အိမ်သာထဲက လက်

အိမ်သာတံခါးက ‘ကျွီ’ ခနဲ ပွင့်သွားပြီး အမှောင်ထုထဲကနေ ဖြူဖျော့ပြီး တစ္ဆေဆန်တဲ့လက်တစ်ဖက် ထွက်ပေါ်လာတယ်။

လူတိုင်းက ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ တောင့်တင်းသွားကြပြီး သူတို့ရဲ့နှလုံးသားတွေက တဒုန်းဒုန်းခုန်နေကာ အသံတစ်ချက်မှ မပြုရဲကြဘူး။

အဲ့ဒီအခိုက်အတန့်မှာ ယန်ကျန့်က သူ့အတန်းဖော် ဖန်းကျင်းက ရုတ်တရက်ရူးသွားပြီး သူ့ကိုဖမ်းဆွဲကာ တစ္ဆေရှိရာဘက်ကို တွန်းပို့လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။

"ဖန်းကျင်း၊ မင်းငါ့ကို သတ်မလို့လား။" ယန်ကျန့်က သွားကြိတ်ရင်း တစ်ခုခုမှားနေတာကို ခံစားမိတာနဲ့ ချက်ချင်းတုံ့ပြန်လိုက်တယ်။

သူက ဖန်းကျင်းရဲ့လက်မောင်းကို အမြန်ဖမ်းဆွဲလိုက်တယ်။

သူတို့ရဲ့ခြေလှမ်းတွေ ရပ်တန့်သွားပြီး နှစ်ယောက်စလုံး ငြိမ်သက်သွားကြတယ်။

"ယန်ကျန့်၊ မင်းမသေရင် ငါ့ဘဝမှာ ဘယ်တော့မှ စိတ်အေးချမ်းရမှာမဟုတ်ဘူး။ မင်းက ငါခုနက နောက်နေတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာလား။ မင်းက တော်တော်လေးကို အသုံးမကျသေးတာပဲ။ ငါ့ရည်ရွယ်ချက်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပြထားမှန်း မင်းသိရဲ့သားနဲ့ မင်းငါ့ကို သတိမထားခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါဒါကို မျှော်လင့်ပြီးသားပါ။ နောက်ဆုံးတော့ မင်းက ဒီကမ္ဘာကြီးရဲ့ရက်စက်မှုကို နားမလည်သေးတဲ့ ဘာမှမသိတဲ့ကျောင်းသားတစ်ယောက်ပဲ။ ဒီနေ့ ငါမင်းကို သင်ခန်းစာတစ်ခုပေးမယ်။"

ဖန်းကျင်းက သူ့ခေါင်းကိုလှည့်ပြီး အော်လိုက်တယ်- "မင်းတို့ ဘာလို့မကူညီတာလဲ။ အိမ်သာထဲကတစ္ဆေကို အချိန်ဆွဲဖို့ သူ့ကိုတွန်းထည့်ဖို့လိုတယ်။ အဲ့ဒီတစ္ဆေသာ ထွက်လာရင် ငါတို့အားလုံးသေကုန်မှာ။ အသက်ရှင်ချင်ရင် တစ်ယောက်ယောက်တော့ စတေးခံရမယ်။ တခြားနည်းလမ်းမရှိဘူး။"

ကိုယ်ကျင့်တရားကို လက်နက်အဖြစ်သုံးတာက အလုပ်ဖြစ်တယ်။

တစ္ဆေရဲ့ခြိမ်းခြောက်မှုအောက်မှာ လူတွေက အသက်ရှင်ဖို့အတွက် ဘာမဆိုလုပ်ကြလိမ့်မယ်၊ အထူးသဖြင့် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တယ်လို့ထင်ရတဲ့ အကြောင်းပြချက်တစ်ခုပေးလိုက်တဲ့အခါမှာပေါ့။

ချက်ချင်းပဲ အမျိုးသားအတန်းဖော်သုံးယောက်၊ သူတို့မျက်နှာတွေက ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ပြည့်နေပြီး ပြေးလာကာ ယန်ကျန့်ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်ကြတယ်။

