ထူးဆန်းသောသစ်ပင်

ယန်ကျန့်က သူ့ခြေလှမ်းတွေကို အရှိန်မြှင့်ပြီး အမှောင်ထုထဲမှာ ရှေ့ဆက်သွားတယ်။

"တောက်၊ တောက်~!"

ဒါပေမဲ့ သူ့နောက်က ရှင်းလင်းတဲ့ခြေသံတွေက အရှိန်မြှင့်ခြင်း၊ နှေးခြင်းမရှိဘဲ ဆက်လိုက်နေတုန်းပဲ။

ယန်ကျန့် ဘယ်လောက်ပဲ သူ့အရှိန်ကို တိုးမြှင့်ပါစေ၊ သူက အဲ့ဒီခြေသံတွေကို ဖယ်ခွာလို့မရခဲ့ဘူး။

အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ အသံက ပိုပြီးပိုပြီး နီးကပ်လာတယ်။

အစပိုင်းမှာတော့ ခြေသံတွေက သူ့နောက် ငါးမီတာ၊ ခြောက်မီတာလောက် အကွာမှာ ရှိနေသလို ခံစားရတယ်။

ဒါပေမဲ့ မကြာခင်မှာပဲ သူတို့က သုံးမီတာလောက်ပဲ ကွာတော့သလို ဖြစ်လာတယ်။

သူရှေ့ဆက်သွားနေတုန်း ခြေသံတွေက သူ့နောက်မှာ တည့်တည့်နီးပါးရောက်နေပြီ၊ တစ်မီတာလောက်ပဲ ကွာတော့တယ်။

ယန်ကျန့်က သူ့ဖုန်းကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး မျက်နှာပြင်မမှောင်သွားအောင် မလွှတ်ရဲဘူး။

သူက အသံဖိုင်ကို ဘယ်အချိန်မဆို ဖွင့်ဖို့ အသင့်ဖြစ်နေတယ်။

အဲ့ဒီတစ္ဆေသာ သူ့ကို နောက်တစ်ကြိမ်တိုက်ခိုက်ခဲ့ရင် အသံဖိုင်က တံခါးခေါက်သံက သူ့ရဲ့တစ်ခုတည်းသော ရှင်သန်မှုနည်းလမ်းပဲ။

သူ့တစ်ကိုယ်လုံးက တင်းမာနေပြီး တစ္ဆေကို ဘယ်အချိန်မဆို တွန်းလှန်ဖို့ ပြင်ဆင်ထားတယ်။

ဒါပေမဲ့ အရာတွေက ယန်ကျန့်မျှော်လင့်ထားသလို မဖြစ်ခဲ့ဘူး။

သူ့နောက်ကခြေသံတွေက တစ်မီတာအကွာအဝေးမှာပဲ ရှိနေပြီး ထွက်ခွာသွားခြင်း၊ ပိုနီးကပ်လာခြင်း မရှိဘူး။

ယန်ကျန့် အရှိန်မြှင့်သည်ဖြစ်စေ၊ နှေးသည်ဖြစ်စေ ခြေသံတွေက ဒီသိမ်မွေ့တဲ့အကွာအဝေးကို ထိန်းသိမ်းထားတယ်။

"သူက ငါ့ဖုန်းဘက်ထရီကုန်တာကို စောင့်နေတာများလား။"

ရုတ်တရက် ယန်ကျန့်ရဲ့အမူအရာက သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားတယ်။

သူက သူ့ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်တယ်၊ ဘက်ထရီ ၁၀% ထက်နည်းနေပြီ၊ ပြီးတော့ ပိုပြီးစိတ်မသက်မသာဖြစ်လာတယ်။

အဲ့ဒီလိုသာဆိုရင် သူက အဲ့ဒီတစ္ဆေရဲ့လက်ချက်နဲ့ သေဆုံးဖို့က အချိန်ပိုင်းကိစ္စပဲ။

အသက်ရှင်ပြီး ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားဖို့က မဖြစ်နိုင်ဘူးထင်တယ်။

