ဒီည မင်းသေရမယ်

ဒေသခံများနှင့် မိစ္ဆာသတ်သမားများသည် နှစ်ယောက်တစ်တွဲဖွဲ့ကာ ချင်ဖုန်းပေးခဲ့သော ရွှေနှင့်ကျောက်တုံးများကိုသယ်ဆောင်၍ တောင်တန်းများထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

လမ်းတွင် မမျှော်လင့်ထားသော အဖြစ်အပျက်များဖြစ်ပွားကာ ရွှေနှင့်ကျောက်တုံးများကို အောင်မြင်စွာထားရှိခြင်းအား အဟန့်အတားမဖြစ်စေရန်အတွက် ဦးတည်ရာတစ်ခုချင်းစီအတွက် အနည်းဆုံး အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့ကို စီစဉ်ထားသည်။

ထိုရွှေနှင့်ကျောက်တုံးများမှာ မီးတောက်ကျောက်များဖြစ်ပြီး အသုံးအများဆုံး ယန်အစီအရင်ပစ္စည်းဖြစ်ကာ သေခြင်းစွမ်းအင်ချီကို သီးသန့်ခွဲထုတ်ရန် အစီအရင်ပစ္စည်းအဖြစ်အသုံးပြုရန် အထူးသင့်တော်သည်။

အုပ်စု၏ပုံရိပ်များ အဝေးသို့ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကိုကြည့်ရင်း ချင်ဖုန်းသည် အသက်ကိုပြင်းပြင်းတစ်ချက်ရှူကာ သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် ဆုတောင်းနေသည်၊ ဤလူများအားလုံး ဘေးကင်းစွာပြန်လာနိုင်ပါစေဟု မျှော်လင့်နေသည်။

ဤအချိန်တွင် အာမုက "သခင်လေးချင်၊ ခင်ဗျားရဲ့အစီအရင်မြေပုံပေါ်မှာ ရှို့လျန်မြို့ထဲမှာ ရွှေနဲ့ကျောက်တုံးတွေထားဖို့ လိုအပ်နေသေးတဲ့နေရာအနည်းငယ်ရှိတာကို ကျွန်တော်သတိထားမိတယ်။ ခင်ဗျားက မြို့အပြင်ဘက်ကအစီအရင်ကို ပြင်ဆင်နိုင်ပြီး ကျွန်တော်က အထဲကနေရာတွေကို တာဝန်ယူနိုင်တယ်၊ ဒါဆို အချိန်အများကြီးသက်သာသွားမှာ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြန်ဖြေသည်။

"မြို့ထဲကအခြေအနေက အပြင်ဘက်ထက် အများကြီးပိုအန္တရာယ်များတယ်။ အဲ့ဒီမှာရှိတဲ့အလောင်းမိစ္ဆာအရေအတွက်က မင်းတောင်တွေထဲမှာကြုံတွေ့ရမယ့်အရေအတွက်ထက် အများကြီးကျော်လွန်တယ်။ မင်းတစ်ယောက်တည်းကိုင်တွယ်နိုင်မှာ သေချာလား။"

အာမုက သူ၏ရင်ဘတ်ကိုပုတ်ကာ ယုံကြည်ချက်ရှိစွာပြောသည်၊

"သခင်လေးချင်၊ စိတ်ချပါ။ ကျွန်တော်က သတ္တမအဆင့်ပဲရှိပေမယ့် ငယ်ငယ်ကတည်းက ရှို့လျန်မြို့မှာကြီးပြင်းခဲ့တာဆိုတော့ အဲ့ဒီလမ်းတွေနဲ့လမ်းကြားတွေကို ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ပြီးသားပါ။ ကျွန်တော် အဲ့ဒီအလောင်းမိစ္ဆာတွေကိုရှောင်ပြီး ဦးတည်ရာကိုရောက်အောင်သွားပြီး ရွှေနဲ့ကျောက်တုံးတွေကိုထားနိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်တယ်။"

အာမု၏စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသောမျက်လုံးများကိုကြည့်ရင်း ချင်ဖုန်းသည် စကားများများမပြောဘဲ မီးတောက်ကျောက်တစ်အိတ်ကို သူ့ထံသို့ပေးလိုက်သည်။

အာမုက ယူပြီးနောက် သူလှည့်ကာ မြို့ဘက်သို့ပြေးမည်အပြုတွင် တစ်စုံတစ်ခုကိုရုတ်တရက်စဉ်းစားမိပြီး ပြောလိုက်သည်။

