နောက်ကခြေသံများ

ယန်ကျန့်ရဲ့ ခြေထောက်တွေက ယိုင်နဲ့သွားပြီး သူမြေပြင်ပေါ်ကို လဲကျလုနီးပါးဖြစ်သွားတယ်။

သူက အသက်ကိုမနည်းရှူနေရပြီး သူ့နဖူးပေါ်က ချွေးစေးတွေက ပါးပြင်ပေါ်စီးကျကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို တစက်စက်ကျနေတာကို ခံစားနေရတယ်။

လွန်ခဲ့တဲ့ခဏလေးကပဲ သူက အသက်နဲ့သေခြင်းရဲ့အစွန်းမှာ ယိမ်းယိုင်နေခဲ့တာ။

"မဟုတ်ဘူး၊ ငါဒီမှာနေလို့မဖြစ်ဘူး။ ငါဒီနေရာကနေ အမြန်ဆုံးထွက်သွားရမယ်။" သူက ကိုယ့်ကိုယ်ကို တိုးတိုးလေးရေရွတ်လိုက်တယ်၊ သူ့အသံက တုန်ယင်နေတယ်။

တစ္ဆေတစ်ကောင်ရဲ့လက်ကနေ ကပ်သီးလေးလွတ်မြောက်လာပြီးနောက် ခုနကဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာကို ပြန်စဉ်းစားဖို့တောင် အချိန်မရခဲ့ဘူး။

သူက သူ့ဖုန်းကို အမြန်ဆွဲယူပြီး ဓာတ်မီးဖွင့်ကာ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်တယ်။

သူ့ပတ်လည်ကအမှောင်ထုက ထူထဲပြီး ဖိစီးနေတယ်၊ သူသာ ကြာကြာနေလေလေ၊ သေခြင်းနဲ့ ပိုနီးကပ်လေပဲဆိုတာကို သူသိတယ်။

သူက အမှောင်ထဲမှာ ယိုင်နဲ့နဲ့ ရှေ့ဆက်သွားတယ်၊ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးက တုန်ယင်နေတယ်၊ အလွန်အမင်းတင်းမာမှုကြောင့်လား ဒါမှမဟုတ် ရှင်းပြမရတဲ့ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့်လား သူကိုယ်တိုင်လည်း မပြောတတ်ဘူး။

ခြေလှမ်းအနည်းငယ်လှမ်းပြီးတဲ့နောက် သူ့ဖုန်းကအလင်းရောင်က အမှောင်ထုကို ထိုးဖောက်သွားပြီး ပုံရိပ်နှစ်ခုကို ဖော်ပြလိုက်တယ် — တွမ့်ဖုန်းနဲ့ ကျန့်ဖေး — သူတို့က မှိုတက်ပြီး ဆေးတွေကွာနေတဲ့နံရံရှေ့မှာ ရပ်နေပြီး အဲ့ဒီနံရံကို အပြင်းအထန်ထုရိုက်နေကြတယ်။

"ဘယ်... ဘယ်သူလဲ။" ကျန့်ဖေးရဲ့အသံက တုန်ယင်နေပြီး သူလှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သူ့မျက်နှာက ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ပြည့်နေတယ်။

သူက မှိန်ဖျော့တဲ့အလင်းရောင်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရတယ်။

"ငါပဲ၊ ယန်ကျန့်။" ယန်ကျန့်က သူ့ဖုန်းကို မြှောက်ကိုင်ရင်း အေးစက်စွာပြောလိုက်တယ်။

"ယန်... ယန်ကျန့်? မင်း မသေသေးဘူးလား။" ကျန့်ဖေးရဲ့အသံက အံ့ဩမှုနဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုတွေ ရောထွေးနေတယ်။

