နိုးထလာခြင်း

ရှို့လျန်မြို့ရှိ အလောင်းမိစ္ဆာကပ်ဘေးသည် နောက်ဆုံးတွင် အဆုံးသတ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

နေရာတိုင်းတွင် အလောင်းများဖြင့် ပျက်စီးနေသောမြို့ကိုကြည့်ရင်း ဤတိုက်ပွဲကို အောင်ပွဲ သို့မဟုတ် ရှုံးနိမ့်ခြင်းအဖြစ် ဆုံးဖြတ်ရန် ခက်ခဲလှသည်။

ကျိုးခိုင်၏ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် အရာရှိအုပ်စုတစ်စုနှင့် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူများသည် ရှို့လျန်မြို့၏ နောက်ဆက်တွဲအကျိုးဆက်များကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းခဲ့ကြသည်။

စီးမာခုံးသည် အဝေးမှမိုးကြိုးတိမ်တိုက်များကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ သူ၏အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

ချန်းဖေးလန်ကို အားကောင်းပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော နဂါးအရိပ်က ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

အဇူရီ နဂါးမျိုးဆက်သည် နဂါးပုလဲကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး ခန္ဓာကိုယ်သည် မလွှဲမရှောင်သာ အလွန်အားနည်းသောအခြေအနေသို့ ကျရောက်သွားလိမ့်မည်။ နဂါးမျိုးနွယ်၏နေထိုင်ရာ ကောင်းကင်ဘုံရေကန်သာလျှင် ဤအားနည်းမှုကို သက်သာစေနိုင်သည်။

သူ၏သမီးကို စိုးရိမ်သောကြောင့်ဖြစ်မည်၊ ဧရာမနဂါးသည် ချင်ဖုန်း၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ နဂါးပုလဲကို မယူဆောင်သွားခဲ့ပေ။ သို့သော် ထွက်ခွာသွားစဉ် သူက "အကယ်၍ ဤလူသည် အနာဂတ်တွင် ငါ့သမီးကို သစ္စာဖောက်ဝံ့ပါက တောင်ပိုင်းဒေသတွင် မြက်ပင်တစ်ပင်မျှ မပေါက်ရောက်စေရန် ငါသေချာလုပ်မည်" ဟု စကားတစ်ခွန်းချန်ထားခဲ့သည်။

ဤပြောဆိုချက်မှာ အတော်ပင် စဉ်းစားစရာကောင်းလှသည်။

တစ်ဖက်တွင် ကျင့်ယန်မြို့ရှိ မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်အပြင်ဘက်တွင် အဖေချင်၏မျက်ခုံးများ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြေလျော့သွားသည်။

အဘိုးကြီးက သူ့အတွက် ဝိုင်တစ်ခွက်လောင်းထည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်း သူ့ကို ခဏတာကာကွယ်ပေးနိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ တစ်သက်လုံးတော့ မကာကွယ်ပေးနိုင်ဘူး။ အနာဂတ်လမ်းကြောင်းက အဲ့ဒီကောင်လေး ကိုယ်တိုင်လျှောက်လှမ်းရမယ့်အရာပဲ"

"ဒါက အနာဂတ်မှာ စဉ်းစားရမယ့်အရာပဲ။ ဒီတစ်ခေါက် ရှို့လျန်မြို့ကိုသွားတဲ့ခရီးရဲ့အန္တရာယ်ကို မင်းနဲ့ငါ နှစ်ယောက်စလုံး ကောင်းကောင်းသိပါတယ်။" အဖေချင်သည် တည်ငြိမ်နေပုံရသော်လည်း သူ၏လေသံတွင် နာကျည်းမှုနှင့် ဒေါသအရိပ်အယောင်တစ်ခု ကျန်ရှိနေသည်။

တုံ့ပြန်မှုအဖြစ် အဘိုးကြီးက ဂရုမစိုက်ဘဲ "သူ့ကိုယ်သူ သေခြင်းတရားထဲကို ထည့်ပြီးတဲ့နောက်ပေါ့။ သူ့အတွက် ဒီအသက်နဲ့သေခြင်းကပ်ဘေးက အသွင်ပြောင်းလဲခြင်းတစ်ခုလည်း ဖြစ်တယ်။ သူက စာပေသူတော်စင်မျိုးဆက်ကို အရမ်းနောက်ကျမှ ဝင်ရောက်ခဲ့တာ။ သူသာ ပုံမှန်လမ်းကြောင်းအတိုင်းလိုက်ခဲ့ရင် အနာဂတ်မှာ တကယ့်အန္တရာယ်နဲ့ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုကာကွယ်နိုင်စွမ်း ချို့တဲ့နေနိုင်တယ်။"

