ဖိုရမ်မှ ပုံပြင်တစ်ပုဒ်

တွက်ချက်မှုတစ်ခုနဲ့ မင်းခုတင်ပေါ်မှာ လှဲပြီး ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်ဖတ်နေတယ်ဆိုတာ ငါပြောနိုင်တယ်၊ ဖြစ်နိုင်တာက မင်းဘေးစောင်းလှဲနေပြီး မင်းဖုန်းက အားသွင်းနေလောက်တယ်။

အထက်တန်းကျောင်းသား ယန်ကျန့်သည် ပျင်းရိစွာဖြင့် ခုတင်ပေါ်တွင်လှဲရင်း သူ့ဖုန်းကို ကြည့်နေသည်။

သူသည် ပို့စ်တစ်ခုကို ဖြစ်ကတတ်ဆန်းနှိပ်လိုက်ရာ အောက်တွင် နက်တီဇင်များ၏ ပြန်စာများစွာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"သောက်ကျိုးနည်း၊ ပို့စ်တင်သူကတော့ နတ်ပဲ။ မင်းဒါကို ဘယ်လိုခန့်မှန်းလိုက်တာလဲ။"

"ဟားဟား၊ ငါအခု အိမ်သာတက်နေတာကို မင်းတို့ကို ပြောပြသင့်လား။ ဘာမှမမေးနဲ့၊ ငါ့ခြေထောက်တွေ ထုံနေပြီ။"

"တက်တူးထိုးမယ်ဆိုရင် ကျိုးမိုရန်ပုံကိုသာထိုး။ ဒါဆို မင်းတစ်သက်လုံး အလုပ်လုပ်စရာမလိုတော့ဘူး။"

"လေးစားပါတယ်၊ လေးစားပါတယ်။"

ယန်ကျန့်သည် ပို့စ်ကိုပိတ်ပြီး ကလစ်အရေအတွက်များသော အခြားပို့စ်တစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်သည်။

ပထမဆုံးစာကြောင်းမှာ-

"ကျွန်တော်က XX ပြည်နယ်က တတိယတရုတ်တိုင်းရင်းဆေးရုံမှာ အလုပ်သင်ဆရာဝန်တစ်ယောက်ပါ။ ခင်ဗျားတို့ကို တစ်ခုပြောပြမယ်။ မကြာသေးခင်က ငါတို့ဆေးရုံမှာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့အရာတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်အရမ်းကြောက်နေလို့ အလုပ်မသွားဘဲ အခုအိမ်မှာ ခွင့်ယူနေတယ်။"

"တော်ပါတော့၊ ဖိနပ်မဝယ်ဘူး၊ WeChat လည်းမပေါင်းဘူး။"

"ပို့စ်တင်သူက လူနာတစ်ယောက်ရဲ့ အနှောင့်အယှက်ပေးတာ ခံလိုက်ရတာဖြစ်မယ်။ ငါမှားရင် ချီး စားပြီး သတ်သေမယ်။"

"ကြည့်စမ်း၊ သုံးထပ်ကောင်က လာပြန်ပြီ၊ စားဖို့သောက်ဖို့ လိမ်နေပြန်ပြီ။"

ယန်ကျန့်သည် ပြန်စာများကို အနည်းငယ်ပျင်းစရာကောင်းသည်ဟု တွေ့ရှိသောကြောင့် "ပို့စ်တင်သူ၏ ပို့စ်များကိုသာ ကြည့်ရန်" ကို နှိပ်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် ပို့စ်သည် သန့်ရှင်းသွားပြီး ဆရာဝန်ဟု မိမိကိုယ်ကို ကြေညာထားသူ၏ မူလပို့စ်များကိုသာ ပြသတော့သည်၊ သူ၏အသုံးပြုသူအမည်မှာ "မိုးကြိုးနတ်မင်း" ဖြစ်သည်။

