ယာယီသင်ခန်းစာ

ညရှစ်နာရီ၊ ကျောင်းတွင် ကိုယ်ပိုင်စာကြည့်ချိန်။

ယခင်ညက ဖိုရမ်ပေါ်မှ ပုံပြင်တစ်ပုဒ်ကို ဖတ်ရင်း အိပ်ချိန်လွန်သွားသောကြောင့် ယန်ကျန့်သည် နောက်တစ်နေ့လုံး သမ်းဝေရင်း အားမရှိသလို ခံစားနေရသည်။

သူ အတန်းထဲတွင် မှေးခနဲအိပ်ချင်သွားတိုင်း ထိုအဘိုးကြီး၏ဓာတ်ပုံက သူ၏စိတ်ထဲတွင် မရှင်းပြနိုင်လောက်အောင် ပေါ်လာတတ်သည်။

သူ၏မူးဝေနေသောအခြေအနေတွင် ထိုဟောက်ပက်ဖြစ်နေပြီး သက်မဲ့၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသောမျက်လုံးများက သူ့ကို တစ်နေရာရာမှ စိုက်ကြည့်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

သူ့တစ်ကိုယ်လုံး တုန်လှုပ်သွားပြီး သူချက်ချင်း သတိပြန်ဝင်လာသည်။

"အိပ်လို့မရသေးဘူး။ အဲ့ဒီဓာတ်ပုံက တကယ်ပဲ ထူးဆန်းတယ်။"

"ဟေး၊ ဟေး၊ ယန်ကျန့်၊ တစ်ခုခု တစ်ခုခု ဝေမျှပါဦး။"

ဘေးမှ ခေါင်းတစ်လုံး ကိုင်းညွတ်လာသည်။

၎င်းသည် အရပ်ရှည်ပြီး ပိန်လှီသောကျောင်းသားတစ်ဦးဖြစ်သည်။

သူ၏အမည်မှာ ကျန်းဝေ့၊ ယန်ကျန့်၏စားပွဲဖော်ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်က နားမလည်စွာ မေးလိုက်သည်- "မင်း ဆိုလိုတာ ဘာလဲ၊ မင်းကို တစ်ခုခု ဝေမျှရမယ်?"

"လုပ်စမ်းပါ၊ မသိချင်ယောင်မဆောင်နဲ့။ မင်းတစ်နေ့လုံး သမ်းနေတာ ငါမြင်တယ်။ မင်းမနေ့ညက မဟုတ်မဟတ်အလုပ်တွေ လုပ်ခဲ့တာဖြစ်မယ်။"

ကျန်းဝေ့က သူ၏ပခုံးကို ပုတ်ပြီး တိုးတိုးလေးပြောသည်- "မကြာသေးခင်က ကောင်းမွန်တဲ့ အရင်းအမြစ်တွေ ရသေးလား။ ငါ့ကိုလည်း မျှပေးပါဦး၊ သူငယ်ချင်း။ ငါ့ကိုလည်း ပျော်ပါးခွင့်ပေးပါဦး။"

ယန်ကျန့်က ပြန်ဖြေသည်- "ပျော်ပါးတယ် ဟုတ်လား။ ငါမနေ့ညက ဖုန်းနဲ့ တစ္ဆေပုံပြင်တစ်ပုဒ်ဖတ်ရင်း အိပ်ချိန်လွန်သွားတာ။"

"တစ္ဆေပုံပြင်လား။ တစ္ဆေပုံပြင်အကြောင်း ပြောရရင် ယန်ကျန့်၊ မကြာသေးခင်က မြို့ထဲက ရပ်ကွက်တစ်ခုမှာ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်အကြောင်း မင်းကြားပြီးပြီလား။" အခြားအတန်းဖော်တစ်ဦးက ဝင်ပြောသည်။

"ဘာသဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်လဲ။" ယန်ကျန့်က မေးလိုက်သည်။

"ငါ အဲ့ဒီအကြောင်း ဘာမှမကြားမိဘူး။"

