အသက်ရှင်နေမှသာ မျှော်လင့်ချက်ရှိသည်

စီးမာခုံးသည် မျက်လုံးများကိုမှိတ်ထားသော်လည်း အရာအားလုံးကို မြင်နိုင်ဟန်တူသည်။

သူသည် ချင်ဖုန်းဘက်သို့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်၊ သူ ဤလူငယ်ကို မှတ်မိသည်။ ယခင် ချီယွမ်မြို့တွင် ထိုနေရာမှလူများသည် ဤလူငယ်၏ ကြင်နာမှုကြောင့် အကျိုးကျေးဇူးများ ခံစားခဲ့ကြရသည်။

ထို့အပြင် တောင်ပိုင်းဒေသမှ သခင်ကြီး နန်ထျန်းလုံသည်လည်း ဤလူငယ်အပေါ် အထူးပင် စိတ်ဝင်စားပုံရသည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ လှံရှည်တစ်ချောင်းသည် ယန်မာန်၏ခန္ဓာကိုယ်ကို မြေပြင်တွင် စိုက်စွဲထားသည်။ သို့သော် အလောင်းမိစ္ဆာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်သော ယန်မာန်အတွက်မူ ဤအဆင့်တိုက်ခိုက်မှုသည် ကုတ်ခြစ်ခြင်းမျှသာ ဖြစ်သည်။

ခဏအကြာတွင် ပုံရိပ်တစ်ခုသည် မြေပြင်မှ နက်ရှိုင်းသောချောက်ကမ်းပါးထဲမှ နောက်တစ်ကြိမ် ခုန်ထွက်လာသည်။

သူသည် သူ၏ရင်ဘတ်ကိုထိုးဖောက်နေသော လှံရှည်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ ဟောင်းလောင်းဖြစ်နေသောရင်ဘတ်မှ သွေးတစ်စက်မျှမကျဘဲ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ကောင်းမွန်သွားသည်။

"လှံကတော့ကောင်းတယ်၊ ဒါပေမဲ့ လူကတော့ နည်းနည်းလိုနေသေးတယ်" ယန်မာန်က မျက်နှာအမူအရာကင်းမဲ့စွာဖြင့် လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

သူသည် လှံရှည်ကို သူ၏ခေါင်းပေါ်သို့ မြှောက်လိုက်ပြီးနောက် စီးမာခုံးထံသို့ အားပြင်းပြင်းဖြင့် ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

ရိုးရှင်းသောလှုပ်ရှားမှုတစ်ခုဖြစ်သော်လည်း ၎င်းသည် အစွန်းရောက်ကြမ်းတမ်းမှုကို သရုပ်ဖော်နေသည်။

လှံရှည်ကြောင့်ဖြစ်ပေါ်လာသော ပြင်းထန်သောလေသည် လမ်း၏ဘေးနှစ်ဖက်မှအိမ်များကို သဲများကဲ့သို့ ပြိုကျစေသည်။

ဤတိုက်ကွက်၏နောက်ဆက်တွဲအရှိန်အဟုန်တစ်ခုတည်းကပင် တည်းခိုခန်းထဲမှ သာမန်ပြည်သူများကို သွေးစက်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားစေနိုင်သည်။ စီးမာခုံး၏မျက်နှာအမူအရာသည် လေးနက်သွားပြီး အဖြူရောင်စွမ်းအင်တစ်ခုသည် အတားအဆီးတစ်ခုဖွဲ့စည်းကာ သာမန်ပြည်သူများနှင့် ချင်ဖုန်းကို ကာကွယ်ပေးလိုက်သည်။

သို့သော် ကျွမ်းကျင်သူများ၏တိုက်ပွဲတွင် အာရုံပျံ့လွင့်ရန် နေရာမရှိပေ။

လှံသည် တစ်ခဏအတွင်း လေကိုခွင်း၍ ထိုးဖောက်လာသည်။

စီးမာခုံးသည် မူလက သူ၏ညာဘက်လက်ဖြင့် လှံကိုဖမ်းရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း သူဖမ်းဆုပ်လိုက်သောအခါ လှံတွင်ပါရှိသောစွမ်းအားသည် သူ့ကို အမှန်တကယ်ပင် ဆွဲဆောင်သွားသည်။ သူသည် ပေတစ်ရာနီးပါးအကွာသို့ လွင့်သွားပြီးမှသာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းနိုင်ခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူ၏ခေါင်းပေါ်၌ ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့ပြီး ၎င်းမှာ ယန်မာန်ဖြစ်သည်။

