ ခေါ်ဆောင်လာသော စစ်ကူများဖြစ်သည်။

သူတို့ကိုဦးဆောင်လာသောသူမှာ ကြယ်တာရာစစ်သူကြီးသုံးဆယ့်ခြောက်ဦးထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သော ကျိုးခိုင်မှလွဲ၍ အခြားမဟုတ်ပေ။

မူလက ကျင့်ယန်မြို့နှင့် ရှို့လျန်မြို့ကြား အကွာအဝေးအရ ကျိုးခိုင်နှင့် သူ၏အုပ်စုသည် အကူအညီပေးရန် စောစီးစွာရောက်ရှိလာနိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် အာမုထံမှ အလောင်းမိစ္ဆာ၏နောက်ကွယ်တွင် ယခင် တတိယအဆင့် နတ်သိုင်းအလောင်းမိစ္ဆာဘုရင်တစ်ပါး ရှိနိုင်ကြောင်း သိရှိပြီးနောက် ကျိုးခိုင်သည် ကျင့်ယန်မြို့မှထွက်ခွာကာ မဟာမိတ်တစ်ဦးကို ရှာဖွေခဲ့သဖြင့် နာရီဝက်ခန့် နှောင့်နှေးသွားခဲ့သည်။

"တစ်စုံတစ်ယောက်က နယ်ပယ်ကိုချဲ့ထွင်ထားပြီး သေခြင်းတရားရဲ့အငွေ့အသက်က သိပ်ပြင်းထန်တယ်။"

ကျိုးခိုင်ဘေးမှမြင်းပေါ်တွင် အစိမ်းရောင်အဝတ်အစားနှင့် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံခြုံထားသော ချောမောသည့်လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားတစ်ဦးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ခါးကိုကြည့်လိုက်ရာ စစ်သူကြီးဟုရေးထိုးထားသော အဖြူရောင်ကျောက်စိမ်းနှင့် ရွှေချထားသော အမှတ်တံဆိပ်တစ်ခုသည် အထူးပင်ထင်ရှားနေသည်။ ဤအမှတ်တံဆိပ်မှာ နတ်စစ်သူကြီးဆယ့်နှစ်ဦး အမှတ်တံဆိပ်မှလွဲ၍ အခြားမဟုတ်ပေ။

ထိုလူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားမှာလည်း ယခင်က ချီယွမ်မြို့ကို တစ္ဆေပြဿနာမှ ကယ်တင်ခဲ့သော လှံတန်ခိုးရှင် စီးမာခုံးမှလွဲ၍ အခြားမဟုတ်ပေ။

"ယန်မာန် ပေါ်လာပြီလား။" ကျိုးခိုင်က လေးနက်သောအသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ဤသည်ကိုကြားသောအခါ အာမု၏မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

စီးမာခုံးသည် မျက်လုံးများကိုမှိတ်ကာ ခေါင်းခါပြသည်၊

"အသေးစိတ်ကိုတော့ ငါမသိသေးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ရှို့လျန်မြို့ကအခြေအနေက အခုအချိန်မှာ အကောင်းဘက်မှာမရှိဘူး။ ငါအရင်သွားနှင့်မယ်။"

"ကောင်းပြီ။" ကျိုးခိုင်က သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

စကားသံဆုံးသည်နှင့် စီးမာခုံးသည် သူ၏ညာဘက်ခြေကိုတစ်ချက်ပုတ်လိုက်ရာ ကျယ်လောင်သောအသံနှင့်အတူ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် မြင်းကျောပေါ်မှ အမြင့်သို့ခုန်တက်သွားသည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သူ၏ပုံရိပ်သည် ကျယ်ပြောသောညအမှောင်ထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရှို့လျန်မြို့သို့ ဦးတည်သွားသည်။

ဤသည်ကိုမြင်သော် ကျိုးခိုင်သည် သူ၏လက်ထဲမှဇက်ကြိုးကိုမြှောက်လိုက်ရာ မြင်းခွာသံများ ချက်ချင်းဟီထွက်လာသည်၊

"အားလုံးပဲ၊ အခြေအနေက အရေးကြီးတယ်၊ အချိန်ကအသက်ပဲ၊ အရှိန်အပြည့်နဲ့ ရှေ့ဆက်သွားကြ။"

"သိပါပြီ။" အားလုံးက တညီတညွတ်တည်း တုံ့ပြန်လိုက်ကြသည်။

ရှို့လျန်မြို့ရှိမြင်ကွင်းသည် ချင်ဖုန်း၏မျှော်လင့်ချက်များကို များစွာကျော်လွန်နေသည်။

