ပဉ္စမဘုံ၊ ခန့်ညားထည်ဝါသောသီလဘုံ

ချင်ဖုန်းသည် သူ ချီစွမ်းအင်သုံးထောင် ကြည့်ရှုခြင်းကို အမှန်တကယ် အောင်မြင်စွာ အသုံးပြုနိုင်ခဲ့ကြောင်း သိရှိလိုက်ရသောအခါ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီးနောက် သူ၏ဆရာက ထိုအရောင်များ၏အဓိပ္ပာယ်ကို ရှင်းပြသည်ကို နားထောင်လိုက်သည်။

အဖြူရောင်သည် နှိမ့်ချသောအဆင့်အတန်းကို ညွှန်ပြပြီး အများစုမှာ သာမန်ပြည်သူများဖြစ်သည်။

အနီရောင်သည် အရာရှိအဆင့်အတန်းကို ဆိုလိုပြီး ပိုမိုနက်ရှိုင်းသောအရောင်များသည် ပိုမိုမြင့်မားသောရာထူးများကို ကိုယ်စားပြုသည်။

အဝါရောင်သည် မိသားစု၏ကြွယ်ဝမှုကို ဖော်ပြပြီး ချမ်းသာသောကုန်သည်များနှင့် မကြာခဏဆက်စပ်နေသည်။

အကယ်၍ လူတစ်ဦးသည် အစိမ်းရောင်ချီကိုပြသပါက သူတို့သည် နာမကျန်းမှုဖြင့် ကူးစက်ခံနေရသည်ဟု ဆိုလိုသည်။

အသားအရောင်မှာမူ သူတို့၏လက်ရှိစိတ်အခြေအနေကို ရောင်ပြန်ဟပ်သည်။

"မျက်နှာနီခြင်းက ဒေါသကိုဆိုလိုတယ်၊ ပန်းရောင်မျက်နှာက ပျော်ရွှင်မှုကိုဆိုလိုတယ်၊ အစိမ်းရောင်မျက်နှာက မနာလိုမှုကိုဆိုလိုတယ်၊ အနက်ရောင်မျက်နှာက စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ခြင်းကို ဆိုလိုတယ်။ လူတစ်ယောက်ရဲ့အသားအရောင်က မကြာခဏပြောင်းလဲနေရင် သူ သို့မဟုတ် သူမက မတည်ငြိမ်ဘူး၊ လိမ်ညာနေနိုင်တယ်ဆိုတဲ့အဓိပ္ပာယ်ပဲ" အဘိုးကြီးက ရှင်းပြသည်။

"ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ။" ချင်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ကာ တန်ဖိုးရှိသောထိုးထွင်းသိမြင်မှုများကို ရရှိလိုက်သည်။

ဤ ချီစွမ်းအင်သုံးထောင် ကြည့်ရှုခြင်းသည် အမှန်တကယ်ပင် အလွန်လက်တွေ့ကျလှသည်။

အဘိုးကြီးက ထပ်ပြောသည်၊ "ဒါပေမဲ့ ချီစွမ်းအင်သုံးထောင် ကြည့်ရှုခြင်းက လူတိုင်းအတွက် အသုံးဝင်တာတော့မဟုတ်ဘူး။ မင်းလေ့လာကြည့်ရှုတဲ့လူက မင်းထက် တာအိုအဆင့်ပိုမြင့်နေရင် သူတို့ရဲ့ချီကိုစေ့စေ့စပ်စပ်ကြည့်ရှုဖို့ ဒီနည်းလမ်းကိုမသုံးတာက ပိုကောင်းတယ်။"

"ဘာလို့လဲ။" ချင်ဖုန်းက စူးစမ်းစွာမေးလိုက်သည်။

"မြင်မှယုံမယ်။ မင်း ငါ့အပေါ်မှာ ချီစွမ်းအင်သုံးထောင် ကြည့်ရှုခြင်းကို စမ်းကြည့်လိုက်ပါလား။" အဘိုးကြီးက ပြုံးရယ်လိုက်သည်။

ဤသည်ကိုစဉ်းစားနေခဲ့သော ချင်ဖုန်းက ချောင်းဟန့်ကာ "ဆရာ့ကိစ္စတွေကို စပ်စုတာက မရိုမသေဖြစ်ရာမကျဘူးလား။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"မင်းကြည့်ချင်ရင် ကြည့်လေ။"

"ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် အမိန့်ကို လေးစားစွာနာခံပါ့မယ်။" ချင်ဖုန်းက သဘောတူကာ နောက်တစ်ကြိမ် ချီစွမ်းအင်သုံးထောင် ကြည့်ရှုခြင်းကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။