သူက သူ့ဖုန်းပေါ်က ဘက်ထရီရာခိုင်နှုန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တယ်- ၇%။

"ဒါသာ ၅% အောက်ကျသွားရင် ဖုန်းက ဘယ်အချိန်မဆို ပိတ်သွားနိုင်တယ်။"

ယန်ကျန့်က အခုတော့ နေ့ခင်းက ဖုန်းနဲ့ဆော့ကစားပြီး ဘက်ထရီကုန်အောင်လုပ်ခဲ့တာကို နောင်တရနေပြီ။

"ဒါပေမဲ့ အခုက အဲ့ဒါကို စဉ်းစားရမယ့်အချိန်မဟုတ်ဘူး။ ငါသာ ဒီမှာမသေချင်ရင် ဖုန်းဘက်ထရီမကုန်ခင် ဒီကျိန်စာသင့်နေတဲ့နေရာကနေ ပြေးထွက်သွားရမယ်၊ မဟုတ်ရင်တော့..."

သွားကြိတ်ရင်း သူပြေးတော့တယ်။

သူက ရေကျသံရှိရာဘက်ကို သူ့ရဲ့အမြန်ဆုံးအရှိန်နဲ့ ပြေးသွားတယ်။

"တောက်၊ တောက်၊ တောက်~!"

သူ့နောက်ကခြေသံတွေက အနီးကပ်လိုက်လာပြီး ဖယ်ခွာလို့မရဘူး။

ယန်ကျန့်က သူ့နောက်ကနေလာတဲ့ အေးစက်ပြီး ထူးဆန်းတဲ့လေနဲ့ မှိန်ဖျော့တဲ့ပုပ်သိုးတဲ့အနံ့ကိုတောင် ခံစားနေရတယ်။

တစ္ဆေက အရိပ်တစ်ခုလိုပဲ၊ သူ့ကို မနားတမ်းလိုက်လံနေတယ်။

သူအရှိန်အပြည့်နဲ့ ပြေးနေစဉ် ရေကျသံက ပိုနီးကပ်လာတယ်။

ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအခိုက်အတန့်မှာ သူ့ဖုန်းမျက်နှာပြင်က အလိုအလျောက်လင်းလာတယ်။

ဘက်ထရီ- ၅%။

စာတစ်စောင်ပေါ်လာတယ်- "အလိုအလျောက်ပိတ်ခြင်းကို ကာကွယ်ရန် ကျေးဇူးပြု၍ သင့်ဖုန်းကို ချက်ချင်းအားသွင်းပါ။"

"တောက်စ်။"

ယန်ကျန့်က မောဟိုက်နေပြီး သူ့တစ်ကိုယ်လုံးက ချွေးတွေနဲ့ စိုရွှဲနေတယ်။

သူက မျက်နှာပြင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တယ်၊ သူ့ရဲ့ထိတ်လန့်မှုက ပိုများလာတယ်။

ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပေမယ့် သူရပ်တန့်ဖို့ မရဲဘူး။

ရပ်တန့်ခြင်းဆိုတာ သေခြင်းကို စောင့်ဆိုင်းနေတာပဲ။

သူက သွားကြိတ်ရင်း ဆက်ပြေးနေတယ်။

ရုတ်တရက် ရှေ့ကအမှောင်ထုထဲမှာ မှိန်ဖျော့တဲ့အလင်းရောင်တစ်ခု ပေါ်လာတယ်။

အလင်းက ဖြူဖျော့တဲ့အနီရောင်ဖြစ်ပြီး အမှောင်ထုထဲမှာ ရှင်းလင်းစွာထင်ရှားနေတယ်၊ ညဘက်က မီးပွားတစ်ခုလိုပဲ။

မှိန်ဖျော့ပေမယ့် မမှားနိုင်ဘူး။

"အဲ့ဒါက..."