"မင်းနဲ့ ဖန်းကျင်းက ငါ့ကို တကယ်ပဲ သေစေချင်နေကြတာလား။" ယန်ကျန့်က ပြန်ပက်လိုက်တယ်။

တွမ့်ဖုန်းက စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပြီး ယန်ကျန့်ဆီကို ပြေးလာကာ သူ့ကော်လံကို ဆွဲကိုင်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်တယ်- "မင်းဘာလို့ ငါ့ကို ဒီထဲဆွဲထည့်ရတာလဲ။ ဘာလို့လဲ။ ငါမင်းနဲ့ ဘာရန်ငြိုးမှမရှိဘူး။ မင်းဘာလို့ ငါ့ကိုသတ်မလို့ ကြိုးစားနေရတာလဲ။"

ယန်ကျန့်က တွမ့်ဖုန်းရဲ့မျက်နှာကို လက်သီးနဲ့ထိုးပြီး ပြန်ဖြေတယ်၊ သူ့ဒေါသတွေက ဆူပွက်နေပြီ။

"ငါလည်း မင်းနဲ့ ဘာရန်ငြိုးမှမရှိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့က ငါ့ကိုသတ်ဖို့ အရမ်းကို စိတ်အားထက်သန်နေကြတာမဟုတ်လား။ မင်းတို့လုပ်ခဲ့တဲ့အရာအတွက် အခုငါ့ကို အပြစ်တင်နေတာလား။ ငါတို့သေရမယ်ဆိုရင် အတူတူသေကြမယ်လို့ ငါပြောခဲ့တယ်။ ငါ ဖန်းကျင်းကို ဒီထဲကို အစောကြီးကတည်းက မဆွဲထည့်ခဲ့မိတာကို နောင်တရတယ်။ သူလည်း အဲ့ဒီတစ္ဆေရဲ့ဖမ်းဆုပ်မှုကို ဘယ်လိုခံစားရလဲဆိုတာ ခံစားကြည့်သင့်တာ။"

တွမ့်ဖုန်းက မြေပြင်ပေါ်လဲကျသွားပြီး သူ့မျက်နှာကို ကိုင်ထားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူက နာကျင်မှုကို လျစ်လျူရှုပြီး သူ့အသံက ငိုသံပါနဲ့ ကွဲအက်သွားတယ်- "ငါ... ငါမသေချင်ဘူး။ ငါအသက်ရှင်ချင်ရုံလေးပါ။ ဖန်းကျင်းက ငါ့ကိုလုပ်ခိုင်းခဲ့တာ။ ငါသာမလုပ်ရင် အဲ့ဒီအရာက ငါတို့အားလုံးကို သတ်ပစ်မှာ။ လူတိုင်းသေတာထက်စာရင် တစ်ယောက်သေတာက ပိုကောင်းတယ်။"

"ဒါဆို ငါက စတေးခံရသင့်တဲ့သူပေါ့လေ။ မင်းတို့က တကယ်ကို မြင့်မြတ်တာပဲ။ တခြားသူတွေကို အတင်းလုပ်ခိုင်းမယ့်အစား ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဘာလို့မစတေးလိုက်တာလဲ။" ယန်ကျန့်က ချေပလိုက်တယ်။

"ပြီးတော့ မင်းတို့က ငါ့ကိုစတေးလိုက်ရုံနဲ့ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားနိုင်မယ်လို့ တကယ်ထင်နေတာလား။ မမေ့နဲ့၊ အပြင်မှာ နောက်ထပ်တစ္ဆေတစ်ကောင်ရှိသေးတယ်။ ပြီးတော့ ရိုးအမနေနဲ့... ဖန်းကျင်းက အစကတည်းက ငါ့ကိုသတ်ဖို့ ကြိုးစားနေခဲ့တာ။ သူတစ်ခုခုတော့ သိရမယ်။ မဟုတ်ရင် သူဘာလို့ ငါ့ကိုပဲ ဆက်တိုက်ပစ်မှတ်ထားနေမှာလဲ။ ငါသာ ဒီနေရာကနေ အရှင်လတ်လတ်ထွက်သွားနိုင်ခဲ့ရင် ငါသူနဲ့ ဒီအငြိုးကို ဖြေရှင်းမယ်။"