သို့သော် သူ၏ဆရာကိုကြည့်လိုက်သောအခါ အားပြင်းပြီး မျက်စိကျိန်းလောက်သော အဖြူရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု သူ၏မျက်လုံးများထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာပြီး ပြင်းထန်သောနာကျင်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ၎င်းသည် သူ၏နှစ်ထပ်မျက်လုံးစွမ်းရည်ကိုအသုံးပြု၍ ကြယ်များကိုလေ့လာကြည့်ရှုခဲ့သော ယခင်တစ်ကြိမ်နှင့် ဆင်တူသည်ဟု ခံစားရသည်။

"အား၊ ကျွန်တော့်မျက်လုံး၊ ကျွန်တော့်မျက်လုံး။"

ချင်ဖုန်းက သူ၏မျက်လုံးများကိုဖုံးအုပ်လိုက်ရာ နာကျင်မှုကြောင့် မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။

နံ့သာတစ်တိုင်လောင်ကျွမ်းစာအချိန်ခန့်အကြာတွင် ချင်ဖုန်းသည် သူ၏မျက်လုံးများကို နောက်တစ်ကြိမ်ဖွင့်လိုက်သော်လည်း သူ၏မျက်လုံးများ၏အဖြူရောင်အသားမှာမူ အလွန်ပင်နီရဲနေဆဲဖြစ်သည်။

အဘိုးကြီးက ပြောလိုက်သည်။

"အခု နားလည်ပြီလား။"

" တကယ်ပဲ နောက်ပြောင်တတ်သောအဘိုးကြီးပဲ။"

ချင်ဖုန်းက သူ၏မျက်လုံးများကိုပွတ်သပ်ကာ သူ၏စိတ်ထဲတွင် တံတွေးထွေးလိုက်သည်။ ထိုအချိန်မှာပင် သူသည် ဆရာ၏ကျင့်ကြံမှုအဆင့် မည်မျှမြင့်မားသည်ကိုလည်း စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြစ်နေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ဆရာနှင့်တပည့်ဟူသောဘွဲ့ကို ရရှိပြီးဖြစ်သော်လည်း သူ အဘိုးကြီး အကြောင်းသိသမျှမှာ တစ်ဖက်လူ၏မျိုးရိုးအမည်မှာ ပိုင်လီဖြစ်ပြီး သူသည် အလွန်အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသည် ဟူသောအချက်သာဖြစ်သည်။

"ဆရာ၊ ကျွန်တော် ချီစွမ်းအင်သုံးထောင် ကြည့်ရှုခြင်းကို အသုံးပြုပြီးသွားပြီ။ ကြယ်တာရာကြည့်ရှုခြင်း နည်းစနစ်မှာ အထူးသတိထားရမယ့်အရာတစ်ခုခုရှိသေးလား။" ချင်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။

မူလက သူ့ကိုလှောင်ပြောင်ရန်ရည်ရွယ်ခဲ့သောအဘိုးကြီးသည် ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ ကြယ်တာရာကြည့်ရှုခြင်း၏အခက်အခဲမှာ ချီစွမ်းအင်သုံးထောင် ကြည့်ရှုခြင်းထက်ကျော်လွန်ပြီး ၎င်းကို ပထမဆုံးအကြိမ်ကြိုးစားရုံဖြင့် ကျွမ်းကျင်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

"ဒါက လေ့ကျင့်မှုကိစ္စပဲ၊ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ကြိုးစားကြည့်၊ နားလည်သွားလိမ့်မယ်။"

အဘိုးကြီးသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးရှိနေဟန်တူသော်လည်း သူ၏အာရုံမှာ ချင်ဖုန်းအပေါ်တွင် စူးစိုက်နေသည်။

ချင်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ကာ သူ၏ဆရာ၏လမ်းညွှန်မှုကိုလိုက်နာ၍ သူ၏အတွင်းမှ ဖြောင့်မတ်ခြင်းစွမ်းအင်ချီကိုအသက်သွင်းကာ ကောင်းကင်သို့တဟုန်ထိုးတက်သွားပြီး ဆွဲယူထားသော ကံကြမ္မာကြယ်များနှင့် ဆုံတွေ့လိုက်သည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သူ၏မျက်လုံးများသည် ကြယ်တာရာမြင်ကွင်းတစ်ခုကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေပြီး အပိုင်းအစပုံရိပ်များသည် သူ၏စိတ်ထဲသို့ဝင်ရောက်လာသည်။

