ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အပြောင်းအလဲများ

ရှို့လျန်မြို့မှထွက်ခွာပြီးနောက် ချင်ဖုန်းသည် ကျင့်ယန်မြို့သို့ ချက်ချင်းမပြန်ခဲ့ပေ။

ထိုအစား စီးကျန့်နှင့် ကျန်းထျန်းနန်တို့နှင့်အတူ သူသည် လူတစ်ဦးနှင့်တွေ့ဆုံရန် ပန်းတစ်ရာတောင်ကြားသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ငှက်သံများဖြင့်ပြည့်နှက်နေသော မွှေးကြိုင်သောဥယျာဉ်ထဲတွင် ချင်ဖုန်းသည် ဆွဲဆောင်မှုရှိသောမိန်းကလေးတစ်ဦး၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် ဤနေရာသို့ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဥယျာဉ်ထဲတွင် ကောင်းမွန်စွာပြုလုပ်ထားသော နှင်းဆီဝါသစ်သားခုံတန်းရှည်တစ်ခုပေါ်တွင် ချန်းမူသည် ပျင်းရိစွာ လှဲလျောင်းနေသည်။

ချင်ဖုန်းကိုမြင်သောအခါ သူမသည် ဖြည်းညှင်းစွာထိုင်လိုက်ပြီး ပျင်းရိစွာအကြောဆန့်လိုက်ရာ သူမ၏လှပသောကောက်ကြောင်းများကို ဖော်ပြနေသည်။

"မင်းက အဇူရီ နဂါးမျိုးဆက်ရဲ့ နဂါးပုလဲနဲ့ တောင်ပိုင်းဒေသမှာ လျှောက်သွားရဲတယ်ပေါ့ ဟုတ်လား။ မင်း သေချင်နေတာလား။ မင်းသေတာက အရေးမကြီးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့တူမလေးကတော့ နေ့တိုင်း မျက်ရည်တွေဝဲနေလိမ့်မယ်။" ချန်းမူက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ညာဘက်လက်ကို ညင်သာစွာယပ်ခေါ်လိုက်သည်။

ကျောက်စားပွဲပေါ်မှ လက်ဖက်ရည်ခွက်သည် လေထဲတွင်ပျံဝဲလာပြီး ချင်ဖုန်းထံသို့ ရောက်ရှိလာကာ လက်ဖက်ရည်ဖြင့် ပြည့်သွားသည်။

မွှေးကြိုင်သောလက်ဖက်ရည်နံ့သည် လေထုထဲတွင်ပြည့်နှက်နေပြီး လန်းဆန်းသောဝန်းကျင်တစ်ခုကို ဖန်တီးပေးနေသည်။

သို့သော် ချင်ဖုန်းသည် ဤအချိန်တွင် ၎င်းကို အာရုံမစိုက်ပေ။ သူ၏စိတ်ထဲတွင် လူတစ်ဦး၏ပုံရိပ်သာရှိနေသည်။

"ကျွန်တော် သူမကို ဘယ်လိုပြန်တွေ့နိုင်မလဲ။"

"အဲ့ဒီမိန်းကလေးက နဂါးပုလဲကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အချိန်အတော်ကြာ အားနည်းနေလိမ့်မယ်။ ကောင်းကင်ဘုံရေကန်ထဲက ဝိညာဉ်စမ်းရေကပဲ သူ့ကိုပြန်လည်ကောင်းမွန်အောင် ကူညီနိုင်လိမ့်မယ်။ မင်းသူ့ကိုပြန်တွေ့ချင်တယ်ဆိုရင် သူစမ်းရေထဲကထွက်လာတဲ့အထိ စောင့်ရလိမ့်မယ်။ အတိုဆုံးအားဖြင့် သုံးလကနေ ငါးလအထိ ကြာနိုင်တယ်။"

ချန်းမူက ရှင်းပြသည်။

ချင်ဖုန်းက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သုံးလမှငါးလသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းဖြစ်ပြီး စောင့်ဆိုင်းရန် သိပ်မခက်ခဲပေ။

သို့သော် တစ်ဖက်လူက ထပ်ပြောသည်၊

"ဒါမှမဟုတ် အရှည်ဆုံးအားဖြင့် သုံးနှစ်ကနေ ငါးဆယ်နှစ်အထိလား။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နဂါးမျိုးနွယ်က သူတို့ရဲ့သက်တမ်းရှည်မှုအတွက် လူသိများတယ်လေ။"