ကျန်းဝေ့က "ငါလည်း အဲ့ဒီအကြောင်း သိတယ်။ ရပ်ကွက်တစ်ခုမှာ လူအတော်များများ တစ်ညတည်းမှာ ကြိုးဆွဲချသေသွားကြတယ်တဲ့။ သူတို့အလောင်းတွေက ပြတင်းပေါက်က လုံခြုံရေးသံတိုင်တွေမှာ ချိတ်ဆွဲထားတာ၊ အသားခြောက်လှန်းထားသလိုပဲ။ တကယ်ပဲ ကြောက်စရာကောင်းတယ်။ ငါ့မှာ ဓာတ်ပုံတောင်ရှိတယ်၊ ဒါပေမယ့် အစစ်လား၊ အတုလားတော့ ငါမသေချာဘူး။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် သူ၏ဖုန်းကို ထုတ်ယူကာ ဓာတ်ပုံအယ်လ်ဘမ်ကို ဖွင့်ပြီး ပုံတစ်ပုံကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။

ဓာတ်ပုံကို ညနေပိုင်းတွင် ရိုက်ကူးထားပြီး ရပ်ကွက်အတွင်း အလင်းရောင်မကောင်းသောကြောင့် အနည်းငယ်ဝါးနေသည်။

သို့တိုင် လသာဆောင်များရှိ လုံခြုံရေးသံတိုင်များတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော လူပုံသဏ္ဌာန်များ၏ ပုံရိပ်များကို တန်းစီလျက် မြင်တွေ့နိုင်သည်။

အလောင်းများ၏မျက်နှာများသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းကာ သူတို့၏မျက်လုံးများသည် ပြူးကျယ်နေပြီး ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်၊ သေဆုံးခြင်းမတိုင်မီ စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်သော အရာတစ်ခုခုကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသကဲ့သို့ပင်။

အဝေးမှကြည့်လျှင် အလောင်းများသည် အမှန်တကယ်ပင် အသားခြောက်လှန်းထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ အလောင်းများ၏ခေါင်းများသည် လုံခြုံရေးသံတိုင်များအတွင်း၌ ရှိနေပြီး သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်များမှာမူ အပြင်ဘက်တွင် ချိတ်ဆွဲထားခြင်းဖြစ်သည်။

သံတိုင်များကြားရှိကွာဟချက်များသည် အရွယ်ရောက်ပြီးသူတစ်ဦး ဖြတ်သန်းရန် အလွန်ကျဉ်းမြောင်းသည်။

ထို့အပြင် သူတို့၏ခေါင်းများသည် ပုံမှန်မဟုတ်သောထောင့်တစ်ခုသို့ နောက်သို့စောင်းနေပြီး ကျိုးသွားသကဲ့သို့ပင်။

ဓာတ်ပုံကို ကြည့်လေလေ၊ ပို၍စိတ်မသက်မသာဖြစ်ပြီး ကြောက်ရွံ့လာလေလေ။

၎င်းသည် ယန်ကျန့်၏ဖုန်းပေါ်ရှိ ရှည်လျားသောဝတ်ရုံနှင့်အဘိုးကြီး၏ဓာတ်ပုံကဲ့သို့ အလားတူအာနိသင်ရှိပြီး စိတ်ခံစားမှုများကို နှိုးဆွသည်။

"တောက်စ်၊ မင်းဒီဓာတ်ပုံကို ဘယ်ကရတာလဲ။ ငါဘယ်နေရာမှာမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူး။" အခြားအတန်းဖော်က ပြောသည်။

ကျန်းဝေ့က မာနကြီးစွာပြောသည်- "ငါ့သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က ဖြတ်သွားရင်း ရိုက်ခဲ့တာ။ အဲ့ဒီနေရာကို အခု ချိပ်ပိတ်ထားပြီ၊ ဒါကြောင့် မင်းတို့ ဓာတ်ပုံသွားရိုက်လို့မရတော့ဘူး။ မင်းလိုချင်ရင် ငါ့ကို 'အဖေ' လို့ခေါ်၊ ငါမင်းကို ပေးမယ်။ အိုး၊ ပြီးတော့ ငါ့ကို 'အားမရှိတဲ့ကျန်း' လို့ မခေါ်နဲ့တော့။ ငါ့မှာ အခု အင်္ဂလိပ်နာမည်ရှိပြီ။"