အလောင်းများ နေရာအနှံ့တွင်လဲလျောင်းနေပြီး သွေးချောင်းစီးနေသည်။

သူသည် မြေအောက်ထောင်သို့တစ်ခေါက်သွားပြီးနောက် ထွက်လာသောအခါ ဤသို့သောမြင်ကွင်းကို တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

အပြင်မြို့မှစစ်ကူများသည် မြို့ထဲမှအလောင်းမိစ္ဆာများကို တိုက်ခိုက်နေကြသည်။ သူတို့သည် အလောင်းမိစ္ဆာများကုတ်ခြစ်ခြင်းနှင့် အဆိပ်သင့်ခြင်းမှ ကာကွယ်ရုံသာမက အဆက်မပြတ်ပြန်လည်ရှင်သန်နေသော သေလွန်သူများကိုလည်း ကိုင်တွယ်ရသည်။

ချိန်ခွင်လျှာသည် သေလွန်သူများဘက်သို့ ယိမ်းယိုင်နေသဖြင့် ထိုစစ်ကူများသည် ရုန်းကန်နေကြရသည်။

ရှို့လျန်မြို့အနီးတွင် မြို့ကြီးများမရှိဘဲ စစ်ကူများ၏အင်အားမှာ အကန့်အသတ်ရှိသည်။

ချင်ဖုန်းသည် မြေအောက်ထောင်ထဲတွင် ဝမ်ရိပြောခဲ့သောအရာကို နောက်တစ်ကြိမ်စဉ်းစားမိသည်၊ သူသည် တစ်ဖက်လူက ဤလူများကို ဤနေရာသို့ တမင်တကာခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်ဟု အမြဲခံစားနေရသည်။

"သေခြင်းစွမ်းအင်ချီကြောင့်လား။" ချင်ဖုန်းက သူ့ဘာသာသူ ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူသည် စာအုပ်တစ်အုပ်တွင် မတရားသေဆုံးသွားသောလူများ၏ခန္ဓာကိုယ်များသည် သေခြင်းစွမ်းအင်ချီကို ထုတ်လုပ်မည်ဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ အလောင်းမိစ္ဆာများနှင့် အမှောင်ကျင့်ကြံသူများ၏ အကြိုက်ဆုံးဖြစ်သည်ဟု ဖတ်ဖူးသည်။

လမ်းပေါ်မှအလောင်းများကိုကြည့်လိုက်ရာ အနက်ရောင်သေခြင်းစွမ်းအင်ချီသည် သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်များမှထွက်ပေါ်လာပြီး မြေကြီးထဲသို့ အဆက်မပြတ်စိမ့်ဝင်နေသည်။

နောက်ထပ်အော်သံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်လာပြီး အသံလာရာဘက်သို့ကြည့်လိုက်သောအခါ လူများ အလောင်းမိစ္ဆာများ၏တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံနေရသည်ကို သူတွေ့လိုက်ရသည်။ သခင်မလေးချန်းသည် မတွေဝေပေ၊ သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် လင်းလက်သွားပြီး သူမ၏ငွေဖြူရောင်ဓားမြှောင်သည် လှုပ်ရှားကခုန်ကာ ထိုအလောင်းမိစ္ဆာများ၏ခေါင်းများကို ချက်ချင်းပင် ခေါင်းဖြတ်ပစ်လိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။" ကလေးတစ်ဦးကိုပွေ့ချီထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက တုန်ရီသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူတို့ကိုကယ်တင်ပြီးနောက် ချင်ဖုန်းသည် ထိုအမျိုးသမီး၏ပြောပြချက်မှ ရှို့လျန်မြို့ရှိအခြေအနေကို သိရှိလိုက်ရသည်။

ဤအချိန်တွင် မြို့၏မည်သည့်နေရာမှ မလုံခြုံပေ၊ အကြောင်းမှာ အလောင်းမိစ္ဆာများသည် မြေပြင်ထဲမှထွက်ပေါ်လာပြီး နေရာတိုင်းတွင် ရှိနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

စဉ်းစားကြည့်ရုံသာ၊ ယခင်က ကျားခေါင်းလူရိုင်းတပ်နှင့် ဧကရာဇ်ဝူချုံး၏ ထျန်းကျင့်တပ်တို့ တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခုတိုက်ခိုက်ခဲ့စဉ်က ဓားပြရှစ်ထောင် ကျဆုံးခဲ့သည်။