ပုံရိပ်များတွင် စည်ကားသောမြို့တစ်မြို့၊ ခမ်းနားထည်ဝါသောနန်းတော်များနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာရှိသောနန်းတွင်းအမတ်များရှိနေသည်။

နဂါးပလ္လင်ပေါ်တွင် နဂါးဝတ်ရုံဝတ်ဆင်ထားသော လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားတစ်ဦးသည် သြဇာအာဏာရှိသောအငွေ့အသက်ကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

ချင်ဖုန်းသည် လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသား၏မျက်နှာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမြင်လိုသော်လည်း မြင်ကွင်းသည် ရုတ်တရက်ရပ်တန့်သွားသည်။

သူ၏နှာခေါင်းမှ သွေးများစီးကျလာပြီး သူ၏အမြင်အာရုံမှာ မှောင်မိုက်သွားသည်။ သူ၏ခေါင်းသည် အလွန်လေးလံသည်ဟု ခံစားရသည်။

ဤသည်ကိုမြင်သော် အဘိုးကြီးသည် ထိုကောင်လေး ကောင်းကင်ဘုံကြည့်ရှုခြင်းကို အောင်မြင်စွာပြုလုပ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း တန်ပြန်သက်ရောက်မှုကို ခံစားလိုက်ရကြောင်း နားလည်သွားသည်။

အထင်ကြီးသွားရင်း သူသည် ချင်ဖုန်း၏ထူးခြားသောအရည်အချင်းကို သက်ပြင်းမချဘဲမနေနိုင်ခဲ့ပေ။

ခဏအကြာတွင် ချင်ဖုန်းသည် သူ၏မူးဝေခြင်းမှ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသည်။

"ဆရာ၊ ခုနက ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။"

"ကောင်းကင်ဘုံရဲ့လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ထုတ်ဖော်လို့မရဘူး။ သာမန်လူတွေက ဒီလျှို့ဝှက်ချက်တွေကိုစပ်စုဖို့ကြိုးစားရင် သဘာဝကျကျပဲ သက်ဆိုင်ရာအန္တရာယ်တွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်။ မင်းဖော်ထုတ်ဖို့ကြိုးစားတဲ့လျှို့ဝှက်ချက်က ပိုကြီးလေ၊ အန္တရာယ်ကပိုမြင့်လေပဲ၊ ပြင်းထန်တဲ့အခြေအနေတွေမှာတော့ မင်းအသက်ကိုတောင် ခြိမ်းခြောက်နိုင်တယ်။"

"မင်းရဲ့လက်ရှိစွမ်းအားနဲ့ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို စပ်စုခြင်းရဲ့တန်ပြန်သက်ရောက်မှုကိုခံနိုင်ရည်ရှိဖို့က အရမ်းပင်ပန်းလွန်းနိုင်တယ်။ မင်း စာပေသူတော်စင် တာအိုမျိုးဆက်ရဲ့ ပဉ္စမအဆင့်ဘုံကို အောင်မြင်စွာမဝင်ရောက်ခင် ကြယ်တာရာကြည့်ရှုခြင်းနည်းစနစ်တွေကို အသုံးမပြုနဲ့။"

"တကယ်တော့ ခေတ်အဆက်ဆက်မှာ ဆဋ္ဌမအဆင့်မှာ ကြယ်တာရာကြည့်ရှုခြင်းကို အောင်မြင်စွာပြုလုပ်နိုင်တဲ့ စာပေသူတော်စင်တွေက လက်တစ်ဆုပ်စာပဲရှိတယ်။"

ချင်ဖုန်းသည် အဘိုးကြီးက အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ စကားပြောမည်မဟုတ်ကြောင်းသိသောကြောင့် သဘောတူညီစွာခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ခုနကမြင်ကွင်းကိုပြန်လည်အမှတ်ရရင်း စည်ကားသောမြို့မှာ တော်ဝင်မြို့တော်ဖြစ်သင့်ပြီး နဂါးပလ္လင်ပေါ်မှလူလတ်ပိုင်းပုဂ္ဂိုလ်မှာ တာ့ချန်မင်းဆက်၏ဧကရာဇ်ဖြစ်သည်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိပေ။

သို့သော် ကျင့်ယန်မြို့သည် တော်ဝင်မြို့တော်နှင့် ကီလိုမီတာသိန်းပေါင်းများစွာဝေးကွာသည်။ သူသည် ထင်ရှားသောအကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ထိုသို့သောမြင်ကွင်းကို အဘယ်ကြောင့် ကြိုမြင်ရသနည်း။ ချင်ဖုန်းသည် နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။

