တံခါးခေါက်သံ
Vol. 1 Ch. 4
ထု၊ ထု၊ ထု။
မှိုင်းပြီး ထူးဆန်းတဲ့ တံခါးခေါက်သံက နာရီနှိုးစက်လိုမျိုး တည်ငြိမ်တဲ့စည်းချက်နဲ့ ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်နေတယ်။
စာသင်ခန်းတံခါးက သော့ခတ်မထားဘူး၊ ဂလန့်တောင် ချမထားဘူး... ဒီအတိုင်းပဲ ပိတ်ထားတာ။
နည်းနည်းလေးတွန်းလိုက်ရုံနဲ့ ပွင့်သွားမှာ။
ဒါပေမဲ့ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနဲ့ အဘိုးကြီး၊ သူ့တစ်ကိုယ်လုံး အလောင်းကွက်တွေဖုံးနေတဲ့သူက တံခါးကို တွန်းမဖွင့်ခဲ့ဘူး။
သူက အပြင်မှာ တောင့်တောင့်ကြီးရပ်နေပြီး အထဲဝင်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ တံခါးကို ခေါက်နေတယ်။
အဘိုးကြီးက အထဲမဝင်လာပေမယ့် စင်္ကြံထဲက မင်လိုမည်းနက်နေတဲ့ အမှောင်ထုက ရှေ့ကို အရှိန်နဲ့ တိုးဝင်လာတယ်။
စာသင်ခန်းတစ်ခုလုံးက စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်တဲ့ ပြောင်းလဲမှုတွေကို စတင်ကြုံတွေ့လာရတယ်။
တစ်ချိန်က သန့်ရှင်းဖြူစင်နေတဲ့ နံရံတွေက အကွက်အကွက်တွေဖြစ်ပြီး မှိုတက်လာတယ်၊ ဆေးတွေကွာကျပြီး မညီမညာဖြစ်နေတဲ့ မျက်နှာပြင်တွေပေါ်မှာ အနက်ရောင်နဲ့ စိမ်းစိုနေတဲ့ မှိုတွေ ဖုံးလွှမ်းသွားတယ်။
အေးစက်စိုစွတ်တဲ့ အနံ့ဆိုးတစ်ခုက လေထဲမှာ ပြည့်နှက်လာတယ်။
စားပွဲပေါ်က စာအုပ်တွေက အဝါရောင်ပြောင်းပြီး အလျင်အမြန် ပုပ်ဆွေးသွားတယ်၊ ကွန်ကရစ်ခင်းထားတဲ့ ကြမ်းပြင်တောင်မှ တိုက်စားခံရပြီး သံချေးတက်နေတဲ့ သံချောင်းတွေ ပေါ်လာတယ်။
တချို့နေရာတွေမှာတော့ ကြမ်းပြင်က ပြိုကျလာတယ်။
ဒါဟာ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ တစ်ခဏအတွင်းမှာ ကုန်လွန်သွားပြီး အခန်းက အချိန်ရဲ့ တိုက်စားဖျက်ဆီးမှုကို ခံလိုက်ရသလိုပဲ။
ဒါပေမဲ့ စာသင်ခန်းမီးတွေကတော့ တိုးဝင်လာတဲ့အမှောင်ထုကို သတ္တိရှိရှိနဲ့ တွန်းလှန်တိုက်ခိုက်နေတုန်းပဲ။
တောက်ပတဲ့အဖြူရောင်အလင်းက လေထဲက ဖယောင်းတိုင်မီးလို တဖျပ်ဖျပ်ခတ်နေပြီး ဘယ်အချိန်မဆို ငြိမ်းသွားတော့မလို မှိန်ဖျော့တဲ့အလင်းရောင်ကို ထုတ်လွှတ်နေတယ်။
ကျောင်းသားတိုင်းရဲ့ မျက်နှာမှာ ကြောက်ရွံ့မှုတွေက စိုးမိုးနေတယ်။
တချို့က အော်တယ်၊ တချို့က အကူအညီတောင်းတယ်၊ တချို့ကတော့ ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ တုန်ယင်နေရုံပဲ။
တည်ငြိမ်နေတဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသူကတော့ စင်မြင့်ပေါ်မှာ ရပ်နေတဲ့ ကျိုးကျန့်ပဲ။