ထိုသို့ပြောနေစဉ် အဘိုးကြီးသည် ရုတ်တရက်ပြုံးလိုက်သည်၊

"ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီကောင်လေးက ဘယ်သူမှမလျှောက်ဖူးသေးတဲ့လမ်းကို လျှောက်လိမ့်မယ်လို့ ငါမထင်ထားခဲ့ဘူး။"

"မရေမတွက်နိုင်တဲ့ အဖြူရောင်ကံကြမ္မာကြယ်တွေကို လမ်းညွှန်ပြသနိုင်တာ၊ သမိုင်းမှာ စာပေသူတော်စင် ဘယ်နှစ်ယောက်က ဒါကိုလုပ်နိုင်ခဲ့လို့လဲ။"

အဖေချင်သည် ဤသည်ကိုကြားသောအခါ ပျော်ရွှင်ခြင်းထက် စိုးရိမ်ပူပန်မှုက ပိုများနေသည်။ မည်သူမျှမသွားဖူးသေးသောလမ်းကို လျှောက်လှမ်းခြင်းသည် ရှေ့ဆက်ရမယ့်လမ်းကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုအားကိုး၍ စူးစမ်းရှာဖွေရမည်ဟုလည်း ဆိုလိုသည်။

ဖွင့်လှစ်ခဲ့သောလမ်းသည် အမြဲတမ်း ဆူးငြောင့်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူသည် ဤအချက်ကို ကောင်းစွာသိရှိသည်။

"နဂါးမျိုးနွယ်ကိစ္စကရော။" ချင်ကျန့်အန်းသည် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကိုစဉ်းစားမိပြီး စိုးရိမ်တကြီးကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏သားကိုကာကွယ်ရန် နဂါးပုလဲကို စတေးခဲ့သောမိန်းကလေးသည် သူ့ကို ရောထွေးသောခံစားချက်များ ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

ရှေးအခါကတည်းက အလှတရား၏ကျေးဇူးကို ခံယူရန်မှာ အခက်ခဲဆုံးဖြစ်သည်။

သူသည် ၎င်းကိုသတိမထားမိခဲ့သော်လည်း သူ၏သားသည် မမျှော်လင့်ဘဲ ထိုသို့သောဆွဲဆောင်မှုရှိနေသည်။

သို့သော် ချင်မိသားစုသည် ထိုသို့သောကျေးဇူးကို မည်သို့ပြန်ဆပ်သင့်သနည်း။

"အဲ့ဒီကောင်ပြောတာကို မင်းမကြားဘူးလား။ မင်းရဲ့ကောင်လေးက အဲ့ဒီမိန်းကလေးကို မှားယွင်းစွာပြုမူဝံ့ရင် သူက တောင်ပိုင်းဒေသမှာ မြက်ပင်တစ်ပင်မျှမပေါက်ရောက်အောင် သေချာလုပ်မယ်တဲ့။"

အဘိုးကြီးက သူ၏ခြေထောက်များကိုချိတ်ထိုင်ကာ ဝိုင်တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။

အရာအားလုံးသည် သူ၏မျှော်လင့်ချက်များအတွင်း၌ ရှိနေသကဲ့သို့ပင်။

သီအိုရီအရ နဂါးမျိုးနွယ်နှင့်လက်ထပ်နိုင်ခြင်း၊ အဇူရီ နဂါးမျိုးဆက်နှင့် တစ်သားတည်းဖြစ်ခြင်းသည် မရေမတွက်နိုင်သောယောက်ျားများ အိပ်မက်မက်ကြသောအရာဖြစ်သည်။

သို့သော် ချင်ကျန့်အန်းသည် အကျပ်အတည်းတစ်ခုနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်။ သူ၏ချွေးမသည် သာမန်အမျိုးသမီးတစ်ဦးမဟုတ်ပေ။ သူမ သဘောတူပါ့မလား။

