အဘိုးကြီး

တစ္ဆေများကို သတ်၍မရ။

တစ္ဆေများကသာ တစ္ဆေများကို ကိုင်တွယ်နိုင်သည်။

တစ္ဆေ၏ ပုံစံများကို နားလည်ပါ။

ဤစာကြောင်းသုံးကြောင်းကို ကျောက်သင်ပုန်းပေါ်တွင် ရှင်းလင်းစွာ ရေးသားထားသည်၊ လက်ရေးသည် ရှုပ်ပွနေသော်လည်း ဖတ်ရှု၍ရနေဆဲဖြစ်သည်။

ကျိုးကျန့်သည် ၎င်းတို့ကို ရေးသားစဉ် အားထည့်ဖိချရေးခဲ့ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

သို့သော် ညနေခင်း ကိုယ်ပိုင်စာကြည့်ချိန်ရှိ ကျောင်းသားများသည် နားမလည်နိုင်သော အကြည့်များဖြင့် အပြန်အလှန်ကြည့်နေကြသည်။

ဒီလူက တကယ်ပဲ သင်ကြားပေးဖို့ လာတာလား။ သူက တစ်နေရာရာကနေ လွတ်မြောက်လာတဲ့ အရူးတစ်ယောက်များလား။ သူက ဘယ်သူမှနားမလည်နိုင်တဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့စကားတွေပဲ ပြောနေတယ်။

ကျောင်းသားအချို့က သူ၏စကားများကို မယုံကြည်နိုင်ဘဲ ခေါင်းခါကြသည်။

အချို့က အချင်းချင်း တိုးတိုးလေး စကားစပြောကြပြီး အချို့က ရယ်မောကြသည်ပင်။

ရှင်းလင်းသည်မှာ ကျောင်းသားအများစုသည် ကျိုးကျန့်၏စကားများကို အလေးအနက်မထားကြပေ။

ယန်ကျန့်၏အမူအရာသာလျှင် လေးနက်နေသည်။

မနေ့က ဖိုရမ်မှ ပုံပြင်နှင့် ထိုဓာတ်ပုံသည် သူ့ကို စိတ်မသက်မသာဖြစ်စေခဲ့သည်။

ဤလူ၏ထူးဆန်းသောစကားများနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ကမ္ဘာကြီးသည် သူသတိမမူမိသော အပြောင်းအလဲအချို့ကို ကြုံတွေ့နေရခြင်းများလား။

စာကြောင်းသုံးကြောင်းကို ရေးပြီးနောက် ကျိုးကျန့်သည် နောက်ထပ်စကားများများမပြောတော့ပေ။

ထိုအစား၊ သူသည် သူ၏ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ပြီး သွေးများဖြင့်နီရဲနေသောမျက်လုံးများဖြင့် အခန်းကို စူးစမ်းကြည့်ရှုပြီး "ကျောင်းသားတို့၊ ခင်ဗျားတို့မှာ မေးခွန်းတစ်ခုခုရှိရင် ဒါမှမဟုတ် မင်းတို့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ထူးဆန်းတဲ့အရာတစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့ရင် ကျွန်တော့်ကို လွတ်လပ်စွာမေးမြန်းနိုင်ပါတယ်။ ကျွန်တော် မင်းတို့ရဲ့မေးခွန်းတွေကို ဖြေကြားပေးပါ့မယ်။ မေးစရာမရှိရင်တော့ ဒီနေ့ရဲ့လုံခြုံရေးသင်ခန်းစာက ဒီမှာပဲ ပြီးဆုံးပါပြီ။"

ကျောင်းသားတစ်ဦးတစ်ယောက်မှ မေးခွန်းမေးရန် လက်မထောင်ခဲ့ပေ။

"ငါ သူ့ကို အဲ့ဒီဓာတ်ပုံထဲက အဘိုးကြီးအကြောင်း မေးသင့်လား။"

ယန်ကျန့်၏အမူအရာသည် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ဖုန်းကိုဆွဲထုတ်ကာ ဖိုရမ်ကိုဖွင့်ပြီး အဘိုးကြီး၏ဓာတ်ပုံကို နောက်တစ်ကြိမ် ကြည့်လိုက်သည်။

သို့သော် သူတုံ့ဆိုင်းနေစဉ်မှာပင် စာသင်ခန်းထဲရှိမီးများသည် ရုတ်တရက်မှိန်သွားပြီး အခန်းတစ်ခုလုံး အနည်းငယ်မှောင်မိုက်သွားသည်။

"ဟင်?"