ပို့စ်က ဆက်လက်ဖော်ပြသည်- ဒီလိုဖြစ်ခဲ့တာပါ။

ပြီးခဲ့တဲ့အပတ်က ကျွန်တော့်ရဲ့ညဆိုင်းကျတဲ့အလှည့်ပါ။

သန်းခေါင်ယံလောက်မှာ လူနာတင်ယာဉ်တစ်စီးက အဘိုးကြီးတစ်ယောက်ကို ခေါ်လာတယ်။

ဆေးဘက်ဆိုင်ရာဝန်ထမ်းတွေက သူက ငါးလွှာကနေ ပြုတ်ကျခဲ့တယ်လို့ ပြောတယ်။

အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော့်လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်က အရေးပေါ်ကိစ္စတစ်ခုရှိနေလို့ ရောဂါရှာဖွေဖို့အတွက် ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်းပဲ တာဝန်ရှိခဲ့တယ်။

အဘိုးကြီးမှာ အသက်လက္ခဏာမရှိတော့ဘဲ သေဆုံးနေပြီဆိုတာကို ကျွန်တော် ၁၀၀% သေချာခဲ့တယ်။

ဒါ့အပြင် အဘိုးကြီးရဲ့ခန္ဓာကိုယ်လက္ခဏာတွေနဲ့ သူ့ရင်ဘတ်အပူချိန်အရ အဲ့ဒီညက ပြုတ်ကျလို့သေတာ မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတာကို ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်နိုင်ခဲ့တယ်။

သာမန်အသိတရားနည်းနည်းရှိတဲ့ ဘယ်သူမဆို သေဆုံးပြီးနောက် ပုံမှန်ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ခန္ဓာကိုယ်အပူချိန်က ပထမဆယ်နာရီအတွင်း တစ်နာရီကို တစ်ဒီဂရီလောက် ကျဆင်းသွားတယ်ဆိုတာ သိကြပါတယ်။

၂၄ နာရီကြာပြီးနောက်မှာတော့ ခန္ဓာကိုယ်အပူချိန်က ပတ်ဝန်းကျင်အပူချိန်နဲ့ နီးစပ်သွားပါလိမ့်မယ်။

ဒါပေမယ့် အဘိုးကြီးရဲ့ခန္ဓာကိုယ်အပူချိန်က ပတ်ဝန်းကျင်အပူချိန်ထက် အနည်းဆုံး ဆယ်ဒီဂရီလောက်နိမ့်နေတယ်၊ ဒီထက်ပိုများနိုင်တယ်။

အဲ့ဒီညက အပူချိန်က ၂၂ ဒီဂရီစင်တီဂရိတ်ပါ။

ကျွန်တော်ကောက်ချက်ချလိုက်တာကတော့ အဘိုးကြီးက သေဆုံးနေတာ တစ်ရက်ကျော်ပြီဆိုတာပါပဲ။

ချက်ချင်းပင် နက်တီဇင်များက မှတ်ချက်ပေးကြသည်-

"ပို့စ်တင်သူရဲ့ 'သာမန်အသိတရား' က ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ။ ဆရာကြီးကို ဦးညွှတ်ပါတယ်။"

"မြန်မြန်လုပ်၊ လူနာရဲ့ဖိနပ်တွေ ကျွတ်သွားလား စစ်ကြည့်။ မကျွတ်သေးရင် သူ့ကိုကယ်ဖို့ အခွင့်အရေးရှိသေးတယ်။"

"ဒါက အရမ်းကြောက်စရာကောင်းတယ်။ ပို့စ်တင်သူ၊ မြန်မြန် update လုပ်ပါ။ ငါ စောင်အောက်မှာ ပုန်းနေပြီးပြီ။"

ယန်ကျန့်သည် ဆက်လက်ကြည့်ရှုသည်-

မိုးကြိုးနတ်မင်းက ဆက်လက်ပြောသည်- ကျွန်တော် အလယ်တန်းကျောင်းတုန်းက စုံထောက်ကာတွန်း အပိုင်း ၃၀၀ ကျော် ကြည့်ခဲ့တဲ့အတွေ့အကြုံအရ အဘိုးကြီးက မတော်တဆပြုတ်ကျလို့ သေတာမဟုတ်ဘဲ အသတ်ခံရတာဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ကျွန်တော် ချက်ချင်းကောက်ချက်ချနိုင်တယ်။

အလောင်းကို ရေခဲသေတ္တာထဲမှာ သိမ်းထားခဲ့တာဖြစ်ရမယ်။

ကျွန်တော်က ရဲကိုတိုင်ကြားဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့ပြီး အခြေအနေကို သူတို့ကို အကြောင်းကြားခဲ့တယ်။