သူစကားမဆုံးခင်မှာပဲ တွမ့်ဖုန်းက ရုတ်တရက်တောင့်တင်းသွားပြီး သူ့မျက်နှာက ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ လိမ်ကျစ်သွားတယ်။

သူ့ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်းလှည့်ပြီး သူ့နောက်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။

ထူထဲတဲ့အမှောင်ထုထဲမှာ သူဘာမှမမြင်ရဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အေးစက်ပြီး ရေခဲလိုလက်တစ်ဖက် သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားတာကို သူခံစားလိုက်ရတယ်။

အဲ့ဒီလက်ရဲ့အားက အလွန်ပြင်းထန်ပြီး တွမ့်ဖုန်းက ခုခံမရနိုင်ဘဲ နောက်ကို ဆွဲခေါ်သွားခြင်းခံလိုက်ရတယ်။

"ကယ်... ကယ်ပါဦး၊ ယန်ကျန့်! ငါ့ကိုကယ်ပါ!" တွမ့်ဖုန်းက ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်တယ်။

ယန်ကျန့်ရဲ့နှလုံးခုန်သံ တစ်ချက်ရပ်သွားတယ်။

သူ့မျက်လုံးထောင့်ကနေ တွမ့်ဖုန်းရဲ့လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ ဖြူဖျော့ပြီး တစ္ဆေဆန်တဲ့လက်ကို သူမြင်လိုက်ရတယ်။

သံသယမရှိဘူး... တစ္ဆေက ပြန်လာပြီ။

အလိုအလျောက်ပင် ယန်ကျန့်က သူ့ဖုန်းကို လှမ်းယူပြီး အစောပိုင်းက တစ္ဆေကို ကြောက်လန့်စေခဲ့တဲ့ အသံဖိုင်ကို ဖွင့်ဖို့အသင့်ဖြစ်နေတယ်။

ဒါပေမဲ့ သူ့လက်ချောင်းက မျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ ဝဲနေစဉ်မှာပဲ သူတုံ့ဆိုင်းသွားတယ်။

တွမ့်ဖုန်းကို ကယ်တင်ဖို့ တကယ်ပဲ ထိုက်တန်ရဲ့လား။

မဟုတ်ဘူး။

မထိုက်တန်ဘူး။

ယန်ကျန့် ဒီအခြေအနေထဲရောက်နေရတာက ဖန်းကျင်း၊ တွမ့်ဖုန်းနဲ့ ကျန့်ဖေးတို့ကြောင့်ပဲ။

အခုသူတို့အန္တရာယ်ကျရောက်နေတော့ သူက ဘာလို့သူတို့ကို ကယ်တင်ရမှာလဲ။ သူတို့က အစောပိုင်းက သူ့ကိုကူညီဖို့ လက်တစ်ဖက်တောင် မမြှောက်ခဲ့ဘူး။

သူတို့က ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကယ်တင်ဖို့ပဲ စဉ်းစားခဲ့ကြတာ။

ပြီးတော့ သူသာ သူတို့ကို ကယ်တင်ချင်ရင်တောင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကယ်နိုင်မှာလဲ။ အသံဖိုင်က တစ္ဆေကို ယာယီအားဖြင့် ကြောက်လန့်စေနိုင်ရုံပဲ... ဒါက သူ့ကို အန္တရာယ်မပေးနိုင်ဘူး။

သူက ဟန်ဆောင်နေရုံသက်သက်ပဲ။

"မင်းအသက်ရှင်ချင်တယ်ဟုတ်လား။ ငါကရော အသက်မရှင်ချင်ဘူးလား။" ယန်ကျန့်က သူ့ဘာသာသူ တိုးတိုးလေးရေရွတ်လိုက်တယ်။