ချင်ဖုန်း၏မျက်နှာသည် ကြည့်ရဆိုးသွားသည်၊

"အကြီးအကဲက ကျွန်တော့်ကို အမှန်အတိုင်းပြောပြပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ အများဆုံး ခြောက်လအတွင်းမှာ မင်းသူ့ကို ပြန်တွေ့နိုင်မှာပါ"

ချန်းမူက နောက်ပြောင်ခြင်းကိုရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူမ၏မျက်လုံးများတွင် အပြုံးအရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေသည်။ ရှင်းလင်းစွာပင် သူမ၏ရှေ့မှဤလူငယ်သည် သူမ၏တူမလေးကို နှလုံးသားထဲတွင် ရှိနေသည်။

ဤသည်ကိုကြားသောအခါ ချင်ဖုန်းသည် လုံးဝစိတ်အေးသွားသည်၊

"အကြီးအကဲ၊ ကျွန်တော့်မှာ ဒီမှာပစ္စည်းတစ်ခုရှိတယ်။ ခင်ဗျား သခင်မလေးချန်းကို ပေးပေးစေချင်ပါတယ်။"

"ဘာပစ္စည်းလဲ။"

ချန်းမူက စူးစမ်းစွာမေးလိုက်ပြီးနောက် သူမသည် ချင်ဖုန်း သူ၏အိတ်ကပ်ထဲမှ စက္ကူနှင့်ဘောပင်ထုတ်ယူသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

အဖြူရောင်စက္ကူသည် ကျောက်စားပွဲပေါ်တွင် ဖြန့်ခင်းထားပြီး ချင်ဖုန်း၏ဘောပင်သည် လှပစွာကခုန်နေသည်။

ကဗျာတစ်ပုဒ်သည် စက္ကူပေါ်တွင်ပေါ်လာသည်-

"အရှေ့လေသည် ညအခါ ပန်းများကိုကြဲဖြန့်

ပွင့်ဖတ်များသည် မိုးထဲမှကြယ်များကဲ့သို့ ကျဆင်း

မွှေးရနံ့သင်းသော ခမ်းနားသည့်ရထားများ လမ်းကိုပြည့်စေ

ဖီးနစ်ငှက်ပုလွေသံ လေထဲတွင်လွင့်၊

ကျောက်စိမ်းအိုး၏တောက်ပမှု လည်ပတ်နေစဉ် ငါးနဂါးတို့ တစ်ညလုံး ကခုန်ကြသည်။"

"လိပ်ပြာနှင့်မိုးမခ၊ ရွှေချည်မျှင်များ၊ ရယ်မောသံနှင့်ချိုမြိန်သောရနံ့တို့ ကျန်ရစ်

လူအုပ်ကြားတွင် အကြိမ်တစ်ထောင်ထက်မက ရှာဖွေရင်း၊

ရုတ်တရက်နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်ရာ၊

သူသည် မှိန်ဖျော့သောမီးပုံးများ၏အလင်းရောင်တွင် ရှိနေသည်။"

ချန်းမူသည် ကဗျာကိုကြည့်ကာ သူမ၏လှပသောမျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ ထိုသို့သောလှပသည့်ကဗျာသည် လူငယ်က ယခင်ကရေးခဲ့သော အလှတရားကဗျာထက် မနိမ့်ကျပေ။

ဒီကောင်လေးမှာ မမျှော်လင့်ဘဲ ဒီလောက်ကဗျာစွမ်းရည်ရှိနေပါလား။

"သခင်မလေးချန်းက ကဗျာတွေကို အမြဲတမ်းနှစ်သက်ခဲ့ပြီး ဒီတစ်ပုဒ်က သူ့အတွက် အထူးရေးထားတာလို့ ယူဆနိုင်ပါတယ်။ မကြာခင်မှာ သူ့ကိုပြန်တွေ့ပြီး သူ့အသက်ကိုကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်စကားပြောဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"

ချင်ဖုန်းက စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့်ဖော်ပြသည်။

ဤကဗျာထဲမှ အနုပညာသဘောတရားသည် သူ၏ဤအချိန်တွင် မျှော်လင့်ချက်နှင့် လုံးဝကိုက်ညီနေသည်။