စင်မြင့်ပေါ်တွင် ကျိုးကျန့်၏အမူအရာသည် အနည်းငယ်ပြောင်းလဲသွားပြီး သူချက်ချင်း သတိထားလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်သည် အလိုအလျောက်မော့ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူစာသင်ခန်းပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ရှိ ပုံရိပ်တစ်ခုကို မတော်တဆမြင်မိသောအခါ သူ၏မျက်လုံးများသည် အံ့ဩတကြီး ပြူးကျယ်သွားသည်။

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် တင်းမာသွားပြီး အလွန်အမင်းကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခုက သူ့အပေါ်သို့ တိုးတက်လာကာ သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးကို လျင်မြန်စွာ လွှမ်းခြုံသွားသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်၌ အာရုံခံစားမှုပင် ပျောက်ဆုံးသွားသည်။

ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့်အဘိုးကြီးတစ်ဦး တောင့်တင်းစွာရပ်နေပြီး သူ၏မျက်နှာသည် အလောင်းကွက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

သူ၏မီးခိုးရောင်၊ သက်မဲ့မျက်လုံးများသည် မည်သည့်သက်ဝင်မှုအရိပ်အယောင်မှမရှိဘဲ စာသင်ခန်းထဲသို့ စိုက်ကြည့်နေသည်၊ အေးစက်ပြီး တောင့်တင်းသောအလောင်းတစ်လောင်း ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသကဲ့သို့ပင်။

အဘိုးကြီးပတ်ဝန်းကျင်တွင် အရာအားလုံးသည် အလင်းရောင်တစ်စွန်းတစ်စမျှမရှိဘဲ မှောင်မည်းနေသည်။

စင်္ကြံမီးများသည် လုံးဝငြိမ်းသွားပုံရပြီး အရည်ဖြစ်နေသောမာကျူရီကဲ့သို့ ထူထဲသောမှောင်မိုက်မှုသည် စာသင်ခန်းထဲသို့ လျင်မြန်စွာ စိမ့်ဝင်လာသည်။

အဘိုးကြီးအနီးရှိနံရံများသည် မြင်နိုင်သောနှုန်းဖြင့် ဟောင်းနွမ်းလာသည်။

လတ်လတ်ဆတ်ဆတ်သုတ်ထားသောနံရံများသည် ရုတ်တရက် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် ရာသီဥတုဒဏ်ခံထားရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ရေညှိများဖုံးလွှမ်းကာ ဆေးများကွာကျပြီး အနက်ရောင်ပြောင်းသွားကာ လေးလံသောပုပ်သိုးသည့်အနံ့ကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

"ဒါက ဖိုရမ်ပုံပြင်ထဲက အဘိုးကြီးပဲ... မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ သူဒီမှာ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ရောက်နေတာလဲ။"

ယန်ကျန့်၏လက်သည် သူ၏ဖုန်းကို အလွန်တင်းကျပ်စွာဆုပ်ကိုင်ထားသောကြောင့် ဖြူဖျော့သွားသည်။

ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အဘိုးကြီး၏ဓာတ်ပုံရှိပြီး ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ရှိတစ်ဦးနှင့် ထပ်တူကျနေသည်၊ အပြင်ဘက်ရှိတစ်ဦးမှာမူ အများကြီးပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်။

ထို့နောက် ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် သူသည် သူ၏ထိုင်ခုံမှ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ရာ သူ၏ထိုင်ခုံသည် မှောက်ကျသွားသည်အထိ ရုတ်တရက်ဆန်လွန်းသည်။