ဖန်းကျင်းပြောတာ မှန်တယ်... ယန်ကျန့်က အရမ်းကို ရိုးအလွန်းခဲ့တယ်။

သူက ဖန်းကျင်း သူ့ကိုဆန့်ကျင်ကြံစည်နေတာကို စာသင်ခန်းထဲမှာ ကြားခဲ့ပေမယ့် အလေးအနက်မထားခဲ့ဘူး။

သူအဲ့ဒီအမှားကို နောက်တစ်ခါ ထပ်လုပ်မှာမဟုတ်ဘူး။

ယန်ကျန့်က သူ့ဖုန်းကို အောက်ချပြီး နောက်ကို ခြေတစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်တယ်၊ သူ့အမူအရာက အေးစက်နေပြီး တွမ့်ဖုန်း အမှောင်ထုထဲကို ပိုနက်ရှိုင်းစွာ ဆွဲခေါ်သွားခြင်းခံနေရတာကို ကြည့်နေလိုက်တယ်။

တွမ့်ဖုန်း ဘယ်လောက်ပဲအော်ဟစ်တောင်းပန်နေပါစေ ယန်ကျန့်က မလှုပ်မယှက်ပဲ။

နောက်ဆုံးမှာတော့ တွမ့်ဖုန်းရဲ့ပုံရိပ်က အမှောင်ထုထဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်၊ ဖြူဖျော့တဲ့လက်နဲ့အတူပေါ့။

အမှောင်ထုက သူ့ကို မျိုချသွားတဲ့အခိုက်မှာ သူ့ရဲ့အကူအညီတောင်းသံတွေကလည်း ရပ်တန့်သွားတယ်။

နေရာက နောက်တစ်ကြိမ် တိတ်ဆိတ်သွားတယ်၊ နေရာတစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်နေတဲ့ မှိန်ဖျော့တဲ့ရေကျသံကလွဲလို့ပေါ့။

ယန်ကျန့်က လှည့်ထွက်သွားပြီး သူ့အာရုံကြောတွေကို တည်ငြိမ်အောင်နဲ့ သူ့ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖိနှိပ်ဖို့ အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်တယ်။

သူ့ဖုန်းကို နောက်တစ်ကြိမ်ကောက်ယူပြီး ထွက်ပေါက်တစ်ခုကို စတင်ရှာဖွေလိုက်တယ်။

တစ္ဆေက အနီးအနားမှာ ပုန်းအောင်းနေတုန်းပဲ၊ သူကြာကြာနေလို့မဖြစ်ဘူး။

သူသာ မကြာခင်မထွက်သွားရင် တစ္ဆေက သူ့နောက်ကို နောက်တစ်ကြိမ်လိုက်လာနိုင်တယ်။

လူတစ်ယောက်ကိုသုံးပြီး တစ္ဆေကို ယာယီအားဖြင့် အာရုံလွှဲနိုင်တယ်လို့ ဖန်းကျင်းပြောခဲ့တယ်။

အဲ့ဒါကြောင့် သူက ယန်ကျန့်ကို ဒီအခြေအနေထဲ တွန်းပို့ခဲ့တာ... သူ့ကို အစာအဖြစ်သုံးဖို့ပဲ။

အခု တွမ့်ဖုန်း အခေါ်ခံလိုက်ရပြီဆိုတော့ တစ္ဆေက နောက်တစ်ကြိမ်မတိုက်ခိုက်ခင် အချိန်အနည်းငယ်ယူလိမ့်မယ်။

ယန်ကျန့်ရဲ့ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှု မှန်ကန်ခဲ့ရင် သူလောလောဆယ်တော့ ဘေးကင်းတယ်။

ထိုသို့စိတ်ထဲတွင် တွေးရင်း ယန်ကျန့်က သူ့ခြေလှမ်းတွေကို အရှိန်မြှင့်လိုက်ပြီး ထွက်ပေါက်တစ်ခုရှာဖို့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားတယ်။

