ပျောက်ဆုံးခြင်း

ကျိုးကျန့်ရဲ့ ဟိန်းဟောက်သံက စာသင်ခန်းထဲက လူတိုင်းကို လန့်နိုးသွားစေတယ်။

သူတို့အားလုံးက ရုတ်တရက်ပြောင်းလဲသွားတဲ့ အခြေအနေကြောင့် မှင်တက်နေကြပေမယ့် သက်ရှိသတ္တဝါတိုင်းရဲ့ ရှင်သန်လိုစိတ်က အလိုလို ပေါ်ထွက်လာတယ်။

"အသက်ရှင်ချင်ရင် ငါ့နောက်လိုက်ခဲ့!"

ဖန်းကျင်းက ပထမဆုံး တုံ့ပြန်လိုက်တဲ့သူပဲ။

သူက ဟိန်းဟောက်ပြီး မယုံနိုင်လောက်တဲ့အမြန်နှုန်းနဲ့ ပြေးထွက်သွားတယ်၊ စာသင်ခန်းရဲ့နောက်တံခါးကို တန်းတန်းမတ်မတ် ဦးတည်သွားတယ်။

သူတို့စာသင်ခန်းက ငါးလွှာမှာ။

ကျောင်းကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ သူတို့ အောက်ထပ်ကို ဆင်းရမယ်။

သူတို့သာ ဒုတိယထပ် ဒါမှမဟုတ် ပထမထပ်မှာဆိုရင် သူက ပြတင်းပေါက်ကနေ တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ခုန်ချလိုက်မှာပဲ။

ဒါပေမဲ့ ငါးလွှာကနေ ခုန်ချတာက ကိုယ့်ကိုယ်ကို သတ်သေတာနဲ့ ဘာမှမခြားဘူး။

ဖန်းကျင်းရဲ့ အလန့်တကြား ဖြစ်နေတဲ့ ထွက်ပြေးမှုက အားကောင်းတဲ့ လှုံ့ဆော်မှု အကျိုးသက်ရောက်မှုတစ်ခု ရှိခဲ့တယ်။

တခြားသူတွေက သူတို့ရဲ့တွေဝေမှုကနေ မြန်မြန်သတိပြန်ဝင်လာပြီး သူ့နောက်ကို အလိုလိုလိုက်ပြီး စာသင်ခန်းအပြင်ဘက်ကို ထွက်သွားကြတယ်။

ယန်ကျန့်လည်း တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ အခန်းထဲကနေ ချက်ချင်းထွက်လိုက်တယ်။

ကျိုးကျန့်က အဘိုးကြီးကို အကြာကြီး ထိန်းထားနိုင်မှာမဟုတ်ဘူးလို့ သူခံစားနေရတယ်။

ဘုန်း!

အရင်ကတည်းက ဆွေးမြေ့နေတဲ့ကြမ်းပြင်က လူအများကြီး ပြေးလွှားနေတဲ့အလေးချိန်အောက်မှာ ပြိုကျသွားတယ်။

ကျောင်းသားအတော်များများက ဟက်တက်ကွဲနေတဲ့အပေါက်ထဲကို ပြုတ်ကျသွားတယ်။

"ကျန်းဝေ့! မြောင်ရှောင်ရှန်း!"

ယန်ကျန့် လန့်သွားပြီး ပြိုကျသွားတဲ့နေရာကို အမြန်ရှောင်လိုက်တယ်။

"အင့်၊ ငါဘာမှမဖြစ်ဘူး။ တောက်စ်၊ ခုနက ဘယ်သောက်ကောင်က ငါ့ကို တွန်းလိုက်တာလဲ။ လူသတ်မှုနဲ့ တရားစွဲပစ်မယ်!" ကျန်းဝေ့က ကျိန်ဆဲရင်း သူ့ရဲ့နာကျင်နေတဲ့တင်ပါးကို ကိုင်ကာ အသက်ကို မနည်းရှူနေရတယ်။