အကယ်၍ လျိုကျန့်လီ သဘောတူလျှင်ပင် နဂါးမျိုးနွယ်မှ အိမ်ထောင်ဖက်တစ်ဦးယူခြင်းသည် များပြားသော တင်တောင်းရခြင်းကို လိုအပ်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နဂါးမျိုးနွယ်သည် သူတို့၏ကြွယ်ဝမှုအတွက် လူသိများသည်။

ဖုန်းအော်သည် စီးပွားရေးတွင် အတော်ပင်ကျွမ်းကျင်ပြီး ချမ်းသာသည်ဟုယူဆနိုင်သော်လည်း နဂါးမျိုးနွယ်အတွက်မူ ဤငွေကြေးအင်အားမှာ မလုံလောက်ပေ။

မိသားစု၏အကြီးအကဲအနေဖြင့် ချင်ကျန့်အန်းကိုယ်တိုင်မှာလည်း ငွေကြေးအကျပ်အတည်းဖြစ်နေသည်။

ချင်ကျန့်အန်း၏စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို အာရုံခံမိသောကြောင့်ဖြစ်မည်၊ အဘိုးကြီးက သူ၏မုတ်ဆိတ်ကိုပွတ်သပ်ကာ မျက်ခုံးပင့်ရင်း "မင်း ဘာကိုကြောက်နေတာလဲ။ နဂါးမျိုးနွယ်အတွက် တင်တောင်းရခြင်းကို ထောက်ပံ့ပေးမယ့်သူတစ်ယောက် သဘာဝကျကျပဲရှိလိမ့်မယ်။ မင်းကိုယ်တိုင် ဘာလို့ဒုက္ခခံနေတာလဲ။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်သူက ထောက်ပံ့ပေးမှာလဲ။" ချင်ကျန့်အန်းသည် နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားသည်။

အဘိုးကြီးက အဖြေမပေးဘဲ မြောက်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

ချင်၏ဖခင်သည်လည်း ထိုဘက်သို့ကြည့်လိုက်သည်၊ ၎င်းမှာ တော်ဝင်မြို့တော်၏ ဦးတည်ရာဖြစ်သည်။

သူတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် အဓိပ္ပာယ်ပြည့်ဝသော ပြုံးရယ်မှုတစ်ခုကို ဖော်ပြလိုက်ကြသည်။

နဂါးပုလဲသည် ချင်ဖုန်း၏အသက်ကိုကာကွယ်ပေးခဲ့သော်လည်း သူ၏ဒဏ်ရာများမှာ အလွန်ပြင်းထန်ပြီး သူ သတိမေ့မြောနေဆဲဖြစ်သည်။

သူ၏နတ်ဘုရားပင်လယ်တွင် တိမ်ပင်လယ်ပေါ်၌ ပြန့်ကျဲနေသော ထိုအဖြူရောင် ကံကြမ္မာကြယ်များသည် တောက်ပသော အလင်းရောင်ကို ထုတ်လွှတ်ကာ သူ၏ဒဏ်ရာရနေသော ဝိညာဉ်ကို အာဟာရဖြည့်ပေးနေသည်။

သူ၏တန်ထျန်းတွင်ပျံဝဲနေသော နဂါးပုလဲသည် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများကို အဆက်မပြတ် ထုတ်လွှတ်ကာ သူ၏ကျိုးပဲ့နေသောခန္ဓာကိုယ်ကို နှစ်ခြင်းမင်္ဂလာပေးနေစဉ် သူ၏အသားနှင့်သွေးကို ပိုမိုသန်မာစေသည်။

ဤအဆက်မပြတ်ပြုပြင်နေသောလုပ်ငန်းစဉ်အတွင်း ထိုအဖြူရောင်ကံကြမ္မာကြယ်များသည် ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုကြုံတွေ့ခဲ့သည်။

သူတို့သည် တစ်နေရာတည်းတွင်ပေါင်းစပ်သွားပြီး အဖြူ-ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုကိုထုတ်လွှတ်ကာ ထို့နောက် နောက်တစ်ကြိမ်ခွဲထွက်သွားပြီး မရေမတွက်နိုင်သောကြယ်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ချင်ဖုန်းသည် ဤသည်ကို မသိရှိခဲ့ပေ။

သူ အိပ်မက်တစ်ခုမက်ခဲ့သည်။ သူသည် ထူးခြားသောအသွင်အပြင်များဖြင့် အလွန်လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို အိပ်မက်မက်ခဲ့သည်၊ သူမ၏ငွေရောင်အကြေးခွံများ တောက်ပစွာ လင်းလက်နေပြီး စိတ်ကူးများကိုလှုံ့ဆော်သော နှင်းဆီရောင်နှုတ်ခမ်းများ။