သူက မလှုပ်မယှက်ရပ်နေပြီး သူ့မျက်လုံးတွေက အခန်းကို စူးစမ်းကြည့်ရှုရင်း ဘယ်လိုလှုပ်ရှားမှုကိုမဆို သတိထားနေတယ်။
တစ္ဆေနယ်မြေတစ်ခု ဖန်တီးနိုင်တဲ့ ဒီအန္တရာယ်အဆင့်ရှိတဲ့ တစ္ဆေ... ဒါက သူကိုင်တွယ်နိုင်တဲ့စွမ်းရည်ထက် ကျော်လွန်နေပြီ။
"ကျိုးကျန့်၊ ကြည့်စမ်း!" ဖန်းကျင်းက ရုတ်တရက်အော်လိုက်တယ်၊ သူ့မျက်နှာက ဖြူဖျော့နေပြီး စားပွဲမှာရှိတဲ့ ကျောင်းသားအနည်းငယ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြတယ်။
ကျိုးကျန့် အစောပိုင်းက သတိမထားမိခဲ့ပေမယ့် အခုတော့ သူရှင်းရှင်းလင်းလင်းမြင်လိုက်ရပြီ။
ထု၊ ထု၊ ထု။
တံခါးခေါက်သံက ပြန်စလာတယ်။
အဲ့ဒီအခိုက်အတန့်မှာ အုပ်စုထဲမှာ ရပ်နေတဲ့ ကျောင်းသားတစ်ယောက်က ရုတ်တရက်တုန်လှုပ်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်ကို တောင့်တောင့်ကြီး လဲကျသွားတယ်။
"လီမင်! မင်း ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။"
"ဒါဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ တစ်ယောက်ယောက် ကယ်ကြပါဦး!" အမျိုးသမီးကျောင်းသူတစ်ဦးက ငိုယိုရင်း ကြမ်းပြင်ပေါ် ပြိုလဲကျသွားတယ်။
"သူ ခုနကတင် ကောင်းကောင်းရှိနေသေးတာ၊ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီလိုဖြစ်သွားရတာလဲ။" တစ်စုံတစ်ယောက်က တုန်ယင်နေတဲ့အသံနဲ့ ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ပြောလိုက်တယ်။
ဖန်းကျင်းရဲ့မျက်နှာက ခက်ထန်သွားတယ်- "မအော်ကြနဲ့တော့! အပြင်မှာ တစ္ဆေရှိတယ်။ ငါတို့ ဘယ်အချိန်မဆို သေသွားနိုင်တယ်။ တစ္ဆေနယ်မြေရှိတဲ့တစ္ဆေက ဘယ်လောက်ကြောက်စရာကောင်းလဲဆိုတာ မင်းတို့မကြာခင် သိလာလိမ့်မယ်။"
တခြားသူတွေက သူ့ကို ထောင်ချောက်ထဲမှာ ပိတ်မိနေတဲ့သားကောင်တွေလို ကြောက်လန့်တကြား စိုက်ကြည့်နေကြပြီး ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ တုန်ယင်နေကြတယ်။
"ကျိုးကျန့်၊ ခင်ဗျား ဘာမှ မသိသေးဘူးလား။ ခင်ဗျားသာ မသိရင် ငါတို့အားလုံး ဒီမှာ သေကြတော့မှာပဲ။" ဖန်းကျင်းက စိတ်ပျက်အားငယ်မှုအပြည့်နဲ့ အော်ပြောလိုက်တယ်။
သူကိုယ်တိုင်လည်း အတွင်းထဲမှာ တုန်ယင်နေတယ်။
တစ္ဆေနယ်မြေထဲမှာ ဘယ်သူမဆို သေနိုင်တယ်... သူကိုယ်တိုင်အပါအဝင်ပဲ။
"ပွစိပွစိမလုပ်နဲ့။ မင်းသာ အရမ်းအလျင်လိုနေရင် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ထွက်ပြေး။ ငါ့ကို အားမကိုးနဲ့။" ကျိုးကျန့်က သူ့မျက်နှာတင်းမာနေရင်း ပြန်ပြောလိုက်တယ်။