ယန်ကျန့်ရဲ့မျက်လုံးတွေက လင်းလက်သွားပြီး သူရှင်သန်ဖို့မျှော်လင့်ချက်အလင်းတန်းတစ်ခု ရှာတွေ့လိုက်သလိုမျိုး ဝမ်းသာမှုလှိုင်းလုံးတစ်ခု တိုးတက်လာတယ်။

ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအခိုက်အတန့်မှာ သူ့ဖုန်းက တုန်ခါလာပြီး မျက်နှာပြင်က နောက်တစ်ကြိမ်လင်းလာတယ်။

၎င်းတွင် ဖော်ပြထားသည်- "အလိုအလျောက် ပိတ်နေသည်။"

ဘက်ထရီအနည်းငယ်ကျန်နေသေးပေမယ့် ဖုန်းက သူ့ဘာသာသူ အတင်းအကျပ်ပိတ်နေတာ။

မျက်နှာပြင် လုံးဝမှောင်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ယန်ကျန့်က အေးစက်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့တည်ရှိမှုတစ်ခု သူ့နောက်ကနေ နီးကပ်လာတာကို ခံစားလိုက်ရတယ်။

ခြေသံတွေက လျင်မြန်စွာချဉ်းကပ်လာပြီး တစ်မီတာအကွာမှာရှိနေခဲ့တဲ့အရာက အခုသူ့ကျောပေါ်မှာ တည့်တည့်ရောက်နေပြီ။

အမှောင်ထဲမှာ သူဘာမှမမြင်ရဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အေးစက်ပြီး ဖြူဖျော့တဲ့လက်တစ်ဖက် ထွက်လာပြီး သူ့နားရွက်ကို ပွတ်သီဖြတ်သွားကာ သူ့လည်ပင်းဘက်ကို ရွေ့လျားလာတာကို သူခံစားနေရတယ်။

သူဘယ်လောက်ပဲမြန်မြန်ပြေးပါစေ အဲ့ဒီလက်ကို သူဖယ်ခွာလို့မရဘူး။

"ငါ ဒီမှာ သေရတော့မှာလား...?" ယန်ကျန့်က အေးစက်တဲ့လက်ချောင်းတွေ သူ့လည်ပင်းအရေပြားကို ထိတွေ့နေတာကို ခံစားနေရပြီ။

ရေခဲလိုအေးစက်မှုတစ်ခုက သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကို ပျံ့နှံ့သွားပြီး သူ့ကို ကြက်သီးထစေတယ်။

မှိန်ဖျော့တဲ့ပုပ်သိုးတဲ့အနံ့က သူ့နှာခေါင်းပေါက်တွေကို ပြည့်နှက်သွားတယ်။

ထွက်ပေါက်မရှိတော့ဘူး။

အမှောင်ထုထဲက အနီရောင်အလင်းက ပိုပြီးတောက်ပလာတယ်။

ရုတ်တရက် သူ့နောက်ကခြေသံတွေ ရပ်တန့်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။

သူ့လည်ပင်းကို ခုနကထိတွေ့ခဲ့တဲ့အေးစက်တဲ့လက်က သူ့ဆုပ်ကိုင်မှုကို မတင်းကျပ်ဘဲ ရပ်တန့်သွားတယ်။

ခြေလှမ်းအနည်းငယ်ပိုပြေးခဲ့တဲ့ယန်ကျန့်က သူ့နောက်ကတည်ရှိမှု ဆွဲခွာသွားတာကို ခံစားလိုက်ရတယ်။

တစ္ဆေက သူ့ကိုလိုက်လံခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပုံရတယ်။

"ဘာ... ဘာဖြစ်သွားတာလဲ...?"