"သခင်လေးချင်၊ ကျွန်တော်တို့ ဒီတစ်ခါ ရှို့လျန်မြို့ကအကျပ်အတည်းကို ဘေးကင်းစွာကျော်လွှားနိုင်ခဲ့ရင် ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ကျေးဇူးတစ်ခုပြုပေးနိုင်မလား။"

"ဘယ်လိုကျေးဇူးလဲ။"

"ကျွန်တော်က ဉာဏ်ထိုင်းပြီး လမ်းညွှန်ပေးမယ့်သူလည်းမရှိဘူး။ ကျွန်တော်က သိုင်းပညာလမ်းကြောင်းကို ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်စူးစမ်းလေ့လာနေခဲ့တာ၊ ကျွန်တော့်ဘဝတစ်လျှောက်လုံး သတ္တမအဆင့်မှာပဲနေသွားရမှာကို ကြောက်တယ်။"

"ရှို့လျန်မြို့မှာ ဓားတာအိုမဟာမိတ်အဖွဲ့တည်ထောင်တဲ့အကြောင်းကြားရတော့ ကျွန်တော် အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားခဲ့တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်တို့လိုသာမန်သိုင်းသမားတွေအတွက် အမြင့်ဆုံးဘုံတွေကိုရောက်ဖို့ မျှော်လင့်ချက်တစ်ခုထပ်တိုးလာတာပဲ။ ခင်ဗျားမှာ ဓားတာအိုမဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့အမှတ်တံဆိပ်ရှိတယ်၊ ခင်ဗျား အဲ့ဒီဓားတာအိုမဟာမိတ်အဖွဲ့မှာ စကားပြောနိုင်မှာသေချာတယ်။ အချိန်တန်ရင် ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ဓားတာအိုမဟာမိတ်အဖွဲ့ကို မိတ်ဆက်ပေးနိုင်မလား။"

ချင်ဖုန်းက ပြုံးပြီး ပြန်ဖြေသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဒီတစ်ခါ အလောင်းမိစ္ဆာကပ်ဘေးဖြေရှင်းပြီးရင် မင်းကို ဓားတာအို မဟာမိတ်အဖွဲ့ထဲကိုခေါ်သွားရုံတင်မကဘဲ အနန္တဓားဂိုဏ်းရဲ့ဂိုဏ်းချုပ်ကို မင်းကိုလမ်းညွှန်ပေးဖို့တောင် စီစဉ်ပေးနိုင်လောက်တယ်။"

"တကယ်လား။" အာမု၏မျက်နှာ လင်းလက်သွားသည်။

"ယောက်ျားကောင်းတစ်ယောက်ရဲ့စကားက တည်ရတယ်။"

"ဒါဆိုရင် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်လေးချင်။"

အာမုက လက်သီးဆုပ်ကာ အရိုအသေပြုပြီး အသက်ကိုပြင်းပြင်းတစ်ချက်ရှူကာ ရွှေနှင့်ကျောက်တုံးတစ်အိတ်ကိုသယ်ဆောင်၍ စည်ကားပြီးအန္တရာယ်များသော ရှို့လျန်မြို့သို့ ဦးတည်သွားသည်။

"ငါတို့လည်း သွားကြစို့။" ချင်ဖုန်းက လေးနက်သောမျက်နှာအမူအရာဖြင့်ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ။" ချန်းဖေးလန်က တည်ငြိမ်စွာပြန်ဖြေသည်။

သခင်မလေးချန်း၏အကူအညီဖြင့် ချင်ဖုန်းသည် ရှို့လျန်မြို့အပြင်ဘက်တွင် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ အစီအရင်အပေါ်သူ၏နားလည်မှုကိုအသုံးပြု၍ သူသည် အဋ္ဌလက္ခဏာပုံ အစီအရင်ကိုပြောင်းပြန်လှန်ပြီး မူလကသေခြင်းစွမ်းအင်ချီကိုစုစည်းခဲ့သော ယင်နှင့်ယန်ကို ပြောင်းပြန်လှန်လိုက်သည်။

နံ့သာနှစ်တိုင်လောင်ကျွမ်းစာအချိန်အကြာတွင် မြို့အပြင်ဘက်မှအစီအရင်သည် ပြင်ဆင်ပြီးသွားခဲ့သည်။

နောက်တစ်ခု၊ ရှို့လျန်မြို့သာ ကျန်တော့သည်။

တောင်တန်းများတွင် ရှို့လျန်မြို့မှဒေသခံများကိုလိုက်၍ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူများသည် တောင်ပေါ်လမ်းများကိုဖြတ်သန်းလျှောက်လှမ်းကာ ချောက်ကမ်းပါးများကိုကျော်လွှားပြီး သူတို့၏ဦးတည်ရာသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။

