ကျိုးကျန့်

"အဲ့ဒီတစ္ဆေ ပျောက်သွားပုံပဲ။"

ယန်ကျန့်က သတိထားပြီး သူ့ခြေရာအတိုင်း ပြန်လျှောက်လာတဲ့အခါ အစောပိုင်းက သူ့ကိုလိုက်လံနေတဲ့တစ္ဆေကို သူ မတွေ့တော့ဘူး။

ဒါက "ဘေးကြီးကနေ လွတ်မြောက်ခြင်းက နောင်မှာ ကောင်းကျိုးချမ်းသာ ဆောင်ကြဉ်းလာတယ်" ဆိုတဲ့ စကားပုံရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ဖြစ်နိုင်တယ်။

သူက တံခါးကိုဖွင့်ပြီး အထဲကို ခြေလှမ်းလိုက်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ချက်ချင်းပဲ အံ့ဩတကြီးနဲ့ တောင့်တင်းသွားတယ်။

ရင်းနှီးနေတဲ့ စင်္ကြံတစ်ခုက သူ့ရှေ့မှာ ဆန့်တန်းနေတယ်။

နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ဒါက သူအရင်က ထွက်ပြေးခဲ့တဲ့ စာသင်ခန်းပဲဆိုတာကို သူသဘောပေါက်သွားတယ်။

တစ်နည်းနည်းနဲ့ သူက ငါးလွှာစာသင်ခန်းရဲ့ တံခါးဝကို ပြန်ရောက်နေခဲ့တယ်။

"ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ အဲ့ဒီတံခါးက ရေချိုးခန်းကို ဦးတည်သင့်တာ။" ယန်ကျန့်က တိုးတိုးလေးရေရွတ်ရင်း ပိုပြီးပိုပြီး နားမလည်နိုင်ဖြစ်လာတယ်။

"အဟွတ်၊ အဟွတ်~!"

ရုတ်တရက် အားနည်းပြီး နာကျင်နေတဲ့ ချောင်းဆိုးသံတစ်ခုက စင်္ကြံတစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်သွားတယ်။

"မင်းကိုး။ မင်းစာသင်ခန်းထဲကနေ ဘယ်လိုထွက်လာတာလဲ။"

ထရန့်ကုတ်အင်္ကျီဝတ်ထားတဲ့ ပိန်လှီပြီး ဖြူဖျော့နေတဲ့လူတစ်ယောက်က စင်္ကြံနံရံကို မှီနေတယ်။

သူ့ရဲ့သွေးများနဲ့နီရဲနေတဲ့မျက်လုံးတွေက ယန်ကျန့်ကို စိုက်ကြည့်နေရင်း သတိထားမှုတွေနဲ့ ပြည့်နေတယ်။

"ကျိုးကျန့်?" ယန်ကျန့်က ခဏတာ မှင်တက်သွားပြီးမှ "ကျွန်တော်လည်း ဘာဖြစ်နေမှန်းမသိဘူး။ အစောပိုင်းက ကျွန်တော်တခြားသူတွေနောက်လိုက်ပြီး ထွက်သွားတုန်း တစ္ဆေတစ်ကောင်က ကျွန်တော့်ကို ရေချိုးခန်းထဲ ဆွဲခေါ်သွားတယ်။ နောက်ဆုံးမှာ ထွက်ပေါက်တစ်ခုရှာတွေ့ပြီးတဲ့နောက် တံခါးတစ်ချပ်ကို တွန်းဖွင့်လိုက်တော့ ဒီကိုပြန်ရောက်လာတာပဲ။"

"ဒီလိုလား။ ဒါက တစ္ဆေနယ်မြေကြောင့်ပဲ။ အဲ့ဒီအရာက မင်းကို လွှတ်မပေးချင်ဘူးထင်တယ်။" ကျိုးကျန့်က သူ့မျက်လုံးတွေက အတွေးတွေနဲ့ တဖျပ်ဖျပ်ဖြစ်နေရင်း ပြောလိုက်တယ်။

"ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေနယ်မြေတစ်ခုမှာ တစ္ဆေတစ်ကောင်ပဲ ရှိတယ်။ အဲ့ဒီတစ္ဆေက အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနဲ့အဘိုးကြီးပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူက အစောပိုင်းက ထွက်သွားပြီ။ မင်းကြုံတွေ့ခဲ့ရတာက တစ္ဆေကျွန်တစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ်။"