သူတို့လေးယောက်ပေါင်းပြီး တွန်းနေတဲ့အားကို ဘယ်သူမှ မခုခံနိုင်ဘူး။

ယန်ကျန့်က နောက်ကို အမြန်တွန်းပို့ခံလိုက်ရပြီး မကြာခင်မှာပဲ အိမ်သာတံခါးဆီကို ရောက်သွားတယ်။

နောက်တစ်ခဏမှာ အမှောင်ထုထဲက ဖြူဖျော့တဲ့လက်က ထွက်လာပြီး သူ့ပခုံးကို ဖမ်းဆွဲလိုက်တယ်။

အဲ့ဒီအေးစက်ပြီး တောင့်တင်းတဲ့လက်ချောင်းတွေက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့အားနဲ့ သူ့ထဲကို တူးဝင်သွားပြီး သူ့ကို မည်းနက်နေတဲ့အိမ်သာထဲကို ဆွဲခေါ်သွားတယ်။

"ယန်ကျန့်၊ ဝင်သွား! ဒီတစ်ခါတော့ မင်းသွားပြီ။ နောက်ဘဝမှာ ပိုပြီးပါးနပ်အောင်နေı သင်ယူလိုက်။" ဖန်းကျင်းက အော်ဟစ်ရင်း သူ့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် တွန်းလိုက်တယ်။

ယန်ကျန့်က ဒေါသတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်။

သူ့ပခုံးက ထုံကျင်နေပြီဆိုတာကို သူခံစားနေရပြီ၊ အဲ့ဒီအေးစက်ပြီး ဖြူဖျော့တဲ့လက်နဲ့ ကြိတ်ချေခံလိုက်ရသလိုပဲ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ကျောချမ်းစရာကောင်းတဲ့အအေးဓာတ်တစ်ခုက သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး သူ့သွေးတွေက ခဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။

"မင်းတို့ အောက်တန်းစားတွေ! ငါတို့က အတန်းဖော်တွေလေ၊ မင်းတို့က ငါ့ကိုသတ်မလို့လား။ ကောင်းပြီ၊ ငါသေရမယ်ဆိုရင် မင်းတို့ထဲက အနည်းငယ်ကို ငါနဲ့အတူ ဆွဲခေါ်သွားမယ်။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက ခုခံခြင်းကိုရပ်လိုက်ပြီး သူ့အတန်းဖော်နှစ်ယောက်ရဲ့လက်မောင်းတွေကို တင်းကျပ်စွာ ဖမ်းဆွဲလိုက်တယ်။

နောက်ကွယ်က ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့အားက သူတို့အားလုံးကို ရှေ့ကို ဆွဲခေါ်သွားတယ်။

ဖန်းကျင်းက တစ်ခုခုမှားနေတာကို သဘောပေါက်သွားပြီး ယန်ကျန့်ရဲ့ဖမ်းဆုပ်မှုကို ရှောင်ရှားရင်း အမြန်နောက်ဆုတ်လိုက်တယ်။

"မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး! ငါ့ကိုလွှတ်ပေး၊ ယန်ကျန့်! ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကိုလွှတ်ပေးပါ!"

"ငါတောင်းပန်ပါတယ်၊ ငါမသေချင်ဘူး! ငါ့ကိုမဆွဲနဲ့၊ တခြားတစ်ယောက်ယောက်ကို ဆွဲ!"

ဖမ်းမိသွားတဲ့အတန်းဖော်နှစ်ယောက်က ကြောက်လန့်တကြား တောင်းပန်ကြတယ်၊ သူတို့အသံတွေက ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ တုန်ယင်နေတယ်။

ယန်ကျန့်ကတော့ သူသေတော့မယ်ဆိုတာ သေချာသွားတော့ ကြောက်စိတ်နည်းသွားတယ်။

အမှောင်ထုက သူ့ကို ဝန်းရံထားပြီး သူက အေးစက်စွာပြောလိုက်တယ်- "မအော်ကြနဲ့တော့။ မင်းတို့က ငါ့ကိုသတ်ချင်မှတော့ မင်းတို့လည်း ငါနဲ့အတူသေရမှာပဲ။ ဖန်းကျင်း၊ မင်းနိုင်သွားပြီလို့ မထင်နဲ့။ ငါသာသေပြီး တစ္ဆေဖြစ်သွားရင် မင်းကို ဘယ်တော့မှ ခွင့်လွှတ်မှာမဟုတ်ဘူး။"

ဘုန်း!