"ယန်ကျန့်၊ မင်းဘယ်သွားမလို့လဲ။ ငါ့ကိုခေါ်သွား!" ကျန့်ဖေးက စိတ်ပျက်အားငယ်စွာနဲ့ လိုက်ဖို့ကြိုးစားရင်း အော်ခေါ်လိုက်တယ်။

ယန်ကျန့်က နောက်ကိုတောင် တစ်ချက်မကြည့်ဘူး။

"ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ဖြေရှင်း။ ငါ့နောက်မလိုက်နဲ့။ မင်းတို့လုပ်ခဲ့တဲ့အရာပြီးတဲ့နောက် ငါကမင်းကို ကူညီမယ်လို့ တကယ်ပဲမျှော်လင့်နေတာလား။ သတိရ၊ ငါဒီဒုက္ခထဲရောက်နေရတာ မင်းတို့ကြောင့်ပဲ။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက အမှောင်ထုထဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကျန့်ဖေးကို နောက်မှာချန်ထားခဲ့တယ်။

သူက နေရာမှာတင် ကလဲ့စားမချေခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက သူတို့တစ်ချိန်က အတန်းဖော်တွေဖြစ်ခဲ့လို့ပဲ။

တစ္ဆေက တွမ့်ဖုန်းကို ခေါ်သွားပြီ၊ ပြီးတော့ နောက်တစ်ကြိမ် ကျန့်ဖေးကို လာခေါ်နိုင်ခြေများတယ်။

သူ့ကို နောက်မှာချန်ထားခဲ့တာက ယန်ကျန့်အတွက် အချိန်အနည်းငယ် ဝယ်ပေးလိမ့်မယ်။

တစ္ဆေသာ နောက်တစ်ကြိမ်တိုက်ခိုက်ရင် ကျန့်ဖေးက ပထမဆုံးပစ်မှတ်ဖြစ်မှာပဲ။

ကျန့်ဖေးက ထိတ်လန့်တကြားနဲ့ လိုက်ဖို့ကြိုးစားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ယန်ကျန့်က ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ၊ အဆုံးမရှိတဲ့အမှောင်ထုက သူ့ကို မျိုချသွားခဲ့ပြီ။

"ယန်... ယန်ကျန့်၊ မင်းဘယ်မှာလဲ။ ပြန်လာခဲ့! ငါတောင်းပန်ပါတယ်! ငါတမင်လုပ်တာမဟုတ်ပါဘူး! ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကိုခွင့်လွှတ်ပါ!" ကျန့်ဖေးရဲ့အသံက ကွဲအက်သွားပြီး သူအမှောင်ထဲမှာ ယိုင်နဲ့နဲ့လျှောက်သွားရင်း တစ်ခုခု၊ ဘာမဆိုရှာဖို့ သူ့လက်တွေက လေထဲမှာ ဝှေ့ယမ်းနေတယ်။

ခဏတာ လျှောက်သွားပြီးတဲ့နောက် ကျန့်ဖေးက သူလမ်းပျောက်နေပြီဆိုတာကို သဘောပေါက်သွားတယ်။

သူယန်ကျန့်ကို ရှာမတွေ့နိုင်ဘူး၊ သူတို့အရင်ကရှိခဲ့တဲ့နံရံဆီကို ပြန်သွားဖို့ကြိုးစားတဲ့အခါ အဲ့ဒါကလည်း ပျောက်နေပြီ။

ဒီနေရာက ရင်းနှီးတဲ့ရေချိုးခန်းမဟုတ်တော့ဘူး... ဒါက အဆုံးမရှိတဲ့အမှောင်ထုကွက်လပ်တစ်ခုပဲ။

ကြောက်ရွံ့မှုက သူ့ကို လွှမ်းမိုးလာပြီး သူကျန်ရှိနေတဲ့သတ္တိအနည်းငယ်ကို မျိုချသွားတယ်။