ဦးတည်ရာသို့ချဉ်းကပ်လာသည်နှင့်အမျှ အလောင်းမိစ္ဆာများပေါ်ပေါက်လာသည့်အကြိမ်နှုန်း တိုးပွားလာသည်။

မိစ္ဆာသတ်သမားများသည် သူတို့ကိုကိုင်တွယ်ရာတွင် အားအင်ကုန်ခန်းနေပြီး မီးတောက်ကျောက်များကို သာမန်ပြည်သူများထံသို့သာ လွှဲပြောင်းပေးနိုင်ခဲ့သည်။

သေခြင်းသည် မလွှဲမရှောင်သာဖြစ်သော်လည်း ကံကောင်းစွာဖြင့် ချင်ဖုန်းတည်ဆောက်ခဲ့သောနေရာများတွင် နောက်ဆုံးတွင် မီးတောက်ကျောက်များကို အောင်မြင်စွာထားရှိနိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုမီးတောက်ကျောက်များသည် သွေးများဖြင့်စွန်းထင်းနေပြီး အနီးအနားတွင် ကျိုးပဲ့နေသောခန္ဓာကိုယ်များ၏အကြွင်းအကျန်များရှိနေသည်။

မြို့ထဲမှအစီအရင်ပုံစံကို ပြင်ဆင်လိုက်သည်နှင့် လေပြင်းတစ်ချက်သည် မြို့တစ်ခုလုံးကို တိုက်ခတ်သွားသည်။ ချင်ဖုန်းသည် မျက်လုံးများကိုမှိတ်ကာ သူ၏နတ်ဘုရားပင်လယ်ဖြင့် သေချာခံစားလိုက်သည်။

ယခု မြို့ထဲတွင်လည်ပတ်နေသော သေခြင်းစွမ်းအင်ချီ၏အရှိန်သည် များစွာနှေးကွေးသွားခဲ့သည်။ အလောင်းမိစ္ဆာများစွာသည် သေခြင်းစွမ်းအင်ချီမှထောက်ပံ့မှုကိုမရရှိနိုင်သဖြင့် သေဆုံးပြီးနောက် ပြန်လည်ရှင်သန်နိုင်ခြင်းမရှိတော့ပေ။

ဤဖြစ်စဉ်သည် မြို့ထဲမှအရာရှိများနှင့် မိစ္ဆာသတ်သမားများကို ပျော်ရွှင်စေခဲ့သည်။

မသေနိုင်သောမိစ္ဆာများနှင့်တိုက်ပွဲဝင်ရခြင်းသည် မျှော်လင့်ချက်မရှိသောတိုက်ပွဲဖြစ်သောကြောင့် သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

သို့သော် အလောင်းမိစ္ဆာများကို ရှင်းလင်းနိုင်လျှင် မျှော်လင့်ချက်မီးတောက်သည် ပြန်လည်တောက်လောင်လာလိမ့်မည်။

"ဘာကျန်သေးလဲ။" ချန်းဖေးလန်က မေးလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းသည် သူ၏နတ်ဘုရားပင်လယ်ကို အစီအရင်ထဲသို့နှစ်မြှုပ်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးအစီအရင်ပစ္စည်းကို ထာဝရအသက်နတ်ကွန်းတွင် မထားရှိရသေးကြောင်း ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။

ဤသည်ကိုသိရှိလိုက်ရသဖြင့် သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် စိတ်မအေးမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

အကြောင်းမှာ မြို့ထဲမှအစီအရင်ထဲမှပစ္စည်းများကို အာမုကထားရှိခဲ့ပြီး အခြားနေရာများမှပစ္စည်းများကို စီစဉ်ပြီးဖြစ်သော်လည်း ထာဝရအသက်နတ်ကွန်း၏ အစီအရင်နှလုံးသားနေရာသာ ပျောက်ဆုံးနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ အာမု ထိုနေရာတွင် မတော်တဆမှုတစ်ခုကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်ဟု ဆိုလိုခြင်းမဟုတ်လော။

"မြန်မြန်လုပ်၊ ထာဝရအသက်နတ်ကွန်းကို သွားကြစို့။" ချင်ဖုန်းက အရေးတကြီးပြောလိုက်သည်။

နှစ်ဦးသားသည် ထာဝရအသက်နတ်ကွန်းသို့ လျင်မြန်စွာရောက်ရှိသွားကြသည်။

ယန်မာန်၏ ယခင်ချန်ကွေးအပေါ်တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ဤနေရာမှလမ်းအများစုမှာ ပျက်စီးသွားပြီး အပျက်အစီးများဖြစ်နေသည်။