သူသည် ဤအမျိုးသမီးကို ယခင်ကဘယ်တုန်းကမှမမြင်ဖူးခဲ့သော်လည်း သူမသည် အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ရင်းနှီးနေသလိုခံစားရသည်။

သူ၏အကြည့်များ အပေါ်သို့ရွေ့သွားသည့်တိုင်အောင် သူသည် သူမ၏မျက်လုံးများကိုမြင်လိုက်ရသည်။ ကောင်းကင်ပြာရောင်မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်များတောက်ပနေပြီး သူ့ကို အလွန်ပင်စိတ်ထိခိုက်စေသည်။

"သခင်မလေးချန်းပဲ။"

"ကျွန်မ သွားရတော့မယ်။"

အိပ်မက်ထဲမှအမျိုးသမီးက တွန့်တိုစွာပြောလိုက်သည်။

ဤသည်ကိုကြားသောအခါ ချင်ဖုန်းသည် လက်လှမ်းကာ သူမကို ဆွဲထားလိုသော်လည်း ထိုအချိန်တွင် သူနိုးလာခဲ့သည်။

နေရောင်ခြည်သည် ပြတင်းပေါက်မှဖြာကျကာ အခန်းထဲသို့အလင်းရောင်ပေးနေပြီး ဆေးနံ့သည် လေထုထဲတွင်ပြည့်နှက်နေသည်။

အနည်းငယ်ရှုပ်ထွေးပြီး ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဖြစ်နေသလိုခံစားရရင်း သူသည် အခြားကမ္ဘာတစ်ခုတွင်ရောက်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

အပြင်ဘက်တွင် စည်ကားသောဆူညံသံများရှိနေပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က တစ်ခုခုကိုပြုပြင်နေသကဲ့သို့ တဂျိမ်းဂျိမ်းတဂျောက်ဂျောက် အဆက်မပြတ်မြည်နေသည်။

အစေခံတစ်ဦးက ဆေးဟင်းရည်ပန်းကန်တစ်လုံးကိုကိုင်ကာ အံ့ဩတကြီးပြောသည်၊

"သခင်လေး၊ နောက်ဆုံးတော့ နိုးလာပြီ။"

ချင်ဖုန်းသည် သုံးရက်နှင့်သုံးညတိုင်အောင် သတိလစ်နေခဲ့သည်။

သူ၏နှလုံးခုန်သံနှင့် အသက်ရှူသံသာမရှိခဲ့ပါက လူတိုင်းက သူသေဆုံးသွားပြီဟု ထင်ကြပေလိမ့်မည်။

ကုတင်ပေါ်တွင်လဲလျောင်းနေစဉ် လူများသည် အခါအားလျော်စွာလာရောက်ကာ ရှို့လျန်မြို့တွင်ဖြစ်ပျက်နေသောအရာများကို သူ့ကိုပြောပြကြသည်။

ယန်မာန်သည် သေခြင်းထက်ပို၍မသေနိုင်တော့ဘဲ အလောင်းတစ္ဆေများ၏ကပ်ဘေးသည် လုံးဝကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

မြို့ထဲမှလူများသည်လည်း သူတို့၏အိမ်များကို ပြန်လည်တည်ဆောက်စပြုနေကြပြီး အပြင်ဘက်မှတဂျိမ်းဂျိမ်းတဂျောက်ဂျောက်မြည်သံများမှာ ဤသည်မှလာခြင်းဖြစ်သည်။

ကျန်းထျန်းနန်သည် သစ်သီးများနှင့်အတူလာရောက်ပြီး ၎င်းတို့ကိုချထားပြီးနောက် ဂရုစိုက်ပါဟုပြောကာ ထွက်ခွာသွားသည်။

ကျန်းထျန်းနန်ထွက်ခွာသွားပြီးမကြာမီ စီးကျန့်သည်လည်း လာရောက်ကြည့်ရှုခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် ဘာမှမယူဆောင်လာဘဲ ကုတင်ဘေးမှသစ်သီးများကိုကောက်ယူကာ သူ၏အင်္ကျီလက်များဖြင့်သုတ်ပြီး စားစပြုတော့သည်။