သူ၏ရုတ်တရက်လှုပ်ရှားမှုသည် အတန်းတစ်တန်းလုံး၏အာရုံကို ဖမ်းစားလိုက်ပြီး လူတိုင်းသူ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကြသည်။

"ယန်ကျန့်၊ မင်းဘာလို့ မတ်တပ်ထရပ်နေတာလဲ။ ချက်ချင်းထိုင်ပြီး အတန်းကို မနှောင့်ယှက်နဲ့!" နောက်ဘက်တွင်ထိုင်နေသော ဆရာမဝမ်က သူ့ကို ဆူပူလိုက်သည်။

သို့သော် ယန်ကျန့်သည် သူမစကားကို မကြားမိပုံရသည်။

သူ၏ထိတ်လန့်နေသောမျက်လုံးများသည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ရှိ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့်အဘိုးကြီးအပေါ်တွင် စူးစိုက်နေသည်။

အဘိုးကြီး လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

သူ၏တောင့်တင်းနေသောခန္ဓာကိုယ်သည် စက်ကဲ့သို့ လှည့်သွားပြီး သူ၏မီးခိုးရောင်၊ သက်မဲ့မျက်လုံးများသည် အာရုံစူးစိုက်မှုမရှိပုံရဘဲ သူ၏ခေါင်းလှုပ်ရှားမှုကိုသာ လိုက်နေသည်။

"တောက်၊ တောက်၊ တောက်~"

ရှင်းလင်းပြီး ပဲ့တင်ထပ်နေသောခြေသံများသည် စင်္ကြံမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး စာသင်ခန်းထဲသို့ မှိန်ဖျော့စွာ ရောက်ရှိလာသည်။

"သူ ထွက်သွားတော့မှာလား။"

ယန်ကျန့်သည် ချွေးအေးများဖြင့် စိုရွှဲနေပြီး အဘိုးကြီးထွက်ခွာသွားပြီး စာသင်ခန်းထဲသို့ မဝင်ရောက်ရန် အသည်းအသန်မျှော်လင့်နေသည်။

အကယ်၍ ဖိုရမ်မှပုံပြင်သည် အမှန်ဖြစ်ခဲ့လျှင် အဘိုးကြီးစာသင်ခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခြင်း၏အကျိုးဆက်များသည် စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် အရာများသည် သူမျှော်လင့်ထားသလို မဖြစ်ခဲ့ပေ။

အဘိုးကြီးသည် ထွက်မသွားခဲ့ပေ။

ထိုအစား၊ သူသည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်လှမ်းပြီး စာသင်ခန်းတံခါးရှေ့တွင် တည့်တည့်ရပ်လိုက်သည်။

"ယန်ကျန့်၊ မင်းဘာလို့ မထိုင်တာလဲ။ ငါပြောတာ မကြားဘူးလား။ လုံခြုံရေးသင်ခန်းစာကို နှောင့်ယှက်ရဲတယ်လား။" ဆရာမဝမ်၏အသံသည် တင်းမာလာသည်။

"အား~!"

ထိုအချိန်တွင် အမျိုးသမီးအတန်းဖော်တစ်ဦးက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူမ၏စားပွဲပေါ်ရှိစာအုပ်များကို ညွှန်ပြကာ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားသည်။

သူမ၏စားပွဲပေါ်ရှိစာအုပ်များသည် လျင်မြန်စွာ အဝါရောင်ပြောင်းသွားပြီးနောက် မှိုတက်ကာ နောက်ဆုံးတွင် အနက်ရောင်ပုပ်သိုးနေသောအပုံတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပုပ်ဆွေးသွားသည်။

"နံလိုက်တာ! စုလေ့၊ မင်းစားပွဲပေါ်မှာ ချီးပုံကြီး ဘာလို့ရှိနေတာလဲ။" ကျန်းဝေ့က သူ၏နှာခေါင်းကို ပိတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ဒီအချိန်မှာ တစ္ဆေနယ်မြေတစ်ခု ဘယ်လိုပေါ်လာနိုင်မှာလဲ။"