ကံကောင်းစွာနဲ့ သူက အောက်ကစာသင်ခန်းထဲကိုပဲ ပြုတ်ကျသွားတာ၊ သုံးမီတာလောက်အမြင့်ပဲရှိတော့ သေလောက်တဲ့အထိတော့ မဟုတ်ဘူး။

ဒါပေမဲ့ ကျန်းဝေ့က ပြုတ်ကျသွားတဲ့ တခြားသူတွေကို လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သူ့နှလုံးခုန်သံ တစ်ချက်ရပ်သွားတယ်။

သူတို့ထဲကတစ်ယောက်က မြေပြင်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေတယ်၊ မျက်လုံးတွေက ပြူးကျယ်နေပြီး လည်ပင်းကနေ သွေးတွေက တသွင်သွင်စီးကျနေတယ်။

သူမက ဂလုဂလုမြည်သံတွေ ထွက်နေပြီး မသေသေးဘူး။

ယန်ကျန့်က သွေးစွန်းနေတဲ့သံချောင်းတစ်ချောင်း သူမလည်ပင်းကို ထိုးဖောက်ဝင်နေတာကို မြင်လိုက်တယ်။

သူမက သူတို့အတန်းထဲက စာလည်းတော်ရုပ်လဲချောတဲ့ ထိပ်တန်းကျောင်းသူတစ်ယောက်ပဲ။

သူမက ဒီလိုဝမ်းနည်းစရာအဆုံးသတ်နဲ့ ကြုံတွေ့ရမယ်လို့ ဘယ်သူမှ မထင်ထားခဲ့ဘူး။

ဒီလောက်ပြင်းထန်တဲ့ဒဏ်ရာတွေနဲ့၊ အထူးသဖြင့် ဒီလိုအခြေအနေမျိုးအောက်မှာ အရေးပေါ်ကုသမှုအတွက် အချိန်မရှိတော့ဘူး။

"ထပြီး အခုချက်ချင်းသွားကြ! အချိန်မဖြုန်းကြနဲ့!" ယန်ကျန့်က တခြားသူတွေကို ထပ်စစ်ဆေးမနေတော့ဘဲ အော်ပြောလိုက်တယ်။

သူ ချက်ချင်းပဲ လှုပ်ရှားလိုက်တယ်။

"ယန်ကျန့်၊ ငါ့ကို လာမခိုင်းနဲ့။ ငါ ဒီကျိန်စာသင့်နေတဲ့နေရာကနေ သွားတော့မှာ။ နောက်ကျရင် ငါ့ဆီက အရင်းအမြစ်တွေတောင်းဖို့တောင် စိတ်မကူးနဲ့!" ကျန်းဝေ့က ပြေးရင်း ကျိန်ဆဲလိုက်တယ်။

ဒီအချိန်မှာတော့ ကျောင်းသားတွေက သားရဲတစ်အုပ်လိုပဲ၊ စာသင်ခန်းထဲကနေ ပြေးထွက်ပြီး လှေကားအတိုင်း အောက်ကို ပြေးဆင်းသွားကြတယ်။

"ငါတို့ တကယ်ပဲ ဒီနေရာကနေ ဘာမှမဖြစ်ဘဲ ထွက်သွားနိုင်ပါ့မလား။"

ယန်ကျန့်ရဲ့နှလုံးသားထဲမှာ စိတ်မသက်မသာဖြစ်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်။

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနဲ့ အလောင်းကွက်တွေဖုံးနေတဲ့အဘိုးကြီးရဲ့ပုံရိပ်က သူ့စိတ်ထဲမှာ စွဲကျန်နေတယ်။

အဲ့ဒီအဘိုးကြီးက တကယ်ပဲ တစ္ဆေတစ်ကောင်ဆိုရင် ကျိုးကျန့်က သူ့ကို ကိုင်တွယ်နိုင်ပါ့မလား။ ကျိုးကျန့်ကိုယ်တိုင်ပြောခဲ့တယ်... တစ္ဆေတွေကို သတ်လို့မရဘူးတဲ့။

တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို ကိုင်တွယ်နိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသောအရာက နောက်ထပ်တစ္ဆေတစ်ကောင်ပဲ။

နေဦး... ကျိုးကျန့်ကလည်း တစ္ဆေတစ်ကောင်ဖြစ်နိုင်သလား။

တစ်ခဏအတွင်းမှာ ယန်ကျန့်က သူ့ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစက်သွားတာကို ခံစားလိုက်ရတယ်။

သူ ခုနက တစ္ဆေတစ်ကောင်ရဲ့သင်ခန်းစာကို နားထောင်နေခဲ့တာလား။ ဒီကမ္ဘာကြီးမှာ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။

စာသင်ခန်းစင်္ကြံအပြင်ဘက်မှာ ကျိုးကျန့်က အဘိုးကြီးကို အစွမ်းကုန်ထိန်းထားတုန်းပဲ၊ သူ့ကို တစ္ဆေနယ်မြေထပ်မသုံးနိုင်အောင် တားဆီးနေတယ်။

တစ္ဆေနယ်မြေသာ ပြန်ပေါ်လာရင် ကျောင်းသားတွေက စာသင်ခန်းကနေ ထွက်သွားရင်တောင် အရှင်လတ်လတ်လွတ်မြောက်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။

ဒါပေမဲ့ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနဲ့အဘိုးကြီးရဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာက ကျိုးကျန့်ရဲ့မျှော်လင့်ချက်ကို ကျော်လွန်သွားခဲ့တယ်။

သူ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ထိန်းထားနိုင်မလဲဆိုတာ သူကိုယ်တိုင်တောင် မသိဘူး။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ကျောင်းသားတွေက ထိတ်လန့်နေတဲ့ယုန်တစ်အုပ်လို လှေကားတွေကို အပြေးအလွှားဆင်းနေကြတယ်။

ပထမထပ်၊ ဒုတိယထပ်၊ တတိယထပ်...

မျှော်လင့်ချက်က လက်တစ်ကမ်းအကွာမှာပဲ ရှိနေပုံရတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဖန်းကျင်းက လှေကားထောင့်ကို ရောက်ခါနီးမှာပဲ မှိန်ဖျော့တဲ့ ‘ဇီ’ ခနဲအသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး လှေကားထစ်မီးတွေ ချက်ချင်းငြိမ်းသွားကာ နေရာတစ်ခုလုံး အမှောင်ကျသွားတယ်။

အမှောင်က အရမ်းထူထဲလွန်းလို့ ကိုယ့်လက်ကိုတောင် ကိုယ့်မျက်နှာရှေ့မှာ မမြင်ရဘူး။

ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကို ကြည့်ရင်တောင် အလင်းရောင်တစ်စွန်းတစ်စမျှ မရှိဘူး။

"အား!"

မီးတွေငြိမ်းသွားတာနဲ့ အမျိုးသမီးကျောင်းသူတစ်ဦးက ထိတ်လန့်တကြားအော်လိုက်တယ်။

"တောက်စ်၊ ကျိုးကျန့် သူ့အစွမ်းကုန်သွားပြီလား။ တစ္ဆေနယ်မြေ ပြန်ပေါ်လာပြီလား။ အဲ့ဒီအဘိုးကြီးက ဘယ်အဆင့်တစ္ဆေလဲ။ သူက တကယ်ပဲ ကြောက်စရာကောင်းတယ်။" ဖန်းကျင်းက တိုးတိုးလေးရေရွတ်ရင်း သူ့မျက်နှာပေါ်က ချွေးတွေက တစက်စက်ကျနေတယ်။

အမှောင်ထဲမှာ သူ မရပ်ဝံ့ဘူး။

သူလှည့်ပြီး အော်လိုက်တယ်- "ဆက်သွားကြ! မရပ်နဲ့!"