သူသည် သူ၏ညာဘက်ခြေကိုမြှောက်ကာ စစ်ပုဆိန်တစ်လက်ကဲ့သို့ ရိုက်ချလိုက်သည်မှာ ကောင်းကင်ပြိုကျလာသကဲ့သို့ပင်။

စီးမာခုံးသည် အချိန်မီ သူ၏လှံကိုမြှောက်ကာ တားဆီးခဲ့သော်လည်း သူသည် ကျယ်လောင်သောဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ အမြင့်မှကန်ချခြင်းခံလိုက်ရပြီး မြေပြင်ထဲသို့ ပြင်းထန်စွာကျဆင်းသွားသည်။

ကျဆင်းသွားသောနေရာမှ ချောက်ကမ်းပါးတစ်ခုသည် မျက်မြင်အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဆန့်တန်းထွက်သွားပြီး ရှို့လျန်မြို့တစ်ဝက်နီးပါးကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။

ဤနေရာမှဆူညံသံသည် မြို့ထဲမှလူတိုင်း၏အာရုံကို သဘာဝကျကျပင် ဆွဲဆောင်လိုက်သည်။

"အဲ့ဒါ ဘာသံလဲ။" ကယ်ဆယ်ရန်အလျင်အမြန်ရောက်ရှိလာသော စစ်သားများနှင့် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူသမားများ တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

မြို့အပြင်ဘက်မှ တောင်ထိပ်တစ်ခုပေါ်တွင် ချန်ကွေးသည် တိုက်ပွဲကို အဝေးမှကြည့်ကာ သူ့ဘာသာသူ ရေရွတ်နေသည်၊

"လက်ရှိယန်မာန်ရဲ့စွမ်းအားက နတ်စစ်သူကြီးဆယ့်နှစ်ဦးနဲ့ ယှဉ်နိုင်လောက်တယ်။"

လှံတန်ခိုးရှင်ကို ထိုမျှလောက်လွယ်ကူစွာ ရှုံးနိမ့်စေနိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူ သဘာဝကျကျပင် နားလည်သည်။

နတ်စစ်သူကြီး၏အမည်သည် တာ့ချန်တွင် မိုးကြိုးကဲ့သို့ ကျော်ကြားနေပြီး လူတိုင်း၏စိတ်ကူးထက်ကျော်လွန်သော စွမ်းအားကို သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိ ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

စကားသံဆုံးသည်နှင့် သူသည် တောင်ဘက်အရပ်သို့ နောက်တစ်ကြိမ်ကြည့်လိုက်သည်၊ ကျိုးခိုင်ဦးဆောင်သော ကယ်ဆယ်ရေးတပ်ဖွဲ့များ ရောက်ရှိလာတော့မည်။

ဝမ်ရိနှင့် ဌာနမှူးလီတို့သည် ဘေးကင်းသောနေရာတစ်ခုတွင် ပုန်းအောင်းကာ ဘေးမှ စောင့်ကြည့်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ရှို့လျန်မြို့ရှိ အလောင်းမိစ္ဆာများ၏ကပ်ဘေးသည် သူတို့နှင့် နီးကပ်စွာဆက်စပ်နေသည်။

ဤအချိန်တွင် သူတို့သည် ရှို့လျန်မြို့၏စစ်တပ်တစ်ခုလုံး ထိုညတွင် အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းခံရမည်ဟုသာ မျှော်လင့်နေကြသည်။

အကြောင်းမှာ ဤနည်းဖြင့်သာ သူတို့သည် အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ် လှည့်ဖြားနိုင်မည်ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

စီးမာခုံးသည် အက်ကွဲကြောင်းထဲမှထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှဖုန်များကိုခါချလိုက်ကာ ရိုးရှင်းသောတိုက်ခိုက်မှုနှစ်ကြိမ်ဖြင့်ပင် ပြိုင်ဘက်၏စွမ်းအားကို အထင်မသေးသင့်ကြောင်း နားလည်သွားသည်။