သို့သော် အနီးအနားရှိအမျိုးသားအတန်းဖော်တစ်ဦး၊ သူ၏မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့နေပြီး ရုတ်တရက်မတ်တပ်ထရပ်ကာ ခြေလှမ်းပေါင်းများစွာ အလျင်အမြန်နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။

"ဖန်းကျင်း၊ မင်းဘာတွေ အော်နေတာလဲ။"

ဆရာမဝမ်သည် ဒေါသထွက်နေသည်။

ဒီည ကိုယ်ပိုင်စာကြည့်ချိန်မှာ ပုံမှန်အားဖြင့် လိမ္မာတဲ့ကျောင်းသားတွေ ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ။

စင်မြင့်ပေါ်တွင် ကျိုးကျန့်သည် မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ပြီး သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးသည် အလွန်အမင်းသတိထားနေသည်။

ယခင်က ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုသည် လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကြမ်းတမ်းပြီး သားရဲတစ်ကောင်နီးပါးပြင်းထန်မှုဖြင့် အစားထိုးကာ သူသည် ဖန်းကျင်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

ဖန်းကျင်းမှာမူ ပုံမှန်မဟုတ်သောတည်ငြိမ်မှုကို ပြသနေသည်။

"မင်း တော်တော်လေးသိပုံပဲ။ မင်းလည်း တစ္ဆေ ထိန်းကျောင်းသူတစ်ဦးလား ။" ကျိုးကျန့်က မေးလိုက်သည်။

"ကျိုးကျန့်၊ ဒါက ငါ့ကိစ္စ။ ဝင်မရှုပ်နဲ့။"

ထို့နောက် ဖန်းကျင်းသည် သူ၏ပြင်းထန်သောအကြည့်ကို ယန်ကျန့်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်- "ဒါအားလုံး မင်းကြောင့်ပဲ။ အရာအားလုံးက မင်းအမှားပဲ။ ငါမင်းကို အစောကြီးကတည်းက သတ်ခဲ့သင့်တာ။ ငါသာ သတ်ခဲ့ရင် အခြေအနေတွေက ဒီလိုဖြစ်လာမှာမဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ အနာဂတ်ကမင်းက... အရမ်းကြောက်စရာကောင်းတယ်။"

ယန်ကျန့်သည် ဖန်းကျင်းကို နားမလည်နိုင်စွာ ကြည့်နေပြီး သူ၏စကားများကို နားမလည်သော်လည်း သူ၏အာရုံသည် စာသင်ခန်းတံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသော အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် အဘိုးကြီးအပေါ်တွင် ပို၍အာရုံစိုက်နေသည်။

အခြားကျောင်းသားများသည် ဖန်းကျင်း၏စကားများကြောင့် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

"တောက်စ်၊ ဖန်းကျင်း၊ မင်းဒါနဲ့ ငါ့ကို လန့်သေအောင်လုပ်တော့မလို့ပဲ။"

" တစ္ဆေ ထိန်းကျောင်းသူတစ်ဦးလား ဆိုတာ ဘာလဲ။ ဘယ်လိုအနာဂတ်လဲ။ မင်းတို့က စကားထာတွေပြောနေတာပဲ။ တစ်ယောက်ယောက် ငါ့ကို ရှင်းပြပေးလို့ရမလား။"

"ဖန်းကျင်း တစ်ခုခုသိပုံပဲ။ အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော့်ကို စောင့်ရှောက်ပါဦး။ ဒီပတ်ဝန်းကျင်မှာ တစ်ခုခုတော့ လွဲနေပြီလို့ ကျွန်တော်ခံစားနေရတယ်။ ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်းပဲလား။"