သူ တကယ်တော့ ဒီလူတွေကို ကယ်ချင်တာမဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့ကို တစ္ဆေနယ်မြေထဲမှာ သေခွင့်မပေးနိုင်ဘူး။

မဟုတ်ရင် တစ္ဆေနယ်မြေက ပိုပြီးကြောက်စရာကောင်းလာလိမ့်မယ်။

အမှောင်ထဲမှာ ရှေ့ဆက်သွားရတာက သူတို့အတွက် သိပ်မခက်ခဲဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရင်းနှီးနေလို့ပဲ။

ဒါပေမဲ့ ခဏအကြာမှာ ဖန်းကျင်း ရုတ်တရက်ရပ်လိုက်တယ်။

သူ တစ်ခုခုမှားနေတာကို သဘောပေါက်သွားတယ်။

သူတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး။

သူ့နောက်က ယန်ကျန့်ကလည်း ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့အရာတစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်တယ်။

သူတို့ လှေကားငါးထပ်ကျော် ဆင်းခဲ့ပြီးပြီဖြစ်ပေမယ့် လှေကားတွေက အောက်ကို ဆက်ရှိနေတုန်းပဲဆိုတာကို သဘောပေါက်လိုက်တာနဲ့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က တင်းမာသွားတယ်။

"အားလုံးပဲ ရပ်! ရှေ့ဆက်မသွားကြနဲ့တော့!"

ဖန်းကျင်းရပ်လိုက်တာနဲ့ တခြားသူတွေက အလိုလို သူ့နောက်ကနေ လိုက်ရပ်ကြတယ်။

ဒီအခြေအနေမှာ အတော်လေးတည်ငြိမ်ပြီး စိတ်ထိန်းနိုင်တဲ့ ဖန်းကျင်းက အုပ်စုရဲ့ကျောရိုးဖြစ်လာပုံရတယ်။

"ဖန်းကျင်း၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ငါတို့ ဘာလို့မသွားတော့တာလဲ။" မိန်းကလေးတစ်ယောက်က တုန်ယင်နေတဲ့အသံနဲ့ မေးလိုက်တယ်။

"မင်းတို့မသွားရင် ငါသွားမယ်။ ငါဒီမှာနေပြီး သေမင်းကို မစောင့်ချင်ဘူး။" ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်က ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ပြောလိုက်တယ်။

သူက ရှေ့ဆက်သွားပြီး မကြာခင်မှာပဲ အမှောင်ထဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။

"ဖန်းကျင်း၊ မနောက်နဲ့လေ။ မင်းကြောင့် လူတွေသေကုန်နိုင်တယ်။" တစ်စုံတစ်ယောက်က မျက်ရည်တွေနဲ့နင်နေတဲ့အသံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။

"ဆက်လျှောက်မယ်? ငါတို့ ငါးလွှာကနေ လှေကားဘယ်နှစ်ထပ် ဆင်းခဲ့ပြီးပြီလဲဆိုတာ မင်းတို့သိ ရဲ့လား။" ဖန်းကျင်းက ပေါက်ကွဲလိုက်တယ်။

"ထွက်ပြေးနေတဲ့ပရမ်းပတာထဲမှာ ဘယ်သူက အဲ့ဒါကို ရေတွက်နေမှာလဲ။"

ထိတ်လန့်မှုထဲမှာ ဘယ်သူမှ ရေတွက်မနေခဲ့ဘူး။

လူတိုင်းက ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ ခေါင်းအေးအေးမထားနိုင်ကြဘူး။

ဒီအချိန်မှာ ယန်ကျန့်က တည်ငြိမ်စွာ စကားစလိုက်တယ်- "မီးတွေမငြိမ်းခင်က ငါတို့ တတိယထပ်ကို ရောက်နေပြီး ဒုတိယထပ်ကို သွားနေတာ။ ဒါပေမဲ့ မီးတွေငြိမ်းပြီးတဲ့နောက် ငါတို့ အနည်းဆုံး သုံးထပ်၊ လေးထပ်လောက် ဆင်းခဲ့ပြီးပြီ။ တစ်နည်းအားဖြင့်ပြောရရင် ငါတို့အခု မြေအောက်မှာ။ ဒါပေမဲ့ ဒီကျောင်းအဆောက်အအုံမှာ မြေအောက်ခန်းမရှိဘူး။"