ချန်းမူသည် ကဗျာတွင် လုံးဝနစ်မြောနေသည်၊ သူမသည် ချင်ဖုန်း၏စကားများကို အာရုံမစိုက်ဘဲ အဖြူရောင်စက္ကူကို ချစ်ခင်စွာပွတ်သပ်နေသည်။

ချင်ဖုန်းက သူ၏လက်ကိုအဖြူရောင်စက္ကူပေါ်တွင်တင်ကာ ကဗျာ၏အကြောင်းအရာများကို ပိတ်ဆို့လိုက်မှသာ သူမသည် လက်တွေ့ဘဝသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။

"အကြီးအကဲ၊ ဒီကဗျာက ကျွန်တော့်ဆီက သခင်မလေးချန်းအတွက် လက်ဆောင်ပါ။"

ချင်ဖုန်းက အလေးပေးပြောလိုက်သည်။

ချန်းမူက လျှို့ဝှက်အဓိပ္ပာယ်ကိုကြားပြီး မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ငါ သိပါတယ်။ ငါက ဒါကို ငါ့ဟာလို့ ကြေညာလိမ့်မယ်လို့ မင်းထင်နေတာလား။"

ချင်ဖုန်းက စကားများများမပြောဘဲ အနည်းငယ်သာခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ပန်းတစ်ရာတောင်ကြားတွင် အရာများစွာကို အတည်ပြုပြီးနောက် ချင်ဖုန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် စိတ်အေးချမ်းစွာဖြင့် ကျင့်ယန်မြို့သို့ ပြန်နိုင်သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ခုနစ်ရက်ကုန်ဆုံးသွားသည်။

"တစ်ခုခုတော့ မမှန်ဘူး။"

ချင်ဖုန်းသည် သူခုလေးတင် သူ၏လက်ဗလာဖြင့်ပြုလုပ်ခဲ့သော စင်္ကြံလက်ရန်းပေါ်မှချိုင့်ခွက်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ သူ့ဘာသာသူ ရေရွတ်လိုက်သည်။

အားနည်းသောစွမ်းအားဖြင့်ကျော်ကြားသော စာပေသူတော်စင် တာအိုကျင့်ကြံသူသည် မည်သည့်အချိန်က ထိုသို့သောကြောက်မက်ဖွယ်စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သနည်း။ ပြီးတော့ ဒါက သူ၏စွမ်းအားအပြည့်၏ရလဒ်ပင်မဟုတ်၊ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးညှစ်လိုက်ရုံသာဖြစ်သည်။

အခြားထူးဆန်းသောအရာများစွာလည်းရှိသည်။ သူ၏အာရုံခံစားမှုများ ပိုမိုထက်မြက်လာပြီး သူ၏ခံနိုင်ရည်မှာ ယခင်ကထက် များစွာကျော်လွန်နေသည်။

အတိတ်က သူ၏အကြီးမားဆုံးဆန္ဒမှာ နာရီဝက်ကိုချိုးဖျက်ရန်ဖြစ်သော်လည်း ရှို့လျန်မြို့ခရီးစဉ်ပြီးနောက် ဤစံချိန်ကို သူ အလွယ်တကူချိုးဖျက်နိုင်ခဲ့သည်။

သူသည် နံ့သာတစ်တိုင်လောင်ကျွမ်းစာအချိန်ဖြင့်ပင် ၎င်းကိုကျော်လွန်ခဲ့သည်။

အနည်းငယ်သုံးသပ်လိုက်ရုံဖြင့် ဤပြောင်းလဲမှုများအားလုံးမှာ သူ၏အတွင်းထဲမှ နဂါးပုလဲကြောင့်ဖြစ်သည်ဟု ကောက်ချက်ချရန်မခက်ခဲပေ။

ဆရာပြောခဲ့သည့်အတိုင်း နဂါးပုလဲသည် အသက်ပြန်လည်ရှင်သန်စေသောစွမ်းအားရှိရုံသာမက ခန္ဓာကိုယ်ကိုလည်း သွေးပေးနိုင်သည်။ လုံလောက်သောအခွင့်အလမ်းများဖြင့် နတ်သိုင်းအစဉ်အလာကိုမကျင့်ကြံဘဲနှင့်ပင် စတုတ္ထအဆင့်သိုင်းသမား၏ မပျက်စီးနိုင်ခြင်းနှင့်နှိုင်းယှဉ်နိုင်သောခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်သည်။