"ဒါမကောင်းဘူး၊ တကယ်မကောင်းဘူး။ ဒီနေ့ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ လူတိုင်း ရူးနေကြတာပဲ။ ငါက ခေတ်နောက်ကျကျန်ခဲ့တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကမ္ဘာကြီးက အရမ်းမြန်မြန်ပြောင်းလဲနေတာလား။ ငါ့စာအုပ်တွေ ဘာလို့ ... အပုံကြီးဖြစ်သွားရတာလဲ။"

ကျောင်းသားများသည် ဖြစ်ပေါ်နေသောထူးဆန်းသည့်ဖြစ်ရပ်များနှင့် ရင်ဆိုင်ရသော်လည်း သူတို့ရောက်နေသောအန္တရာယ်ကို သဘောမပေါက်ကြသေးပုံရသည်။

သူတို့သည် ပို၍စပ်စုကြပြီး စိတ်လှုပ်ရှားကြသည်ပင်။

ရုတ်တရက်...

"ထု၊ ထု၊ ထု။"

လေးလံပြီး ရှင်းလင်းသောခေါက်သံတစ်ခု၊ သူတို့၏နှလုံးသားများကို ထုရိုက်နေသောတူတစ်လက်ကဲ့သို့ စာသင်ခန်းတစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး အလွန်ထူးဆန်းသောလေသံကို သယ်ဆောင်လာသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လူတိုင်းသည် သူတို့၏ဝိညာဉ်များကို တစ်စုံတစ်ခုက ဆုပ်ကိုင်ထားသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ရေအောက်တွင် ဖိထားခံရသကဲ့သို့ အသက်ရှူကျပ်သွားသည်။

"အဲ့ဒီခေါက်သံ... အတူတူပဲ။" ယန်ကျန့်၏နှလုံးသားသည် တုန်လှုပ်သွားသည်။

၎င်းသည် ဖိုရမ်ရှိအသံဖိုင်မှအသံနှင့် ထပ်တူကျနေသော်လည်း လူကိုယ်တိုင်ကြားရသည်မှာ အများကြီးပို၍ ပြင်းထန်သည်။

ကျိုးကျန့်၏အမူအရာသည် အလွန်လေးနက်သွားသည်။

သူသည် အထူးဖုန်းတစ်လုံးကို ကောက်ယူပြီး ခလုတ်တစ်ခုကို လျင်မြန်စွာနှိပ်လိုက်သည်။

ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု ချက်ချင်းချိတ်ဆက်သွားသည်။

"ကျိုးကျန့်? ခင်ဗျားအခြေအနေကို သတင်းပို့ပါ။"

အခြားတစ်ဖက်မှ အမျိုးသမီးအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ကျွန်တော် ဒီမှာ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကို ကိုင်တွယ်နေတယ်။" ကျိုးကျန့်က အရေးတကြီးပြောသည်။

"မှတ်သားလိုက်ပြီ။"

အခြားတစ်ဖက်မှအသံသည် လျင်မြန်သည်- "ခင်ဗျား ကိုင်တွယ်နိုင်ရဲ့လား။"

ကျိုးကျန့်က "တစ္ဆေက တစ္ဆေနယ်မြေတစ်ခု ဖွဲ့စည်းထားပြီ။ ဒါက ကျွန်တော့်တည်နေရာကို သက်ရောက်မှုရှိနေပြီ။ အပြင်ဘက်က မီးတွေ ငြိမ်းသွားပြီ။ တစ္ဆေနယ်မြေရဲ့အကျယ်အဝန်းက ကျွန်တော်မျှော်လင့်ထားတာထက် ပိုကြီးတယ်။"

"တစ္ဆေနယ်မြေလား။ အခြေအနေက ပိုဆိုးသွားပြီ။ ဒါက ခင်ဗျားစွမ်းဆောင်နိုင်တာထက် ကျော်လွန်နေပြီ။ ချက်ချင်းဆုတ်ခွာပါ။"