ဒါပေမယ့် ဒီနေ့ ကျွန်တော်ပြောချင်တာက ဒါမဟုတ်ဘူး၊ နောက်ပိုင်းမှာ ဖြစ်ခဲ့တဲ့အရာပဲ။

ပို့စ်သည် ခဏရပ်သွားပြီး နှစ်နာရီအကြာတွင် update ပြန်တက်လာသည်။

တောင်းပန်ပါတယ်၊ ခုနက တစ်ယောက်ယောက်က ကျွန်တော့်တံခါးကိုလာခေါက်ပြီး ဖြစ်ရပ်အကြောင်း လာမေးနေလို့ပါ။

ရဲလည်းမဟုတ်ဘူး၊ သတင်းထောက်လည်းမဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် သူတို့မှာ သက်သေခံကတ်ပြားတွေပါတယ်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ထားလိုက်ပါတော့။

နောက်တစ်နေ့မနက်လောက်မှာပေါ့။

ကျွန်တော် တာဝန်မကျသေးပေမယ့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေဆီက ကြားရတာကတော့ အရင်ညက ခေါ်လာတဲ့အဘိုးကြီးရဲ့အလောင်းက အလောင်းထားတဲ့အခန်းကနေ ထူးဆန်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်တဲ့။

ရဲတွေက စေ့စေ့စပ်စပ်စုံစမ်းနေပြီး လူသတ်သမားက ခိုးသွားတာလို့ သံသယရှိနေကြတယ်။

အတော်လေး လှုပ်လှုပ်ရှားရှားဖြစ်သွားပြီး သူတို့က ဆေးရုံရဲ့စောင့်ကြည့်ကင်မရာမှတ်တမ်းအားလုံးကို ဆွဲထုတ်ကြည့်ခဲ့ကြတယ်၊ ဒါပေမယ့် အဆုံးမှာတော့ ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့အလောင်းရော လူသတ်သမားကိုရော ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူး။

ဒီည၊ ကျွန်တော်တာဝန်ကျတဲ့အလှည့် ပြန်ရောက်ပြီ။

ဒါပေမယ့် နေ့ခင်းကဖြစ်ရပ်တွေက ကျွန်တော့်ကို စိတ်မသက်မသာဖြစ်စေတယ်။

ဆေးရုံက လူနာတစ်ယောက်က အဘိုးကြီးရဲ့အလောင်းကို သယ်ထုတ်သွားတာမဟုတ်ဘဲ သူ့ဘာသာသူ လျှောက်ထွက်သွားတာကို တွေ့ခဲ့တယ်လို့ ပြောတယ်။

လူနာက အဘိုးကြီးသွားခဲ့တဲ့လမ်းကြောင်းကိုတောင် တိတိကျကျညွှန်ပြခဲ့ပြီး အဲ့ဒါက အလောင်းထားတဲ့အခန်းဘက်ကနေ လာတဲ့လမ်းကြောင်းအမှန်ပဲ။

ဒါကိုကြားပြီးတဲ့နောက် ကျွန်တော်နည်းနည်းကြောက်သွားတယ်၊ ဒါပေမယ့် ကံကောင်းစွာနဲ့ ကျွန်တော်က ဘုရားမဲ့ဝါဒီတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး လူနာရဲ့စကားကို အပြည့်အဝမယုံကြည်ခဲ့ဘူး။

နောက်ပိုင်းမှာ သူနာပြုချုပ်က အာရုံကြောဌာနက ဒေါက်တာဖန်က လူနာရဲ့ဆေးပမာဏကို တိုးမြှင့်ဖို့စီစဉ်ထားတယ်လို့ ပြောပြတော့ ကျွန်တော်နည်းနည်းနေလို့ကောင်းသွားတယ်။

တကယ်ပဲ၊ လူနာကိုမယုံကြည်တာက မှန်ကန်တဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ။

ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်ပြောချင်တာက ဒါမဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်တော့်ညဆိုင်းတုန်းက ဖြစ်ခဲ့တဲ့အရာတစ်ခုအကြောင်းပဲ။