သူက မဆင်မခြင် လှုပ်ရှားဖို့ မရဲဘူး။
"တစ္ဆေနယ်မြေထဲမှာ လျှောက်ပြေးနေတာက မင်းကို ပိုမြန်မြန်သေစေလိမ့်မယ်။ ငါအဲ့ဒါကို မသိဘူးလို့ မင်းထင်နေတာလား။" ဖန်းကျင်းက ပြန်ပက်လိုက်တယ်။
"မင်းသိရင် အဲ့ဒီမှာရပ်ပြီး ငြိမ်ငြိမ်နေ။ ငါတို့သေရမယ်ဆိုရင် မင်းတစ်ယောက်တည်းမဟုတ်ဘူး... ဒီမှာရှိတဲ့လူတိုင်းက အတူတူပဲ။ မင်းက အကြောင်းအရာနည်းနည်းသိရုံနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အထူးထင်မနေနဲ့။ တစ္ဆေရှေ့မှာ လူတိုင်းက တန်းတူပဲ။" ကျိုးကျန့်က အေးစက်စွာပြောသည်။
"တောက်စ်။" ဖန်းကျင်းက စိတ်ထဲကနေ ကျိန်ဆဲလိုက်တယ်။
ယန်ကျန့်ရဲ့ လက်တွေ ခြေထောက်တွေက အေးစက်နေတယ်။
သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကို တည်ငြိမ်အောင် အတင်းကြိုးစားနေတယ်... ဒါက နောက်ပြောင်ရမယ့်အချိန်မဟုတ်ဘူး။
ဒါပေမဲ့ သူ နံရံကနေ ပြုတ်ကျတော့မလိုဖြစ်နေတဲ့ ကျောက်သင်ပုန်းကို မတော်တဆ လှမ်းကြည့်မိတဲ့အခါ သူ တောင့်တင်းသွားတယ်။
သူ့မျက်လုံးတွေက ကျိုးကျန့် အစောပိုင်းက ရေးခဲ့တဲ့ စာကြောင်းသုံးကြောင်းပေါ်မှာ စွဲကျန်နေတယ်၊ အထူးသဖြင့် နောက်ဆုံးတစ်ကြောင်းဖြစ်တဲ့- တစ္ဆေ၏ ပုံစံများကို နားလည်ပါ။
"ကျိုးကျန့်က မဆင်မခြင်မလုပ်တာက သူအပြင်ကအဘိုးကြီးကို စောင့်ကြည့်နေပြီး သူ့ပုံစံကို သိအောင်ကြိုးစားနေလို့ပဲ။ ပုံစံကို နားလည်မှသာ သူလှုပ်ရှားနိုင်မှာ။ စဉ်းစား၊ စဉ်းစား! ဒီအဘိုးကြီးက ဘယ်ပုံစံကို လိုက်နာနေတာလဲ။"
သူ့စိတ်က အမြန်အလုပ်လုပ်နေပြီး ဖိုရမ်ပေါ်က ပုံပြင်ကအစ အခုဖြစ်ပျက်နေတာနဲ့ ချိတ်ဆက်နေတယ်။
တူညီတဲ့အချက်တစ်ချက်၊ ဆင်တူမှုတစ်ခုတော့ ရှိရမယ်။
မိုးကြိုးနတ်မင်းအမည်နဲ့ သုံးစွဲသူက အိမ်မှာရှိခဲ့တယ်။
သူ့တံခါးက ပိတ်ထားပြီး အဘိုးကြီးက ခေါက်တယ်၊ ဝင်လာတယ်၊ ပြီးတော့ အိပ်ခန်းတံခါးကို ထပ်ခေါက်ပြီးမှ နောက်တစ်ခါဝင်လာတယ်။
အခု၊ ဒီတစ္ဆေက စာသင်ခန်းအပြင်ဘက်မှာ၊ ခေါက်နေပေမယ့် မဝင်လာဘူး။
အဘိုးကြီးက သုံးစွဲသူရဲ့အိမ်ထဲကို ဘာလို့ဝင်ပြီး ဒီနေရာကိုတော့ ဘာလို့မဝင်တာလဲ။
အခြေအနေအတူတူ၊ လုပ်ဆောင်ချက်အတူတူ... ဘာကွာခြားချက်ရှိလဲ။ အချိန်ကိစ္စလား။ ဘယ်လိုအချိန်မျိုးလဲ။ တံခါးခေါက်တဲ့ကြာချိန်ကြောင့်လား။ ဒါက အဓိကအချက်ဖြစ်နိုင်တယ်။
သူ စွန့်စားကြည့်ရမယ်။
ရုတ်တရက် ယန်ကျန့်က သူ့သတ္တိကို မွေးပြီး အော်လိုက်တယ်- "ကျိုးကျန့်၊ တံခါးခေါက်တာပဲ!"