"တစ္ဆေကျွန်ဆိုတာ ဘာလဲ။" ယန်ကျန့်က ပိုနီးကပ်စွာ လျှောက်သွားရင်း မေးလိုက်တယ်။

ကျိုးကျန့်က ရှင်းပြတယ်- "တစ္ဆေကျွန်ဆိုတာက တစ္ဆေနယ်မြေတစ်ခုထဲမှာ တစ္ဆေကသတ်လိုက်တဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားတဲ့အရာပဲ။ သူတို့က တစ္ဆေရဲ့ထိန်းချုပ်မှုကို ခံရပြီး သူ့အမိန့်တွေကို ခြွင်းချက်မရှိ နာခံရတယ်၊ အစေခံတစ်ယောက်လိုပဲ။ ဒါကြောင့် သူတို့ကို တစ္ဆေကျွန်လို့ခေါ်တာ။ သူတို့က တစ္ဆေကိုယ်တိုင်လောက် မကြောက်စရာကောင်းဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့လို သာမန်လူတွေအတွက်တော့ ကြီးမားတဲ့ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခုပဲ။ အဟွတ်၊ အဟွတ်... ဒီတစ္ဆေနယ်မြေက ရှိနေတာတောင် မကြာသေးဘူး၊ တစ္ဆေကျွန်တွေတောင် ပေါ်လာပြီ။ မင်းအသက်ရှင်လျက် ထွက်လာနိုင်ခဲ့တာ ကံကောင်းတာပဲ။"

"ဒါပေမဲ့ အခုက ဒီအကြောင်းပြောရမယ့်အချိန်မဟုတ်ဘူး။ မင်းဒီမှာရှိနေတာ ကောင်းတယ်။"

သူက သူ့ကုတ်အင်္ကျီထဲကနေ ဝေါ်ကီတော်ကီနဲ့တူတဲ့အရာတစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်တယ်။

"ဒါက ဂြိုလ်တုတည်နေရာပြဖုန်းပဲ။ ဒါကိုယူပြီး ဒီနေရာကနေ အမြန်ဆုံးထွက်သွား။ မင်းသာ ဒီကျိန်စာသင့်နေတဲ့နေရာကနေ ထွက်သွားနိုင်ခဲ့ရင် နောက်ပိုင်းမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က မင်းကို ဆက်သွယ်လိမ့်မယ်။ ဒီမှာဖြစ်ခဲ့တဲ့အရာအားလုံးကို သူတို့ကို ပြောပြလိုက်။"

ကျိုးကျန့်ရဲ့မျက်နှာက နာကျင်မှုနဲ့ လိမ်ကျစ်နေတယ်။

"အစ်ကို၊ ခင်ဗျားကရော။" ယန်ကျန့်က မေးလိုက်တယ်။

ကျိုးကျန့်က "ငါ့အစွမ်းကုန်သွားပြီ။ အဲ့ဒီအဘိုးကြီးကို ထိန်းထားဖို့ကြိုးစားရင်း အစောပိုင်းက ငါတစ္ဆေရဲ့စွမ်းအားကို အရမ်းသုံးလိုက်မိတယ်။ ငါ့အတွင်းထဲကအရာက နိုးထတော့မယ်။ တစ္ဆေရဲ့စွမ်းအားကို ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့သူတွေကို တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူလို့ခေါ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေကလည်း လူကို တဖြည်းဖြည်းတိုက်စားတယ်။ ငါ့လို လူစစ်စစ်လည်းမဟုတ်၊ တစ္ဆေစစ်စစ်လည်းမဟုတ်တဲ့တစ်ယောက်က ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုထဲမှာ နေနေရတာပဲ။ အား~!"