သိုင်းသမားတစ်ဦးနှင့်နှိုင်းယှဉ်နိုင်သောခန္ဓာကိုယ်ရှိသည့် စာပေသူတော်စင် တာအိုကျင့်ကြံသူတစ်ဦး... မည်မျှကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနိုင်မည်နည်း။ ချင်ဖုန်းသည် စဉ်းစားလိုက်ရုံနှင့်ပင် သူ၏သွေးများ ဆူပွက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ငါ အခုဘယ်လောက်အားကောင်းနေလဲမသိဘူး။"

အနည်းငယ်စဉ်းစားပြီးနောက် သူသည် စံအိမ်ထဲမှ မီးသွေးခေါင်းကို ရှာဖွေလိုက်သည်။

"သခင်လေးက ကျွန်တော်နဲ့ နပန်းလုံးချင်တာလား။"

ရှင်းရှန့်က သူ၏လှံရှည်ကြီးကိုချကာ အံ့ဩသောအမူအရာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ပြဿနာတစ်ခုခုရှိလို့လား။"

"အင်း၊ သခင်လေး၊ ခင်ဗျားက စာပေသမားတစ်ယောက်၊ ကျွန်တော့်ကို အားအင်မှာစိန်ခေါ်တာက နည်းနည်းတော့..."

"ကိုယ့်အတိုင်းအတာကိုယ်မသိ" ဟူသောစကားလုံးလေးလုံးကို မီးသွေးခေါင်းက အသံထွက်မပြောခဲ့ပေ။

သို့သော် ချင်ဖုန်းက ကြားလိုက်သည်၊ သူသည် ယုံကြည်ချက်ရှိစွာမျက်ခုံးပင့်ကာ "ကိုယ့်ကိုယ်ကိုအထင်ကြီးတာလားဆိုတာ စမ်းကြည့်လိုက်ရင်သိမှာပေါ့။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အားမတန်မာန်လျှော့ဖြင့် ရှင်းရှန့်သည် သဘောတူရုံသာတတ်နိုင်ခဲ့သည်။

ပြိုင်ပွဲ၏ရလဒ်မှာ သဘာဝကျကျပင် သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိပေ၊ ချင်ဖုန်းသည် လျင်မြန်စွာရှုံးနိမ့်ခဲ့ပြီး မီးသွေးခေါင်း၏လက်ထဲတွင် အသက်ရှူသုံးချက်မပြည့်မီပင် ကြာရှည်မခံခဲ့ပေ။

စဉ်းစားကြည့်ပါ၊ ရုပ်ခန္ဓာ၏စွမ်းအားသည် အလွယ်တကူတိုးတက်နိုင်မည်ဆိုလျှင် သိုင်းသမားက ရုပ်ခန္ဓာကို နေ့ရောညပါ သွေးနေရခြင်းမှာ ဟာသတစ်ခုဖြစ်မည်မဟုတ်လော။

ရလဒ်မှာ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းဖြစ်သော်လည်း မီးသွေးခေါင်းမှာမူ အလွန်တုန်လှုပ်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူသည် မူလက သခင်လေးသည် အသက်ရှူတစ်ချက်ပင်မခံနိုင်လောက်ဟု မျှော်လင့်ထားခဲ့သည်။

"သခင်လေး၊ စိတ်ဓာတ်မကျပါနဲ့။ ချင်စံအိမ်မှာ ဝိညာဉ်စုစည်းခြင်းအစီအရင်ကို တည်ဆောက်ပြီးတဲ့နောက် ကျွန်တော့်ရဲ့ကျင့်ကြံမှုကလည်း အလွန်တိုးတက်လာခဲ့တယ်။

ကျွန်တော် အခု ဆဋ္ဌမအဆင့် စွမ်းအင်စုစည်းခြင်းဘုံရဲ့အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်ရှိနေပြီ။ ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာ အသက်ရှူသုံးချက်ခံနိုင်တာက ရုပ်ခန္ဓာစွမ်းအားက နဝမအဆင့်သိုင်းသမားတစ်ယောက်နဲ့ နှိုင်းယှဉ်နိုင်လောက်တယ်ဆိုတဲ့အဓိပ္ပာယ်ပဲ။"