ကျယ်လောင်တဲ့အသံနဲ့အတူ ဖြူဖျော့တဲ့လက်မောင်းက အမှောင်ထုထဲကို ပြန်ရုတ်သိမ်းသွားပြီး အိမ်သာတံခါးက ဆောင့်ပိတ်သွားတယ်။

ယန်ကျန့်နဲ့ သူ့ကို အန္တရာယ်ပြုဖို့ကြိုးစားခဲ့တဲ့ အတန်းဖော်နှစ်ယောက်က အမြင်အာရုံကနေ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။

တံခါးက တင်းကျပ်စွာ ပိတ်နေပြီး နောက်ထပ်လှုပ်ရှားမှုမရှိတော့ဘူး။

ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်တော့ ဖန်းကျင်းက နောက်ဆုံးမှာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ဖြူဖျော့နေတဲ့မျက်နှာပေါ်မှာ အတင်းလုပ်ယူထားတဲ့အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာတယ်။

"ယန်ကျန့်၊ မင်း နောက်ဆုံးတော့ သွားပြီပဲ။"

"ဖန်းကျင်း၊ မင်း... မင်း တကယ်ပဲ ယန်ကျန့်နဲ့ တခြားသူတွေကို သတ်လိုက်တာပဲ။" အနီးအနားက တစ်စုံတစ်ယောက်က တုန်ယင်စွာနဲ့ ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ပြောလိုက်တယ်။

ဖန်းကျင်းရဲ့မျက်နှာက ရှုံ့မဲ့သွားတယ်။

"ပါးစပ်ပိတ်ထား! ငါသာ အဲ့လိုမလုပ်ခဲ့ရင် အဲ့ဒီတစ္ဆေက ထွက်လာမှာ၊ ပြီးတော့ ငါတို့အားလုံးသေကုန်မှာ။ မင်းတို့ ဘာရပ်လုပ်နေကြတာလဲ။ အသက်ရှင်ချင်ရင် ငါ့နောက်လိုက်ခဲ့။ အဲ့ဒီသုံးယောက်က တစ္ဆေကို အကြာကြီး ထိန်းထားနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ သူတို့ကို သတ်ပြီးတာနဲ့ သူက ထပ်ထွက်လာမှာ၊ ပြီးတော့ ငါတို့အလှည့်ပဲ။"

နောက်ထပ်စကားမပြောဘဲ သူလှည့်ပြီး သူတို့လာခဲ့တဲ့လမ်းအတိုင်း ပြန်လျှောက်သွားတယ်။

"ဖန်းကျင်း၊ ငါတို့ ဘာလို့ပြန်သွားနေတာလဲ။"

"ရှေ့ဆက်သွားတာက သေလမ်းပဲ။ နောက်ထပ်ဘာတွေနဲ့ ကြုံတွေ့ရဦးမလဲ ဘယ်သူသိနိုင်မလဲ။ ငါတို့သာ ပြန်သွားရင် ကျိုးကျန့်နဲ့ ပြန်တွေ့နိုင်တယ်။ သူသာ အသက်ရှင်နေသေးရင် သူငါတို့ကို ကယ်တင်နိုင်လောက်တယ်။" ဖန်းကျင်းက ပြောတယ်။

စိတ်ထဲမှာတော့ သူလည်း အရမ်းကြောက်နေတယ်။

တစ္ဆေနယ်မြေထဲမှာ လူတွေသေလေလေ၊ ပိုအန္တရာယ်များလေပဲ။

ထွက်ပြေးဖို့အချိန်က ကုန်ဆုံးနေပြီ။

အေးစက်၊ မှောင်မိုက်ပြီး ရေကျသံနဲ့အတူ၊ ရေဘုံဘိုင်တစ်လုံးကို အပြည့်မပိတ်ထားသလိုပဲ။

ယန်ကျန့်နဲ့ အတန်းဖော်နှစ်ယောက်ကို အဲ့ဒီဖြူဖျော့တဲ့လက်က မည်းနက်နေတဲ့အိမ်သာထဲကို ဆွဲခေါ်သွားခဲ့တယ်။

"ထွက်! ဒီနေရာကနေ ထွက်ကြရအောင်!"