မြို့ထဲမှလူများကိုကာကွယ်ရင်း တစ်ချိန်တည်းတွင် တိုက်ပွဲဝင်လိုခြင်းသည် မိုက်မဲသူတစ်ဦး၏အိပ်မက်သာဖြစ်သည်။

ဤအချိန်တွင် တစ်ခုတည်းသောရွေးချယ်စရာမှာ နယ်ပယ်ကိုချဲ့ထွင်ပြီး စစ်မြေပြင်ကိုခွဲခြားပစ်ရန်ဖြစ်သည်။

ဤသို့တွေးမိသဖြင့် သူသည် သူ၏လက်ထဲမှလှံရှည်ကို တင်းကျပ်စွာဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ နဂါးနှင့်တူသော လှံရည်ရွယ်ချက်သည် လွတ်လပ်စွာပျံ့နှံ့သွားသည်။

"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ကြ"

စီးမာခုံးက ညွှန်ကြားရင်း လှံရှည်ကိုမြှောက်လိုက်ရာ လှံရည်ရွယ်ချက်သည် ယန်မာန်ထံသို့ တဟုန်ထိုးသွားသည်။

ဤသည်ကိုမြင်သော် ယန်မာန်သည် သူ၏လက်များကိုဖြတ်တင်ကာ သူ၏ရင်ဘတ်ကိုကာကွယ်ရင်း လှံရည်ရွယ်ချက်ကို တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်ရန်ရည်ရွယ်လိုက်ရာ ကောင်းကင်သို့ ပေါက်ကွဲလွင့်စင်သွားသည်။

ဤသည်ကိုမြင်သော် စီးမာခုံးသည် စကားတစ်ခွန်းမျှမပြောပေ။ သူသည် သူ၏ဘယ်ဘက်လက်ကိုဖွင့်ကာ ထို့နောက် အားပြင်းပြင်းဖြင့်ပိတ်လိုက်ရာ လှံရည်ရွယ်ချက်သည် နဂါးတစ်ကောင်ခေါင်းမော့လိုက်သကဲ့သို့ ညကောင်းကင်ယံတွင် လှည့်ပတ်သွားလာနေသည်။

နဂါးဟိန်းသံနှင့်အတူ အဖြူရောင်အတားအဆီးတစ်ခုသည် စီးမာခုံးနှင့် ယန်မာန်ကို ချက်ချင်းဖုံးအုပ်သွားသည်။

"နယ်ပယ် ဟုတ်လား။" ယန်မာန်က ပတ်ပတ်လည်ကိုတစ်ချက်ကြည့်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပြောလိုက်သည်။

တုံ့ပြန်မှုအဖြစ် လှံတန်ခိုးရှင်သည် ပြင်းထန်သောတိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုကို စတင်လိုက်သည်။

ကောင်းကင်သည် မိုးကြိုးသံများဖြင့် ပဲ့တင်ထပ်နေဟန်တူပြီး အဖြူရောင်အလင်းတန်းများ အခါအားလျော်စွာလင်းလက်ကာ အနက်ရောင်ညကို နေ့အဖြစ်သို့ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းသည် ကောင်းကင်သို့ကြည့်လိုက်သည်၊ သူ၏အထူးစွမ်းရည်ဖြင့် သူသည် တိုက်ခိုက်နေသောနှစ်ဦး၏ မှိန်ဖျော့သောပုံရိပ်များကို မသဲမကွဲမြင်နိုင်သည်။

တည်းခိုခန်းထဲသို့ပြန်ကြည့်လိုက်ရာ မူလအရေအတွက်၏ သုံးပုံနှစ်ပုံသာကျန်ရှိတော့ပြီး လူများစွာမှာ သွေးစွန်းနေသောဒဏ်ရာများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

သူတို့သည် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည့်အတွက် ကံကောင်းသည်ဟုမခံစားရဘဲ ယခင်ခဏတာမှ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတွင် နစ်မြောနေကြဆဲဖြစ်ပြီး ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေကြသည်။

"ဒီနေရာက မလုံခြုံတော့ဘူး၊ ငါတို့ အမြန်ဆုံးထွက်ခွာရမယ်။"

"ခုနက သခင်ကြီးလှံတန်ခိုးရှင်ရဲ့ တိုက်ကွက်က ရှို့လျန်မြို့အပြင်ဘက်က အနက်ရောင်အတားအဆီးကို ဖျက်ဆီးခဲ့ပြီးပြီ။"