"တောက်စ်၊ ယန်ကျန့်၊ အဲ့လိုကြောက်စရာကောင်းတဲ့စကားတွေ မပြောစမ်းပါနဲ့။ ဒါက အဲ့လိုလုပ်ရမယ့်အချိန်မဟုတ်ဘူး။" အမှောင်ထဲက တစ်စုံတစ်ယောက်က ပြန်ပြောလိုက်တယ်။

"ဒါဆို အခုဘာလုပ်ကြမလဲ။ ဆက်သွားမလား၊ မသွားဘူးလား။"

"လှေကားထပ်အနည်းငယ်လောက် ဆက်ဆင်းကြည့်ကြမလား။ ယန်ကျန့် မှားတွက်မိတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။"

သူတို့အငြင်းပွားနေစဉ် အမှောင်ထဲမှာ မှိန်ဖျော့တဲ့အလင်းရောင်တစ်ခု ရုတ်တရက်ပေါ်လာတယ်။

အမျိုးသမီးကျောင်းသူတစ်ဦးက တုန်ယင်စွာနဲ့ သူ့ဖုန်းရဲ့ဓာတ်မီးကို ဖွင့်လိုက်တာ။

ဖုန်းတွေက အလုပ်လုပ်သေးတာလား။

လူတိုင်း ဝမ်းသာအားရဖြစ်သွားပြီး သူတို့ဖုန်းတွေကို အမြန်ဆွဲထုတ်ကာ ဓာတ်မီးတွေ ဖွင့်လိုက်ကြတယ်။

မကြာခင်မှာပဲ အလင်းတန်းတစ်ဒါဇင်လောက်က နေရာကို လင်းထိန်သွားစေတယ်။

ဒါပေမဲ့ အတန်းထဲက လူအရေအတွက်နဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် ဒါက အများကြီးနည်းလွန်းတယ်။

တခြားသူတွေ လမ်းခွဲသွားကြတာလား။

ပိုပြီးထူးဆန်းတာက ဖုန်းတွေကလာတဲ့အလင်းရောင်က ပုံမှန်လို မတောက်ပဘူး။

ပတ်ဝန်းကျင်ကအမှောင်ထုက အဲ့ဒါကို ဖိနှိပ်ထားပြီး အလင်းကို သူတို့ပတ်လည် တစ်မီတာအကွာအဝေးမှာပဲ ကန့်သတ်ထားသလိုပဲ။

အဲ့ဒီအပြင်ဘက်မှာတော့ အမှောင်က မင်လို မည်းနက်နေတယ်။

ဒီဖိစီးတဲ့အမှောင်ထုက အသက်ရှူရခက်စေပြီး ဘယ်အချိန်မဆို အဲ့ဒီထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပျောက်ဆုံးသွားနိုင်သလိုပဲ။

"ရှေ့ဆက်သွားကြ။" ဖန်းကျင်းက သွားကြိတ်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။

သူ့မှာ တခြားရွေးချယ်စရာမရှိဘူး။

ဒါက တစ်ဦးတစ်ယောက်ရဲ့အစွမ်းအစနဲ့ ကျော်လွှားနိုင်တဲ့အရာမဟုတ်ဘူး။

သူတို့လုပ်နိုင်တာက ကျိုးကျန့် အသက်ရှင်နေသေးပြီး တစ္ဆေကို ခဏလောက်ထိန်းထားနိုင်ကာ တစ္ဆေနယ်မြေကို ဖျက်ဆီးပေးဖို့ ဆုတောင်းရုံပဲ။