သူစကားမဆုံးခင်မှာပဲ သူက နာကျင်စွာအော်ဟစ်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်လဲကျကာ နာကျင်မှုနဲ့ လူးလွန့်နေတော့တယ်။

သူရုန်းကန်နေစဉ် သူ့ရဲ့ထရန့်ကုတ်အင်္ကျီက ပွင့်ကျသွားပြီး ကိုယ်ဝန်ဆောင်အမျိုးသမီးတစ်ဦးထက် ကြီးမားတဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ်ဖောင်းကားနေတဲ့ဗိုက်တစ်ခုကို ဖော်ပြလိုက်တယ်။

သူ့ဗိုက်ရဲ့အရေပြားက ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်လုနီးပါးဖြစ်နေပြီး အတွင်းထဲမှာ ကလေးငယ်အရွယ်ပုံရိပ်တစ်ခုက ကွေးကွေးလေးဖြစ်နေတယ်။

ကလေးငယ်ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က ဖျားနာနေတဲ့ စိမ်းပြာရောင်ဖြစ်ပြီး သူ့လက်တွေက ချွန်ထက်တဲ့လက်သည်းတွေနဲ့ ပြည့်နေတယ်။

သူ့မျက်လုံးတွေက မည်းနက်နေပြီး သူငယ်အိမ်မရှိဘူး။

၎င်းက ကျိုးကျန့်ရဲ့ဗိုက်ထဲမှာ လူးလွန့်ပြီး ကုတ်ခြစ်နေတယ်၊ အပြင်ကို ဆွဲဖြဲထွက်ဖို့ ကြိုးစားနေသလိုပဲ။

"ဒါ... ဒါက ဘာလဲ။"

"တစ္ဆေ... တစ္ဆေကိုယ်ဝန်။ မှတ်တမ်းတွေမှာ အဲ့ဒီလိုခေါ်တယ်။" ကျိုးကျန့်က သွားကြိတ်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။

"ဒါ ငါ့ဗိုက်ထဲမှာ ပထမဆုံးပေါ်လာတုန်းက လက်သည်းခွံအရွယ်ပဲရှိခဲ့တာ။ ငါတစ္ဆေရဲ့စွမ်းအားကို သုံးလိုက်တိုင်း သူနည်းနည်းကြီးလာတယ်။ ငါစွမ်းအားမသုံးရင်တောင် သူက ကြီးထွားနေတုန်းပဲ။ သူက ငါ့အတွင်းကအရာအားလုံးကို စားပစ်လိုက်ပြီ။ နေ့တိုင်း ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ကို သူကိုက်ဖြတ်နေတဲ့နာကျင်မှုကို ငါခံစားနေရတယ်။ ညတိုင်း နာကျင်မှုက ငါ့ကို အိပ်မပျော်စေဘူး။"

"ငါ့ခန္ဓာကိုယ်က လုံးဝနီးပါး စားသုံးခံလိုက်ရပြီ။ ကျန်တာက ဒီဗလာဖြစ်နေတဲ့ဗိုက်ပဲ။ သာမန်လူတစ်ယောက်သာဆိုရင် ကြာပြီသေနေလောက်ပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ငါက သေလို့မရဘူး။ ငါ့အတွက်တော့ အသက်ရှင်နေရတာက နာကျင်မှုနဲ့ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုသက်သက်ပဲ။ သေခြင်းက လွတ်မြောက်ခြင်းဖြစ်လိမ့်မယ်။"

"သွား။ ဖုန်းကိုယူပြီး သွား။"

သူက ဖုန်းကို ယန်ကျန့်ဘက်ကို ပစ်ပေးပြီး အော်ဟစ်လိုက်တယ်- "မင်းအခုမသွားရင် တစ္ဆေကိုယ်ဝန်က လွတ်ထွက်လာတော့မယ်။ အဲ့လိုဖြစ်သွားရင် ဒီမှာ တစ္ဆေနှစ်ကောင်ရှိလာမှာ၊ မင်းထွက်ပြေးဖို့ ပိုပြီးခက်ခဲသွားလိမ့်မယ်။"

ယန်ကျန့်က ဖုန်းကို ကောက်ယူပြီး ကျိုးကျန့်ရဲ့နာကျင်နေတဲ့အမူအရာကို ကြည့်လိုက်တယ်။

သူမနေနိုင်ဘဲ သူ့လက်ဖမိုးကို ထိလိုက်ပြီး အစောပိုင်းက သူကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့နာကျင်မှုကို သတိရလိုက်တယ်။

တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူလား။

သူက ကျိုးကျန့်လို ဖြစ်သွားခဲ့ပြီလား။

"တောင်းပန်ပါတယ်။ ငါမင်းတို့ကို စိတ်ပျက်စေခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီအဘိုးကြီးက အရမ်းအစွမ်းထက်လွန်းတယ်။ ငါသူ့ကို မထိန်းထားနိုင်ခဲ့ဘူး၊ မင်းတို့ကျောင်းသားတွေကိုလည်း ဘေးကင်းစွာ မထုတ်ပေးနိုင်ခဲ့ဘူး။ ဒီနေ့ကစပြီး မင်းတို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုပဲ အားကိုးရတော့မယ်။" ကျိုးကျန့်က ယန်ကျန့်ဖုန်းကို ကောက်ယူတာကို ကြည့်ရင်း ခါးသီးစွာပြုံးလိုက်တယ်။