ခဏပိုပြေးပြီးတဲ့နောက် ယန်ကျန့်က ဆက်မပြေးနိုင်တော့ဘူး။

သူရပ်လိုက်ပြီး အသက်ကိုမနည်းရှူနေရတယ်၊ ချွေးအေးတွေနဲ့ စိုရွှဲနေပြီး သူ့နှလုံးသားကတော့ တဒုန်းဒုန်းခုန်နေတုန်းပဲ။

ကြောက်မက်ဖွယ်အခိုက်အတန့်ကို ပြန်သတိရရင်း သူအသက်ရှင်ခဲ့တာက ကံကောင်းလို့မဟုတ်ဘဲ တစ္ဆေက သူ့ကိုလိုက်လံခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်လို့ဆိုတာကို သူသေချာတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဘာကြောင့်လဲ။

သူသေချာနားထောင်လိုက်တယ်။

သူ့ကိုလိုက်လံနေခဲ့တဲ့ခြေသံတွေက ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။

သူလောလောဆယ်တော့ ဘေးကင်းပုံရတယ်။

"ထားလိုက်တော့။ အဲ့ဒီအရာက ငါ့ကိုမလိုက်တော့မှတော့ ငါလောလောဆယ်တော့ ဘေးကင်းရမယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါဒီနေရာကနေ အမြန်ဆုံးထွက်သွားဖို့လိုတယ်။"

ယန်ကျန့်က မောဟိုက်ရင်း အနီရောင်အလင်းကို မော့ကြည့်လိုက်တယ်။

သူအဲ့ဒီဘက်ကို လျှောက်သွားတယ်။

မကြာခင်မှာပဲ သူက အနီရောင်အလင်းရဲ့ရင်းမြစ်ဆီကို ရောက်သွားတယ်။

"မီးသီးလား။ ဖန်ပုတီးစေ့လား။" ယန်ကျန့်က နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေတယ်။

အမှောင်ထုထဲမှာ အဲ့ဒါဘာလဲဆိုတာကို သူသဲသဲကွဲကွဲမမြင်ရဘူး။

သူက အနီရောင်အလင်းရဲ့ရင်းမြစ်ကို ထိတွေ့ဖို့ လက်လှမ်းလိုက်တယ်။

"အား~!"

ချက်ချင်းပဲ ယန်ကျန့်က စူးရှတဲ့နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ့လက်ကို အမြန်ပြန်ဆွဲလိုက်တယ်။

"ဒါ... ဒါက အလင်းမဟုတ်ဘူး။"

သူထိတ်လန့်တကြားနဲ့ ကြည့်လိုက်တော့ အနီရောင်ဖန်ပုတီးစေ့က သူ့လက်မှာ ကပ်ညှိနေပြီး အပြင်းအထန်လူးလွန့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

၎င်းက သူ့အရေပြားထဲကို တူးဝင်သွားပြီး သူ့လက်ဖမိုးထဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။

အေးစက်မှုနဲ့ နာကျင်မှုက သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကို လွှမ်းခြုံသွားတယ်။

ယန်ကျန့်က မြေပြင်ပေါ်လဲကျသွားပြီး သူ့ဝိညာဉ်ကို ကြိတ်ချေခံနေရသလိုမျိုး နာကျင်မှုနဲ့ လူးလွန့်နေတယ်။

ဒါပေမဲ့ နာကျင်မှုကြားထဲမှာ သူ့ပတ်လည်ကအမှောင်ထုက လျင်မြန်စွာ ဆုတ်ခွာသွားတာကို သူသတိပြုမိလိုက်တယ်။

သူမြင်နိုင်ပြီ။

သူ့ပတ်လည်ကအရာအားလုံးက ရှင်းလင်းသွားတယ်။

သူရုတ်တရက် ညအမြင်အာရုံရသွားသလိုပဲ။

နာကျင်မှုက မြန်မြန်လာသလို မြန်မြန်လည်း ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။

သုံးမိနစ်မပြည့်တဲ့ရုန်းကန်မှုအပြီးမှာ ယန်ကျန့်က နာကျင်မှုက ဒီရေလို ဆုတ်ခွာသွားတာကို ခံစားလိုက်ရတယ်။

သူက မြေပြင်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေပြီး အားအင်ကုန်ခမ်းလုနီးပါးဖြစ်နေကာ အသက်ကိုမနည်းရှူနေရတယ်၊ သူ့ကြွက်သားတွေက နာကျင်မှုကြောင့် တဆတ်ဆတ်တုန်နေတုန်းပဲ။

"ဘာဖြစ်သွားတာလဲ...?"