မဟုတ်ရင် သူတို့အားလုံး ဒီတစ္ဆေနယ်မြေထဲမှာ ထာဝရပျောက်ဆုံးသွားပြီး ဘယ်တော့မှ လွတ်မြောက်နိုင်တော့မှာမဟုတ်ဘူး။

သူတို့ လှေကားတွေကို ဆက်ဆင်းသွားကြတယ်။

ဒီတစ်ခါတော့ ဖန်းကျင်းတစ်ယောက်တည်းမဟုတ်ဘဲ ကျောင်းသားအတော်များများက အထပ်တွေကို စရေတွက်လာကြတယ်။

ပထမထပ်၊ ဒုတိယထပ်၊ တတိယထပ်...

သူတို့ ရေတွက်လေလေ၊ ပိုပြီး စိုးရိမ်လာလေလေ။

သူတို့ ငါးလွှာကို ရောက်ပြီး လှေကားတွေက အောက်ကို ဆက်ရှိနေတုန်းပဲဆိုတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ လူတိုင်း တောင့်တင်းသွားကြတယ်။

သူတို့ရဲ့လက်တွေ ခြေထောက်တွေက အေးစက်သွားပြီး ကြောက်ရွံ့မှုက သူတို့မျက်နှာတွေပေါ်မှာ အထင်းသားပေါ်နေတယ်။

ကျောင်းသူတချို့က စိတ်ဓာတ်ကျပြီး မြေပြင်ပေါ်မှာ ပြိုလဲကျကာ ငိုကြွေးကြတယ်။

"ငါတို့... ငါတို့ လှေကားငါးထပ် ဆင်းခဲ့ပြီးပြီ။"

"ငါလည်း ငါးထပ်ရေတွက်မိတယ်။ ငါတို့တော့ သွားပြီ။ ဒီနေရာကနေ ထွက်လို့မရတော့ဘူး။"

တစ်ခဏအတွင်းမှာ လူတိုင်း ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဖြစ်သွားကြတယ်။

ဖန်းကျင်းရဲ့မျက်နှာကလည်း ဖြူဖျော့နေတယ်။

သူ ရှေ့ဆက်သွားဖို့ မရဲတော့ဘူး။

သူ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်။

သူ တကယ်ပဲ ဒီနေရာမှာ ဒီအတိုင်း သေသွားတော့မှာလား။

"ယန်ကျန့်၊ မင်း မသေသေးဘူးမလား။"

ရုတ်တရက် ဖန်းကျင်းက ကြမ်းတမ်းတဲ့လေသံနဲ့ အော်ခေါ်လိုက်တယ်။

"ဖန်းကျင်း၊ ငါမင်းကို ဘာမှမလုပ်ထားဘူး။ ငါ့ကို အဲ့လို ကျိန်ဆဲမနေနဲ့။" ယန်ကျန့်က အေးစက်စွာ ပြန်ဖြေတယ်။

ဖန်းကျင်းက လှည့်ပြီး လူအုပ်ကို တွန်းဖယ်ကာ ယန်ကျန့်ရဲ့ကော်လံကို ဆွဲကိုင်လိုက်တယ်။

"မင်းမသေသေးရင် ရှေ့ကနေ ဦးဆောင်သွား။ မင်းသာဆိုရင် မင်းငါတို့ကို ဒီနေရာကနေ အရှင်လတ်လတ် ထုတ်သွားနိုင်မှာ သေချာတယ်။ မင်းရဲ့အလားအလာနဲ့ဆိုရင် မင်းဒီကျိန်စာသင့်နေတဲ့နေရာမှာ သေမှာမဟုတ်ဘူး။"

ယန်ကျန့်က "မင်းက ငါ့ထက်ပိုသိတယ်။ မင်းသာ ထွက်ပေါက်ရှာမတွေ့ရင် ငါက ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။"

"မင်း တစ်ခုခုတော့ သိရမယ်။ တောက်စ်၊ မင်းပြောမှာလား၊ မပြောဘူးလား။" ဖန်းကျင်းရဲ့မျက်နှာက စိတ်ပျက်အားငယ်မှုနဲ့ လိမ်ကျစ်သွားတယ်။