"ဆရာ၊ အခု ကျွန်တော် ဆဋ္ဌမအဆင့် ကံကြမ္မာဖတ်ရှုခြင်းဘုံကို အောင်မြင်စွာဝင်ရောက်ခဲ့ပြီးပြီဆိုတော့ ပဉ္စမဘုံကို ဘယ်လိုဆက်သွားရမလဲ။"

အဘိုးကြီးက ပြန်ဖြေသည်၊

"စာပေသူတော်စင် တာအိုမျိုးဆက်မှာ ပဉ္စမအဆင့်ဘုံကို ခန့်ညားထည်ဝါသောသီလဘုံလို့ခေါ်တယ်။ မြင့်မြတ်တဲ့ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးက ဖြောင့်မတ်ခြင်းစွမ်းအင်ချီကိုမွေးမြူတယ်၊ စံနမူနာပြတယ်၊ ပြီးတော့ လောကကြီးကိုသတိပေးတယ်။"

"ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဖြောင့်မတ်ခြင်းစွမ်းအင်ချီနဲ့ထည့်သွင်းခြင်းအားဖြင့် စာပေရတနာတွေကို အသက်သွင်းနိုင်ပြီး စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်တဲ့စွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်နိုင်တယ်။"

"စာပေရတနာများ" ဟူသောစကားလုံးများကိုကြားသောအခါ ချင်ဖုန်းသည် သခင်မလေးချန်းနှင့်ဆရာက သူ၏ကဗျာများကိုလုယက်သည့်မြင်ကွင်းကိုစဉ်းစားမိပြီး သူ၏ပါးစပ်ထောင့်များမှာ အလိုအလျောက်ကွေးညွှတ်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်း၏အတွေးများကိုသိရှိနေဟန်ဖြင့် အဘိုးကြီးက ချောင်းဟန့်ကာ ထပ်ပြောသည်၊

"ခန့်ညားထည်ဝါသောသီလဘုံက အဋ္ဌမအဆင့် နှလုံးသားထွန်းလင်းခြင်းဘုံနဲ့ ဆက်စပ်နေတယ်။"

"မင်း နှလုံးသားထွန်းလင်းခြင်းဘုံကိုဝင်ရောက်တုန်းက နှလုံးသားစစ်မေးပလ္လင် ကို မှတ်မိသင့်တယ်။ ခန့်ညားထည်ဝါသောသီလဘုံကို အောင်မြင်စွာဝင်ရောက်ဖို့က အဲ့ဒီတုန်းကမေးခွန်းကို မင်းဖြေနိုင်မလားဆိုတာပေါ်မှာ မူတည်တယ်။"

ချင်ဖုန်း၏မျက်နှာသည် ဤသည်ကိုကြားသောအခါ တောင့်တင်းသွားသည်။ ထိုအချိန်က သူသည် မတရားမှုများစွာကိုစဉ်းစားမိပြီး သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် နာကျည်းမှုတစ်ခုသာခံစားလိုက်ရပြီး ၎င်းကို သူဖော်ပြနိုင်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။

"ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးအတွက် နှလုံးသားကိုတည်ဆောက်ရန်၊ ပြည်သူများအတွက် အသက်ကိုပေးရန်၊ သူတော်စင်များ၏သွန်သင်ချက်များကို ဆက်ခံရန်နှင့် ကမ္ဘာကြီးသို့ ထာဝရငြိမ်းချမ်းရေးကို ယူဆောင်လာရန်။"

ဤစကားလုံးများသည် ကြားရသည်မှာကောင်းသော်လည်း အောင်မြင်ရန်မှာ မည်မျှလွယ်ကူသနည်း။

ချင်ဖုန်းသည် ရုတ်တရက် သူသည် မိမိကိုယ်ကို တွင်းနက်ကြီးတစ်ခုထဲသို့ တူးခဲ့သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဆရာ၊ တပည့်က အဲ့ဒီတုန်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုစစ်ဆေးခြင်းကို မပြီးမြောက်နိုင်ခဲ့ရင် ကျွန်တော် ဒီဘဝမှာ ပဉ္စမအဆင့် ခန့်ညားထည်ဝါသောသီလဘုံကို ဘယ်တော့မှမရောက်နိုင်တော့ဘူးဆိုတဲ့အဓိပ္ပာယ်လား။"

အဘိုးကြီးသည် ချင်ဖုန်းကို နက်ရှိုင်းစွာကြည့်ကာ သူ၏ပုံမှန်လှောင်ပြောင်မှုကို စွန့်လွှတ်လိုက်သည်။