"ခင်ဗျားတို့ မြို့အပြင်ဘက်ကိုထွက်ပြေးရင် လုံခြုံသွားလိမ့်မယ်" ချင်ဖုန်းက အော်ခေါ်လိုက်သည်။

သာမန်ပြည်သူများသည် လားလားမျှမသက်ဆိုင်သလို လှည့်မကြည့်ဘဲ အခြေအနေကို လျစ်လျူရှုထားကြသည်။

ကြောက်လန့်နေသောအမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ကလေးတစ်ဦးကိုပွေ့ချီထားရင်း သူမ၏ညာဘက်လက်ကို အနည်းငယ်ဖြေလျှော့လိုက်ရာ ပြတ်သားသောငိုသံတစ်ခုထွက်ပေါ်လာပြီး လူတိုင်းကို အသိတရားပြန်လည်ရရှိစေကာ သူတို့၏အတွင်းစိတ်ထဲမှ အသက်ရှင်လိုသောပြင်းပြသောဆန္ဒကို နှိုးဆွလိုက်သည်။

အချို့သည် မတည်မငြိမ်ဖြင့် မတ်တပ်ရပ်ကြပြီး အချို့မှာမူ ယိမ်းယိုင်နေသောခြေထောက်များဖြင့် ယိမ်းထိုးနေကြဆဲဖြစ်ပြီး အခြားအရာများကိုမှီ၍ မတ်တပ်ရပ်ရန် လိုအပ်နေသည်။

ပျက်စီးမှုနှင့် မိုးကြောင့် သက်ရှိသတ္တဝါများ၏အသက်ရှူသံသည် ပြင်းထန်သောသွေးနံ့နှင့်အတူ မြေအောက်မှအလောင်းများကို ဆွဲဆောင်လိုက်သည်။

မရေမတွက်နိုင်သော ဆွေးမြေ့နေသောအရိုးလက်သည်းများသည် မြေပြင်ထဲမှထွက်ပေါ်လာပြီး ထူးဆန်းကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသောမျက်နှာများ မြင်ကွင်းထဲသို့ရောက်ရှိလာသည်။

၎င်းသည် လူတိုင်း၏စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာကာကွယ်ရေးကို ချိုးဖျက်လိုက်သော နောက်ဆုံးကောက်ရိုးတစ်မျှင်နှင့်တူသည်။

ပြည်သူများ၏ခြေထောက်များသည် ပေါင်တစ်ထောင်လေးသကဲ့သို့ နောက်တစ်လှမ်းမျှမလှမ်းနိုင်တော့ပေ။

ချန်းဖေးလန်အပါအဝင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သောမိစ္ဆာသတ်သမားများသည် အလောင်းမိစ္ဆာများကို ပြင်းထန်စွာတိုက်ခိုက်နေသော်လည်း အသက်ရှင်ရန်မျှော်လင့်ချက်စွန့်လွှတ်လိုက်သောသူများကို သူတို့မလွှမ်းမိုးနိုင်ခဲ့ပေ။

မိုးခြိမ်းသံတစ်ခု လူတိုင်း၏နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည့်တိုင်အောင်ပင်။

၎င်းသည် အဖြူရောင်မိုးကြိုးတစ်စင်းဖြစ်ပြီး မယုံနိုင်လောက်အောင်အားပြင်းသည်၊ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အလောင်းမိစ္ဆာဆယ်ကောင်ကျော်ကို ချေမှုန်းပစ်လိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းသည် သူ၏ညာဘက်လက်ကိုချလိုက်ရာ အဖြူရောင်လက်အိတ်များပေါ်တွင် ခရမ်းရောင်မိုးကြိုး ဖြောင့်မတ်ခြင်းစွမ်းအင်ချီ၏ မှိန်ဖျော့သောချည်မျှင်များ တဟုန်ထိုးစီးဆင်းနေသည်။

ခုနကအဖြူရောင်မိုးကြိုးမှာ သူပြသခဲ့သော မိုးကြိုးဖြူအစီအရင်ပင်ဖြစ်သည်။

ဆူညံသံသည် ကြီးမားလှပြီး သာမန်ပြည်သူများစွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