"အလောင်းမိစ္ဆာတွေက တကယ်ပဲကိုင်တွယ်ရခက်တယ်၊ သေခြင်းစွမ်းအင်ချီက အဆက်မပြတ်ဖြစ်နေတော့ သူတို့ကိုသေပြီးပြန်ရှင်သန်ခွင့်ပေးနေတာ။ မင်းတည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ အစီအရင်က သေခြင်းစွမ်းအင်ချီကိုသီးသန့်ခွဲထုတ်မပေးခဲ့ရင် လှံတန်ခိုးရှင်ရှိနေတာနဲ့ ပေါင်းလိုက်ရင်တောင် ဒီတစ်ခါတော့ အရမ်းအန္တရာယ်များခဲ့မှာပဲ။"

"ဌာနမှူးကျိုးက ရှို့လျန်မြို့ကအလောင်းမိစ္ဆာတွေရဲ့ကပ်ဘေးအကြောင်းကို တော်ဝင်မြို့တော်ကို သတင်းပို့လိမ့်မယ်။ မင်းရဲ့ဒီတစ်ခါပံ့ပိုးမှုက ကြီးမားတယ်၊ သေချာပေါက်ဆုလာဘ်တွေရှိမှာပဲ။ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် မင်းက ငါ့ထက်တောင် ပိုမြင့်တဲ့နေရာကိုတက်လှမ်းနိုင်လောက်တယ်။"

သစ်သီးကိုကိုက်စားနေစဉ် စီးကျန့်သည် ချင်ဖုန်း၏အာရုံကို တမင်တကာလွှဲပြောင်းနေဟန်ဖြင့် ဆက်တိုက်ပြောနေသည်။

ဤလောကတွင် အမြဲတမ်း ဤသို့ပင် ရက်စက်လှသည်။

သူသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကိုကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပတ်ပတ်လည်ကိုတစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ အိပ်မက်ထဲမှအမျိုးသမီးငယ်၏ပုံရိပ်သည် နောက်တစ်ကြိမ်ပေါ်လာသည်။

"ကျွန်တော် ဘာလို့မသေသေးတာလဲ၊ ပြီးတော့ သခင်မလေးချန်း ဘယ်မှာလဲ။"

မေးရမည့်မေးခွန်းများကို အမြဲတမ်းမေးမြန်းခဲ့သည်။ စီးကျန့်က ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်၊ သူသည် အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို ဌာနမှူးကျိုးထံမှ နောက်ပိုင်းတွင်သိရှိခဲ့သည်။

တုန်လှုပ်ခြင်းနှင့် ပြန်လည်သုံးသပ်ခြင်းတွင် သူသည် ဘာမှဖုံးကွယ်မထားရန်ရွေးချယ်ခဲ့ပြီး ချင်ဖုန်းနှင့် ချန်းဖေးလန်တို့နှစ်ဦးစလုံးအတွက် အရာအားလုံးကို ရှင်းပြလိုက်သည်။

အရာအားလုံးကိုကြားပြီးနောက် ချင်ဖုန်း၏သူငယ်အိမ်များ ကျယ်သွားသည်၊

"သခင်မလေးချန်း ဘယ်သွားလဲ။"

"ဌာနမှူးကျိုးရဲ့အဆိုအရ သူမက နဂါးမျိုးနွယ်ရဲ့နေထိုင်ရာနေရာ... ကောင်းကင်ဘုံရေကန်ကို ပြန်သွားသင့်တယ်။"

ကောင်းကင်ဘုံရေကန်ဟုခေါ်တွင်သောအရာကို ချင်ဖုန်းသည် စာအုပ်များထဲတွင်မြင်ဖူးသည်၊ ၎င်းမှာ လျှို့ဝှက်သောနေရာတစ်ခုဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်တွင်ပျံဝဲနေသည်ဟု ကောလာဟလထွက်နေကာ လောကရှိနဂါးအားလုံး၏မူလအစဖြစ်သည်။

သူသည် သူ၏ဝမ်းဗိုက်ကိုထိတွေ့လိုက်သည်၊ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို အဆက်မပြတ် ဖြတ်သန်းစီးဆင်းနေသော နွေးထွေးသောအသက်ရှူသံတစ်ခုရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ နဂါးပုလဲမှဖြစ်ဖွယ်ရှိသည်။