ပြီးတော့ သူကြားလိုက်ရတယ်... သူ့နောက်ကနေ ချဉ်းကပ်လာတဲ့ လေးလံတဲ့ခြေသံတွေ။

"တွမ့်... တွမ့်ဖုန်း၊ မင်းလား။" ကျန့်ဖေးက တုန်ယင်နေတဲ့အသံနဲ့ မေးလိုက်တယ်။

သူစကားမဆုံးခင်မှာပဲ အမှောင်ထုထဲကနေ ဖြူဖျော့တဲ့လက်တစ်ဖက် ထွက်လာပြီး သူ့လည်ပင်းကို ဖမ်းဆွဲလိုက်တယ်။

လက်က အေးစက်၊ တောင့်တင်းပြီး လူသားမဟုတ်တာ ထင်ရှားတယ်။

သွေးပျက်စရာကောင်းတဲ့အော်ဟစ်သံတစ်ခုက အမှောင်ထုထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ယန်ကျန့်က အဲ့ဒါကို မကြားလိုက်ဘူး။

သူက သူ့ကိုယ်ပိုင်ပြဿနာနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရတယ်... သူနောက်တစ်ခါ လမ်းပျောက်နေပြန်ပြီ။

"ဒါက ရေချိုးခန်းမဖြစ်နိုင်ဘူး။" သူတွေးရင်း သူ့နှလုံးသားက နစ်ဝင်သွားတယ်။

အမှောင်ထုက အဆုံးမရှိဆန့်တန်းနေပြီး သူက ရေချိုးခန်းတစ်ခုရဲ့အရှည်ထက် အများကြီးပိုကြာအောင် လျှောက်နေခဲ့ပြီ။

သူ့ဖုန်းကို စစ်ဆေးလိုက်တယ်... မိနစ်နှစ်ဆယ်ကုန်ဆုံးသွားပြီ။

မိနစ်နှစ်ဆယ်၊ သူနံရံတစ်ချပ် ဒါမှမဟုတ် အိမ်သာတစ်လုံးတောင် မတွေ့သေးဘူး။

ဒါက အကျိုးသင့်အကြောင်းသင့်အားလုံးကို ဆန့်ကျင်နေတယ်။

တစ်ခုတည်းသောရှင်းပြချက်ကတော့ သူက အမည်မသိနေရာတစ်ခုထဲကို ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီဆိုတာပဲ။

"တောက်စ်၊ ဒီတစ္ဆေနယ်မြေက ဘာလဲ။ ကျိုးကျန့်က သူ့သင်ခန်းစာတုန်းက ဒီအကြောင်း ဘာမှမရှင်းပြခဲ့ဘူး။" ယန်ကျန့်က တွေးရင်း စိတ်ပျက်အားငယ်မှုနဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုက သူ့ကို တိုက်စားနေတယ်။

လုံလောက်တဲ့သတင်းအချက်အလက်မရှိဘဲ သူက အခြေအနေကို နားလည်အောင်မလုပ်နိုင်ဘူး၊ လွတ်မြောက်ဖို့နည်းလမ်းရှာဖို့ဆိုတာ ဝေးရော။

"တောက်၊ တောက် တောက်"

ရေဘုံဘိုင်ကျသံက သူ့နားထဲကို ရောက်လာတယ်။

"နေဦး၊ အဲ့ဒီအသံက အစောပိုင်းက ပျောက်သွားတာ။ အခုဘာလို့ ပြန်ပေါ်လာတာလဲ။" ယန်ကျန့်ရဲ့မျက်လုံးတွေက ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး တုံ့ဆိုင်းမှုမရှိဘဲ သူက အဲ့ဒီအသံနောက်ကို လိုက်သွားတယ်။