"အင်း၊ ငါ့မှာလည်း အင်္ဂလိပ်နာမည်ရှိတယ်- 'What's Up, Sappy' တဲ့။ လမ်းပေါ်မှာ ငါ့ကိုတွေ့ရင် အကျယ်ကြီးအော်ဖို့ သတိရ။"

ယန်ကျန့်က "ငါတို့အားလုံးက မသင်မနေရပညာရေး ကိုးနှစ်အတူတူတက်ခဲ့ကြတာပဲ။ မင်းတို့နှစ်ယောက်က ဘာလို့ ဒီလောက်ထူးခြားနေရတာလဲ။"

"ယန်ကျန့်၊ ငါတို့က ကျူရှင်ကျောင်းတွေ တက်ခဲ့ဖူးတယ်။ မင်းလိုက်မမီနိုင်ဘူး။" ကျန်းဝေ့က ဂုဏ်ယူစွာပြောသည်။

"သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေအကြောင်း ပြောရရင် ငါ မကြာသေးခင်က အွန်လိုင်းမှာ လူတွေအများကြီးပြောနေတာ ကြားမိတယ်။ သူတို့က တကယ်ဖြစ်နေသလိုပဲ၊ တချို့က ငါကို အရမ်းကြောက်အောင်လုပ်လို့ ငါကြည့်တောင်မကြည့်နိုင်တော့ဘူး။ နင်တို့က ဒီအရာတွေက အစစ်လား၊ အတုလားလို့ ထင်ကြလား။ တကယ်ပဲ တစ္ဆေခြောက်တဲ့နေရာတွေ ရှိနိုင်သလား။" မြောင်ရှောင်ရှန်အမည်ရှိ အမျိုးသမီးအတန်းဖော်တစ်ဦးက စကားဝိုင်းသို့ ဝင်ရောက်လာရင်း မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က ပြန်ဖြေသည်- "အွန်လိုင်းပေါ်က ပုံပြင်အများစုက အတုတွေပါ။ မျက်စိနဲ့တပ်အပ်မမြင်မချင်း ငါက တစ္ဆေတွေကို မယုံကြည်ဘူး။ ဒါပေမယ့် သတိထားတာက ပိုကောင်းပါတယ်။ မင်းတို့သာ အဲ့လိုအရာတစ်ခုခုနဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရင် ရှောင်နေတာက အကောင်းဆုံးပဲ။"

"ဒါက အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်။" မြောင်ရှောင်ရှန်က ခေါင်းညိတ်သည်။

"အားလုံး တိတ်တိတ်နေကြ။"

ထိုအချိန်တွင် ဆရာဝမ်သည် စာသင်ခန်းထဲသို့ လျှောက်ဝင်လာပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်- "ကျောင်းက အခုလေးတင် အကြောင်းကြားလိုက်တယ်၊ ဒီည ကိုယ်ပိုင်စာကြည့်ချိန်ကို လုံခြုံရေးအသိပညာပေးသင်ခန်းစာနဲ့ အစားထိုးလိမ့်မယ်။ ဘယ်သူမှ စကားပြောတာ ဒါမှမဟုတ် အတန်းကို နှောင့်ယှက်တာကို ကျွန်တော်မကြားချင်ဘူး။ အခု၊ သင်ခန်းစာပေးဖို့ မစ္စတာကျိုးကျန့်ကို ကြိုဆိုကြရအောင်။ အားလုံးပဲ လက်ခုပ်တီးပြီး ကြိုဆိုပေးကြပါ။"

ဟင်?