ခဏအကြာမှာ ယန်ကျန့်က ထိုင်ထိုင်နိုင်သွားပြီး သေဘေးကနေ လွတ်မြောက်လာသလို ခံစားနေရတယ်။

ဒါပေမဲ့ သူပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သူ့မျက်လုံးတွေက အံ့ဩတကြီးနဲ့ ပြူးကျယ်သွားတယ်။

သူ့ရှေ့မှာ သစ်ပင်တစ်ပင်ရှိနေတယ်။

ဖြူဖျော့ပြီး အရိုးနဲ့တူတဲ့သစ်ပင်တစ်ပင်။

သစ်ပင်ကို စုတ်ပြဲနေတဲ့လူ့အရေပြားတွေ၊ ညစ်ပတ်တဲ့အထည်စတွေ၊ ခြောက်သွေ့နေတဲ့ခေါင်းတွေနဲ့ ထူးဆန်းတဲ့စက္ကူဆိုင်းဘုတ်တွေနဲ့ အလှဆင်ထားတယ်။

ဒါပေမဲ့ သူ့ကို ပိုပြီးကြောက်လန့်စေတာက သစ်ပင်ပင်စည်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေတဲ့ပုံရိပ်ပဲ... အဲ့ဒီပုံရိပ်က အနည်းဆုံး လေးမီတာလောက်မြင့်တယ်။

မဟုတ်ဘူး၊ လူတစ်ယောက်မဟုတ်ဘူး။

ဒါက အရိပ်တစ်ခု၊ လူပုံသဏ္ဌာန်အရိပ်တစ်ခု၊ အမှောင်ထုကနေ ဖွဲ့စည်းထားသလိုပဲ။

ဒီကြီးမားလှတဲ့အရိပ်က သစ်ပင်ကနေ ဇောက်ထိုးချိတ်ဆွဲထားပြီး သူ့ခေါင်းက မြေပြင်ဘက်ကို မျက်နှာမူထားတယ်။

အနီးကပ်ကြည့်လိုက်တော့ ယန်ကျန့်က ထူထဲတဲ့သံမှိုတစ်ချောင်း... မဟုတ်ဘူး၊ အလောင်းကောင်သံချောင်းနဲ့ပိုတူတယ်... အရိပ်ရဲ့ရင်ဘတ်ထဲကို စိုက်ဝင်နေတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။

သံမှိုက သံချေးတက်နေပြီး ဘယ်အချိန်မဆို ကျိုးသွားတော့မလို ဖြစ်နေတယ်။

"တောက်၊ တောက်~!"

အနက်ရောင်သွေးတွေက သံမှိုက အရိပ်ကိုထိုးဖောက်ထားတဲ့နေရာကနေ စီးကျနေတယ်။

သူအရင်က ကြားခဲ့တဲ့ရေကျသံက ဒီကနေလာတာပဲ။

ဒါပေမဲ့ ယန်ကျန့်က အရိပ်ရဲ့ခေါင်းကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သူ့ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစက်သွားတာကို ခံစားလိုက်ရတယ်။

အရိပ်ရဲ့ခေါင်းမှာ မျက်နှာမရှိဘူး၊ သူ့မျက်လုံးတွေရှိသင့်တဲ့နေရာမှာ ဟောက်ပက်ဖြစ်နေတဲ့အပေါက်တစ်ခုပဲရှိတယ်။

သူအရင်က မြင်ခဲ့တဲ့အနီရောင်အလင်းက သူ့မျက်လုံးပေါက်ကနေ လာပုံရတယ်။

ယန်ကျန့်က သူ့လက်ဖမိုးကို ကြည့်လိုက်တယ်။

"ဂလု~!"