ရေကျနေတဲ့ဘုံဘိုင်တစ်လုံးရှိခဲ့ရင် ရေချိုးခန်းက အနီးအနားမှာ ရှိရမယ်။

သူသာ ရေချိုးခန်းကို ရှာတွေ့နိုင်ခဲ့ရင် သူတံခါးကိုရှာပြီး ဒီအိပ်မက်ဆိုးကနေ လွတ်မြောက်နိုင်မှာပဲ။

"တောက်စ်၊ ငါဒါကို အစောကြီးကတည်းက အာရုံစိုက်ခဲ့သင့်တာ။" သူတိုးတိုးလေးရေရွတ်လိုက်တယ်။

ဦးတည်ရာတစ်ခုရှိသွားတော့ ယန်ကျန့်က နည်းနည်းပိုပြီး ယုံကြည်မှုရှိလာပြီး သူ့ခြေလှမ်းတွေကို အရှိန်မြှင့်လိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ မကြာခင်မှာပဲ သူ့ဖုန်းက ဘက်ထရီအားနည်းတဲ့သတိပေးချက်နဲ့ တုန်ခါလာတယ်။

သူခဏတုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ သွားကြိတ်ပြီး အဲ့ဒါကို ပိတ်လိုက်တယ်။

အမှောင်က ကြောက်စရာကောင်းတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အရိပ်ထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေတဲ့တစ္ဆေက ပိုပြီးဆိုးရွားတယ်။

သူက ကျန်ရှိနေတဲ့ဘက်ထရီကို အရေးကြီးတဲ့အချိန်အတွက် ချန်ထားရမယ်။

သူက အမှောင်ထဲမှာ သတိထားပြီး ရှေ့ဆက်သွားတယ်၊ ရေကျသံကသာ သူ့ကို လမ်းညွှန်နေတယ်။

သူ့ပတ်လည်က တိတ်ဆိတ်မှုက နားကွဲလောက်အောင်ဖြစ်နေပြီး သူက သူ့ကိုယ်ပိုင်အသက်ရှူသံကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းကြားနေရတယ်။

ဒါပေမဲ့ သူအလင်းကို ပိတ်ပြီးမကြာခင်မှာပဲ သူကြားလိုက်ရတယ်... သူ့နောက်ကနေ ချဉ်းကပ်လာတဲ့ လေးလံတဲ့ခြေသံတွေ။

ခြေသံတွေက ပိုကျယ်လာပြီး ပိုနီးကပ်လာတယ်၊ တစ်ချက်ချင်းစီက သူ့ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစက်သွားစေတယ်။

ယန်ကျန့် တောင့်တင်းသွားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်က တင်းမာသွားတယ်။

သူ့ဖုန်းရဲ့ဓာတ်မီးကို အမြန်ဖွင့်ပြီး နောက်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။

အလင်းက နေရာအနည်းငယ်ကို လင်းထိန်သွားစေတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီမှာ ဘာမှမရှိဘူး... အဆုံးမရှိတဲ့အမှောင်ထုပဲ။

ဒါပေမဲ့ ခြေသံတွေက ဆက်ပြီး နီးကပ်လာနေတုန်းပဲ။

"ဒါက ကျန့်ဖေး ဒါမှမဟုတ် တွမ့်ဖုန်းမဖြစ်နိုင်ဘူး။" ယန်ကျန့်က တွေးရင်း သူ့မျက်နှာက ဖြူဖျော့သွားတယ်။

ဘယ်သက်ရှိလူမှ ဒီအမှောင်ထုထဲမှာ သူ့ကို ဒီလောက်တိတိကျကျ လိုက်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။

သူတို့မဟုတ်ရင်တော့ ဒါက အိမ်သာထဲကတစ္ဆေပဲ ဖြစ်ရမယ်။

"ပြေး!"

ခြေသံတွေ နီးကပ်လာတာကို ခံစားမိတော့ ယန်ကျန့်ရဲ့နှလုံးခုန်သံတွေက မြန်လာပြီး သူအပြေးအလွှားထွက်သွားတော့တယ်။