တွမ့်ဖုန်းနဲ့ ကျန့်ဖေးတို့က ယန်ကျန့်ဆီကနေ ရုန်းထွက်ပြီး ထိတ်လန့်တကြားနဲ့ နံရံတွေကို အပြင်းအထန်စမ်းသပ်နေကြတယ်၊ ထွက်ပြေးဖို့ တံခါးကို ရှာနေကြတာ။

အေးစက်ပြီး အကွက်အကွက်ဖြစ်နေတဲ့နံရံတွေက မညီမညာဖြစ်နေပြီး ညစ်ညမ်းပုပ်သိုးတဲ့အနံ့ကို ထုတ်လွှတ်နေတယ်။

အိမ်သာက မကျယ်ဘူး။

ပုံမှန်အခြေအနေမှာဆိုရင် သူတို့မျက်လုံးတွေကို မှိတ်ထားရင်တောင် တံခါးကိုရှာပြီး ထွက်သွားနိုင်မှာပဲ။

ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူတို့ ဘယ်လောက်ပဲ စမ်းသပ်ရှာဖွေနေပါစေ၊ သူတို့ခံစားမိတာက နံရံပဲ။

ဘယ်ဘက်ကလည်း နံရံ။

ညာဘက်ကလည်း နံရံ။

အဆုံးမရှိတဲ့နံရံတစ်ခုက သူတို့လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားတယ်။

တံခါးက ပျောက်သွားပြီ။

"တံခါးဘယ်မှာလဲ။ ဘယ်မှာလဲ။ ခုနကတင် ဒီမှာရှိနေတာ! ကျန့်ဖေး၊ မင်းတွေ့ပြီလား။" တွမ့်ဖုန်းရဲ့အသံက ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ တုန်ယင်နေတယ်။

"ငါလည်း ရှာမတွေ့ဘူး။" ကျန့်ဖေးက ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ ပြန်ဖြေတယ်။

သူတို့က ရင်းနှီးတဲ့အိမ်သာတံခါးကို ရှာတွေ့ဖို့ နံရံတွေကို တစ်လက်မမကျန် အသည်းအသန်စမ်းသပ်ရှာဖွေနေကြတယ်။

ဒါပေမဲ့ သူတို့ဘယ်လောက်ပဲရှာရှာ ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူး။

ကျန်ရှိနေတာက အေးစက်ပြီး အကွက်အကွက်ဖြစ်နေတဲ့နံရံတစ်ခုပဲ။

ဒါမှမဟုတ်၊ ဒီနေရာမှာ အစကတည်းက တံခါးဆိုတာ ဘယ်တုန်းကမှ မရှိခဲ့တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။

သူတို့တံခါးရှာနေစဉ် ယန်ကျန့်ရဲ့အခြေအနေက ပိုပြီးဆိုးရွားလာတယ်။

သူ့ပခုံးကို ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ အေးစက်တဲ့လက်ကို သူခံစားနေရတုန်းပဲ။

အစပိုင်းမှာတော့ သူ့ပခုံးပဲ ထုံကျင်သွားတာ၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူ့လက်မောင်းတစ်ဖက်လုံး အာရုံခံစားမှုမရှိတော့ဘူး။

အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့အစိတ်အပိုင်းတွေက ပိုပြီးပိုပြီး ထုံကျင်လာတယ်။

ဒီအတိုင်းဆက်သွားနေရင် ယန်ကျန့်က သူအေးစက်တဲ့အလောင်းတစ်လောင်း ဖြစ်သွားမှာ သေချာတယ်။

ချွေးတွေက သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကနေ စီးကျလာပြီး သူအစွမ်းကုန်ရုန်းကန်နေတယ်။