မြေအောက်လိုဏ်ဂူသည် လုံးဝပေါ်ထွက်နေပြီး ချင်ဖုန်းသည် သူ၏အိပ်မက်များထဲတွင်မြင်ခဲ့သောကွင်းဆက်များနှင့်ခေါင်းတလားများ၊ ပြန့်ကျဲနေသောအဖြူရောင်အရိုးများနှင့်အတူ မြင်နိုင်ပင်သည်။

ရှာဖွေကြည့်ရာ ချင်ဖုန်းနှင့်အခြားသူများ အပျက်အစီးပုံတစ်ခုပေါ်တွင် ရင်းနှီးသောပုံရိပ်တစ်ခုကိုမြင်လိုက်ရသည်... ၎င်းမှာ အာမုဖြစ်သည်။

သူတို့သည် အလျင်အမြန်ရှေ့သို့တိုးကာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ထူမပေးလိုက်သည်။ ထိုသူ၏မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့နေပြီး တုန်လှုပ်ဖွယ်ဒဏ်ရာတစ်ခုသည် ဝမ်းဗိုက်ကိုထိုးဖောက်နေသည်။

စကားတစ်ခွန်းမျှမပြောဘဲ ချင်ဖုန်းသည် အာကာသလက်စွပ်ထဲမှ သွေးတိတ်စေပြီးဒဏ်ရာများကိုပြုပြင်ပေးသောဆေးကို ထုတ်လိုက်သည်။

သို့သော် ဝမ်းဗိုက်ဒဏ်ရာမှာ အလွန်ပြင်းထန်ပြီး သွေးများ အထိန်းအကွပ်မဲ့ ဆက်လက်စီးဆင်းနေသည်။

အာမုသည် ချင်ဖုန်း၏ရှိနေခြင်းကို အာရုံခံမိဟန်တူပြီး သူ၏အသံမှာ ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်းဖြစ်ကာ ခြင်တစ်ကောင်လိုပေါ့ပါးနေသည်၊

"သတိထားပါ သခင်လေးချင်။ ဝမ်ရိနဲ့သူ့လူတွေလည်း ဒီမှာရှိနေတယ်။ သူတို့ ကျွန်တော့်ကို လာရောက်တဲ့ရည်ရွယ်ချက်အကြောင်း စစ်ဆေးမေးမြန်းခဲ့ပေမယ့် ကျွန်တော် ဘာမှမပြောခဲ့ဘူး။"

သူသည် ကြွားဝါနေဟန်တူပြီး သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် မှိန်ဖျော့သောပြုံးရယ်မှုတစ်ခုရှိနေသော်လည်း သူသည် သွေးများချောင်းဆိုးနေသည်။

"စကားမပြောနဲ့တော့။" ချင်ဖုန်း၏မျက်လုံးများ နီရဲနေပြီး သူ၏အသံမှာ တစ်ဆို့နေသည်။

ချန်းဖေးလန်သည် နောက်ဆက်တွဲကြည့်ရှုရန်မတတ်နိုင်ဘဲ ခေါင်းလွှဲလိုက်သည်။

အာမု၏အသက်ရှူသံသည် ပိုမိုအားနည်းလာပြီး နောက်ဆုံးတွင် နောင်တ သို့မဟုတ် အားမတန်မာန်လျှော့ဖြင့် သူက ပြောလိုက်သည်။

"ဓားတာအိုမဟာမိတ်အဖွဲ့၊ ကျွန်တော် ဒီဘဝမှာတော့ ဘယ်တော့မှသွားနိုင်မှာမဟုတ်တော့ဘူး။"

သူ၏မျက်နှာပေါ်မှပြုံးရယ်မှုသည် ဤအချိန်တွင် အေးခဲသွားသည်။

ချင်ဖုန်းက ပါးစပ်ဟလိုက်ရာ သူ၏လည်ချောင်းသည် တစ်စုံတစ်ခုဖြင့်ပိတ်ဆို့နေသကဲ့သို့ပင်။ သူ ထွေးထုတ်ချင်သော်လည်းမရ၊ မျိုချချင်သော်လည်းမရ ဖြစ်နေသည်။

သူသည် အာမုနှင့် အချိန်များများမကုန်ဆုံးခဲ့ရသော်လည်း သူသည် သူ့ထဲတွင် အကြီးအကဲ လီယန်၏အရိပ်ကို မြင်ခဲ့သည်။

သူသည် ကောင်းကင်ဘုံကိုမေးခွန်းထုတ်ချင်သည်၊ အဘယ်ကြောင့် ဤလောကတွင် လူကောင်းများသည် အမြဲတမ်း အကောင်းပြန်မရကြသနည်း။

တောက်!