အလောင်းမိစ္ဆာများ၏ ထူးခြားသောပေါင်းစပ်နိုင်စွမ်းနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ မြို့ထဲမှဤသတ္တဝါများ၏အရေအတွက်မှာ စိတ်ကူးနိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်နေဖွယ်ရှိသည်။

"ခင်ဗျားရဲ့အိမ်က မြို့တံခါးနဲ့မဝေးဘူး။ ရှို့လျန်မြို့ကနေ တိုက်ရိုက်ထွက်မပြေးတာ ဘာလို့လဲ။" ချင်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။

ထိုအမျိုးသမီးက ဝမ်းနည်းစွာပြန်ဖြေသည်၊ "တခြားနေရာတွေကအရာရှိတွေနဲ့ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနက မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူတွေက ကျွန်မတို့ကို အဲ့ဒီကြောက်စရာကောင်းတဲ့အရာတွေကို ခုခံကာကွယ်ပေးပြီး ထွက်ပြေးခွင့်ရအောင် ကြိုးစားပေးနေပါတယ်။"

"ဒါပေမဲ့ ဘာကြောင့်မှန်းမသိ ရှို့လျန်မြို့ကို အနက်ရောင်အတားအဆီးတစ်ခုက ဝန်းရံထားပြီး ကျွန်မတို့ကို ထွက်ခွာခွင့်မပေးဘူး။"

"မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနက မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူတစ်ယောက်က အဲ့ဒါကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးထိလိုက်တာနဲ့ သူ့ရဲ့ညာဘက်လက်က အရည်ပျော်သွားပြီး အရမ်းကို ကြောက်စရာကောင်းနေတယ်။"

ချင်ဖုန်းက မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်လုံးများတွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ တဖျပ်ဖျပ်လက်နေသည်။ အမှန်ပင် ညကောင်းကင်တွင် ရှို့လျန်မြို့တစ်ခုလုံးကို ဖုံးအုပ်ထားသော မြင်သာသောအနက်ရောင်အတားအဆီးတစ်ခု ရှိနေသည်။

"ဒါက နယ်ပယ်တစ်ခုပဲ" ချန်းဖေးလန်က မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်း၏မျက်နှာအမူအရာသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ဖြစ်သွားသည်။ နယ်ပယ်တစ်ခုသည် တတိယအဆင့်ဘုံ သို့မဟုတ် သတ္တမမြောက် ကပ်ဘေးသံသရာအထက်ရှိသော သတ္တဝါများသာ အသုံးပြုနိုင်သော နည်းလမ်းတစ်ခုဖြစ်သည်။

တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုသော် ထာဝရနတ်ကွန်းအောက်မှ ယန်မာန်သည် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီ သို့မဟုတ် ရှို့လျန်မြို့တွင် အခြားစွမ်းအားကြီးသောရန်သူများ ရှိနေသည်။

သူသည် မြေအောက်ထောင်ထဲမှ သခင်ကြီးစီးကိုတားဆီးခဲ့သော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အမျိုးသားကို ရုတ်တရက်စဉ်းစားမိပြီးနောက် ကျင့်ယန်မြို့မှထိုလူများကို စဉ်းစားမိသည်။

သူသည် ဒုတိယဖြစ်နိုင်ခြေမှာ ပို၍များနိုင်သည်ဟု ခံစားမိသည်။

ရှို့လျန်မြို့ရှိ အလောင်းမိစ္ဆာများ၏ကပ်ဘေးနောက်ကွယ်တွင် စွမ်းအားကြီးသော ရုပ်သေးဆရာတစ်ဦး ရှိနေသည်။

"ခင်ဗျားတို့ အခုအချိန်မှာ ရှို့လျန်မြို့ကနေ ထွက်သွားလို့မရဘူး။ ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက် ဘယ်မှာ ခိုလှုံဖို့စီစဉ်ထားလဲ။" ချန်းဖေးလန်က မေးလိုက်သည်။

ထိုအမျိုးသမီးက ပြန်ဖြေသည်၊ "ရှေ့မှာ တည်းခိုခန်းတစ်ခန်းရှိပြီး မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူတွေက အဲ့ဒီမှာ စောင့်ရှောက်နေတယ်။ တခြားနေရာတွေထက် အများကြီးပိုလုံခြုံတယ်။ ကျွန်မ မူလက အဲ့ဒီကိုသွားမလို့ စီစဉ်ထားတာ။"