ယန်ကျန့်က "ခင်ဗျား ဒီလောက်သိမှတော့ အစကတည်းက ဘာလို့နောက်မှာကျန်နေခဲ့တာလဲ။ ခင်ဗျားသာ အစောကြီးကတည်းက ထွက်သွားခဲ့ရင် ဘေးကင်းစွာ ထွက်သွားနိုင်မှာပဲ။ ငါတို့နဲ့အတူနေပြီး သေဖို့အကြောင်းမရှိဘူး။"

"ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ငါက တားချန်းမြို့ရဲ့ တာဝန်ခံမို့လို့ပဲ။ ငါတို့လိုလူတွေပဲ တစ္ဆေတွေကို ကိုင်တွယ်နိုင်တယ်။ ငါတို့သာ ကြောက်တတ်တဲ့သူတွေဆိုရင် ဒီကမ္ဘာကြီးက ပျက်စီးသွားမှာပဲ။ ငါဒီအလုပ်ကို ငါ့အတွက် ယူခဲ့တာမဟုတ်ဘူး။ ငါဒါကို ဒီမြို့ရဲ့လုံခြုံရေးအတွက် လုပ်ခဲ့တာ။"

ကျိုးကျန့်ရဲ့မျက်နှာက နာကျင်မှုပိုပြင်းထန်လာတာနဲ့အမျှ လိမ်ကျစ်သွားတယ်။

သူထိန်းချုပ်မှုလွတ်တော့မယ်ဆိုတာကို သူခံစားနေရတယ်။

ရုတ်တရက် သူဟိန်းဟောက်လိုက်တယ်- "မင်း အဲ့ဒီမှာ ဘာရပ်လုပ်နေသေးတာလဲ။ သွား! ဒီကနေ ထွက်သွား!"

ယန်ကျန့်ရဲ့နှလုံးခုန်သံ တစ်ချက်ရပ်သွားတယ်။

သူနောက်ထပ်မဆိုင်းငံ့ရဲတော့ဘူး။

ဖုန်းကို တင်းကျပ်စွာဆုပ်ကိုင်ရင်း သူလှည့်ပြီး ပြေးတော့တယ်။

"အိုး၊ ပြီးတော့ မင်းအတန်းထဲက ဖန်းကျင်းအမည်နဲ့ကျောင်းသားကို သတိထား။ ငါသူ့ကို အစောပိုင်းက ကြုံတွေ့ခဲ့တယ်။ သူ့မှာ အရမ်းထူးဆန်းတဲ့အရာတစ်ခုရှိတယ်။ သူက... လူသားနဲ့မတူဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါမသေချာဘူး။ မင်းသူနဲ့ ဝေးဝေးနေသင့်တယ်။ ငါသူ့အကြောင်းအရာအားလုံးကို မှတ်တမ်းတင်ထားပြီးပြီ။ နောက်ပိုင်းမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို စုံစမ်းစစ်ဆေးလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ အနာဂတ်အကြောင်း ဒါမှမဟုတ် အဲ့လိုအဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့စကားတွေကို လုံးဝမယုံနဲ့။ တစ်စုံတစ်ယောက်က အနာဂတ်ကနေ ပြန်လာဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ သုတေသနဌာနက အဲ့ဒီအပေါ်မှာ စမ်းသပ်မှုတွေ လုပ်ဆောင်ပြီးပြီ။"

ကျိုးကျန့်က သူ့ရဲ့ရုန်းကန်မှုတွေကြားကနေ နောက်ဆုံးသတိပေးချက်တစ်ခုကို အော်ဟစ်နိုင်ခဲ့တယ်။

"ဘာ?"

ယန်ကျန့်က အံ့ဩတကြီးနဲ့ နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။

"အား~!"