ယန်ကျန့်သည် အခြားသူများနှင့်အတူ လက်ခုပ်တီးလိုက်သော်လည်း နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။

ဒီအချိန်ကြီးမှာ လုံခြုံရေးသင်ခန်းစာလား။

သို့သော် ကျိုးကျန့်အမည်ရှိအမျိုးသား စာသင်ခန်းထဲသို့ ဝင်လာသောအခါ ယန်ကျန့်၏မျက်ခွံများက တွန့်သွားသည်။

ကျိုးကျန့်သည် မီးခိုးရောင်ရှည်လျားသောကုတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး တင်းကျပ်စွာလွှမ်းခြုံထားကာ နှာခေါင်းစည်းတစ်ခုပင် တပ်ထားသည်။

နွေရာသီအလယ်ကြီးဖြစ်သော်လည်း သူသည် ဆောင်းရာသီကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ထားသည်။

သူ၏ရင်ဘတ်တွင် ID တံဆိပ်တစ်မျိုး ချိတ်ဆွဲထားသော်လည်း လူတိုင်း၏အာရုံကို အမှန်တကယ်ဖမ်းစားသောအရာမှာ သူ၏အသွင်အပြင်ဖြစ်သည်။

သူ၏မျက်နှာသည် အလွန်ပိန်လှီပြီး အရိုးစုနီးပါးဖြစ်နေကာ သူ၏ပါးရိုးများ၏ပုံသဏ္ဌာန်ကို ရှင်းလင်းစွာမြင်နိုင်သည်။

သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် အပိုအသားမရှိဘဲ သူ၏မျက်လုံးများသည် ကြီးမားပြီး သွေးများဖြင့်နီရဲနေကာ ရက်ပေါင်းများစွာ မအိပ်စက်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် သူ၏ပိန်လှီသောမျက်နှာရှိသော်ငြားလည်း သူ၏ဗိုက်သည် ထူးဆန်းစွာ ဖောင်းကားနေသည်။

၎င်းသည် ဘီယာဗိုက်နှင့်တူသော်လည်း ဘီယာဗိုက်ရှိသူတစ်ဦးသည် ဤမျှပိန်လှီရန် မသင့်ပေ။

၎င်းသည် ထူးဆန်းသည်၊ စိတ်မသက်မသာဖြစ်ဖွယ် ထူးဆန်းပြီး လူတိုင်းကို စိတ်မသက်မသာဖြစ်စေသည်။

ကျိုးကျန့်သည် စင်မြင့်ပေါ်တွင် ရပ်နေပြီး ညှိုးငယ်မှု၊ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုနှင့် ထုံထိုင်းမှုတို့၏အငွေ့အသက်ကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် တောင့်တင်းနေပြီး သူ၏သွေးများဖြင့်နီရဲနေသောမျက်လုံးများသည် မှိုင်းနေသောဖန်ဂေါ်လီနှစ်လုံးကဲ့သို့ အနည်းငယ်လှုပ်ရှားနေသည်။

သူ၏အကြည့် ဖြတ်သန်းသွားလေရာ ကျောင်းသားများသည် ရှင်းပြမရသောကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားမိကြသည်။

ယန်ကျန့်သည် သူ၏လက်သီးများကို အလိုအလျောက်ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် တင်းမာသွားသည်။

သူသည် ကျိုးကျန့်၏မျက်လုံးများနှင့် ရင်ဆိုင်ရန်မရဲဝံ့ဘဲ စိတ်ထဲမှ "ဒီခံစားချက်က အဲ့ဒီဓာတ်ပုံကို ကြည့်တုန်းကထက်တောင် ပိုပြင်းထန်တယ်။"

"ကျောင်းသားတို့၊ မင်္ဂလာပါ။ ကျွန်တော့်နာမည် ကျိုးကျန့်ပါ။ ကျွန်တော်က တားချန်းမြို့ရဲ့ တာဝန်ခံပါ။ ဒီနေ့ မင်းတို့ကို ဒီသင်ခန်းစာပေးဖို့ အသက်ရှင်လျက် ဒီနေရာမှာ ရပ်နေရတာကို အရမ်းပျော်ရွှင်မိပါတယ်။"

ကျိုးကျန့်သည် နောက်ဆုံးတွင် စကားစပြောသည်။

သူ၏အသံသည် ခြောက်သွေ့၊ ကြမ်းတမ်းပြီး နားထဲတွင် ကန့်လန့်ဖြစ်နေသည်၊ ကြမ်းပြင်ကိုခြစ်နေသော ဖန်ကဲ့သို့ပင်။