သူသည် သူ၏လက်များကိုနောက်ပစ်ကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်၊

"သမိုင်းတစ်လျှောက်မှာ စာပေသမားတွေက အဋ္ဌမအဆင့် နှလုံးသားထွန်းလင်းခြင်းဘုံကို ဝင်ရောက်တဲ့အခါ ကြွားဝါစွာကတိကြီးတွေပေးခဲ့ကြပေမယ့် ဘယ်နှစ်ယောက်က တကယ်ပဲ ဖြည့်ဆည်းနိုင်ခဲ့လို့လဲ။ ခန့်ညားထည်ဝါသောသီလဘုံက နှလုံးသားထွန်းလင်းခြင်းဘုံနဲ့ နီးကပ်စွာ ဆက်စပ်နေပေမယ့် ဒီဘုံကိုမဝင်ရောက်ခင် မင်းရဲ့မူလကတိတွေကို အမှန်တကယ်ဖြည့်ဆည်းဖို့ မလိုအပ်ဘူး။ အဓိကသော့ချက်က..."

အဘိုးကြီးက လှည့်ကာ သူ၏လက်ညှိုးကို ချင်ဖုန်း၏ရင်ဘတ်သို့ညွှန်လိုက်သည်၊

"မင်းရဲ့မူလကတိတွေကို နှလုံးသားထဲမှာထားရှိမလားဆိုတာပဲ။"

ချင်ဖုန်း၏စိတ်သည် တုန်လှုပ်သွားပြီး ရှို့လျန်မြို့မှအတွေ့အကြုံများကိုစဉ်းစားကာ လေးလံစွာခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"တပည့်၊ ကောင်းကောင်းမှတ်သားထားပါတယ်။"

အဘိုးကြီးက ကျေနပ်စွာကြည့်သည်၊ "ဒါကောင်းတယ်။"

နောက်ပိုင်းတွင် ဆရာထံမှအကြံဉာဏ်အချို့ကိုလိုက်နာပြီးနောက် ချင်ဖုန်းသည် တွေးတောနေသောအမူအရာဖြင့် ချင်နေအိမ်ဘက်သို့ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။

အဘိုးကြီးသည် တဖြည်းဖြည်းပျောက်ကွယ်သွားသောပုံရိပ်ကိုငေးကြည့်ကာ ရင်းနှီးသောလမ်းများကို ပတ်ပတ်လည်ကြည့်လိုက်သည်။

"မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ ငါ ကျင့်ယန်မြို့ကိုရောက်လာတာ နှစ်နှစ်ဆယ်နီးပါးရှိပြီ။"

လောကရှိပွဲတိုင်းသည် အဆုံးသတ်ရသည်၊ အဘိုးကြီးသည် ဤသည်ကို ကောင်းစွာသိသည်။

အကယ်၍ ယခင်ကဖြစ်ခဲ့လျှင် သူသည် လွယ်လွယ်ကူကူထွက်ခွာသွားနိုင်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ တွန့်တိုမှုအရိပ်အယောင်တစ်ခုရှိနေသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူသည် သူ၏နှလုံးသားနှင့်အလွန်ကိုက်ညီသောတပည့်တစ်ဦးကို ဤနေရာတွင် လက်ခံရလိမ့်မည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှမမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

"မင်း ဘယ်လောက်အထိသွားမလဲဆိုတာကို ကိုယ့်မျက်စိနဲ့ကိုယ်မြင်ချင်ပေမယ့် အဲ့လိုအခွင့်အရေးမျိုးမရတော့ဘူးလို့ ငါစိုးရိမ်မိတယ်။"

တာ့ချန်မင်းဆက်အတွင်းတွင် အမှောင်ရေစီးကြောင်းများ တဟုန်ထိုးစီးဆင်းနေပြီး တောင်ပိုင်းဒေသ၏ အရိပ်များအတွင်းတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသောတည်ရှိမှုတစ်ခု ပုန်းအောင်းနေသည်။ သူသည် တက်ရောက်ရန်ကိစ္စများစွာရှိသည်။

ဤသည်မှာလည်း သူသည် ချင်ဖုန်းဘေးတွင် အမြဲတမ်းမနေနိုင်ဟု ဆိုလိုသည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် ဤမနိုင်ဝန်ထမ်းကောင်လေးကို ဆက်လက်စောင့်ရှောက်ရန် အခြားတစ်ယောက်ယောက်ရှိလိမ့်မည်။

တော်ဝင်မြို့တော်တွင်။