မနက် ၂ နာရီလောက်မှာပေါ့။

ကျွန်တော်က အရေးပေါ်ခန်းထဲမှာ "လောဘကြီးသောလပြာ" ဂိမ်းကို ဆော့နေခဲ့တယ်။

အဲ့ဒီဂိမ်းက ဘယ်လောက်ပျော်စရာကောင်းလဲဆိုတာ ခင်ဗျားတို့ စိတ်ကူးကြည့်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။

မင်းက ငါ့ညီအစ်ကိုမှန်ရင် လာခဲ့၊ ငါနဲ့လာချ။

"သောက်ကျိုးနည်း၊ ပို့စ်တင်သူကတော့ တကယ်အရည်အချင်းရှိတာပဲ။"

"လူသားတွေရဲ့ ရိုးသားမှုက ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ။ မင်းက ငါ့ကို လိမ်လိုက်တာပဲ။"

"လေးစားပါတယ်၊ လေးစားပါတယ်။ အစကိုတော့ ခန့်မှန်းမိတယ်၊ ဒါပေမယ့် အဆုံးကိုတော့ မခန့်မှန်းမိဘူး။ ဒါနဲ့ သုံးထပ်ကောင်၊ မင်းကတိပေးထားတဲ့ ချီးစားတာကရော ဘယ်မှာလဲ။"

နက်တီဇင်များစွာက ပြန်စာများရေးသားကြပြီး ဖိုရမ်ကို သက်ဝင်လှုပ်ရှားစေသည်။

ခုတင်ပေါ်တွင် လှဲနေသော ယန်ကျန့်သည် ရယ်ရခက်၊ ငိုရခက်ဖြစ်နေသည်။

ကြော်ငြာတွေက တကယ်ပဲ ဒီလောက်ပါးနပ်လာပြီလား။

သို့သော် သူဆက်လက်ကြည့်ရှုသောအခါ အခြေအနေများက ပြောင်းလဲသွားသည်။

မိုးကြိုးနတ်မင်းက ဆက်လက်ပြောသည်- တောင်းပန်ပါတယ်၊ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်ကြော်ငြာနေတာမဟုတ်ပါဘူး။

အဲ့ဒီညက တကယ်ပဲ ထူးဆန်းပြီး သဘာဝလွန်အရာတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တယ်၊ ခင်ဗျားတို့တစ်သက်လုံး စိတ်ကူးကြည့်လို့မရနိုင်တဲ့အရာတစ်ခုပေါ့။

မနက် ၂ နာရီ ၁၅ မိနစ်တိတိမှာ ကျွန်တော်အရေးပေါ်ခန်းထဲမှာ ဂိမ်းဆော့နေတုန်း ရုတ်တရက် အေးစက်တာကို ခံစားလိုက်ရတယ်၊ အလောင်းထားတဲ့အခန်းထဲက အအေးဓာတ်နဲ့ အတိအကျတူတူပဲ။

ကျွန်တော်တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးထသွားတယ်။

ပြီးတော့ ဘာဖြစ်လဲသိလား။

အရင်နေ့က အလောင်းထားတဲ့အခန်းကနေ ပျောက်သွားတဲ့အဘိုးကြီးက အရေးပေါ်ခန်းအပြင်ဘက်မှာ ပေါ်လာတယ်။

သူက မသေဘဲနဲ့ ဖြည်းဖြည်းချင်း၊ ခြေတစ်လှမ်းချင်း ဆေးရုံအပြင်ဘက်ကို လျှောက်ထွက်သွားနေတာ။

ဘုရားရေ၊ ဒါမဖြစ်နိုင်ဘူး။

အဘိုးကြီးသေနေပြီဆိုတာကို ကျွန်တော်မျက်စိနဲ့တပ်အပ်မြင်ခဲ့တာ၊ ပြီးတော့ သူသေနေတာ တစ်ရက်ကျော်ပြီ။

သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပြန်အသက်ရှင်လာနိုင်မှာလဲ။

နောက်ပြောင်တာလား။ ဖုတ်ကောင်လား။ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာအံ့ဖွယ်လား။