"တံခါးခေါက်တာ?" ကျိုးကျန့်ရဲ့အကြည့်က စူးရှသွားပြီး စကားပြောလိုက်တဲ့ကျောင်းသားကို အာရုံစိုက်လိုက်တယ်- "ရှင်းပြစမ်း။"
ယန်ကျန့်က သူ့ကြောက်ရွံ့မှုကို မျိုချလိုက်တယ်- "ဒါက ခန့်မှန်းချက်သက်သက်ပါ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ထင်တာက ဒီအရာက တံခါးခေါက်တာကနေတစ်ဆင့် သတ်ဖြတ်တာပဲ။ အဘိုးကြီးက အချိန်ကို ရေတွက်နေတာဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ် တခြားတစ်ခုခုဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒါပေမယ့် ဒါက တံခါးခေါက်တာနဲ့ သေချာပေါက်ဆက်စပ်နေတယ်။ ငါတို့သာ သူ့ကို တံခါးမခေါက်အောင် တားနိုင်ရင် သူ့ကိုတားနိုင်လောက်တယ်။"
တံခါးခေါက်ခြင်းဖြင့် သတ်ဖြတ်ခြင်း။
ဒါသာ အမှန်ဆိုရင် ဒီတစ္ဆေက သူတို့ထင်ထားတာထက် ပိုကြောက်စရာကောင်းတယ်။
"ဒီကလေးရဲ့ အလားအလာက အခုတည်းက ပေါ်နေပြီ။" ဖန်းကျင်းက တွေးလိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးတွေက ကျဉ်းမြောင်းသွားကာ လက်သီးကို ဆုပ်လိုက်တယ်- "ငါ သူ့ကို ဒီကျောင်းကနေ အရှင်လတ်လတ်ထွက်သွားခွင့်မပေးနိုင်ဘူး။"
"ငါ မင်းကို ဒီတစ်ခါ ယုံကြည်လိုက်မယ်။" ကျိုးကျန့်က လေးနက်စွာပြောတယ်၊ သူ့အမူအရာက တကယ်ကို အလေးအနက်ထားနေတယ်။
သူ့မှာ တခြားရွေးချယ်စရာမရှိဘူး။
သူသာ အခုမလှုပ်ရှားရင် ဒီမှာရှိတဲ့လူတိုင်း သေကြလိမ့်မယ်။
တုံ့ဆိုင်းမှုမရှိဘဲ ကျိုးကျန့် လှုပ်ရှားလိုက်တယ်။
သူက သားရဲတစ်ကောင်လို ရှေ့ကို ပြေးဝင်သွားတယ်၊ သူ့ရဲ့ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့အချိုးအစားရှိတဲ့ခန္ဓာကိုယ်... ပိန်လှီတဲ့အပေါ်ပိုင်း၊ ထွားကျိုင်းတဲ့အောက်ပိုင်း... က သူ့ကို သာမန်လူတစ်ယောက်ထက် ကျော်လွန်တဲ့ ပေါက်ကွဲအားတစ်ခုကို ပေးတယ်။
ဘန်း!
ကျယ်လောင်တဲ့တိုက်ခတ်သံနဲ့အတူ သူက စာသင်ခန်းတံခါးကို ဆောင့်တိုက်ပြီး အတင်းဖွင့်လိုက်တယ်။
ထိုရိုက်ခတ်မှုက အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနဲ့အဘိုးကြီး၊ သူ့မျက်နှာက ပြာနှမ်းပြီး အလောင်းကွက်တွေဖုံးနေတဲ့သူကို မြေပြင်ပေါ် လိမ့်ကျသွားစေတယ်။
ဘယ်သူမှ သူ့ကို ထူပေးဖို့ မရဲဘူး။
အဘိုးကြီးရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က ထူးဆန်းပြီး တောင့်တင်းတဲ့အနေအထားနဲ့ လဲလျောင်းနေတယ်၊ ခြေလက်တွေက မညီမညာဖြစ်နေပြီး ကန့်လန့်ဖြစ်နေတဲ့ ရုပ်သေးရုပ်တစ်ရုပ်လိုပဲ။
ပြောင်းလွယ်ပြင်လွယ်မှု ဒါမှမဟုတ် နူးညံ့မှုမရှိဘူး၊ သူအသက်ရှင်နေတယ်လို့ ညွှန်ပြတဲ့ ဘာတစ်ခုမှမရှိဘူး။
တစ္ဆေများကို သတ်၍မရ။ ကျိုးကျန့်က အဲ့ဒီစကားလုံးတွေကို သူကိုယ်တိုင်ရေးခဲ့တာ၊ သူ မမေ့သေးဘူး။
ဒီအဘိုးကြီးကို ဖုန်မှုန့်ဖြစ်အောင် ကြိတ်လိုက်ရင်တောင်၊ ပြာဖြစ်အောင် မီးရှို့လိုက်ရင်တောင် သူသေမှာမဟုတ်ဘူး။ သူက စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်တဲ့နည်းလမ်းတစ်ခုနဲ့ ပြန်ပေါ်လာမှာပဲ။
တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို ကိုင်တွယ်နိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသောအရာက နောက်ထပ်တစ္ဆေတစ်ကောင်ပဲ။
သွားကြိတ်ရင်း ကျိုးကျန့်က လှည့်ပြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်တယ်- "မင်းတို့ အခွင့်အရေးရရင် ပြေးကြ! ငါ ဒီအရာကို ထိန်းထားမယ်။"
သူစကားပြောနေစဉ် သူ့ရဲ့ကြီးမားတဲ့ကုတ်အင်္ကျီက ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ ဖောင်းကားလာတယ်။
လက်တစ်ဖက်... ဒါမှမဟုတ် လက်တစ်ဖက်ရဲ့ပုံရိပ်တစ်ခု... က သူ့အရေပြားအောက်ကနေ ထွက်ပေါ်လာတယ်။
လက်က ဖျားနာနေတဲ့ မီးခိုးရောင်-စိမ်းရောင်ဖြစ်ပြီး ချွန်ထက်တဲ့လက်သည်းတွေက အသားကို ဆွဲဖြဲတော့မလို ဖြစ်နေတယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါကိုဖုံးအုပ်ထားတဲ့အရေပြားက အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် ခံနိုင်ရည်ရှိပြီး ဖိအားရှိနေပေမယ့် မပြဲသွားဘူး။
ပိုပြီးကြောက်စရာကောင်းတာက လက်က နှစ်မီတာကျော်ရှည်ထွက်လာတာပဲ။
ဒါက လူ့လက်တစ်ဖက် ဟုတ်သေးရဲ့လား။
မီးခိုးရောင်-စိမ်းရောင်လက်က မြေပြင်ပေါ်က အဘိုးကြီးကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်တယ်။
ဇီဇီဇီ! ဖျပ်ဖျပ်ခတ်နေတဲ့ မီးချောင်းတွေရဲ့အသံက လေထဲမှာ ပြည့်နှက်သွားတယ်။
တစ်ခဏအတွင်းမှာ စာသင်ခန်းကို လွှမ်းခြုံထားတဲ့အမှောင်ထုက ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။
တောက်ပတဲ့အလင်းရောင်က ပြန်ရောက်လာတယ်၊ နံရံတွေက အကွက်အကွက်ဖြစ်နေပြီး ကြမ်းပြင်က ပြိုကျတော့မလိုဖြစ်နေတုန်းပဲ။
ဒါပေမဲ့ ဘေးအန္တရာယ်က ယာယီအားဖြင့် ရပ်တန့်သွားပုံရတယ်။
"အောင်မြင်သွားပြီ။" ကျိုးကျန့်က တွေးလိုက်ပြီး သက်ပြင်းအနည်းငယ်ချလိုက်တယ်။
ဒါပေမဲ့ ပြီးတော့ သူ့မျက်လုံးတွေက ကြောက်လန့်တကြားပြူးကျယ်သွားတယ်၊ သူ့ရဲ့ပိန်လှီတဲ့မျက်နှာက ကြောက်ရွံ့မှုစိုးမိုးလာတာနဲ့အမျှ ဖြူဖျော့သွားတယ်။
မြေပြင်ပေါ်က အဘိုးကြီးက ဖြည်းဖြည်းချင်း မတ်တပ်ထရပ်လာနေတယ်။
သူ့ရဲ့သေနေတဲ့ မီးခိုးရောင်မျက်လုံးတွေက အနည်းငယ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ကျိုးကျန့်ကို တည့်တည့်ကြည့်နေသလိုပဲ။
"မဖြစ်နိုင်ဘူး! ငါသူ့ကို ထိန်းချုပ်ထားပြီးတဲ့နောက် သူဘယ်လိုလုပ်ပြီး လှုပ်ရှားနိုင်သေးတာလဲ။" ကျိုးကျန့်ရဲ့မျက်နှa်က ပြာနှမ်းသွားတယ်။
သူလှည့်ပြီး အော်လိုက်တယ်- "သွား! တစ္ဆေနယ်မြေ အပြည့်အဝမဖွဲ့စည်းခင် ဒီကနေ ထွက်သွားကြ! ငါသူ့ကို ထိန်းထားမယ်!"
ဒီတစ္ဆေ... သူထင်ထားတာထက် အများကြီးပိုအန္တရာယ်များတယ်။
ချွေးစေးတွေက သူ့ကျောပေါ်ကနေ စီးကျလာတယ်။