သူ၏ပိန်လှီသောမျက်နှာနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ လူတိုင်း၏ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားစေသည်။

အသက်ရှင်လျက် ဒီနေရာမှာ ရပ်ပြီး သင်ခန်းစာပေးနေတာလား။

ယန်ကျန့်သည် အေးစက်မှုကို ခံစားမိသည်။

သူပြောပုံတွင် တစ်ခုခုတော့ လွဲချော်နေသည်။

ကျိုးကျန့်သည် မြေဖြူတစ်တုံးကို ကောက်ယူပြီး ကျောက်သင်ပုန်းပေါ်တွင် ကြီးမားပြီး ရှုပ်ပွသော်လည်း ရှင်းလင်းသောစာလုံးတစ်လုံးကို လှည့်ရေးလိုက်သည်-

တစ္ဆေ~!

"တစ္ဆေပုံပြင်တွေနဲ့ ဒဏ္ဍာရီတွေက ရှေးခေတ်ကတည်းက ရှိခဲ့တာ၊ ငါတို့နိုင်ငံရဲ့သမိုင်းမှာတင်မဟုတ်ဘူး၊ နိုင်ငံအများအပြားရဲ့သမိုင်းတွေမှာလည်း ရှိခဲ့တယ်။ ငါ့ရဲ့သမိုင်းအသိပညာက သိပ်မကောင်းတော့ ရှေးခေတ်အကြောင်း အသေးစိတ်မပြောနိုင်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် မင်းတို့ သဘောပေါက်လောက်ပါတယ်။"

ကျိုးကျန့်၏အသံသည် ကြမ်းတမ်းပြီး နားထဲတွင် ကန့်လန့်ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်- "ဒါပေမယ့် အခု၊ မင်းတို့ယုံကြည်ရမယ့်အရာတချို့ရှိတယ်။ မကြာသေးမီနှစ်တွေမှာ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေက ပေါက်ကွဲတိုးတက်မှုနှုန်းနဲ့ တိုးများလာနေတယ်။ ဒါက တစ်ခု၊ နှစ်ခု သီးခြားဖြစ်ရပ်တွေ မဟုတ်တော့ဘူး။ ဒါက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာဘေးအန္တရာယ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲလာနေတယ်။ ဒီအခြေအနေကို ထိန်းချုပ်မရခဲ့ရင် ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးရဲ့အနာဂတ်က အန္တရာယ်ကျရောက်နိုင်တယ်။"

လူတိုင်း သူ၏စကားများကြောင့် မှင်တက်သွားကြသည်။

ဒါက လုံခြုံရေးသင်ခန်းစာတစ်ခု မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ တစ္ဆေပုံပြင်အစည်းအဝေးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားရတာလဲ။

ပြီးတော့ အခု သူက ကမ္ဘာပျက်မယ့်အကြောင်း ပြောနေပြီလား။

ကျောင်းသားများသာမက ဆရာဝမ်ပင်လျှင် မှင်တက်သွားသည်။

"ကျွန်တော် ဒါနဲ့ပတ်သက်ပြီး အများကြီးမပြောနိုင်ဘူး၊ ပြီးတော့ ခင်ဗျားတို့ကိုလည်း ကျွန်တော့်ကို မေးခွန်းမထုတ်ဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်။ ကျွန်တော်နောက်ဆက်တွဲပြောမယ့်အရာက အရမ်းအရေးကြီးတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကောင်းကောင်းမှတ်ထားပါ။ ဒီလုံခြုံရေးသင်ခန်းစာက အနာဂတ်မှာ ခင်ဗျားတို့ရဲ့အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်လောက်တယ်။"

ကျိုးကျန့်သည် ထပ်မံအသေးစိတ်မရှင်းပြတော့ပေ။

သူသည် လှည့်ပြီး ကျောက်သင်ပုန်းပေါ်တွင် နောက်ထပ်စာကြောင်းတစ်ကြောင်း ရေးလိုက်သည်- တစ္ဆေများကို သတ်၍မရ။