သူလှည့်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သွေးပျက်စရာကောင်းတဲ့အော်ဟစ်သံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရတယ်။

သူက ကျိုးကျန့်ရဲ့ဗိုက် အတွင်းကနေ ဆွဲဖြဲခံလိုက်ရတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။

စိမ်းပြာရောင်ကလေးငယ်လက်မောင်းတစ်ဖက် ထွက်လာပြီး အကွဲကြောင်းက ပိုပြီးပိုပြီး ကြီးမားလာတယ်။

တစ္ဆေကိုယ်ဝန်ရဲ့ခေါင်းက ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့ရဲ့အနက်ရောင်မျက်လုံးတွေက ပတ်ဝန်းကျင်ကို စပ်စုသော်လည်း ကြောက်မက်ဖွယ်အကြည့်နဲ့ စူးစမ်းကြည့်ရှုနေတယ်။

သွား!

ယန်ကျန့်ရဲ့နှလုံးခုန်သံတွေက မြန်လာတယ်။

သူက နောက်မကြည့်ဘဲ လှည့်ပြီး ပြေးတော့တယ်။

"ဝါး၊ ဝါး၊ ဝါး~!"

သူလှေကားကနေ ဆင်းသွားစဉ် တစ္ဆေကိုယ်ဝန်ရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ငိုသံတွေက သူ့နောက်က စင်္ကြံတစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်နေတယ်၊ ကမ္ဘာကြီးကို သူ့ရဲ့ရောက်ရှိလာခြင်းကို ကြေညာနေသလိုပဲ။

တစ္ဆေကိုယ်ဝန်က ကျိုးကျန့်ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကနေ ဖြည်းဖြည်းချင်း တွားသွားထွက်လာတယ်။

သူ့ရဲ့ဖောင်းကားနေတဲ့ဗိုက်က ထိုးဖောက်ခံလိုက်ရတဲ့မိုးပျံပူဖောင်းလို ပိန်ချပ်သွားပြီး မည်းနက်နေတဲ့အသားတွေပဲ ကျန်တော့တယ်။

သွေးမရှိဘူး၊ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါမရှိဘူး... ဗလာဖြစ်နေတဲ့အခွံတစ်ခုပဲ။

သူအရင်ကပြောခဲ့သလိုပဲ သူ့အတွင်းကအရာတွေကို တစ္ဆေကိုယ်ဝန်က စားသုံးပြီးသားဖြစ်နေပြီ။

"အဖေ၊ အမေ... ကျွန်တော်တောင်းပန်ပါတယ်..."

ကျိုးကျန့်ရဲ့မျက်လုံးတွေက တဖြည်းဖြည်းအလင်းရောင်ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မှိုင်းတက်ကာ သက်မဲ့ဖြစ်သွားတယ်။

သူ့ခေါင်းက ဘေးတစ်ဖက်ကို စောင်းကျသွားပြီး သူ့အသက်ရှူသံ ရပ်တန့်သွားတယ်။

ဒါပေမဲ့ သူ့မျက်လုံးတွေက ယန်ကျန့်ထွက်ပြေးသွားတဲ့လမ်းကြောင်းအတိုင်း ဖြည်းဖြည်းချင်းတွားသွားနေတဲ့ တစ္ဆေကိုယ်ဝန်အပေါ်မှာ စူးစိုက်နေတုန်းပဲ။

စတုတ္ထထပ်၊ တတိယထပ်...

"ကောင်းတယ်၊ ငါလမ်းမပျောက်ဘူး။"

ယန်ကျန့်က လှေကားတွေကို အမြန်ဆင်းသွားတယ်၊ သက်သာရာရသွားတဲ့လှိုင်းလုံးတစ်ခု သူ့အပေါ် လွှမ်းခြုံသွားတယ်။

အရင်က လှေကားတွေကို လွှမ်းခြုံထားတဲ့အမှောင်ထု ပျောက်ကွယ်သွားတာကို သူသတိပြုမိလိုက်တယ်။

နေရာက မှိန်ဖျော့နေသေးပေမယ့် သူအရာအားလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမြင်နိုင်ပြီ။

အရင်က လမ်းပျောက်စေတဲ့ အမှောင်လိုအကျိုးသက်ရောက်မှုကလည်း မရှိတော့ဘူး။

အမှောင်မရှိဘူး၊ လမ်းမပျောက်ဘူး။

အရာအားလုံးသာ ပုံမှန်အတိုင်းဆက်ရှိနေရင် ကျောင်းကနေထွက်သွားဖို့ မိနစ်အနည်းငယ်ပဲ လိုလိမ့်မယ်။