သူက သူ့ရဲ့အဆုံးစွန်ကို ရောက်နေပြီဖြစ်ပြီး သူ့မျှော်လင့်ချက်တွေကို ယန်ကျန့်အပေါ်မှာပဲ ပုံအပ်နိုင်တော့တယ်။

ယန်ကျန့်သာ အနာဂတ်မှာ အဲ့ဒီအဆင့်ကို ရောက်နိုင်တဲ့အလားအလာ တကယ်ရှိခဲ့ရင် သူဒီနေရာမှာ သေချာပေါက် သေမှာမဟုတ်ဘူး။

အစကတည်းက အခုအချိန်အထိ ဖန်းကျင်းက ယန်ကျန့်ကို အနီးကပ်အာရုံစိုက်နေခဲ့တာ။

အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာ ယန်ကျန့်က တံခါးခေါက်တစ္ဆေရဲ့ပုံစံကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာခဲ့ပြီး ထွက်ပြေးနေစဉ် သူတို့ဆင်းခဲ့တဲ့အထပ်အရေအတွက်ကို မှတ်ထားခဲ့တယ်။

သံသယမရှိဘဲ ယန်ကျန့်က မယုံနိုင်လောက်အောင် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ လိုက်လျောညီထွေဖြစ်နိုင်စွမ်းရှိတဲ့သူတစ်ယောက်ပဲ။

သာမန်လူတွေသာဆိုရင် တစ္ဆေနယ်မြေနဲ့ ကလဲ့စားချေလိုတဲ့ဝိညာဉ်ကို ကြုံတွေ့ရတာနဲ့ လုံးဝထိတ်လန့်သွားမှာပဲ။

ဒါပေမဲ့ ယန်ကျန့်က တည်ငြိမ်နေတုန်းပဲ။

ဒါက ရှားပါးတဲ့အရည်အချင်းတစ်ခုပဲ။

ပုံမှန်အချိန်တွေမှာ ဒီလိုအရည်အချင်းက အသုံးမဝင်ဘူးလို့ထင်ရနိုင်တယ်၊ ကိုယ့်တစ်သက်မှာ ဘယ်တော့မှ မလိုအပ်မယ့်အရာတစ်ခုပေါ့။

ဒါပေမဲ့ ရုတ်တရက်ပြောင်းလဲသွားတဲ့ကမ္ဘာကြီးမှာ ဒီအရည်အချင်းက လူတစ်ယောက်ရဲ့ရှင်သန်နိုင်ခြေကို အများကြီးတိုးမြှင့်ပေးနိုင်တယ်။

ယန်ကျန့်သာ တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူဖြစ်လာနိုင်ခဲ့ရင် ဒီအရည်အချင်းက သူ့ကို တစ္ဆေတွေနဲ့ဆက်ဆံတဲ့အခါ သိသာတဲ့အားသာချက်တစ်ခု ပေးလိမ့်မယ်။

"ဖန်းကျင်း၊ ငါ့ကိုမေးရင်တောင် အကူအညီမရဘူး။ ဒါက ငါဒီလိုအရာမျိုးနဲ့ ပထမဆုံးကြုံတွေ့ဖူးတာပဲ။ ငါ့မှာသာ ထွက်ပေါက်ရှိခဲ့ရင် ငါဒီမှာနေမှာမဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ဒီနေရာမှာ တစ်စက္ကန့်ပိုနေတိုင်း အဲ့ဒီအရာနဲ့ ပြေးတွေ့နိုင်ခြေပိုများလာတယ်။ ငါသေချင်တယ်လို့ မင်းထင်နေတာလား။" ယန်ကျန့်က ပြောတယ်။