အဲ့ဒီအခိုက်အတန့်မှာ ကျွန်တော်ဖြစ်နိုင်ခြေတွေအများကြီး စဉ်းစားမိတယ်၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်က အလောင်းတွေနဲ့ဆက်ဆံရတာ ကျင့်သားရနေလို့လားမသိဘူး၊ ကျွန်တော်သိပ်မကြောက်ခဲ့ဘူး။

ကျွန်တော့်ရဲ့ချက်ချင်းတုံ့ပြန်မှုကတော့ ဖုန်းနဲ့ဓာတ်ပုံရိုက်ပြီး ကျွန်တော့်လူမှုကွန်ရက်မှာ တင်လိုက်တာပဲ။

အောက်မှာ သက်သေအထောက်အထားနဲ့အတူ ဓာတ်ပုံပါတယ်။

ဒါက လုံးဝ photoshop လုပ်ထားတာမဟုတ်ဘူး။

ယန်ကျန့်သည် အောက်သို့ဆွဲချလိုက်ရာ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ ပေါ်လာသည်။

ဓာတ်ပုံသည် မဝါးပေ၊ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် အလွန်ရှင်းလင်းသည်။

အရေးပေါ်ခန်း၏ မှန်ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အဘိုးကြီးတစ်ဦး လျှောက်သွားနေသည်။

အဘိုးကြီးသည် အနက်ရောင်၊ အရှည်ဝတ်ရုံတစ်ခုကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အနည်းငယ် ရှေးဆန်သောပုံစံဖြစ်သည်။

သူသည် ပိန်လှီပြီး အညိုရောင်၊ အစက်အပြောက်များရှိသော အရေပြားရှိသည်။

ဓာတ်ပုံ၏ထောင့်အရ သူ၏မျက်လုံးတစ်ဖက်ကို မြင်နိုင်သည် — သေနေပြီး ဟောက်ပက်ဖြစ်နေသောမျက်လုံး၊ မည်သည့်သက်ဝင်မှုမှကင်းမဲ့ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ငြိမ်သက်မှုကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

ဓာတ်ပုံတွင် သွေးထွက်သံယို သို့မဟုတ် ကြောက်မက်ဖွယ်မြင်ကွင်းများ မပြသသော်လည်း ဓာတ်ပုံထဲမှအဘိုးကြီးထံမှ ထုတ်လွှတ်နေသောအငွေ့အသက်သည် လူတစ်ဦး၏မွေးညင်းများကို ထောင်ထစေသည်။

မိုးကြိုးနတ်မင်း၊ ဆရာဝန်က အဘိုးကြီးသည် အေးစက်သောအလောင်းတစ်လောင်းဖြစ်ခဲ့ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာပြောခဲ့သည့်အချက်နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ကြောက်ရွံ့မှုသည် ထင်ရှားသည်။

ဓာတ်ပုံကို ကြည့်လေလေ၊ ပို၍စိတ်မသက်မသာဖြစ်လေလေ။

၎င်းသည် သေနေသောလူတစ်ဦးကို သို့မဟုတ် တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို ကြည့်နေရသကဲ့သို့ပင်။

"ဒါက ငါ့ကို လန့်သေအောင်လုပ်လိုက်တာပဲ။ ဒီဓာတ်ပုံကို ကြည့်လေလေ၊ ငါပိုကြောက်လေပဲ။ ပို့စ်တင်သူ၊ မင်းဒီဓာတ်ပုံကို ဘယ်ကရှာတွေ့တာလဲ။"

"အဘိုးကြီးက လက်တွေပေါ်မှာ အစက်အပြောက်တွေ ဘာလို့ဒီလောက်များနေတာလဲ။ ငါက trypophobia ရှိတယ်။"

"ဒါတွေက အလောင်းကွက်တွေပဲ။ အဘိုးကြီးက အလောင်းဖြစ်နေပြီဆိုတဲ့သဘောပဲ။"

"နတ်ဆိုး၊ ထွက်သွားစမ်း။ ငါ၊ လင်ကျန့်ယင်း၊ ဒီမှာရှိတယ်။" နက်တီဇင်တစ်ဦးက တာအိုဘုန်းကြီးတစ်ပါး၏ပုံကို တင်လိုက်သည်။

"ပလုတ်၊ မင်းက လင်ကျန့်ယင်းလား။ ငါက လိုလီအသံ။"