သူဒုတိယထပ်ကို ရောက်တဲ့အခါ သူက ကျန်းဝေ့၊ မြောင်ရှောင်ရှန်းနဲ့ တခြားအတန်းဖော်အနည်းငယ်ကို စင်္ကြံထဲမှာ ဟိုလျှောက်ဒီလျှောက်လုပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်၊ သူတို့မျက်နှာတွေက ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ပြည့်နေတယ်။

သူတို့က သူတို့ဖုန်းတွေကို ကိုင်ထားပြီး မျက်နှာပြင်တွေက မှိန်ဖျော့တဲ့အလင်းရောင်ကို ပေးနေတယ်၊ သူတို့က စင်္ကြံရဲ့တစ်ဖက်ကနေ နောက်တစ်ဖက်ကို လျှောက်သွားပြီးမှ နောက်လှည့်ပြီး လုပ်ငန်းစဉ်ကို ထပ်လုပ်ကြတယ်။

သူတို့ဒါကို ဘယ်လောက်ကြာကြာလုပ်နေပြီလဲ မသိဘူး။

သူတို့က တစ်မျိုးမျိုးသောကွင်းဆက်ထဲမှာ ပိတ်မိနေပြီး လွတ်မြောက်လို့မရသလိုပဲ။

"မဟုတ်ဘူး၊ ဒါက တစ္ဆေနယ်မြေပျောက်ကွယ်သွားတာ ဒါမှမဟုတ် အမှောင်ထုဆုတ်ခွာသွားတာမဟုတ်ဘူး။ ဒါက ငါက အဲ့ဒါကို ထိုးဖောက်မြင်နိုင်သွားတာပဲ။" ယန်ကျန့်က တိုးတိုးလေးရေရွတ်လိုက်တယ်၊ သူ့အမူအရာက ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ့လက်ဖမိုးပေါ်က အနီရောင်မျက်လုံးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တယ်။

ဒါက တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူတစ်ယောက်ရဲ့စွမ်းရည်လား။

အဲ့ဒီလိုသာဆိုရင် ဒီမျက်လုံးကလည်း တစ္ဆေတစ်ကောင်ပဲ။

သူအရင်က ကျိုးကျန့်ပြောခဲ့တာကို သတိရလိုက်တယ်။

သူ့ဗိုက်ထဲကတစ္ဆေကိုယ်ဝန်က လက်သည်းခွံအရွယ်ကနေ စပြီး အခုအရွယ်အစားအထိ ကြီးထွားလာခဲ့တာ။

ဒါသာအမှန်ဆိုရင် ဒီတစ္ဆေမျက်လုံးက နောက်ဆုံးမှာ ဘာဖြစ်လာမလဲ။

သူကလည်း တစ္ဆေတစ်ကောင်အဖြစ်ပြောင်းလဲပြီး သူ့ကို စားသုံးသွားမှာလား။

ကျိုးကျန့်ရဲ့ကံကြမ္မာကို တွေးရင်း ယန်ကျန့်က သူ့ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစက်သွားတာကို ခံစားလိုက်ရတယ်။

သူအရင်က ခံစားခဲ့ရတဲ့ပျော်ရွှင်မှုက တစ္ဆေနယ်မြေကို ထိုးဖောက်မြင်နိုင်တာကြောင့် လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားတယ်။

"ဒီမျက်လုံးက ငါ့ကိုသတ်ရင်တောင် အဲ့ဒါက နောက်ပိုင်းကိစ္စပဲ။ အခုအရေးအကြီးဆုံးက ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားဖို့ပဲ။"

ယန်ကျန့်က သွားကြိတ်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို အလွန်အကျွံမစဉ်းစားဖို့ အတင်းကြိုးစားလိုက်တယ်။

သူက ကျန်းဝေ့နဲ့ တခြားသူတွေဆီကို လျှောက်သွားလိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ ကျန်းဝေ့နဲ့ တခြားသူတွေအတွက်တော့ သူတို့ပတ်လည်ကကမ္ဘာကြီးက အမှောင်ထုထဲမှာ နစ်မြုပ်နေတုန်းပဲ။