အသုံးမဝင်ဘူး။

သူ့ပခုံးပေါ်က ဆုပ်ကိုင်ထားမှုက သံမှိုတစ်ချောင်းလိုပဲ၊ မလှုပ်မယှက်ဘူး။

သူဘယ်လောက်ပဲရုန်းကန်နေပါစေ ဘာအကျိုးသက်ရောက်မှုမှမရှိဘူး။

"ငါ တကယ်ပဲ ဒီမှာ သေရတော့မှာလား။" အဲ့ဒါက သူ့စိတ်ထဲက တစ်ခုတည်းသောအတွေးပဲ။

နောက်ဆုံးမှာတော့ ကံကြမ္မာကို လက်ခံလိုက်လို့လားမသိဘူး၊ သူကြောက်စိတ်မရှိတော့ဘူး။

သူမသေခင် သူ့မိသားစုကို ဖုန်းခေါ်ပြီး နောက်ဆုံးစကားတစ်ခွန်း ချန်ထားခဲ့ချင်ရုံပဲ။

ယန်ကျန့်ရဲ့နှုတ်ခမ်းပေါ်မှာ ခါးသီးတဲ့အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူအအေးဓာတ်နဲ့ ထုံကျင်မှုကို ခံစားရင်း သူ့မိသားစုကို ဖုန်းခေါ်ဖို့ကြိုးစားဖို့ သူ့ဖုန်းကို ဆွဲထုတ်လိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ သူဖုန်းဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ မျက်နှာပြင်က လင်းလက်သွားပြီး သူအရင်က ဖတ်နေခဲ့တဲ့ ဖိုရမ်ပုံပြင်ကို ပြသနေတယ်။

ပုံပြင်က သူ့ရဲ့နောက်ဆုံးစာမျက်နှာမှာ။

ဖိုရမ်ပေါ်မှာ အသံဖိုင်တစ်ခုရှိတယ်။

ယန်ကျန့်က အသံဖိုင်ကို မြင်လိုက်တဲ့အခါ ရုတ်တရက်တောင့်တင်းသွားပြီး အဘိုးကြီးရဲ့အရင်က တံခါးခေါက်သံကို ချက်ချင်းပြန်သတိရလိုက်တယ်။

"နေဦး... အဲ့ဒီအဘိုးကြီးက တကယ်ပဲ တံခါးခေါက်သံကနေတစ်ဆင့် လူသတ်ခဲ့တယ်ဆိုရင် အဲ့ဒီအသံက လူတွေကိုပဲ သက်ရောက်မှုရှိမှာမဟုတ်ဘူး။ တစ္ဆေတွေပေါ်မှာလည်း အလုပ်လုပ်သင့်တယ်။ ကျိုးကျန့်ပြောခဲ့တယ်၊ တစ္ဆေတွေကသာ တစ္ဆေတွေကို ကိုင်တွယ်နိုင်တယ်လို့။"

ဒီအတွေးနဲ့အတူ သူ့မျက်လုံးတွေက ရှင်သန်ဖို့မျှော်လင့်ချက်အလင်းတန်းတစ်ခုနဲ့ လင်းလက်သွားတယ်။

တုံ့ဆိုင်းမှုမရှိဘဲ ယန်ကျန့်က အလုပ်လုပ်သေးတဲ့ သူ့ရဲ့တခြားလက်မောင်းတစ်ဖက်ကိုသုံးပြီး အသံဖိုင်ကို နှိပ်လိုက်တယ်။

ထု၊ ထု၊ ထု...

လေးလံတဲ့တံခါးခေါက်သံက အမှောင်ထုထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားတယ်။

ဒါပေမဲ့ မမျှော်လင့်ထားတဲ့အရာတစ်ခု ဖြစ်ပျက်သွားတယ်။

ယန်ကျန့်ရဲ့ပခုံးကို ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ဖြူဖျော့တဲ့လက်က မီးလောင်သလိုဖြစ်သွားပြီး အမှောင်ထုထဲကို လျင်မြန်စွာပြန်ရုတ်သိမ်းကာ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။

အေးစက်ပြီး တောင့်တင်းတဲ့ခံစားချက်က သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကနေ လျင်မြန်စွာ မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။