"မဝေးတော့တဲ့အနာဂတ်မှာ ခင်ဗျားတို့ ဘယ်တော့မှ မရင်ဆိုင်ချင်တဲ့အခြေအနေတွေကို ကြုံတွေ့ရနိုင်တယ်၊ ဥပမာ... တစ္ဆေတစ်ကောင်နဲ့ ကြုံတွေ့ခြင်းပေါ့။ ဘယ်လောက်ပဲ စိတ်ပျက်အားငယ်စရာကောင်းပါစေ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ဒါကိုမှတ်ထားပါ- တစ္ဆေများကို သတ်၍မရ။ ဒါကြောင့် မင်းတို့ဘယ်လောက်ပဲကြောက်နေပါစေ၊ ပြန်တိုက်ခိုက်ဖို့ မစဉ်းစားပါနဲ့။ ခင်ဗျားတို့ရဲ့အသက်တွေက အဲ့ဒီအရာတွေရှေ့မှာ အရေးမပါဘူး။ မင်းတို့ကို သတ်တာက ပုရွက်ဆိတ်အနည်းငယ်ကို နင်းခြေသလိုပဲ လွယ်တယ်... မဟုတ်ဘူး၊ ပိုတောင်လွယ်သေးတယ်။ မျက်တောင်တစ်ခတ်၊ လက်ဖျစ်တစ်ချက်နဲ့ ပြီးသွားပြီ။"

သူ၏သွေးများဖြင့်နီရဲနေသော ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သည့်မျက်လုံးများက အခန်းကို စူးစမ်းကြည့်ရှုရင်း ဤစကားများကို အလွန်လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူလှည့်ပြီး ကျောက်သင်ပုန်းပေါ်တွင် ဒုတိယစာကြောင်းတစ်ကြောင်း ရေးလိုက်သည်။

"တစ္ဆေများကသာ တစ္ဆေများကို ကိုင်တွယ်နိုင်သည်။"

ကျိုးကျန့်က ဆက်ပြောသည်- "တစ္ဆေများကို သတ်၍မရလျှင် နိုင်ငံများပိုင်ဆိုင်သော နည်းပညာစွမ်းအားအားလုံးသည် အသုံးမဝင်တော့ပေ။ ဗုံးများ၊ နျူကလီးယားလက်နက်များပင်လျှင် အကျိုးသက်ရောက်မှုရှိမည်မဟုတ်ပေ။ သိပ္ပံပညာရှင်များက 'တစ္ဆေများ' ကို ကိုင်တွယ်နည်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်ခြင်းမရှိလျှင် ယခုအချိန်အတွက် တစ်ခုတည်းသောဖြေရှင်းချက်မှာ တစ္ဆေများကိုသုံး၍ တစ္ဆေများကို တိုက်ခိုက်ရန်ဖြစ်သည်။"

"မင်းတို့မှာ မေးခွန်းတွေရှိမှန်း ကျွန်တော်သိပါတယ်။ မင်းတို့ထဲက တချို့က ကျွန်တော်ရူးသွားပြီလို့တောင် ထင်နိုင်တယ်။ ဒါပေမယ့် အဲ့ဒါက အရေးမကြီးပါဘူး။ အရေးကြီးတာက သေချာနားထောင်ပြီး ဒီစကားလုံးတွေကို မှတ်ထားဖို့ပါပဲ။ အနာဂတ်မှာ ခင်ဗျားတို့ ဒါတွေကို လိုအပ်လာလိမ့်မယ်။"

"ဟုတ်ပါတယ်၊ ခင်ဗျားတို့ ဘယ်တော့မှ ဒါတွေကို အသုံးမပြုရပါစေနဲ့လို့ ကျွန်တော်မျှော်လင့်ပါတယ်။"

"ယန်ကျန့်၊ ဒီလူက ဘာတွေပြောနေတာလဲ။ ငါတစ်လုံးမှ နားမလည်ဘူး။" ကျန်းဝေ့က တိုးတိုးလေးပြောသည်။

ယန်ကျန့်က ပြန်ဖြေသည်- "ငါလည်း တကယ်နားမလည်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် သူ့စကားနားထောင်ရတာ ငါ့ကို စိတ်မသက်မသာဖြစ်စေတယ်။"

"ကမ္ဘာကြီးက မျိုးပြောင်းသွားတာဖြစ်နိုင်မလား။ အဲ့ဒီဝတ္ထုတွေထဲကလိုပေါ့။" ကျန်းဝေ့က မေးလိုက်သည်။

"ဖြစ်နိုင်ခြေမရှိပါဘူး..."