"ခင်ဗျားရဲ့လက်ရှိအခြေအနေမှာ တစ္ဆေရဲ့စွမ်းအားကို သုံးတာက အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်။ ခင်ဗျားသာ သုံးခဲ့ရင် ခင်ဗျားရဲ့နေရာမှာ တစ္ဆေတစ်ကောင်တည်း မဟုတ်ဘဲ နှစ်ကောင်ဖြစ်သွားနိုင်တယ်။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ဆုတ်ခွာဖို့အကြံပေးတယ်။ ခင်ဗျားကိုယ်ခင်ဗျား အဆုံးစွန်ထိ တွန်းအားပေးရင်တောင် လူတစ်ယောက်ကိုတောင် မကယ်တင်နိုင်ဘဲ ဖြစ်သွားနိုင်တယ်။" အခြားတစ်ဖက်မှအသံက အကြံပေးသည်။

ကျိုးကျန့်က "အချိန်မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်တော် သူနဲ့ ငါးမီတာထက်မနည်းဝေးတယ်၊ စာသင်ခန်းတံခါးအပြင်ဘက်မှာတင်ပဲ။ သူက ကျွန်တော့်ကို မျက်စိကျနေလောက်ပြီ။ ကျွန်တော် လိုင်းဖွင့်ထားမယ်။ ပြတ်တောက်သွားရင် ကျွန်တော်သေပြီဆိုတဲ့သဘောပဲ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်သေတမ်းစာကို ကျွန်တော့်မိဘတွေဆီ ပို့ပေးပါ။ ဒီလောက်ပါပဲ။ ကျွန်တော် အခု အရေးယူတော့မယ်။"

"ထု။ ထု၊ ထု။"

လေးလံဖိစီးသောခေါက်သံသည် အပြင်ဘက်တွင် ဆက်လက်ထွက်ပေါ်နေပြီး တစ်ချက်ရှည်၊ နှစ်ချက်တို၊ တည်ငြိမ်သောစည်းချက်ဖြင့် ထပ်ခါတလဲလဲ စာသင်ခန်းတံခါးကို ထုရိုက်နေသည်။

"ဆရာမဝမ်၊ တစ်ယောက်ယောက်က တံခါးခေါက်နေတယ်။" နားမလည်သောကျောင်းသားတစ်ဦးက အော်ခေါ်လိုက်သည်။

ဆရာမဝမ်သည် တုံ့ဆိုင်းနေသော်လည်း ကျိုးကျန့်၏လေးနက်သောအမူအရာကို မြင်သောအခါ သူမသည် သူမ၏စပ်စုမှုကို မခုခံနိုင်ဘဲ မည်သူခေါက်နေသည်ကို ကြည့်ရန် နောက်တံခါးကို ဖွင့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"အပြင်မထွက်နဲ့!" ကျိုးကျန့်က အရေးတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သို့သော် နောက်ကျသွားပြီ။

ဆရာမဝမ်သည် အပြင်သို့ ခြေလှမ်းလှမ်းထွက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ထူးဆန်းသည်မှာ သူမတံခါးကိုဖွင့်ပြီး အပြင်သို့ လျှောက်ထွက်သွားသည့်အခိုက်တွင် သူမသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဟုတ်တယ်၊ သူမ ပျောက်သွားသည်။

စာသင်ခန်းတံခါးအပြင်ဘက်တွင် မှောင်မိုက်မှုသည်အဆုံးမဲ့ပြီး အလင်းရောင်တစ်စွန်းတစ်စမျှကို မျိုချသွားသည်။

ဆရာမဝမ်သည် ခြေလှမ်းလှမ်းထွက်သွားပြီး အသံတစ်ချက်မထွက်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားသည်၊ သူမသည် လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ပင်။

ပြီးတော့ စာသင်ခန်းတံခါးပွင့်သွားသည်နှင့် အပြင်ဘက်ရှိထူထဲသောမှောင်မိုက်မှုသည် ထူထဲသောမြူခိုးကဲ့သို့ စိမ့်ဝင်လာပြီး စာသင်ခန်းအတွင်းရှိနေရာကို လျင်မြန်စွာ ကျူးကျော်လာသည်။