ချန်းဖေးလန်က လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စဉ်းစားနေသည်။ ဝမ်ရိ၏လက်ရှိတည်နေရာကို မသိရသေးဘဲ ထာဝရအသက်နတ်ကွန်းအောက်မှ မြေအောက်လိုဏ်ဂူထဲရှိ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သောခေါင်းတလား၏ လက်ရှိအခြေအနေကို မည်သူမျှမသိပေ။

သူနှင့် သခင်မလေးချန်းတို့အတွက် ရွေးချယ်စရာများ အကန့်အသတ်ရှိနေသဖြင့် သူက "ကျွန်တော်တို့ ခင်ဗျားကို အဲ့ဒီကို လိုက်ပို့ပေးပါ့မယ်။" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်လေး။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်မလေး။" ထိုအမျိုးသမီးသည် သူမ၏ကလေးကိုပွေ့ချီကာ ကျေးဇူးတင်ကြောင်းဖော်ပြသည်။

အုပ်စုသည် မကြာမီ ထိုအမျိုးသမီးပြောသောတည်းခိုခန်းသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ တည်းခိုခန်း၏တံခါးများနှင့် ပြတင်းပေါက်များကို တင်းကျပ်စွာပိတ်ထားပြီး ဝင်ပေါက်တွင်ချိတ်ဆွဲထားသော မီးအိမ်ပင်လျှင် ငြှိမ်းသတ်ထားသည်။

ချင်ဖုန်းသည် ချဉ်းကပ်ကာ တံခါးကြီးကိုခေါက်လိုက်ရာ တံခါးသည် တကျွီကျွီမြည်ကာ တုံ့ပြန်ပွင့်လာသည်။

အမျိုးသားတစ်ဦးသည် သူ၏မျက်နှာတစ်ခြမ်းကို ထုတ်ပြကာ သတိကြီးစွာကြည့်နေသည်။ အပြင်မှလူအားလုံး အသက်ရှင်နေသေးကြောင်း အတည်ပြုပြီးမှသာ သူသည် တံခါးကိုပိုကျယ်အောင်ဖွင့်ကာ သူတို့အတွက်နေရာပေးလိုက်သည်။

တည်းခိုခန်းထဲသို့ခြေချလိုက်သောအခါ နေထိုင်ရန်သင့်တော်သော မည်သည့်နေရာတွင်မဆို နေရာလွတ်မရှိသလောက်ဖြစ်နေသည်ကို သူတို့တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

တံခါးဖွင့်သံကိုကြားသောအခါ အတွင်းမှလူများ၏ ကြောက်လန့်နေသောအကြည့်များသည် သူတို့ထံသို့လှည့်လာသည်။ ချင်ဖုန်းနှင့် သူ၏အဖော်များ၏မျက်နှာများကို မှတ်မိပြီးမှသာ သူတို့၏စိတ်လှုပ်ရှားမှုမှာ အနည်းငယ်လျော့ကျသွားသည်။

တစ္ဆေများ၏အကျပ်အတည်းနှင့်ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ဤသာမန်ပြည်သူများသည် စဉ်းတီတုံးပေါ်မှငါးများကဲ့သို့ မိစ္ဆာများ၏သတ်ဖြတ်ခြင်းကို စောင့်ဆိုင်းနေရသည်။

ချင်ဖုန်းသည် လူများ၏မျက်နှာအမူအရာများကိုကြည့်ရင်း အားမတန်မာန်လျှော့ဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ထောင့်တစ်နေရာတွင် အမျိုးသားတစ်ဦး၏မျက်နှာသည် နာကျင်မှုဖြင့်ဖြူဖျော့နေပြီး သူ၏နဖူးမှ ချွေးစေးကြီးများ စီးကျနေသည်။

သူသည် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူများထဲမှတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ပြည်သူများကို ဤနေရာသို့ခေါ်ဆောင်လာစဉ် မိစ္ဆာများ၏ဒဏ်ရာရခဲ့သူဖြစ်သည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် သူသည် သူ၏အပြင်ဝတ်အောက်တွင် အကာအကွယ်ချပ်ဝတ်တန်ဆာဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် အလောင်းအဆိပ်သင့်ခြင်းမှ ကာကွယ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း သူ၏နံရိုးအနည်းငယ် ကျိုးသွားခဲ့သည်။

"ကျွန်တော် ကြည့်ပေးပါ့မယ်။" ချင်ဖုန်းက ရှေ့သို့တိုးကာ ပြောလိုက်သည်။