ရှင်းရှန့်၏နှစ်သိမ့်မှုမှာ အတော်ပင်ထိရောက်သည်ဟု ဆိုရမည်၊ ချင်ဖုန်းသည် များစွာပိုကောင်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒါကိုဖြေဖျောက်ရန် သူသည် တစ်ဖက်လူ၏ပခုံးကိုပုတ်ကာ အချိန်မီစကားလမ်းကြောင်းလွှဲလိုက်သည်၊

"လုံးဝမဆိုးဘူး။ ငါ့ရဲ့အရင်ကကြိုးစားမှုတွေက အချည်းနှီးမဖြစ်ခဲ့ဘူး။ စကားမစပ်၊ မင်း ဒီနေ့ခြံဝင်းထဲမှာ ငါ့ဒုတိယညီနဲ့ ဘာလို့မပြိုင်တာလဲ။"

မီးသွေးခေါင်းက ပြန်ဖြေသည်၊

"သခင်လေး၊ ခင်ဗျားမသိလောက်ဘူး၊ ဒုတိယသခင်လေးက နတ်သိုင်းအစဉ်အလာမှာ တကယ်ပဲပါရမီပါတယ်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကိုစုပ်ယူပြီးတဲ့နောက် သခင်လေး ထွက်သွားတဲ့အချိန်အတွင်းမှာ သူက ပဉ္စမအဆင့် နတ်ဘုရားလှုပ်ရှားမှုဘုံကို ခြေလှမ်းပြီးသွားပြီ။ ကျွန်တော် အခုသူ့ကိုမယှဉ်နိုင်တော့ဘူး၊ ဒါဆို ဘယ်လိုလုပ်ပြီးသူနဲ့ပြိုင်နိုင်မှာလဲ။"

"အင်း။" ချင်ဖုန်းက မျက်လုံးများပြူးကျယ်သွားသည်။

ခြံဝင်းသို့ရောက်ရှိသောအခါ သူသည် သူ၏ဒုတိယညီ မြေပြင်ပေါ်တွင်ထိုင်ကာ အကြီးအကဲ ဓားရူးထားခဲ့သော ဓားရည်ရွယ်ချက်ကိုမော့ကြည့်ရင်း သေချာနားလည်အောင်ကြိုးစားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ချင်ဖုန်းသည် သူ၏အထူးစွမ်းရည်ကိုဖွင့်ကာ သူ၏ညီ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ကြည့်လိုက်ရာ အဆက်မပြတ်ဖြစ်နေသော ရွှေရောင်အငွေ့အသက်သည် အမှန်တကယ်ပင် ယခင်ကထက် အကြိမ်များစွာပိုအားကောင်းနေသည်။

သူသည် ဤတစ်ခေါက် ရှို့လျန်မြို့သို့သွားပြီး ဆဋ္ဌမအဆင့် ကံကြမ္မာဖတ်ရှုခြင်းဘုံသို့ဝင်ရောက်ခဲ့ရာ သူ၏ကျင့်ကြံမှုအဆင့်သည် သူ၏ဒုတိယညီနှင့်အတူတူဖြစ်သောကြောင့် သူသည် အစ်ကိုကြီးတစ်ယောက်အနေဖြင့် နောက်တစ်ကြိမ်စံနမူနာပြနိုင်မည်ဟု မူလကထင်ခဲ့သည်။

သို့သော် လက်တွေ့က သူသည် အလွန်အကျွံစဉ်းစားနေခြင်းသာဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြခဲ့သည်။

ကျေနပ်နေစဉ်မှာပင် ချင်ဖုန်းသည် ဆိုင်းငံ့ထားသောဓားရည်ရွယ်ချက်ကိုကြည့်ကာ အကြီးအကဲ ကျန့်ထျန်းရိပြောခဲ့သောစကားများကို ပြန်လည်အမှတ်ရနေသည်။

သူ၏ဒုတိယညီသည် ပဉ္စမအဆင့်ဘုံသို့ အောင်မြင်စွာရောက်ရှိခဲ့ပြီး အကြီးအကဲ ဓားရူးက သူ့ကိုခေါ်ဆောင်သွားရန် ဘယ်တော့ပြန်လာမည်ကို သူ မသိခဲ့ပေ။