သို့သော် နက်တီဇင်များ မည်သို့မှတ်ချက်ပေးသည်ဖြစ်စေ မိုးကြိုးနတ်မင်းက ဆက်လက်ပြောသည်- ဓာတ်ပုံက အစစ်ပါ။

ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ရိုက်ခဲ့တာ။

နောက်ပိုင်းမှာ အဘိုးကြီးက ဆေးရုံအပြင်ဘက်ကို လျှောက်ထွက်သွားတယ်။

သူဘယ်ကိုသွားလဲ ကျွန်တော်မသိဘူး။

ဒါပေမယ့် ဘယ်သူမဆို ကျွန်တော်နဲ့ မြို့တစ်မြို့တည်းမှာရှိနေရင် သတိထားပါ။

ကျွန်တော်က ဘုရားမဲ့ဝါဒီတစ်ယောက်ဖြစ်ပေမယ့် တချို့အရာတွေကို လျစ်လျူရှုရခက်တယ်။

နေဦး၊ တစ်ယောက်ယောက်က ကျွန်တော့်တံခါးကို ထပ်လာခေါက်နေတယ်။

ဖြစ်နိုင်တာက ကျွန်တော့်ဆီက ထွက်ဆိုချက်လာယူတာဖြစ်မယ်။

ကျွန်တော်မကြာခင် ပြန်လာခဲ့မယ်၊ ပြီးတော့ နောက်ပိုင်းမှာ ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ ခင်ဗျားတို့ကို update လုပ်ပေးမယ်။

သို့သော် ပို့စ်တင်ပြီး တစ်မိနစ်မပြည့်မီမှာပင် မိုးကြိုးနတ်မင်းက နောက်တစ်ကြိမ် ပို့စ်တင်သည်-

တောက်စ်၊ တောက်စ်၊ ဒါက ဆေးရုံကနေ ထွက်ပြေးသွားတဲ့အဘိုးကြီးပဲ။

အဲ့ဒီအရာက ကျွန်တော့်တံခါးမှာ ရပ်ပြီး ခေါက်နေတယ်။

ကျွန်တော် တံခါးပေါက်ကနေ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမြင်ခဲ့တယ်။

ကျွန်တော် အခု ဘာလုပ်သင့်လဲ။ ကျွန်တော် မပတ်သက်သင့်တဲ့အရာတစ်ခုခုနဲ့ ပတ်သက်မိသွားပြီလို့ ခံစားနေရတယ်။

"ပို့စ်တင်သူ၊ မင်းဒါကို ပျော်စရာလုပ်နေတာလား။"

"သောက်ကျိုးနည်း၊ ဒါအစစ်လား။ ဒီလောက်ကြောက်စရာကောင်းလို့တော့ မဖြစ်နိုင်ဘူးမလား။"

"ရဲခေါ်! မြန်မြန်၊ ၁၁၀ ကိုခေါ်လိုက်။"

"ပို့စ်တင်သူ၊ ဟန်ဆောင်မနေနဲ့တော့။ ဒါက အတုဖြစ်ရမယ်။ မဟုတ်ရင် ငါ ချီး ကို နှစ်ဆစားမယ်။"

"မင်းပြန်လာပြန်ပြီ၊ ချီး စားတဲ့ကောင်လေး။ မင်းငါ့ကို အရင်တစ်ခါက အကြွေးကျန်နေသေးတယ်။"

သို့သော် မိုးကြိုးနတ်မင်းက နောက်တစ်ကြိမ် ပို့စ်တင်သည်- ကျွန်တော် ရဲခေါ်ပြီးပြီ၊ ဒါပေမယ့် အခုဘာလုပ်ရမလဲ။ အဲ့ဒီအရာက ခေါက်နေတုန်းပဲ၊ သူထွက်သွားမယ့်ပုံမပေါ်ဘူး။

အိုး မဟုတ်တော့ဘူး၊ ခုနကတင် ကျွန်တော့်ဧည့်ခန်းထဲက မီးတွေ ရုတ်တရက် ငြိမ်းသွားတယ်။

ကျွန်တော် အခု ဧည့်ခန်းထဲကို သွားဖို့ အရမ်းကြောက်နေပြီ။

ကျွန်တော်အိပ်ခန်းတံခါးကို ပိတ်ပြီး ဖွင့်နိုင်သမျှမီးအားလုံးကို ဖွင့်ထားတယ်၊ ဒါပေမယ့် အဘိုးကြီးက ခေါက်နေတုန်းပဲ။