တောက်!

ကျောက်စရစ်ခဲများနင်းသံ။

ဝမ်ရိနှင့်သူ၏အခြွေအရံများ ပေါ်လာပြီး သူတို့၏လက်ထဲမှ မီးတောက်ကျောက်ကို ကစားနေသည်။

"ဒီအရာကြောင့် မြို့ထဲကသေခြင်းစွမ်းအင်ချီစီးဆင်းမှု နှေးကွေးသွားတာလား။"

"အင်း၊ ငါ အရင်ကသတိမထားမိဘူး။ အာမု၊ ဒီကောင်လေးက ခေါင်းမာသားပဲ၊ သေခါနီးတောင် စကားမပြောချင်ဘူး။"

"ငါမင်းကိုပြောခဲ့တယ်၊ မင်းဒီလိုဖြစ်စရာမလိုပါဘူး။ အရင်ကအဲ့ဒီကပ်ပါးကောင်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အာမုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မင်း သူတို့ကို အမြဲတမ်းပြန်တွေ့နိုင်ပါတယ်။"

"အောက်မှာလေ" ဝမ်ရိက မြေကြီးကိုညွှန်ပြလိုက်သည်။

သူစကားဆုံးသည်နှင့် သူ၏မျက်လုံးများ ရုတ်တရက်ပြူးကျယ်သွားပြီးနောက် သူ၏ဘေးမှဌာနမှူးလီကို လျင်မြန်စွာဆွဲလိုက်သည်။

အဖြူရောင်မိုးကြိုးတစ်စင်း တဟုန်ထိုးလာပြီး ဌာနမှူးလီ၏မျက်လုံးများတွင် ပို၍ပို၍ကြီးမားလာကာ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သူ၏ခေါင်းကိုထိုးဖောက်သွားသည်။

ဝမ်ရိသည် ဤခဏတာကွာဟမှုကိုအသုံးချကာ ဘေးတစောင်းလှည့်၍ တိုက်ခိုက်မှုကို သီသီလေးရှောင်လိုက်သည်။

သူက အံ့ဩတကြီးပြောသည်၊

"ငါ တော်ဝင်မြို့တော်မှာ အစီအရင်တွေမှာကျွမ်းကျင်တဲ့ စာပေသူတော်စင်တစ်ယောက် ဒီလှုပ်ရှားမှုကိုသုံးတာကို တစ်ခါမြင်ဖူးတယ်။ ငါမမှားဘူးဆိုရင် အဲ့ဒါကို မိုးကြိုးဖြူလို့ခေါ်တယ် ဟုတ်လား။"

"မင်း အစီအရင်ပုံစံမဆွဲဘဲ ဒီလှုပ်ရှားမှုကိုလုပ်နိုင်တယ်ပေါ့ ဟုတ်လား။"

သူက အံ့ဩတကြီးဆက်ပြောသည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ အဲ့ဒါမဟုတ်ဘူး"

ဝမ်ရိက ချင်ဖုန်း၏ညာဘက်လက်မှအဖြူရောင်လက်အိတ်များဘက်သို့ကြည့်လိုက်ရာ ထိုနေရာတွင် မှိန်ဖျော့သောမိုးကြိုးဖြောင့်မတ်ခြင်းစွမ်းအင်ချီများ ဆက်လက်ထုတ်လွှတ်နေသည်။

သူက ချီးကျူးသည်၊

"ဒီတော့ မင်းက အစီအရင်ကို လက်အိတ်တွေပေါ်မှာ ထွင်းထုထားတာကိုး။ တကယ့်တိုက်ပွဲမှာ စာပေစွမ်းအင်ချီကိုထည့်သွင်းလိုက်တာနဲ့ အဲ့ဒါကိုအသုံးပြုနိုင်တယ်။ အထင်ကြီးစရာပဲ၊ အထင်ကြီးစရာပဲ။ မင်းရဲ့စိတ်ကူးက အစီအရင်တွေမှာကျွမ်းကျင်တဲ့စာပေသူတော်စင်တွေအတွက် ကြီးမားတဲ့ပြဿနာတစ်ခုကို ဖြေရှင်းပေးလိုက်တယ်။"

ချင်ဖုန်းသည် ဤစကားများကိုလျစ်လျူရှုကာ လေးနက်စွာသာပြောလိုက်သည်၊

"ဒီည မင်းသေရမယ်။"