ဖန်းကျင်းရဲ့နှလုံးသားက နစ်ဝင်သွားတယ်။

သူရုတ်တရက်သဘောပေါက်သွားတာက ဒီအချိန်မှာ ယန်ကျန့်က ဘာမှမသိသေးတဲ့ လုံးဝအသစ်စက်စက်တစ်ယောက်ပဲဆိုတာကိုပဲ။

သူက ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ ယန်ကျန့်ဆီက အကူအညီရှာမိတာကို နည်းနည်းရယ်စရာကောင်းတယ်လို့ ခံစားမိတယ်။

အနာဂတ်က ယန်ကျန့်ရဲ့သူ့အပေါ်လွှမ်းမိုးမှုက အရမ်းကြီးသွားခဲ့လို့လား။

"ဖန်း... ဖန်းကျင်း၊ တစ်ခုခုတော့ လွဲနေပြီ။ ကြည့်စမ်း..."

ကျောင်းသားတစ်ယောက်က ရုတ်တရက် အိမ်သာတံခါးကို တုန်ယင်စွာနဲ့ ညွှန်ပြလိုက်တယ်။

ကျောင်းအဆောက်အအုံရဲ့ တတိယထပ်နဲ့ ဒုတိယထပ်ကြားမှာ အိမ်သာတစ်လုံးရှိတယ်။

"တောက်စ်၊ ငါတို့ စက်ဝိုင်းပုံစံသွားပြီး ဒုတိယထပ်ကို ပြန်ရောက်လာတာပဲ။ ငါတို့တော့ တကယ်သွားပြီ။"

"မဟုတ်ဘူး၊ အဲ့ဒါမဟုတ်ဘူး။ တံခါးနောက်ကို ကြည့်စမ်း။ အဲ့ဒီမှာ... အဲ့ဒီမှာ ပုံရိပ်တစ်ခုရှိတယ်။" ကျောင်းသားက ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ပြောရင်း သူ့ဖုန်းကို မြှောက်ကိုင်ကာ တံခါးကို အလင်းထိုးလိုက်တယ်။

လူတိုင်း ချက်ချင်းပဲ ကြောက်လန့်တကြား နောက်ဆုတ်လိုက်ကြတယ်။

အိမ်သာတံခါးရဲ့ မှန်ပြတင်းပေါက်မှာ အရပ်ရှည်တဲ့ လူပုံသဏ္ဌာန်ရိပ်တစ်ခုက အလင်းရောင်ထဲမှာ ပေါ်လာတယ်။

"ဘယ်... ဘယ်သူအထဲမှာလဲ။" တစ်စုံတစ်ယောက်က သတ္တိမွေးပြီး အော်ခေါ်လိုက်တယ်၊ အဲ့ဒါက အတန်းဖော်တစ်ယောက်ပဲဖြစ်ဖို့ မျှော်လင့်ရင်းပေါ့။

ကျွီ~

တံခါးဖွင့်သံ ရှည်လျားစွာ ပဲ့တင်ထပ်သွားတယ်။

ဖြူဖျော့ပြီး တစ္ဆေဆန်တဲ့လက်မောင်းတစ်ဖက်က မှောင်မိုက်နေတဲ့အိမ်သာထဲကနေ ထွက်လာပြီး တံခါးပေါ်မှာ တင်လိုက်ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း တွန်းဖွင့်လိုက်တယ်။

"ဒါ လူမဟုတ်ဘူး။ နောက်ထပ်တစ္ဆေတစ်ကောင်ပဲ။"

ဖန်းကျင်းရဲ့သူငယ်အိမ်တွေက ပြင်းထန်စွာကျုံ့သွားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ပြီးတော့ ကြမ်းတမ်းတဲ့အကြည့်တစ်ခုက သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ ပေါ်လာတယ်။

"ယန်ကျန့်၊ မင်းဘာမှမသိမှတော့ မင်းအထဲကိုဝင်သွား။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက ယန်ကျန့်ကို ဖမ်းဆွဲပြီး သူ့ကို သတိမထားမိခင်မှာပဲ အိမ်သာထဲကို တွန်းထည့်လိုက်တယ်။