သူတို့ဖုန်းတွေကအလင်းက တစ်မီတာပတ်လည်လောက် နေရာအနည်းငယ်ကိုပဲ လင်းထိန်စေတယ်။

အဲ့ဒီအပြင်ဘက်မှာတော့ အရာအားလုံးက မည်းနက်နေတယ်။

"ကျန်းဝေ့၊ ငါတို့ နာရီဝက်လောက် လျှောက်နေပြီးပြီ၊ ထွက်လို့မရသေးဘူး။ ငါတို့ ဒီမှာ ထာဝရပိတ်မိနေတော့မှာလား။" မြောင်ရှောင်ရှန်က စိုးရိမ်တကြီးပြောတယ်။

"အဲ့ဒီ ကျိုးကျန့်ဆိုတဲ့လူက ဒါကို တစ္ဆေနယ်မြေလို့ ပြောခဲ့တယ်။ မင်းတို့ထဲက ဘယ်သူ တစ္ဆေနယ်မြေဆိုတာ ဘာလဲသိလဲ။ ဒီမှာ တကယ်ပဲ တစ္ဆေတွေရှိနိုင်သလား။ အစောပိုင်းက စာသင်ခန်းထဲမှာဖြစ်ခဲ့တာ... အဲ့ဒါက သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်သလား။ တကယ်ပဲ တစ္ဆေတွေရှိနေရင် ငါတို့ ဘယ်တော့မှ ထွက်နိုင်တော့မှာမဟုတ်ဘူး။" နောက်ကျောင်းသားတစ်ယောက်က ကြောက်ရွံ့စွာ တိုးတိုးလေးပြောတယ်။

ကျန်းဝေ့ကတော့ တည်ငြိမ်နေတုန်းပဲ။

"စိတ်မပူကြနဲ့။ ငါတို့ ဒီမှာ ထာဝရပိတ်မိနေမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့ကိုယုံ၊ ငါတို့ ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ အငတ်ဘေးနဲ့ သေသွားမှာ။ တစ်သက်လုံးတောင် မခံဘူး။"

"..."

ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာတောင် သူက နောက်ပြောင်ချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်ဘူး။

ရုတ်တရက် အမှောင်ထုထဲကနေ ခြေသံတွေ ပဲ့တင်ထပ်လာတယ်။

"ဘယ်သူလဲ။ ငါတို့ရှေ့မှာ ဘယ်သူလဲ။" ကျန်းဝေ့က ချက်ချင်းတင်းမာသွားတယ်။

တခြားသူတွေကလည်း အတူတူပဲ စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ တုန်ယင်နေကြတယ်။

"မထိတ်လန့်ကြနဲ့။ ငါပဲ၊ ယန်ကျန့်။"

ယန်ကျန့်ရဲ့အသံက အမှောင်ထုထဲကနေ ထွက်လာတယ်။

"ရပ်! ပိုနီးကပ်မလာနဲ့! မင်းက ယန်ကျန့်လို့ပြောပေမယ့် ငါတို့ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သေချာနိုင်မှာလဲ။ မင်းက သူ့လိုဟန်ဆောင်နေတဲ့တစ္ဆေတစ်ကောင်ဆိုရင်ရော။" ကျန်းဝေ့က တောင်းဆိုလိုက်တယ်။

"ကျန်းဝေ့၊ ဒါက ဒီလိုအဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့အရာတွေလုပ်ရမယ့်အချိန်မဟုတ်ဘူး။ ဒီနေရာက အန္တရာယ်များတယ်။ ငါမင်းတို့ကို ဦးဆောင်ခေါ်ထုတ်သွားနိုင်တယ်။ မင်းတို့ငါ့နောက်လိုက်ရင် လမ်းပျောက်မှာမဟုတ်ဘူး။" ယန်ကျန့်က ပြောတယ်။

သူဒီကို အထူးသဖြင့် ကျန်းဝေ့နဲ့ တခြားသူတွေကို ကယ်တင်ဖို့ လာခဲ့တာ။

သူသာ သူတို့ကိုမကူညီရင် သူတို့ဒီမှာ သေချာပေါက်သေသွားမှာပဲ။

သူက ဖန်းကျင်းအပေါ် ရန်ငြိုးရှိပေမယ့် ဒီလူတွေနဲ့တော့ ပြဿနာမရှိဘူး။

ဒါ့အပြင် တစ္ဆေနယ်မြေထဲမှာ အခု တစ္ဆေနှစ်ကောင်ရှိနေပြီဆိုတော့ အန္တရာယ်အဆင့်က စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်လောက်အောင်ဖြစ်နေပြီ။