ဤအချိန်တွင် မိုးကြိုးနတ်မင်း၏ပို့စ်များသည် အလွန်ထိတ်လန့်နေပြီး တစ်ခုနှင့်တစ်ခုကြား စက္ကန့်သုံးဆယ်မပြည့်ဘဲ အချို့စကားလုံးများမှာ စာလုံးပေါင်းမှားနေသည်။

ဆရာဝန်သည် ထိတ်လန့်တကြားဖြစ်နေကြောင်း ရှင်းလင်းစွာသိသာသည်။

ယန်ကျန့်သည်လည်း သူ၏ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစက်သွားသည်ကို ခံစားမိသည်။

သူသည် ပုံပြင်သည် အတုဖြစ်နိုင်သည်ကို သိသော်လည်း ဓာတ်ပုံထဲမှအဘိုးကြီး တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရပ်ကာ ခေါက်နေသည်ဟူသောအတွေးသည် သူ၏မွေးညင်းများကို ထောင်ထစေရန် လုံလောက်သည်။

သေနေသောအဘိုးကြီးတစ်ဦး အသက်ပြန်ရှင်လာပြီး သင့်တံခါးဝတွင် ပေါ်လာကာ ခေါက်နေခြင်း — ဘယ်သူမဆို ကြောက်လန့်သွားမည်သာဖြစ်သည်။

သို့သော် ပို့စ်သည် မပြီးသေးပေ- မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ မကောင်းတော့ဘူး။

ကျွန်တော့်ဧည့်ခန်းထဲမှာ ခြေသံတွေ ကြားနေရတယ်။

ဘုရားရေ၊ ကျွန်တော်အိမ်မှာ တစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတာ။

ကျွန်တော်သံသယရှိတာက တံခါးခေါက်နေတဲ့အဘိုးကြီးက အထဲကို ဝင်လာပြီဆိုတာပဲ။

သူ ဧည့်ခန်းထဲကို လျှောက်ဝင်သွားတာဖြစ်ရမယ်။

ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ သူတံခါးဖွင့်တာ ကျွန်တော်မကြားမိဘူး။

သူ ဘယ်လိုဝင်လာတာလဲ။

ခြေသံတွေက ကျွန်တော့်အိပ်ခန်းတံခါးအပြင်ဘက်မှာတင် ရပ်သွားတယ်။

အဲ့ဒီအရာက နောက်တစ်ခါ ခေါက်နေပြန်ပြီ။

တစ်ခုခုတော့ အရမ်းမှားနေပြီလို့ ကျွန်တော်ခံစားနေရတယ်။

ကျွန်တော် အသံကို သက်သေအဖြစ် မှတ်တမ်းတင်ထားပြီး ကျွန်တော့်ဖုန်းနံပါတ်ကို ချန်ထားခဲ့တယ်။

ခင်ဗျားတို့ ကျွန်တော့်ကို ဆက်သွယ်လို့မရတော့ရင် ကျွန်တော့်ကို တစ်ခုခုဖြစ်သွားပြီဆိုတာပဲ။

ကျေးဇူးပြုပြီး ကြင်နာတတ်တဲ့သူတွေ ရဲကိုခေါ်ပေးပါ- ၁၃၈...

"ထု၊ ထု-ထု၊ ထု၊ ထု-ထု..."

အောက်တွင် အသံဖိုင်တစ်ခုရှိသည်။

နှိပ်လိုက်သောအခါ လေးလံဖိစီးသော ခေါက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ခေါက်သံတစ်ခုချင်းစီသည် လူတစ်ဦး၏နှလုံးသားကို ထုရိုက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး အသက်ရှူရခက်စေသည်။

ပို့စ်သည် ဤနေရာတွင် ခဏရပ်သွားသည်။

ယန်ကျန့်သည် အဆုံးထိဆွဲချလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးစာကြောင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်- အဘိုးကြီး ဝင်လာပြီ။