အသက်ကိုပြင်းပြင်းတစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး ချင်ဖုန်းက လူအုပ်ကိုပြောလိုက်သည်၊ "လောကကြီးက ကြမ်းတမ်းတယ်၊ ငါတို့အားလုံး ဒါကို စိတ်ထဲမှာ သိကြတယ်။"

"ကပ်ဘေးက သတိမပေးဘဲ ကျရောက်နိုင်တယ်၊ ဘယ်သူမှ မနက်ဖြန်ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာ မသိဘူး။"

"ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ကိုယ်တိုင်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်ရင် မင်းတို့ရဲ့အသက်နဲ့သေခြင်းကို ဘယ်သူက ဂရုစိုက်မှာလဲ။"

"ထပြီး ပြေးကြ။"

"နောက်ဆုံးအချိန်အထိ ဘယ်တော့မှလက်မလျှော့နဲ့၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အသက်ရှင်နေမှသာ မျှော်လင့်ချက်ရှိတာ။"

"အခု မင်းတို့က အသက်နဲ့သေခြင်းကိုတောင် ဂရုမစိုက်တော့ဘူး၊ ဒါဆို ဘာကိုကြောက်စရာရှိသေးလဲ။" ချင်ဖုန်းက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူ၏စကားများသည် မိုးကြိုးကဲ့သို့ပင် ပြည်သူများ၏စိတ်ကို တုန်လှုပ်စေခဲ့သည်။

ချန်းဖေးလန်၏ဓားမြှောင်သည် သူမ၏လက်ထဲတွင် ကခုန်နေပြီး လူတိုင်းအတွက် လမ်းတစ်ခုရှင်းလင်းပေးနေသည်။ လမ်းတစ်ခုဖွင့်ပြီးနောက် သူမလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ကောင်းကင်ပြာရောင် မျက်လုံးများထဲတွင် ချင်ဖုန်း၏ပုံရိပ်မှလွဲ၍ ဘာမှမမြင်နိုင်တော့ပေ။

ကလေးတစ်ဦးကိုပွေ့ချီထားသောမိခင်သည် ဤစကားများကိုကြားသောအခါ ရုန်းကန်၍ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ သူမ၏ခင်ပွန်းသည် ထွက်ပြေးစဉ်က သူမနှင့်သူတို့၏ကလေး ကိုကာကွယ်ရင်း သေဆုံးခဲ့သည်။

သူမသည် စိတ်ပျက်အားငယ်နေခဲ့ပြီးဖြစ်သည်၊ ဤသို့သောလောကကြီးတွင် သူမ၏မိသားစု၏အဓိကအထောက်အပံ့ကို ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရာ သူမ ဘယ်သို့ဆက်လက်ရှင်သန်နိုင်မည်နည်း။

သို့သော် ချင်ဖုန်းပြောသည်မှာ မှန်သည်... အသက်ရှင်နေခြင်း၌ မျှော်လင့်ချက်ရှိသည်။ သူမသည် သူမ၏လက်ထဲမှကလေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

၎င်းသည် သူမအတွက်သာမက ကလေးအတွက်လည်းဖြစ်သည်။

အခြားသူများ၏စူးစမ်းသောအကြည့်များကြားတွင် ထိုအမျိုးသမီးသည် ပထမဆုံးမတ်တပ်ရပ်ကာ ချန်းဖေးလန်ဖွင့်ပေးခဲ့သောလမ်းသို့ ပြေးသွားသည်။

ဤသည်ကိုမြင်သော် အခြားသူများလည်း စိတ်အားထက်သန်လာကြပြီး မကြောက်ရွံ့တော့ဘဲ လှုပ်ရှားစပြုတော့သည်။

ချင်ဖုန်းသည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ မျှော်လင့်ချက်စွန့်လွှတ်လိုက်သောသူများကို သူတို့ကိုယ်တိုင်မှလွဲ၍ အခြားမည်သူမျှ မကယ်တင်နိုင်ပေ။

တာ့ချန်မှသာမန်ပြည်သူများသည် အမြဲတမ်းဆိုးရွားသောအခြေအနေများတွင် နေထိုင်ခဲ့ကြရသဖြင့် ဤလူများသည် အသက်ရှင်ရုံမျှသာ မည်မျှခက်ခဲသည်ကို ပို၍ပင်နားလည်ကြသည်။