အရေပြားက ကွဲထွက်သွားပြီး အနီရောင်မျက်လုံးတစ်လုံးက လိမ့်ထွက်လာပြီး သူ့ကိုယ်သူ ဖော်ပြလိုက်တယ်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ထူးဆန်းတဲ့အမြင်တစ်ခုက သူ့စိတ်ထဲမှာ ပေါ်လာတယ်။

သူ့လက်မှာ မျက်လုံးတစ်လုံးပေါက်လာသလိုပဲ၊ ပြီးတော့ အဲ့ဒီမျက်လုံးကနေလာတဲ့ပုံရိပ်တွေက သူ့ဦးနှောက်ကို ပို့လွှတ်နေတယ်။

ဒါက ထူးဆန်းတယ်၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတယ်၊ ဒါမှမဟုတ် အမည်မသိစွမ်းရည်တစ်မျိုးမျိုးဖြစ်နိုင်တယ်။

ဒါပေမဲ့ ယန်ကျန့်က ထူးဆန်းတဲ့အရိုးပင်၊ လူ့အရေပြား၊ ခြောက်သွေ့နေတဲ့ခေါင်းတွေနဲ့ သစ်ပင်မှာ သံချောင်းနဲ့ရိုက်ထားတဲ့ကြီးမားတဲ့အရိပ်ကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သူက နက်ရှိုင်းတဲ့စိတ်မသက်မသာဖြစ်မှုကို ခံစားမိတယ်။

"ဒီနေရာက အရမ်းထူးဆန်းတယ်။ ဒီသစ်ပင်က ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါဒီနေရာကနေ အမြန်ဆုံးထွက်သွားဖို့လိုတယ်။"

သစ်ပင်မှာ သံချောင်းနဲ့ရိုက်ထားတဲ့ကြီးမားတဲ့အရိပ်က အဘိုးကြီးထက် ပိုကြောက်စရာကောင်းတယ်လို့ သူ မသဲမကွဲခံစားနေရတယ်။

ဒါ့အပြင် သူက သစ်ပင်မှာ ချိတ်ဆွဲထားတဲ့ခြောက်သွေ့နေတဲ့ခေါင်းတွေရဲ့ ဟောက်ပက်ဖြစ်နေတဲ့မျက်လုံးပေါက်တွေက သူ့ကို တိတ်တဆိတ်စောင့်ကြည့်နေတယ်ဆိုတဲ့ခံစားချက်ကို ဖယ်ရှားလို့မရဘူး။

ဒါက သူ့ကျောရိုးကို စိမ့်တက်သွားစေတယ်။

သူက သူ့လက်ဖမိုးပေါ်က အနီရောင်မျက်လုံးကို ကြည့်လိုက်တယ်၊ သူ့နှလုံးသားထဲမှာ နိမိတ်မကောင်းတဲ့ခံစားချက်တစ်ခု စွဲကျန်နေတယ်။

ဒါပေမဲ့ အခုက အဲ့ဒါကို စဉ်းစားနေရမယ့်အချိန်မဟုတ်ဘူး။

သူ့ပတ်လည်ကအမှောင်ထုက မှေးမှိန်သွားပုံရပြီး ယန်ကျန့်က အခုသူ့ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမြင်နိုင်ပြီ။

ဒါက မှိန်ဖျော့ပြီး အဆုံးမရှိတဲ့နေရာတစ်ခု၊ အရိုးပင်ကလွဲလို့ ဘာမှမရှိဘူး။

ဒါက နောက်ထပ်ကမ္ဘာတစ်ခုလို ခံစားရတယ်၊ သူ့အတွက် လုံးဝမရင်းနှီးဘူး။

ဒါပေမဲ့ သူနောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သူတံခါးတစ်ချပ်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်... ရေချိုးခန်းရဲ့တံခါးပဲ။

ဒါက သူထင်ထားတာထက် အများကြီးပိုနီးကပ်နေတယ်။