ထိုသို့သောကျေးဇူးကို သူ မည်သို့ပြန်ဆပ်နိုင်မည်နည်း။

သုံးရက်အကြာတွင် ချင်ဖုန်းသည် သူ၏လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်းကို ပြန်လည်ရရှိခဲ့သည်။ ဌာနမှူးကျိုး၏ညွှန်ကြားချက်များကိုလိုက်နာကာ သူသည် သာမန်ပြည်သူများကို မြှုပ်နှံထားသောနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ နေရာတိုင်းတွင် မြေပုံများနှင့် သင်္ချိုင်းကျောက်တိုင်များရှိနေပြီး လူများစွာမှာ သင်္ချိုင်းများရှေ့တွင် ငိုကြွေးနေကြသည်။

သူသည် သူ၏ဘေးမှသင်္ချိုင်းကျောက်တိုင်ကိုပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ရင်းနှီးသောပုံရိပ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။

၎င်းမှာ ထိုညကအာမုခေါ်ဆောင်လာခဲ့သော ဦးလေးဝူဖြစ်သည်။ ဤအချိန်တွင် တစ်ဖက်လူ၏ဘယ်ဘက်ခြေထောက်မှာ ပျောက်ဆုံးနေသည်။ သူသည် တုတ်ကောက်တစ်ချောင်းကို မှီကာ အထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်ရှေ့မှပေါင်းပင်များကို ရှင်းလင်းနေသည်။

ဦးလေးဝူသည် လှုပ်ရှားမှုကိုကြားသောအခါ လှည့်ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ဒီကောင်လေး အာမုက ငယ်ငယ်ကတည်းက မိဘမဲ့တစ်ယောက်ပဲ။ မြို့ကလူတွေက သူ့ကိုထောက်ပံ့ပြီး မွေးမြူခဲ့ကြတာ။ ဒါကြောင့်ပဲ သူက ရှို့လျန်မြို့အပေါ် ဒီလောက်နက်ရှိုင်းတဲ့ခံစားချက်တွေရှိနေတာ။"

"ကောင်းပြီလေ၊ အနည်းဆုံးတော့ သူက သူ့ကိုမွေးမြူ ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တဲ့နေရာမှာပဲ သေဆုံးသွားခဲ့တာပဲ။"

"ငါ သူနဲ့အတူတူလိုက်သွားမယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ မမျှော်လင့်ဘဲ ငရဲမင်းက ငါ့ကို နောက်မှခေါ်သွားလိမ့်မယ်။"

ဦးလေးဝူသည် အချိန်အတော်ကြာ တတွတ်တွတ်ပြောနေသည်မှာ ဘဝ၏မခန့်မှန်းနိုင်သောအကြောင်း ကို ပြန်လည်သုံးသပ်နေဟန်တူသည်။

မော့ကြည့်လိုက်ရာ ဆံပင်ဖြူသူက ဆံပင်နက်သူကို နှုတ်ဆက်နေသည့်နေရာတွင် လူဘယ်နှစ်ယောက်ရှိနေသနည်း။

"ငါတို့တွေ အများကြီးမလိုချင်ပါဘူး၊ ငါတို့က ငြိမ်းချမ်းတဲ့ဘဝလေးတစ်ခုကိုပဲ နေချင်တာ။ ဘာလို့ ဒီလောက်ခက်ခဲနေရတာလဲ။" ဦးလေးဝူက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"အဲ့လိုနေ့တစ်နေ့တော့ ရောက်လာမှာပါ။" ချင်ဖုန်းက ပြန်ဖြေသည်။

စကားလုံးများသည် လေထဲတွင်လွင့်မျောကာ နှလုံးသားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

တာ့ချန်မင်းဆက် တည်ရှိနေသရွေ့တော့ အာမုကဲ့သို့သောလူများ၊ သေခြင်းကို မကြောက်သောထိုမိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူများနှင့် သူတို့၏ချစ်ခင်ရသူများနှင့်ဇာတိမြေကိုကာကွယ်ရန် အရာအားလုံးကိုရင်ဆိုင်ဝံ့သောထိုအမည်မသိလူများ ရှိနေဦးမည်ဖြစ်သည်။

ထိုသို့သောနေ့တစ်နေ့တော့ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာလိမ့်မည်။

ချင်ဖုန်းသည် ဤသည်ကို နက်ရှိုင်းစွာယုံကြည်သည်။