ယန်ကျန့်က တုံ့ဆိုင်းနေသည်။

သူသည် နတ်ဘုရားများနှင့် အစွမ်းထက်စွမ်းအားများတည်ရှိမှုကို စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ထိုသို့သောအရာများ တကယ်ရှိခဲ့လျှင် ၎င်းသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလိမ့်မည်။

နောက်ဆုံးတော့ သူတို့သည် သာမန်လူများအတွက် ကြီးမားသောခြိမ်းခြောက်မှုကို ဖြစ်စေလိမ့်မည်။

စင်မြင့်ပေါ်တွင် ကျိုးကျန့်က ဆက်ပြောသည်- "တစ္ဆေများကို သတ်၍မရဘဲ ထူးခြားသောစွမ်းရည်များ ပိုင်ဆိုင်ထားသောကြောင့် ငါတို့ ဒီမေးခွန်းကို မေးနိုင်တယ်- သာမန်လူတစ်ဦးကို တစ္ဆေတစ်ကောင်က ပစ်မှတ်ထားခဲ့လျှင် သူတို့ ဘယ်လိုအသက်ရှင်နိုင်မလဲ။ ဒါက အဓိကအချက်ပဲ။ ခင်ဗျားတို့ ဒါကို ထာဝရမှတ်ထားစေချင်တယ် — ဖြစ်နိုင်ရင် တစ်သက်လုံးပေါ့။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူလှည့်ပြီး ကျောက်သင်ပုန်းပေါ်တွင် တတိယစာကြောင်းတစ်ကြောင်း ရေးလိုက်သည်- တစ္ဆေ၏ ပုံစံများကို နားလည်ပါ။

"အရာအားလုံးမှာ ပုံစံတွေရှိတယ်၊ တစ္ဆေတွေလည်း ခြွင်းချက်မဟုတ်ဘူး။ သုတေသနအချက်အလက်တွေအရ တစ္ဆေတိုင်းမှာ ကွန်ပျူတာပရိုဂရမ်တစ်ခုလိုပဲ သတ်ဖြတ်ခြင်းနဲ့ လှုပ်ရှားခြင်းရဲ့ ပုံသေနီးပါးနည်းလမ်းတစ်ခုရှိတယ်။ ခင်ဗျားက ကွန်ပျူတာကိုဖွင့်ဖို့ ပါဝါခလုတ်ကို နှိပ်တယ်၊ ပရိုဂရမ်တစ်ခုဖွင့်ဖို့ မောက်စ်ကို ကလစ်နှိပ်တယ်။ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ကြောက်ရွံ့မှုကို ကျော်လွှားပါ၊ တစ္ဆေရဲ့ပုံစံတွေကို နားလည်ပါ၊ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့အားနည်းချက်တွေကို ရှာဖွေပါ။ ဒါက သာမန်လူတစ်ဦး တစ္ဆေတစ်ကောင်ရဲ့ပစ်မှတ်ထားခံရတဲ့အခါ အသက်ရှင်ဖို့ တစ်ခုတည်းသောအခွင့်အလမ်းပဲ။"

"သတိရပါ၊ တစ္ဆေတစ်ကောင်က ခင်ဗျားတို့နောက်ကို လိုက်လာခဲ့ရင် ဒါက ခင်ဗျားတို့အသက်ရှင်ဖို့ တစ်ခုတည်းသောနည်းလမ်းပဲ။ ကံတရားကို အားမကိုးပါနဲ့။ အဲ့ဒီအရာတွေရဲ့ကြောက်မက်ဖွယ်ရာက ခင်ဗျားတို့စိတ်ကူးထက် ကျော်လွန်ပါတယ်။"

သူသည် နောက်ဆုံးစာကြောင်းကို လေးနက်သောအလေးပေးမှုဖြင့် ထပ်ခါတလဲလဲပြောလိုက်သည်။